استامینوفن و کدئین فسفات

دستورالعمل‌های مهم دوز و تجویز هنگام تجویز، توزیع و تجویز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات از دقت اطمینان حاصل کنید تا از اشتباهات دوز به دلیل سردرگمی بین میلی‌گرم و میلی‌لیتر و سایر محلول‌های استامینوفن و کدئین فسفات با غلظت‌های مختلف که می‌تواند منجر به افزایش دوز و مرگ شود، جلوگیری کنید. اطمینان حاصل کنید که دوز مناسب اطلاع رسانی و تجویز شده است. هنگام نوشتن نسخه، هم دوز کل را بر حسب میلی گرم و هم دوز کل را در حجم درج کنید. به بیماران و مراقبان نحوه اندازه گیری دقیق و مصرف یا تجویز دوز صحیح محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات آموزش دهید. اکیداً به بیماران و مراقبان توصیه کنید که برای اندازه گیری صحیح مقدار تجویز شده دارو، همیشه از یک سرنگ خوراکی مدرج یا فنجان اندازه گیری با واحدهای اندازه گیری متریک (مثلا میلی لیتر) استفاده کنند. به بیماران و مراقبین اطلاع دهید که دستگاه های دوز خوراکی را می توان از داروخانه آنها تهیه کرد و هرگز از قاشق چایخوری یا قاشق غذاخوری خانگی برای اندازه گیری محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات استفاده نکنید. محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات باید فقط توسط متخصصین مراقبت های بهداشتی تجویز شود که در مورد استفاده از مواد افیونی و نحوه کاهش خطرات مرتبط با آن آگاهی دارند. از کمترین دوز موثر برای کوتاه ترین مدت زمان مطابق با اهداف درمانی فردی بیمار استفاده کنید [به هشدارها مراجعه کنید]. از آنجایی که خطر مصرف بیش از حد با افزایش دوز مواد افیونی افزایش می‌یابد، تیتراسیون به دوزهای بالاتر محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات برای بیمارانی که دوزهای پایین‌تر در آنها به اندازه کافی مؤثر نیستند و مزایای مورد انتظار استفاده از دوز بالاتر مواد افیونی در آنها به وضوح بیشتر از خطرات قابل توجه است، ذخیره می‌شود. بسیاری از شرایط درد حاد (به عنوان مثال، دردی که با تعدادی از روش‌های جراحی یا آسیب‌های اسکلتی عضلانی حاد رخ می‌دهد) بیش از چند روز به یک مسکن مخدر نیاز ندارند. دستورالعمل های بالینی در مورد تجویز مواد افیونی برای برخی از شرایط درد حاد در دسترس است. در دوز و مدت زمان مورد نیاز برای مدیریت درد به اندازه کافی درد، به دلیل درد و عوامل فردی بیمار، تنوع وجود دارد. رژیم دوز را برای هر بیمار به طور جداگانه با در نظر گرفتن علت زمینه‌ای بیمار و شدت درد، درمان و پاسخ ضددردی قبلی و عوامل خطر اعتیاد، سوء استفاده و استفاده نادرست شروع کنید [به هشدارها مراجعه کنید]. دپرسیون تنفسی می تواند در هر زمانی در طول درمان با مواد افیونی رخ دهد، به ویژه هنگامی که شروع و بعد از آن دوز با محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات افزایش می یابد. این خطر را هنگام انتخاب دوز اولیه و هنگام تنظیم دوز در نظر بگیرید [به هشدارها مراجعه کنید]. دسترسی بیمار به داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی برای درمان اضطراری مصرف بیش از حد مواد افیونی، بیماران و مراقبان را در مورد عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (مانند نالوکسان، نالمفن) آگاه کنید. در مورد اهمیت دسترسی به یک عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی بحث کنید، به خصوص اگر بیمار دارای عوامل خطر برای مصرف بیش از حد اوردوز باشد (مانند مصرف همزمان داروهای مضعف CNS، سابقه اختلال مصرف مواد افیونی یا مصرف بیش از حد مواد مخدر) یا اگر اعضای خانواده (از جمله کودکان) یا سایر تماس های نزدیک در معرض خطر مصرف بیش از حد یا مصرف تصادفی مواد افیونی باشند. وجود عوامل خطر برای مصرف بیش از حد نباید از مدیریت درد در هیچ بیمار جلوگیری کند [به هشدارها مراجعه کنید. اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده؛ افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی؛ خطرات ناشی از مصرف همزمان با بنزودیازپین ها یا سایر داروهای مضعف CNS]. در مورد گزینه های بدست آوردن یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (به عنوان مثال، نسخه، بدون نسخه، یا به عنوان بخشی از یک برنامه مبتنی بر جامعه) بحث کنید. تفاوت های مهمی بین عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی وجود دارد، مانند مسیر تجویز، قدرت محصول، محدوده سنی تایید شده بیمار و فارماکوکینتیک. قبل از توصیه یا تجویز چنین عاملی، همانطور که در برچسب تایید شده برای آن محصولات ذکر شده است، با این تفاوت ها آشنا باشید. دوز اولیه استفاده از محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات به عنوان اولین ضد درد اپیوئیدی درمان را با استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات با دوز 15 میلی لیتر (1 قاشق غذاخوری) هر 4 ساعت در صورت نیاز برای درد شروع کنید. دوز را بر اساس پاسخ هر بیمار به دوز اولیه محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات تیتر کنید. دوز باید با توجه به شدت درد و پاسخ بیمار تنظیم شود. با این حال، باید در نظر داشت که تحمل به کدئین می تواند با استفاده مداوم ایجاد شود و بروز اثرات نامطلوب مربوط به دوز است. دوزهای بالای 60 میلی گرم کدئین در بزرگسالان با افزایش بروز عوارض جانبی همراه است و با اثربخشی بیشتر همراه نیست. محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات حاوی 120 میلی گرم استامینوفن و 12 میلی گرم کدئین فسفات در هر 5 میلی لیتر (قاشق چایخوری) است و به صورت خوراکی تجویز می شود. بزرگسالان 15 میلی لیتر (1 قاشق غذاخوری) هر 4 ساعت در صورت نیاز. تبدیل از سایر مواد افیونی به محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات در بین بیماران در قدرت داروهای مخدر و فرمولاسیون های اپیوئیدی تنوع وجود دارد. بنابراین، یک رویکرد محافظه کارانه هنگام تعیین کل دوز روزانه محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات توصیه می شود. دست کم گرفتن دوز 24 ساعته محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات بیمار بی خطرتر از بیش از حد تخمین زدن دوز 24 ساعته محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات و مدیریت واکنش نامطلوب ناشی از مصرف بیش از حد است. تیتراسیون و حفظ درمان محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را به صورت جداگانه به دوزی که بی دردی کافی ارائه می دهد و عوارض جانبی را به حداقل می رساند، تیتر کنید. بیمارانی را که محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات دریافت می‌کنند، مجدداً ارزیابی کنید تا حفظ کنترل درد، علائم و نشانه‌های ترک مواد افیونی و سایر واکنش‌های نامطلوب را ارزیابی کنید، و همچنین برای ایجاد اعتیاد، سوء استفاده یا سوء استفاده مجدد ارزیابی کنید [به هشدارها مراجعه کنید]. ارتباط مکرر بین تجویز کننده، سایر اعضای تیم مراقبت های بهداشتی، بیمار، و مراقب/خانواده در طول دوره های تغییر نیازهای مسکن، از جمله تیتراسیون اولیه، مهم است. اگر سطح درد پس از تثبیت دوز افزایش یافت، سعی کنید قبل از افزایش دوز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات، منبع افزایش درد را شناسایی کنید. اگر پس از افزایش دوز، عوارض جانبی غیرقابل قبول مرتبط با مواد افیونی مشاهده شد (از جمله افزایش درد پس از افزایش دوز)، کاهش دوز را در نظر بگیرید [به هشدارها مراجعه کنید]. دوز را برای به دست آوردن تعادل مناسب بین مدیریت درد و عوارض جانبی مرتبط با مواد افیونی تنظیم کنید. کاهش ایمن یا قطع محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات در بیمارانی که ممکن است از نظر فیزیکی به مواد افیونی وابسته باشند، استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات را به سرعت کاهش ندهید یا به طور ناگهانی قطع نکنید. کاهش سریع یا قطع ناگهانی مسکن های مخدر در بیمارانی که از نظر جسمی به مواد افیونی وابسته هستند منجر به علائم جدی ترک، درد کنترل نشده و خودکشی شده است. کاهش سریع یا قطع ناگهانی مصرف نیز با تلاش‌هایی برای یافتن منابع دیگر مسکن‌های افیونی مرتبط است که ممکن است با جستجوی مواد مخدر برای سوء مصرف اشتباه گرفته شود. بیماران همچنین ممکن است سعی کنند درد یا علائم ترک خود را با مواد افیونی غیرقانونی مانند هروئین و سایر مواد درمان کنند. هنگامی که تصمیم به کاهش دوز یا قطع درمان در یک بیمار وابسته به مواد افیونی که محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات مصرف می‌کند، گرفته می‌شود، عوامل مختلفی باید در نظر گرفته شود، از جمله کل دوز روزانه مواد افیونی (شامل محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات) که بیمار مصرف کرده است، مدت زمان درد. تحت درمان و ویژگی های جسمی و روانی بیمار. حصول اطمینان از مراقبت مداوم از بیمار و توافق بر سر برنامه و برنامه پیگیری مناسب به طوری که اهداف و انتظارات بیمار و ارائه دهنده روشن و واقع بینانه باشد، مهم است. هنگامی که داروهای ضد درد اپیوئیدی به دلیل مشکوک به اختلال مصرف مواد قطع می شوند، بیمار را ارزیابی و درمان کنید یا برای ارزیابی و درمان اختلال مصرف مواد مراجعه کنید. درمان باید شامل رویکردهای مبتنی بر شواهد باشد، مانند درمان با کمک دارو برای اختلال مصرف مواد افیونی. بیماران پیچیده با درد همراه و اختلالات مصرف مواد ممکن است از ارجاع به متخصص سود ببرند. هیچ برنامه استانداردی برای کاهش مواد افیونی وجود ندارد که برای همه بیماران مناسب باشد. عملکرد بالینی خوب یک برنامه خاص بیمار را برای کاهش تدریجی دوز مواد افیونی دیکته می کند. برای بیمارانی که از محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات استفاده می کنند و از نظر فیزیکی وابسته به مواد افیونی هستند، برای جلوگیری از علائم ترک، کاهش دوز را با یک افزایش کوچک به اندازه کافی (مثلاً بیش از 10 تا 25 درصد از کل دوز روزانه) شروع کنید و هر 2 تا 4 هفته یکبار کاهش دوز را ادامه دهید. بیمارانی که برای دوره های زمانی کوتاه تری از مواد افیونی استفاده کرده اند ممکن است کاهش سریع تری را تحمل کنند. ممکن است لازم باشد که دوزهای قوت کمتری به بیمار داده شود تا یک کاهش موفقیت آمیز انجام شود. برای مدیریت درد و علائم ترک، در صورت بروز، بیمار را مرتباً ارزیابی کنید. علائم رایج ترک شامل بی قراری، اشک ریزش، رینوره، خمیازه کشیدن، تعریق، لرز، میالژی و میدریازیس است. علائم و نشانه های دیگری نیز ممکن است ایجاد شود، از جمله تحریک پذیری، اضطراب، کمردرد، درد مفاصل، ضعف، گرفتگی شکم، بی خوابی، حالت تهوع، بی اشتهایی، استفراغ، اسهال، یا افزایش فشار خون، تعداد تنفس یا ضربان قلب. در صورت بروز علائم ترک، ممکن است لازم باشد که تاپر را برای مدتی مکث کنید یا دوز ضددرد اپیوئیدی را به دوز قبلی افزایش دهید و سپس با کاهش آهسته‌تری ادامه دهید. علاوه بر این، بیماران را از نظر هرگونه تغییر در خلق و خو، ظهور افکار خودکشی یا استفاده از مواد دیگر ارزیابی کنید. هنگام مدیریت بیمارانی که مسکن های مخدر مصرف می کنند، به ویژه آنهایی که برای مدت طولانی و/یا با دوزهای بالا برای درد مزمن تحت درمان قرار گرفته اند، اطمینان حاصل کنید که یک رویکرد چندوجهی برای مدیریت درد، از جمله حمایت از سلامت روان (در صورت نیاز)، قبل از شروع کاهش درد ضددرد اپیوئیدی وجود دارد. یک رویکرد چندوجهی برای مدیریت درد ممکن است درمان درد مزمن را بهینه کند، و همچنین به کاهش موفقیت آمیز مسکن مخدر کمک کند [به هشدارها/انصراف، سوء مصرف مواد و وابستگی مراجعه کنید]. هنگامی که بیماری که به طور منظم محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات مصرف می کند و ممکن است از نظر جسمی وابسته باشد، دیگر نیازی به درمان با محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات ندارد، دوز را به تدریج کاهش دهید، 25٪ تا 50٪ هر 2 تا 4 روز، در حالی که علائم و نشانه های ترک را به دقت بررسی کنید. اگر بیمار این علائم یا علائم را داشت، دوز را به سطح قبلی افزایش دهید و به آرامی کاهش دهید، یا با افزایش فاصله بین کاهش، کاهش مقدار تغییر در دوز، یا هر دو. استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات را به طور ناگهانی در بیماران وابسته به فیزیکی قطع نکنید [به هشدارها، سوء مصرف مواد مخدر و وابستگی مراجعه کنید].

خطر مصرف بیش از حد تصادفی و مرگ ناشی از اشتباهات دارویی اشتباهات دوز می تواند منجر به مصرف بیش از حد تصادفی و مرگ شود. هنگام تجویز، توزیع و تجویز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات از اشتباهات دوزی که ممکن است ناشی از سردرگمی بین میلی‌گرم و میلی‌لیتر و اشتباه با محلول‌های استامینوفن و کدئین فسفات با غلظت‌های مختلف باشد، خودداری کنید. اطمینان حاصل کنید که دوز به وضوح اعلام شده و به طور دقیق توزیع شده است. به بیماران و مراقبان نحوه اندازه‌گیری و مصرف یا تجویز دوز صحیح محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را آموزش دهید و در هنگام اندازه‌گیری دوز، بسیار احتیاط کنند. اکیداً به بیماران توصیه کنید که دستگاه مدرجی تهیه کرده و همیشه از آن استفاده کنند که بتواند دوز تجویز شده را با دقت اندازه گیری و تحویل دهد و هرگز از قاشق چای خوری یا قاشق غذاخوری خانگی برای اندازه گیری دوز استفاده نکنند زیرا این دستگاه های اندازه گیری دقیق نیستند. اعتیاد، سوء استفاده و استفاده نادرست محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات حاوی کدئین است که یک ماده کنترل شده در جدول II است. محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات به عنوان یک تریاک، کاربران را در معرض خطرات اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده قرار می دهد [به سوء مصرف مواد مخدر و وابستگی مراجعه کنید]. اگرچه خطر اعتیاد در هر فردی ناشناخته است، اما می تواند در بیمارانی که محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات به طور مناسب تجویز می شود، رخ دهد. اعتیاد می تواند در دوزهای توصیه شده و در صورت سوء استفاده یا سوء استفاده از دارو رخ دهد. خطر مصرف بیش از حد مواد افیونی یا مرگ ناشی از مصرف بیش از حد با دوزهای بالاتر مواد افیونی افزایش می یابد و این خطر در طول دوره درمان ادامه می یابد. در مطالعات پس از بازاریابی، اعتیاد، سوء استفاده، سوء استفاده و مصرف بیش از حد مواد مخدر کشنده و غیرکشنده در بیمارانی که مصرف طولانی مدت مواد افیونی داشتند مشاهده شد [به واکنش های نامطلوب مراجعه کنید]. قبل از تجویز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات، خطر اعتیاد، سوء مصرف یا سوء مصرف هر بیمار را ارزیابی کنید و همه بیمارانی که محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات دریافت می‌کنند را برای ایجاد این رفتارها و شرایط مورد ارزیابی مجدد قرار دهید. خطرات در بیماران با سابقه شخصی یا خانوادگی سوء مصرف مواد (از جمله سوء مصرف مواد مخدر یا الکل یا اعتیاد) یا بیماری روانی (مانند افسردگی اساسی) افزایش می یابد. با این حال، پتانسیل این خطرات نباید از مدیریت صحیح درد در هر بیمار ممانعت کند. برای بیماران در معرض خطر ممکن است مواد افیونی مانند محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات تجویز شود، اما استفاده در چنین بیمارانی مستلزم مشاوره شدید در مورد خطرات و استفاده صحیح از محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات همراه با ارزیابی مجدد مکرر از نظر علائم اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده است. توصیه یا تجویز یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی [هشدارها، دوز و نحوه مصرف] را در نظر بگیرید. مواد افیونی برای استفاده غیرپزشکی جستجو می شوند و در معرض انحراف از استفاده قانونی تجویز شده هستند. این خطرات را هنگام تجویز یا تجویز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات در نظر بگیرید. راهبردهای کاهش این خطرات شامل تجویز دارو در کمترین مقدار مناسب و توصیه به بیمار برای نگهداری دقیق دارو در طول دوره درمان و دفع صحیح داروی مصرف نشده است. برای اطلاع از نحوه جلوگیری و تشخیص سوء استفاده یا انحراف از این محصول، با هیئت صدور مجوز حرفه ای ایالتی یا مرجع مواد تحت کنترل دولتی تماس بگیرید. افسردگي تنفسي تهديد كننده حيات، افسردگي تنفسي شديد، تهديد كننده يا كشنده حتي در صورت استفاده از مواد افيوني گزارش شده است. افسردگی تنفسی، اگر فورا تشخیص داده نشود و درمان نشود، ممکن است منجر به ایست تنفسی و مرگ شود. مدیریت افسردگی تنفسی ممکن است شامل مشاهده دقیق، اقدامات حمایتی و استفاده از داروهای معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی باشد که بستگی به وضعیت بالینی بیمار دارد. احتباس دی اکسید کربن (CO 2) ناشی از دپرسیون تنفسی ناشی از مواد افیونی می تواند اثرات آرام بخشی مواد افیونی را تشدید کند. در حالی که دپرسیون تنفسی جدی، تهدید کننده زندگی یا کشنده می تواند در هر زمانی در طول استفاده از محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات رخ دهد، این خطر در طول شروع درمان یا پس از افزایش دوز بیشتر است. برای کاهش خطر افسردگی تنفسی، دوز مناسب و تیتراسیون محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات ضروری است [به مقدار و نحوه مصرف مراجعه کنید]. تخمین بیش از حد دوز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات هنگام تبدیل بیماران از یک فرآورده مخدر دیگر می تواند منجر به مصرف بیش از حد دارو در اولین دوز شود. مصرف تصادفی حتی یک دوز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات، به ویژه توسط کودکان، می تواند منجر به افسردگی تنفسی و مرگ ناشی از مصرف بیش از حد کدئین شود. به بیماران و مراقبان در مورد نحوه تشخیص افسردگی تنفسی آموزش دهید و بر اهمیت تماس با 911 یا دریافت فوری کمک پزشکی در صورت مصرف بیش از حد شناخته شده یا مشکوک تأکید کنید [به احتیاط ها، اطلاعات برای بیماران مراجعه کنید]. مواد افیونی می توانند باعث اختلالات تنفسی مرتبط با خواب از جمله آپنه مرکزی خواب (CSA) و هیپوکسمی مرتبط با خواب شوند. مصرف مواد افیونی خطر ابتلا به CSA را به صورت وابسته به دوز افزایش می دهد. در بیمارانی که با CSA مراجعه می‌کنند، کاهش دوز مواد افیونی را با استفاده از بهترین روش‌ها برای کاهش اپیوئیدها در نظر بگیرید [به دوز و تجویز مراجعه کنید]. دسترسی بیمار به داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی برای درمان اضطراری مصرف بیش از حد مواد افیونی، بیماران و مراقبان را در مورد عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (مانند نالوکسان، نالمفن) آگاه کنید. در مورد اهمیت دسترسی به یک عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی بحث کنید، به خصوص اگر بیمار دارای عوامل خطر برای مصرف بیش از حد اوردوز باشد (مانند مصرف همزمان داروهای مضعف CNS، سابقه اختلال مصرف مواد افیونی یا مصرف بیش از حد مواد مخدر) یا اگر اعضای خانواده (از جمله کودکان) یا سایر تماس های نزدیک در معرض خطر مصرف بیش از حد یا مصرف تصادفی مواد افیونی باشند. وجود عوامل خطر برای مصرف بیش از حد نباید از مدیریت درد در هیچ بیمار جلوگیری کند [به هشدارها مراجعه کنید]. در مورد گزینه های بدست آوردن یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (به عنوان مثال، نسخه، بدون نسخه، یا به عنوان بخشی از یک برنامه مبتنی بر جامعه) بحث کنید. تفاوت های مهمی بین عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی وجود دارد، مانند مسیر تجویز، قدرت محصول، محدوده سنی تایید شده بیمار و فارماکوکینتیک. قبل از توصیه یا تجویز چنین عاملی، همانطور که در برچسب تایید شده برای آن محصولات ذکر شده است، با این تفاوت ها آشنا باشید. به بیماران و مراقبان در مورد نحوه تشخیص افسردگی تنفسی و نحوه استفاده از یک عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی برای درمان اورژانسی مصرف بیش از حد مواد افیونی آموزش دهید. بر اهمیت تماس با 911 یا دریافت کمک پزشکی اورژانسی تاکید کنید، حتی اگر یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی تجویز شود [به هشدارها، مصرف بیش از حد مراجعه کنید]. خطرات ناشی از مصرف همزمان با بنزودیازپین ها یا سایر داروهای مضعف CNS آرامبخشی عمیق، افسردگی تنفسی، کما و مرگ ممکن است ناشی از مصرف همزمان محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات با بنزودیازپین ها و/یا سایر داروهای مضعف CNS، از جمله داروهای الکلی/بنزوتیکس های غیرفعال کننده باشد. داروهای ضد اضطراب، آرام بخش، شل کننده های عضلانی، عمومی داروهای بیهوشی، ضد روان پریشی، گاباپنتینوئیدها [گاباپنتین یا پره گابالین] و سایر مواد افیونی). به دلیل این خطرات، تجویز همزمان این داروها را برای استفاده در بیمارانی که گزینه های درمانی جایگزین برای آنها ناکافی است، رزرو کنید. مطالعات مشاهده‌ای نشان داده‌اند که مصرف همزمان مسکن‌های اپیوئیدی و بنزودیازپین‌ها خطر مرگ و میر ناشی از مصرف دارو را در مقایسه با استفاده از مسکن‌های مخدر به تنهایی افزایش می‌دهد. به دلیل خواص دارویی مشابه، منطقی است که خطر مشابهی را با استفاده همزمان از سایر داروهای مضعف CNS با مسکن‌های اپیوئیدی انتظار داشته باشیم [به احتیاط‌ها مراجعه کنید. تداخلات دارویی]. اگر تصمیم به تجویز بنزودیازپین یا سایر داروهای مضعف CNS به همراه مسکن مخدر گرفته شده است، کمترین دوز موثر و حداقل مدت زمان مصرف همزمان را تجویز کنید. در بیمارانی که قبلاً مسکن اپیوئیدی دریافت می‌کنند، دوز اولیه بنزودیازپین یا سایر داروهای مضعف CNS را کمتر از آنچه در غیاب یک اپیوئید نشان داده شده است تجویز کنید و بر اساس پاسخ بالینی آن را تیتر کنید. اگر در بيماري كه قبلاً بنزوديازپين يا ساير داروهاي مضعف CNS مصرف مي‌كند، داروي ضددرد شبه افيوني شروع شود، دوز اوليه كمتري از مسكن اپيوييدي را تجويز كنيد و بر اساس پاسخ باليني آن را تيتر كنيد. بیماران و مراقبان را از این تعامل بالقوه آگاه کنید، آنها را در مورد علائم و نشانه های افسردگی تنفسی (از جمله آرام بخش) آموزش دهید. اگر مصرف همزمان ضمانت دارد، توصیه یا تجویز یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی را در نظر بگیرید [به هشدارها، دوز و تجویز، و مصرف بیش از حد مراجعه کنید]. هنگام استفاده از محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات همراه با بنزودیازپین ها یا سایر داروهای مضعف CNS (از جمله الکل و داروهای غیرقانونی) به بیماران و مراقبان خود در مورد خطرات افسردگی و آرامبخشی تنفسی توصیه کنید. به بیماران توصیه کنید تا زمانی که اثرات مصرف همزمان بنزودیازپین یا سایر داروهای مضعف CNS مشخص نشده است، از رانندگی یا کار با ماشین آلات سنگین خودداری کنند. بیماران را از نظر خطر اختلالات مصرف مواد، از جمله سوء مصرف و سوء مصرف مواد افیونی، غربالگری کنید و در مورد خطر مصرف بیش از حد و مرگ ناشی از استفاده از داروهای مضعف CNS اضافی از جمله الکل و داروهای غیرقانونی به آنها هشدار دهید [به موارد احتیاطی مراجعه کنید. اطلاعات برای بیماران/مراقبان، تداخلات دارویی]. سندرم ترک مواد افیونی نوزادان استفاده از محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات برای مدت طولانی در دوران بارداری می تواند منجر به ترک اعتیاد در نوزاد شود. سندرم ترک مواد افیونی نوزادان، بر خلاف سندرم ترک مواد افیونی در بزرگسالان، در صورت عدم شناسایی و درمان ممکن است تهدید کننده زندگی باشد و نیاز به مدیریت بر اساس پروتکل های توسعه یافته توسط متخصصان نوزادان دارد. نوزادان را از نظر علائم سندرم ترک مواد افیونی نوزادی مشاهده کنید و بر اساس آن مدیریت کنید. به زنان باردار که برای مدت طولانی از مواد افیونی استفاده می کنند، در مورد خطر ابتلا به سندرم ترک مواد افیونی نوزادی توصیه کنید و اطمینان حاصل کنید که درمان مناسب در دسترس خواهد بود. استراتژی ارزیابی و کاهش خطر ضددرد مواد افیونی (REMS) برای اطمینان از اینکه مزایای مسکن های مخدر بر خطرات اعتیاد، سوء مصرف و سوء استفاده بیشتر است، سازمان غذا و دارو (FDA) به ارزیابی ریسک و استراتژی کاهش خطر (REMS) برای این محصولات نیاز دارد. بر اساس الزامات REMS، شرکت‌های دارویی دارای محصولات ضددرد اپیوئیدی تایید شده باید برنامه‌های آموزشی مطابق با REMS را در اختیار ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی قرار دهند. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی به شدت تشویق می شوند تا همه موارد زیر را انجام دهند: یک برنامه آموزشی مطابق با REMS ارائه شده توسط یک ارائه دهنده معتبر آموزش مداوم (CE) یا یک برنامه آموزشی دیگر که شامل تمام عناصر طرح آموزشی FDA برای ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی درگیر در مدیریت یا حمایت از بیماران مبتلا به درد است را تکمیل کنید. در مورد استفاده ایمن، خطرات جدی، و نگهداری و دفع مناسب مسکن های مخدر با بیماران و/یا مراقبان آنها هر بار که این داروها تجویز می شوند، بحث کنید. راهنمای مشاوره بیمار (PCG) را می‌توانید در این پیوند دریافت کنید: www.fda.gov/OpioidAnalgesicREMSPCG. به بیماران و مراقبان آنها بر اهمیت خواندن راهنمای دارویی که هر بار که یک مسکن مخدر برای آنها تجویز می شود از داروساز خود دریافت می کنند، تأکید کنید. استفاده از ابزارهای دیگر را برای بهبود ایمنی بیمار، خانواده و جامعه در نظر بگیرید، مانند توافق نامه های بیمار و تجویز کننده که مسئولیت های بیمار و تجویز کننده را تقویت می کند. برای به دست آوردن اطلاعات بیشتر در مورد ضددرد اپیوئیدی REMS و لیستی از REMS CME/CE معتبر، با شماره 800-503-0784 تماس بگیرید یا به www.opioidanalgesicrems.com وارد شوید. طرح FDA را می توان در www.fda.gov/OpioidAnalgesicREMSBlueprint یافت. متابولیسم بسیار سریع کدئین و سایر عوامل خطر برای افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی در کودکان افسردگی و مرگ تنفسی تهدید کننده زندگی در کودکانی که کدئین دریافت کرده اند رخ داده است. کدئین بر اساس ژنوتیپ CYP2D6 (که در زیر توضیح داده شده است) در متابولیسم متغیر است، که می تواند منجر به افزایش قرار گرفتن در معرض متابولیت فعال مورفین شود. بر اساس گزارش‌های پس از بازاریابی، به نظر می‌رسد که کودکان کمتر از 12 سال بیشتر مستعد اثرات مضعف تنفسی کدئین هستند، به‌ویژه اگر عوامل خطر برای افسردگی تنفسی وجود داشته باشد. به عنوان مثال، بسیاری از موارد مرگ گزارش شده در دوره پس از عمل پس از برداشتن لوزه و/یا آدنوئیدکتومی رخ داده است، و بسیاری از کودکان شواهدی مبنی بر متابولیسم بسیار سریع کدئین داشتند. علاوه بر این، کودکان مبتلا به آپنه انسدادی خواب که برای درد پس از برداشتن لوزه و/یا آدنوئیدکتومی با کدئین درمان می‌شوند، ممکن است به‌ویژه به اثر تضعیف کننده تنفسی آن حساس باشند. به دلیل خطر ابتلا به افسردگی و مرگ تنفسی تهدید کننده زندگی: محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات برای همه کودکان کمتر از 12 سال منع مصرف دارد [به موارد منع مصرف مراجعه کنید]. محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات برای درمان پس از عمل در بیماران اطفال کمتر از 18 سال به دنبال برداشتن لوزه و/یا آدنوئیدکتومی منع مصرف دارد [به موارد منع مصرف مراجعه کنید]. از مصرف محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات در نوجوانان 12 تا 18 ساله که دارای سایر عوامل خطر هستند که ممکن است حساسیت آنها را نسبت به اثرات تضعیف کننده تنفسی کدئین افزایش دهد، خودداری کنید، مگر اینکه فواید آن بیشتر از خطرات باشد. عوامل خطر عبارتند از شرایط مرتبط با هیپوونتیلاسیون، مانند وضعیت پس از عمل، آپنه انسدادی خواب، چاقی، بیماری شدید ریوی، بیماری عصبی عضلانی، و استفاده همزمان از سایر داروهایی که باعث افسردگی تنفسی می شوند [به هشدارها مراجعه کنید]. مانند بزرگسالان، هنگام تجویز کدئین برای نوجوانان، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی باید کمترین دوز موثر را برای کوتاه ترین مدت انتخاب کنند و بیماران و مراقبان را در مورد این خطرات و علائم مصرف بیش از حد مورفین آگاه کنند [به مصرف بیش از حد مورفین مراجعه کنید. مادران شیرده حداقل یک مورد مرگ در یک نوزاد شیرخوار گزارش شد که در معرض سطوح بالای مورفین در شیر مادر قرار داشت، زیرا مادر متابولیزه کننده بسیار سریع کدئین بود. شیردهی در طول درمان با محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات توصیه نمی شود. تنوع ژنتیکی CYP2D6: متابولیزه کننده فوق سریع برخی از افراد ممکن است به دلیل یک ژنوتیپ خاص CYP2D6 متابولیزه کننده های فوق سریع باشند (به عنوان مثال، تکرار ژن با علامت *1/*1×N یا *1/*2×N). شیوع این فنوتیپ CYP2D6 بسیار متفاوت است و 1 تا 10 درصد برای سفیدپوستان (اروپایی، آمریکای شمالی)، 3-4 درصد برای سیاه پوستان (آمریکایی های آفریقایی تبار)، 1-2 درصد برای شرق آسیایی ها (چینی، ژاپنی، کره ای)، و ممکن است بیشتر از 10 درصد در گروه های قومی خاص شرقی میانه، آفریقایی، شرقی باشد. یهودیان اشکنازی، پورتوریکویی). این افراد کدئین را سریعتر و کاملتر از سایر افراد به متابولیت فعال آن یعنی مورفین تبدیل می کنند. این تبدیل سریع منجر به بالاتر از حد انتظار سطح مورفین سرم می شود. حتی در رژیم‌های دوز نشان‌دار، افرادی که متابولیزکننده‌های فوق سریع هستند ممکن است دچار افسردگی تنفسی کشنده یا تهدیدکننده زندگی شوند یا علائم مصرف بیش از حد (مانند خواب‌آلودگی شدید، گیجی، یا تنفس کم عمق) را تجربه کنند [به مصرف بیش از حد مراجعه کنید]. بنابراین افرادی که متابولیزورهای فوق سریع هستند نباید از محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات استفاده کنند. تداخلات با داروهای مؤثر بر ایزوآنزیم های سیتوکروم P450 اثرات استفاده همزمان یا قطع سیتوکروم P450 3A4 القاء کننده، مهارکننده های 3A4 یا مهار کننده های 2D6 با کدئین پیچیده است. استفاده از القاکننده های سیتوکروم P450 3A4، مهارکننده های 3A4 یا مهارکننده های 2D6 با محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات مستلزم بررسی دقیق اثرات روی داروی اصلی، کدئین، و متابولیت فعال مورفین است. تداخل سیتوکروم P450 3A4 استفاده همزمان از محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات با تمام مهارکننده‌های سیتوکروم P450 3A4 مانند آنتی‌بیوتیک‌های ماکرولید (مانند اریترومایسین)، عوامل ضد قارچی آزول، و این‌بیت‌آز (etoconoleg). (به عنوان مثال، ریتوناویر) یا قطع یک القا کننده سیتوکروم P450 3A4 مانند ریفامپین، کاربامازپین، و فنی توئین، ممکن است منجر شود. در افزایش غلظت کدئین پلاسما با متابولیسم بیشتر توسط سیتوکروم P450 2D6، که منجر به افزایش سطح مورفین می شود، که می تواند عوارض جانبی را افزایش یا طولانی کند و ممکن است باعث افسردگی تنفسی بالقوه کشنده شود. استفاده همزمان از استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات با تمام القا کننده های سیتوکروم P450 3A4 یا قطع یک مهار کننده سیتوکروم P450 3A4 ممکن است منجر به کاهش سطح کدئین، سطوح نورکودئین بیشتر و متابولیسم کمتر از طریق سطوح پایین تر مورفین 2D6 شود. این ممکن است با کاهش اثربخشی همراه باشد و در برخی از بیماران ممکن است منجر به علائم و نشانه های ترک مواد افیونی شود. بیمارانی که محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات و هر مهارکننده یا القاکننده CYP3A4 دریافت می‌کنند از نظر علائم و نشانه‌هایی که ممکن است منعکس‌کننده سمیت مواد افیونی و ترک مواد افیونی در هنگام استفاده از محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات همراه با مهارکننده‌ها و القاکننده‌های CYP3A4 باشد، ارزیابی کنید. تداخلات دارویی]. اگر مصرف همزمان یک مهارکننده CYP3A4 ضروری است یا اگر یک القاء کننده CYP3A4 قطع شود، کاهش دوز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را تا زمانی که اثرات دارویی پایدار حاصل شود در نظر بگیرید. بیماران را در فواصل زمانی مکرر از نظر افسردگی و آرامبخشی تنفسی ارزیابی کنید. اگر مصرف همزمان یک القاکننده CYP3A4 ضروری است یا اگر مهارکننده CYP3A4 قطع شود، دوز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را تا زمانی که اثرات دارویی پایدار حاصل شود افزایش دهید. علائم ترک مواد افیونی را ارزیابی کنید [به احتیاط ها مراجعه کنید. تداخلات دارویی]. خطرات مصرف همزمان یا قطع مهارکننده‌های سیتوکروم P450 2D6 استفاده همزمان از استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات با تمام مهارکننده‌های سیتوکروم P450 2D6 (مانند آمیودارون، آمیودارون، کینیدین) ممکن است منجر به افزایش متابولیسم فعال در متابولیسم کینیدین شود. غلظت پلاسمایی که می تواند منجر به کاهش اثر ضد درد شود یا علائم ترک مواد افیونی قطع مصرف همزمان مهارکننده سیتوکروم P450 2D6 ممکن است منجر به کاهش غلظت کدئین در پلاسما و افزایش غلظت متابولیت فعال مورفین در پلاسما شود که می‌تواند عوارض جانبی را افزایش داده یا طولانی‌تر کند و ممکن است باعث افسردگی بالقوه کشنده شود. بیمارانی را که محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات و هر مهارکننده CYP2D6 دریافت می‌کنند از نظر علائم و نشانه‌هایی که ممکن است منعکس‌کننده سمیت مواد افیونی و ترک مواد افیونی باشد، زمانی که محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات همراه با مهارکننده‌های CYP2D6 استفاده می‌شود، ارزیابی کنید. اگر مصرف همزمان با یک مهارکننده CYP2D6 ضروری است، بیمار را از نظر علائم کاهش اثربخشی یا ترک مواد افیونی ارزیابی کنید و دوز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را افزایش دهید. پس از قطع استفاده از مهارکننده‌های CYP2D6، دوز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را کاهش دهید و بیمار را در فواصل زمانی مکرر از نظر علائم و نشانه‌های دپرسیون تنفسی یا آرام‌بخشی ارزیابی کنید [به احتیاط‌ها، تداخلات دارویی مراجعه کنید]. سمیت کبدی استامینوفن با مواردی از نارسایی حاد کبدی همراه بوده است که در مواقعی منجر به پیوند کبد و مرگ می شود. بیشتر موارد آسیب کبدی با استفاده از استامینوفن در دوزهای بیش از 4000 میلی گرم در روز همراه است و اغلب شامل بیش از یک محصول حاوی استامینوفن است. مصرف بیش از حد استامینوفن ممکن است عمدی برای آسیب رساندن به خود یا غیرعمدی باشد زیرا بیماران سعی می کنند تسکین درد بیشتری داشته باشند یا ناآگاهانه سایر محصولات حاوی استامینوفن را مصرف کنند. خطر نارسایی حاد کبد در افراد مبتلا به بیماری زمینه ای کبدی و در افرادی که در حین مصرف استامینوفن الکل مصرف می کنند، بیشتر است. به بیماران دستور دهید که به دنبال استامینوفن یا APAP بر روی برچسب بسته بندی باشند و از بیش از یک محصول حاوی استامینوفن استفاده نکنند. به بیماران آموزش دهید که بلافاصله پس از مصرف بیش از 4000 میلی گرم استامینوفن در روز، حتی اگر احساس خوبی دارند، به پزشک مراجعه کنند. پردردی ناشی از مواد افیونی و آلودینیا پردردی ناشی از مواد افیونی (OIH) زمانی رخ می دهد که یک ضددرد اپیوئیدی به طور متناقضی باعث افزایش درد یا افزایش حساسیت به درد شود. این شرایط با تحمل متفاوت است، یعنی نیاز به افزایش دوز مواد افیونی برای حفظ یک اثر تعریف شده [به وابستگی مراجعه کنید]. علائم OIH عبارتند از (اما ممکن است محدود به آن نباشد) افزایش سطح درد با افزایش دوز مواد افیونی، کاهش سطح درد پس از کاهش دوز مواد افیونی، یا درد ناشی از محرک های معمولی غیر دردناک (آلوداینیا). این علائم تنها در صورتی ممکن است OIH را نشان دهند که هیچ مدرکی دال بر پیشرفت بیماری زمینه ای، تحمل به مواد افیونی، ترک مواد افیونی یا رفتار اعتیادآور وجود نداشته باشد. موارد OIH گزارش شده است، هم با استفاده کوتاه مدت و هم در درازمدت از مسکن های مخدر. اگرچه مکانیسم OIH به طور کامل شناخته نشده است، مسیرهای بیوشیمیایی متعددی دخیل هستند. ادبیات پزشکی وجود یک معقول بیولوژیکی قوی بین مسکن های مخدر و OIH و آلوداینیا را نشان می دهد. اگر بیمار مشکوک به تجربه OIH است، به دقت کاهش دوز ضددرد یا چرخش اپیوئیدی فعلی را به دقت در نظر بگیرید (به طور ایمن بیمار را به یک گروه دیگر مواد افیونی تغییر دهید) [به دوز و تجویز، هشدارها مراجعه کنید]. افسردگي تنفسي تهديد كننده حيات در بيماران مبتلا به بيماري مزمن ريوي يا در بيماران مسن، كاككتيك يا ناتوان استفاده از محلول خوراكي استامينوفن و كدئين فسفات در بيماران مبتلا به آسم برونشيال حاد يا شديد در شرايط كنترل نشده يا در صورت عدم وجود تجهيزات ضد احياء مجدد است. بیماران مبتلا به بیماری مزمن ریوی بیماران تحت درمان با محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه یا کورپولمونال، و افرادی که دارای ذخیره تنفسی قابل ملاحظه ای کاهش یافته، هیپوکسی، هایپرکاپنیا، یا از قبل موجود دپرسیون تنفسی هستند، در معرض خطر افزایش یافته از جمله کاهش درایوهای تنفسی هستند. دوزهای محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات [به هشدارها مراجعه کنید. افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی]. بیماران مسن، کشکتیک، یا ناتوان، افسردگی تنفسی تهدید کننده حیات بیشتر در بیماران مسن، کشکتیک یا ناتوان رخ می دهد، زیرا ممکن است در مقایسه با بیماران جوان تر و سالم تر، فارماکوکینتیک یا کلیرانس آنها تغییر کرده باشد [به هشدارها مراجعه کنید. افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی]. به طور منظم بیماران را ارزیابی کنید، به ویژه هنگام شروع و تیتر کردن محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات و زمانی که استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات همزمان با سایر داروهایی که تنفس را کاهش می دهند داده می شود [به هشدارها مراجعه کنید]. روش دیگر، استفاده از مسکن های غیر مخدر در این بیماران را در نظر بگیرید. تعامل با مهارکننده های مونوآمین اکسیداز مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAOIs) ممکن است اثرات مرفین، متابولیت فعال کدئین از جمله افسردگی تنفسی، کما و گیجی را تشدید کند. محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات در بیمارانی که MAOI مصرف می کنند یا ظرف 14 روز پس از قطع چنین درمانی نباید استفاده شوند. نارسایی آدرنال مواردی از نارسایی آدرنال با مصرف مواد افیونی گزارش شده است که اغلب پس از مصرف بیش از 1 ماه می باشد. تظاهر نارسایی آدرنال ممکن است شامل علائم و نشانه های غیر اختصاصی از جمله تهوع، استفراغ، بی اشتهایی، خستگی، ضعف، سرگیجه و فشار خون پایین باشد. در صورت مشکوک بودن به نارسایی آدرنال، در اسرع وقت با آزمایش های تشخیصی، تشخیص را تایید کنید. اگر نارسایی آدرنال تشخیص داده شد، با دوزهای جایگزین فیزیولوژیک کورتیکواستروئیدها درمان کنید. بیمار را از مواد افیونی جدا کنید تا عملکرد آدرنال بهبود یابد و درمان کورتیکواستروئید را تا بهبود عملکرد آدرنال ادامه دهید. سایر مواد افیونی ممکن است آزمایش شوند زیرا برخی موارد استفاده از یک مخدر دیگر را بدون عود نارسایی آدرنال گزارش کرده اند. اطلاعات موجود هیچ گونه افیونی خاصی را که بیشتر با نارسایی آدرنال مرتبط است شناسایی نمی کند. افت فشار خون شدید محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات ممکن است باعث افت فشار خون شدید از جمله افت فشار خون و سنکوپ در بیماران سرپایی شود. در بیمارانی که توانایی آنها برای حفظ فشار خون قبلاً به دلیل کاهش حجم خون یا تجویز همزمان برخی داروهای مضعف CNS (مانند فنوتیازین ها یا داروهای بیهوشی عمومی) به خطر افتاده است، افزایش می یابد [احتیاط ها را ببینید. تداخلات دارویی]. پس از شروع یا تیتر کردن دوز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات، این بیماران را به طور منظم از نظر علائم افت فشار خون ارزیابی کنید. در بیماران مبتلا به شوک گردش خون، محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات ممکن است باعث اتساع عروق شود که می تواند باعث کاهش بیشتر برون ده قلبی و فشار خون شود. از مصرف محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات همراه با شوک گردش خون خودداری کنید. واکنش‌های جدی پوستی به ندرت، استامینوفن ممکن است باعث واکنش‌های جدی پوستی مانند پوسچولوز حاد جنرالیزه اگزانتماتو (AGEP)، سندرم استیونز-جانسون (SJS) و نکرولیز اپیدرمی سمی (TEN) شود که می‌تواند کشنده باشد. بیماران باید در مورد علائم واکنش های جدی پوستی مطلع شوند و مصرف دارو باید در اولین ظاهر بثورات پوستی یا هر نشانه دیگری از حساسیت مفرط قطع شود. خطرات استفاده در بیماران با افزایش فشار داخل جمجمه ای، تومورهای مغزی، آسیب به سر، یا اختلال هوشیاری در بیمارانی که ممکن است مستعد اثرات داخل جمجمه ای احتباس CO 2 باشند (مانند کسانی که شواهدی از افزایش فشار داخل جمجمه ای یا تومورهای مغزی دارند)، استامینوفوفنات و تومورهای مغزی را کاهش می دهد می تواند احتباس CO 2 افزایش بیشتر فشار داخل جمجمه این بیماران را از نظر علائم آرامبخشی و افسردگی تنفسی، به ویژه هنگام شروع درمان با محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات، تحت نظر بگیرید. مواد افیونی همچنین ممکن است سیر بالینی را در بیمار مبتلا به آسیب سر پنهان کند. از مصرف محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات در بیماران دچار اختلال هوشیاری یا کما خودداری کنید. خطر عوارض گوارشی محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات در بیماران مبتلا به انسداد شناخته شده یا مشکوک دستگاه گوارش، از جمله ایلئوس فلج، منع مصرف دارد. تجویز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات یا سایر مواد افیونی ممکن است تشخیص یا سیر بالینی را در بیماران مبتلا به شرایط حاد شکمی مبهم کند. کدئین موجود در محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات ممکن است باعث اسپاسم اسفنکتر اودی شود. مواد افیونی ممکن است باعث افزایش آمیلاز سرم شوند. بیماران مبتلا به بیماری مجاری صفراوی، از جمله پانکراتیت حاد، را برای تشدید علائم به طور منظم ارزیابی کنید. مواردی از اختلال عملکرد مری ناشی از مواد افیونی (OIED) در بیماران مصرف کننده مواد افیونی گزارش شده است. خطر OIED ممکن است با افزایش دوز و/یا مدت مواد افیونی افزایش یابد. به طور منظم بیماران را از نظر علائم و نشانه‌های OIED (مانند دیسفاژی، نارسایی، درد قفسه سینه غیرقلبی) ارزیابی کنید و در صورت لزوم، درمان با مواد افیونی را مطابق بالینی مناسب تنظیم کنید [به فارماکولوژی بالینی مراجعه کنید]. حساسیت مفرط/آنافیلاکسی گزارش هایی پس از بازاریابی از حساسیت مفرط و آنافیلاکسی مرتبط با استفاده از استامینوفن گزارش شده است. علائم بالینی شامل تورم صورت، دهان و گلو، دیسترس تنفسی، کهیر، بثورات پوستی، خارش و استفراغ بود. گزارش‌های نادری از آنافیلاکسی تهدیدکننده حیات که نیاز به مراقبت‌های پزشکی اورژانسی دارد، وجود دارد. به بیماران دستور دهید فورا مصرف محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را قطع کنند و در صورت مشاهده این علائم به دنبال مراقبت های پزشکی باشند. برای بیماران مبتلا به آلرژی به استامینوفن محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات تجویز نکنید [احتیاط ها را ببینید. اطلاعات برای بیماران/مراقبان]. افزایش خطر تشنج در بیماران مبتلا به اختلالات تشنج کدئین موجود در محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات ممکن است دفعات تشنج را در بیماران مبتلا به اختلالات تشنج افزایش دهد و ممکن است خطر بروز تشنج در سایر محیط های بالینی مرتبط با تشنج را افزایش دهد. در طول درمان با محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات، بیماران با سابقه اختلالات تشنج را به طور منظم برای کنترل تشنج ارزیابی کنید. قطع مصرف استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات را در بیمارانی که از نظر فیزیکی به مواد افیونی وابسته هستند به سرعت کاهش یا قطع نکنید. هنگام قطع مصرف محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات در یک بیمار وابسته به جسم، به تدریج دوز را کاهش دهید. کاهش سریع محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات در یک بیمار که از نظر فیزیکی وابسته به مواد افیونی است ممکن است منجر به سندرم ترک و بازگشت درد شود [به دوز و مصرف، سوء مصرف و وابستگی به دارو مراجعه کنید]. علاوه بر این، از استفاده از آگونیست/آنتاگونیست مختلط (مانند پنتازوسین، نالبوفین و بوتورفانول) یا آگونیست های جزئی (مانند بوپرنورفین) در بیمارانی که مسکن آگونیست کامل اوپیوئیدی، از جمله محلول استامینوفن و کدئین فسفات دریافت می کنند، خودداری کنید. در این بیماران، داروهای ضد درد آگونیست/آنتاگونیست و آگونیست جزئی ممکن است اثر ضد درد را کاهش داده و/یا علائم ترک را تسریع کنند [به تداخلات دارویی مراجعه کنید].

خطرات ناشی از رانندگی و کار با ماشین آلات محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات ممکن است توانایی های ذهنی یا فیزیکی مورد نیاز برای انجام فعالیت های بالقوه خطرناک مانند رانندگی ماشین یا کار با ماشین آلات را مختل کند. به بیماران هشدار دهید که از رانندگی یا کار با ماشین آلات خطرناک خودداری کنند، مگر اینکه به اثرات محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات تحمل کنند و بدانند که چگونه به دارو واکنش نشان خواهند داد [احتیاط ها را ببینید. اطلاعات برای بیماران/مراقبان]. اطلاعات برای بیماران/مراقبان به بیمار توصیه کنید که برچسب بیمار مورد تایید FDA (راهنمای دارو) را مطالعه کند. ذخیره سازی و دفع به دلیل خطرات مرتبط با بلع تصادفی، استفاده نادرست و سوء استفاده، به بیماران توصیه کنید محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را به طور ایمن، دور از دید و دسترس کودکان و در مکانی غیرقابل دسترس دیگران، از جمله بازدیدکنندگان از خانه، نگهداری کنند. به بیماران اطلاع دهید که عدم ایمن نگه داشتن محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات می تواند خطر مرگباری برای دیگران در خانه ایجاد کند [به هشدارها، سوء مصرف مواد مخدر و وابستگی مراجعه کنید]. به بیماران و مراقبین توصیه کنید که وقتی دیگر به داروها نیازی نیست، باید فورا دور ریخته شوند. به بیماران اطلاع دهید که گزینه های پس گرفتن دارو، روش ارجح برای دفع ایمن بیشتر انواع داروهای غیر ضروری است. اگر هیچ برنامه پس‌گیری یا جمع‌آوری‌کننده‌های ثبت‌شده در DEA در دسترس نیست، به بیماران دستور دهید تا محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را با دنبال کردن این چهار مرحله دور بریزند: محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را با یک ماده ناخوشایند مانند خاک، خاک گربه یا تفاله قهوه استفاده شده مخلوط کنید. مخلوط را در یک ظرف مانند یک کیسه پلاستیکی مهر و موم شده قرار دهید. ظرف را در سطل زباله خانگی بیندازید؛ تمام اطلاعات شخصی روی برچسب نسخه بطری خالی را حذف کنید به بیماران اطلاع دهید که می توانند برای اطلاعات بیشتر در مورد دفع داروهای استفاده نشده به www.fda.gov/drugdisposal مراجعه کنند. به بیمار توصیه کنید که برچسب بیمار مورد تایید FDA (راهنمای دارو) را مطالعه کند. خطاهای دارویی اکیداً به بیماران و مراقبان توصیه می شود که همیشه از یک سرنگ خوراکی مدرج یا فنجان اندازه گیری با واحدهای اندازه گیری متریک (مثلا میلی لیتر) برای اندازه گیری صحیح مقدار تجویز شده دارو استفاده کنند. به بیماران و مراقبان اطلاع دهید که دستگاه های دوز خوراکی را می توان از داروخانه آنها تهیه کرد و هرگز از قاشق چای خوری یا قاشق غذاخوری خانگی برای اندازه گیری محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات استفاده نکنید [به هشدارها مراجعه کنید. موارد احتیاط ]. به بیماران آموزش دهید که چگونه دوز صحیح محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را اندازه گیری و مصرف کنند و اطمینان حاصل کنند که دوز به طور واضح و دقیق اعلام شده است. قاشق چای خوری خانگی وسیله اندازه گیری مناسبی نیست. با توجه به نادرست بودن اندازه قاشق غذاخوری و خطر استفاده از قاشق غذاخوری به جای قاشق چای خوری که می تواند منجر به مصرف بیش از حد شود، اکیداً توصیه می شود که مراقبان دستگاه اندازه گیری کالیبره شده تهیه و استفاده کنند. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی باید دستگاهی کالیبره شده را توصیه کنند که بتواند دوز تجویز شده را به طور دقیق اندازه گیری و تحویل دهد و به مراقبان دستور دهند که در اندازه گیری دوز و هنگام تجویز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات احتیاط کنند تا اطمینان حاصل شود که دوز اندازه گیری و تجویز شده است [به هشدارها مراجعه کنید]. اگر غلظت تجویز شده تغییر کرد، به بیماران آموزش دهید که چگونه دوز جدید را به درستی اندازه گیری کنند تا از اشتباهاتی که می تواند منجر به مصرف بیش از حد تصادفی و مرگ شود، جلوگیری شود. اعتیاد، سوء استفاده و استفاده نادرست به بیماران اطلاع دهید که استفاده از محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات، حتی زمانی که طبق توصیه مصرف شود، می تواند منجر به اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده شود که می تواند منجر به مصرف بیش از حد و مرگ شود [به هشدارها مراجعه کنید]. به بیماران آموزش دهید که محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را با دیگران به اشتراک نگذارند و اقدامات لازم را برای محافظت از محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات در برابر سرقت یا استفاده نادرست انجام دهند. خطر ابتلا به افسردگی تنفسی تهدید کننده حیات را به بیماران اطلاع دهید، از جمله اطلاعاتی مبنی بر اینکه این خطر در هنگام شروع محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات یا زمانی که دوز افزایش می یابد، بیشتر است و حتی در دوزهای توصیه شده نیز ممکن است رخ دهد. به بیماران و مراقبان در مورد نحوه تشخیص افسردگی تنفسی آموزش دهید و بر اهمیت تماس با 911 یا دریافت فوری کمک پزشکی در صورت مصرف بیش از حد شناخته شده یا مشکوک تاکید کنید [به هشدارها، افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی مراجعه کنید]. بلع تصادفی به بیماران اطلاع دهید که بلع تصادفی، به ویژه توسط کودکان، ممکن است منجر به افسردگی تنفسی یا مرگ شود [به هشدارها مراجعه کنید]. تداخلات با بنزودیازپین ها و سایر داروهای مضعف CNS به بیماران و مراقبین اطلاع دهید که در صورت استفاده از محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات همراه با بنزودیازپین ها یا سایر داروهای مضعف CNS (مانند الکل، غیر بنزودیازپین، آرامبخش ها/ خواب آور، آرام بخش های عضلانی، مسکن ها، آرام بخش ها، آرام بخش های عضلانی، خواب آورها، آرام بخش ها، داروهای آرام بخش، خواب آور، آرام بخش های عضلانی، تداخلات با بنزودیازپین ها و سایر داروهای مضعف CNS ممکن است اثرات افزایشی کشنده بالقوه ایجاد شود. داروهای بیهوشی، ضد روان پریشی، گاباپنتینوئیدها [گاباپنتین یا پره گابالین] و سایر مواد افیونی)، و از آنها به طور همزمان استفاده نکنید مگر اینکه تحت نظارت یک ارائه دهنده خدمات بهداشتی باشد [به هشدارها، اقدامات احتیاطی مراجعه کنید. تداخلات دارویی ] . دسترسی بیمار به داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی برای درمان اضطراری مصرف بیش از حد مواد افیونی، بیماران و مراقبان را در مورد عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (مانند نالوکسان، نالمفن) آگاه کنید. در مورد اهمیت دسترسی به یک عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی بحث کنید، به خصوص اگر بیمار دارای عوامل خطر برای مصرف بیش از حد اوردوز باشد (مانند مصرف همزمان داروهای مضعف CNS، سابقه اختلال مصرف مواد افیونی یا مصرف بیش از حد مواد مخدر) یا اگر اعضای خانواده (از جمله کودکان) یا سایر تماس های نزدیک در معرض خطر مصرف بیش از حد یا مصرف تصادفی مواد افیونی باشند. با بیمار در مورد گزینه های دریافت داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (مانند نسخه، بدون نسخه، یا به عنوان بخشی از یک برنامه مبتنی بر جامعه) صحبت کنید [به هشدارها، دوز و تجویز مراجعه کنید]. به بیماران و مراقبان نحوه تشخیص علائم و نشانه های مصرف بیش از حد دارو آموزش دهید. به بیماران و مراقبان توضیح دهید که اثرات عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی مانند نالوکسان و نالمفن موقتی است و آنها باید فوراً با 911 تماس بگیرند یا در تمام موارد مشکوک به مصرف بیش از حد مخدر شناخته شده یا مشکوک، فوراً با 911 تماس بگیرند، حتی اگر یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی تجویز شود [به AGEOS مراجعه کنید. توصیه به بیماران و مراقبین: نحوه درمان با عامل معکوس کننده بیش از حد در صورت مصرف بیش از حد مواد افیونی. برای اطلاع دادن به خانواده و دوستان در مورد عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد، و نگهداری آن در مکانی که خانواده و دوستان بتوانند در مواقع اضطراری به آن دسترسی داشته باشند. برای خواندن اطلاعات بیمار (یا سایر مطالب آموزشی) که همراه با عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی ارائه می شود. بر اهمیت انجام این کار قبل از وقوع یک اورژانس اپیوئیدی تاکید کنید، بنابراین بیمار و مراقب خود بدانند چه کاری باید انجام دهند. متابولیسم بسیار سریع کدئین و سایر عوامل خطر برای افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی در کودکان به مراقبان توصیه کنید که استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات در همه کودکان زیر 12 سال و در کودکان کمتر از 18 سال به دنبال برداشتن لوزه و / یا برداشتن لوزه منع مصرف دارد. به مراقبین کودکان 12 تا 18 ساله که محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات دریافت می کنند توصیه کنید تا علائم افسردگی تنفسی را تحت نظر داشته باشند [به هشدارها مراجعه کنید]. پردردی و آلوداینیا به بیماران و مراقبین اطلاع دهید که دوز مواد افیونی را بدون مشورت با پزشک افزایش ندهند. به بیماران توصیه کنید در صورت تجربه علائم پردردی، از جمله بدتر شدن درد، افزایش حساسیت به درد، یا درد جدید، به دنبال مراقبت پزشکی باشند [به هشدارها مراجعه کنید. واکنش های نامطلوب ]. سندرم سروتونین به بیماران اطلاع دهید که اپیوئیدها می توانند باعث ایجاد یک وضعیت نادر اما بالقوه تهدید کننده زندگی ناشی از مصرف همزمان داروهای سروتونرژیک شوند. به بیماران در مورد علائم سندرم سروتونین هشدار دهید و در صورت بروز علائم فوراً به پزشک مراجعه کنند. به بیماران آموزش دهید که در صورت مصرف یا برنامه ریزی برای مصرف داروهای سروتونرژیک به ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی خود اطلاع دهند [به احتیاط ها مراجعه کنید. تداخلات دارویی]. تداخل MAOI به بیماران اطلاع دهید که هنگام استفاده از داروهایی که مونوآمین اکسیداز را مهار می کنند از استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات استفاده نکنند. هنگام مصرف محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات، بیماران نباید MAOI را شروع کنند [به هشدارها، اقدامات احتیاطی مراجعه کنید. تداخلات دارویی]. دستورالعمل های تجویز مهم به بیماران آموزش دهید که چگونه محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را به درستی مصرف کنند. برای درد، درمان را با محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات با دوز 15 میلی لیتری هر چهار ساعت شروع کنید [به دوز و نحوه مصرف مراجعه کنید. هشدارها؛ موارد احتیاط ]. به بیماران و مراقبان نحوه اندازه گیری دقیق و مصرف یا تجویز دوز صحیح محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات آموزش دهید. اکیداً به بیماران و مراقبان توصیه کنید که همیشه از یک سرنگ دوز خوراکی مدرج یا فنجان اندازه‌گیری با واحدهای اندازه‌گیری (یعنی میلی‌لیتر) برای اندازه‌گیری صحیح مقدار تجویز شده دارو استفاده کنند. به بیماران و مراقبان اطلاع دهید که دستگاه های دوز خوراکی را می توان از داروخانه آنها تهیه کرد و هرگز از قاشق چایخوری یا قاشق غذاخوری خانگی برای اندازه گیری محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات استفاده نکنید [دز و نحوه مصرف را ببینید]. به بیماران و مراقبان توصیه کنید که دوز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را بدون مشورت با پزشک یا سایر متخصصان مراقبت های بهداشتی تنظیم نکنند. دستورالعمل‌های مهم قطع مصرف به منظور جلوگیری از بروز علائم ترک، به بیماران دستور دهید که استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات را بدون مشورت با تجویزکننده، قطع نکنند [دوز و نحوه مصرف را ببینید رانندگی یا کار با ماشین‌های سنگین به بیماران اطلاع دهید که محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات ممکن است توانایی‌های ذهنی و/یا فیزیکی مورد نیاز برای انجام کارهای بالقوه خطرناک مانند رانندگی یا کار با ماشین‌آلات را مختل کند و از انجام چنین کارهایی در حین مصرف این محصول اجتناب کنند، تا زمانی که بدانند چگونه به دارو واکنش نشان خواهند داد. یبوست به بیماران در مورد احتمال یبوست شدید، از جمله دستورالعمل های مدیریتی و زمان مراجعه به پزشک، توصیه کنید [به واکنش های نامطلوب، فارماکولوژی بالینی مراجعه کنید. نارسایی آدرنال به بیماران اطلاع دهید که مواد افیونی می توانند باعث نارسایی آدرنال شوند که یک وضعیت بالقوه تهدید کننده زندگی است. نارسایی آدرنال ممکن است با علائم و نشانه های غیر اختصاصی مانند تهوع، استفراغ، بی اشتهایی، خستگی، ضعف، سرگیجه و فشار خون پایین ظاهر شود. به بیماران توصیه کنید در صورت تجربه مجموعه ای از این علائم به دنبال مراقبت پزشکی باشند [به هشدارها مراجعه کنید]. حداکثر دوز روزانه استامینوفن به بیماران اطلاع دهید که بیش از 4000 میلی گرم استامینوفن در روز مصرف نکنند. به بیماران توصیه کنید اگر بیش از دوز توصیه شده مصرف کرده اند، با پزشک خود تماس بگیرند. هیپوتانسیون به بیماران اطلاع دهید که محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات ممکن است باعث افت فشار خون ارتواستاتیک و سنکوپ شود. به بیماران آموزش دهید که چگونه علائم فشار خون پایین را تشخیص دهند و چگونه خطر عواقب جدی را در صورت بروز افت فشار خون کاهش دهند (مثلاً بنشینید یا دراز بکشید، با دقت از حالت نشسته یا دراز کشیده بلند شوید) [به هشدارها مراجعه کنید. هیپوتانسیون شدید]. آنافیلاکسی به بیماران اطلاع دهید که آنافیلاکسی با مواد موجود در محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات گزارش شده است. به بیماران راهنمایی کنید که چگونه چنین واکنشی را تشخیص دهند و در صورت بروز علائم آلرژی مانند بثورات پوستی یا مشکل در تنفس، مصرف محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را قطع کرده و به پزشک مراجعه کنند. [به موارد منع مصرف، واکنش های نامطلوب مراجعه کنید]. حاملگی سندرم ترک مواد افیونی نوزادان به بیماران زن از پتانسیل باروری اطلاع دهید که استفاده از محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات برای مدت طولانی در دوران بارداری می تواند منجر به سندرم ترک مواد افیونی نوزاد شود که در صورت عدم شناسایی و درمان ممکن است تهدید کننده زندگی باشد [به هشدارها، PREC مراجعه کنید. بارداری]. مسمومیت جنینی- جنینی به بیماران زن از پتانسیل باروری اطلاع دهید که محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات می تواند به جنین آسیب برساند و تجویز کننده را در مورد حاملگی شناخته شده یا مشکوک مطلع کنید [به احتیاط ها مراجعه کنید. بارداری]. شیردهی به زنان توصیه کنید که در طول درمان با محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات، شیردهی توصیه نمی شود [احتیاط ها را ببینید. مادران شیرده ]. ناباروری به بیماران اطلاع دهید که مصرف مواد افیونی برای مدت طولانی ممکن است باعث کاهش باروری شود. مشخص نیست که آیا این اثرات بر باروری قابل برگشت هستند یا خیر. تداخلات دارویی مهارکننده های CYP2D6 کدئین توسط CYP2D6 متابولیزه می شود و مورفین را تشکیل می دهد. مصرف همزمان استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات و مهارکننده‌های CYP2D6 (مانند پاروکستین، فلوکستین، بوپروپیون، کینیدین) می‌تواند غلظت کدئین در پلاسما را افزایش دهد، اما می‌تواند غلظت پلاسمایی متابولیت فعال مورفین را کاهش دهد، که می‌تواند منجر به کاهش علائم آندردی به‌طور خاص یا کاهش آندردی شود. پس از آن بازدارنده اضافه می شود دوز ثابتی از محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات به دست می آید [به فارماکولوژی بالینی مراجعه کنید]. پس از قطع یک مهارکننده CYP2D6، با کاهش اثرات مهارکننده، غلظت کدئین در پلاسما کاهش می‌یابد اما غلظت پلاسمایی متابولیت فعال مورفین افزایش می‌یابد که می‌تواند عوارض جانبی را افزایش داده یا طولانی کند و ممکن است باعث افسردگی تنفسی بالقوه کشنده شود [به فارماکولوژی بالینی مراجعه کنید]. اگر مصرف همزمان با مهارکننده‌های CYP2D6 ضروری است، یا اگر مهارکننده‌های CYP2D6 پس از مصرف همزمان قطع شد، تنظیم دوز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را در نظر بگیرید و بیماران را از نزدیک در فواصل زمانی مکرر ارزیابی کنید. اگر مصرف همزمان با مهارکننده‌های CYP2D6 ضروری است، بیمار را از نظر کاهش اثربخشی یا علائم و نشانه‌های ترک مواد افیونی ارزیابی کنید و در صورت لزوم، محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را افزایش دهید. پس از قطع استفاده از مهارکننده‌های CYP2D6، محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را کاهش دهید و بیمار را در فواصل زمانی مکرر از نظر علائم و نشانه‌های افسردگی یا آرام‌بخشی تنفسی ارزیابی کنید. مهارکننده‌های CYP3A4 استفاده همزمان از استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات و مهارکننده‌های CYP3A4، مانند آنتی‌بیوتیک‌های ماکرولید (مانند اریترومایسین)، عوامل ضد قارچی آزول (مانند. کتوکونازول)، و مهارکننده‌های پروتئاز (مانند ریتوناویر)، ممکن است منجر به افزایش غلظت کدئین در پلاسما شود، متعاقباً متابولیسم بیشتر توسط سیتوکروم CYP2D6، و در نتیجه سطوح مورفین بیشتر، که می‌تواند واکنش‌های نامطلوب را افزایش یا طولانی‌تر کند و ممکن است باعث مرگ بالقوه کشنده پس از یک دپرسیون تنفسی خاص شود. استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات بدست می آید [به هشدارها مراجعه کنید]. پس از قطع یک مهارکننده CYP3A4، از آنجایی که اثرات مهارکننده کاهش می‌یابد، ممکن است منجر به سطوح کمتر کدئین، سطوح نورکدئین بیشتر، و متابولیسم کمتر از طریق CYP2D6 و در نتیجه سطوح مورفین پایین‌تر شود [به فارماکولوژی بالینی مراجعه کنید]، که منجر به کاهش اثربخشی سندروم مواد افیونی در بیماران مبتلا به سندروم ضد افیونی شده است. اگر مصرف همزمان مهارکننده CYP3A4 ضروری است، کاهش دوز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را تا رسیدن به اثرات پایدار دارو در نظر بگیرید. بیماران را در فواصل زمانی مکرر از نظر افسردگی و آرامبخشی تنفسی ارزیابی کنید. در صورت قطع مصرف یک مهارکننده CYP3A4، افزایش دوز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را تا رسیدن به اثرات پایدار دارو در نظر بگیرید. علائم ترک مواد افیونی را ارزیابی کنید. القاء کننده های CYP3A4 استفاده همزمان از محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات و القاء کننده های CYP3A4 (مانند ریفامپین، کاربامازپین، فنی توئین) می تواند منجر به کاهش سطح کدئین، سطوح نورکودئین بیشتر و متابولیسم کمتر از طریق سطوح 2D6ARPHINCOLOGIN 2D6 با نتیجه کمتر شود. ]، منجر به کاهش اثربخشی یا شروع سندرم ترک در بیمارانی می شود که دارند ایجاد وابستگی فیزیکی [به هشدارها مراجعه کنید]. پس از قطع یک القاکننده CYP3A4، با کاهش اثرات القاکننده، غلظت کدئین در پلاسما ممکن است افزایش یابد و متعاقباً متابولیسم بیشتر توسط سیتوکروم CYP2D6 افزایش یابد که منجر به افزایش سطح مورفین می شود [به فارماکولوژی بالینی مراجعه کنید]، که می تواند باعث افزایش یا طولانی شدن اثرات نامطلوب و عوارض جانبی مجدد شود. اگر استفاده همزمان از یک القاکننده CYP3A4 ضروری است، بیمار را از نظر کاهش اثربخشی و علائم ترک مواد افیونی ارزیابی کنید و در صورت نیاز دوز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را افزایش دهید. افسردگی و آرامبخشی تنفسی را ارزیابی کنید. اگر القاکننده CYP3A4 قطع شد، کاهش دوز خوراکی استامینوفن و محلول کدئین فسفات را در نظر بگیرید و بیماران را در فواصل زمانی مکرر از نظر علائم دپرسیون تنفسی و آرامبخشی ارزیابی کنید. بنزودیازپین ها و سایر داروهای مضعف سیستم عصبی مرکزی (CNS) به دلیل اثر افزایشی فارماکولوژیک، مصرف همزمان بنزودیازپین ها یا سایر داروهای مضعف CNS، از جمله الکل، می تواند خطر افت فشار خون، افسردگی تنفسی، آرامبخشی عمیق، کما و مرگ را افزایش دهد. تجویز همزمان این داروها را برای استفاده در بیمارانی که گزینه های درمانی جایگزین برای آنها ناکافی است، رزرو کنید. دوزها و مدت زمان را به حداقل مورد نیاز محدود کنید. بیماران و مراقبان را از این تعامل بالقوه آگاه کنید و آنها را در مورد علائم و نشانه های افسردگی تنفسی (از جمله آرام بخش) آموزش دهید. اگر مصرف همزمان ضمانت دارد، توصیه یا تجویز یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی را در نظر بگیرید [به هشدارها، دوز و نحوه مصرف مراجعه کنید]. بنزودیازپین ها و سایر آرام بخش ها/ خواب آورها، ضد اضطراب ها، آرام بخش ها، شل کننده های عضلانی، داروهای بیهوشی عمومی، داروهای ضد روان پریشی، گاباپنتینوئیدها (گاباپنتین یا پره گابالین)، سایر مواد افیونی، الکل. داروهای سروتونرژیک مصرف همزمان مواد افیونی با سایر داروهایی که بر سیستم انتقال دهنده عصبی سروتونرژیک تأثیر می گذارند منجر به سندرم سروتونین شده است. نمونه‌هایی از این داروها عبارتند از، مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، مهارکننده‌های بازجذب سروتونین و نوراپی نفرین (SNRIs)، ضد افسردگی‌های سه حلقه‌ای (TCAs)، تریپتان‌ها، آنتاگونیست‌های گیرنده 5-HT3، داروهایی که بر سیستم انتقال دهنده عصبی سروتونین اثر می‌گذارند. شل کننده های عضلانی (به عنوان مثال، سیکلوبنزاپرین، متاکسالون) و مونوآمین اکسیداز (MAO) مهارکننده ها (برای درمان اختلالات روانپزشکی و همچنین سایر اختلالات، مانند لینزولید و متیلن بلو داخل وریدی استفاده می شود) [به احتیاط ها مراجعه کنید. اطلاعات برای بیماران ]. اگر مصرف همزمان ضروری است، بیمار را به طور مکرر بررسی کنید، به ویژه در زمان شروع درمان و تنظیم دوز. در صورت مشکوک بودن به سندرم سروتونین، مصرف محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را قطع کنید. مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAOIs) مصرف همزمان مواد افیونی و MAOI مانند فنلزین، ترانیل سیپرومین، لینزولید ممکن است به صورت سندرم سروتونین یا سمیت مواد افیونی ظاهر شود. به بیمارانی که محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات مصرف می کنند توصیه کنید که از MAOI ها استفاده نکنند یا تا 14 روز پس از قطع چنین درمانی. اگر استفاده فوری از مواد افیونی ضروری است، از دوزهای آزمایشی و تیتراژ مکرر دوزهای کوچک دیگر مواد افیونی (مانند اکسی کدون، هیدروکودون، اکسی مورفون، هیدروکودون یا بوپرنورفین) برای درمان درد استفاده کنید و در عین حال فشار خون و علائم و نشانه های CNS و افسردگی تنفسی را به دقت بررسی کنید. ضددردهای افیونی آگونیست/آنتاگونیست مختلط و آگونیست جزئی مصرف همزمان مواد افیونی با سایر مسکن های اپیوئیدی مانند بوتورفانول، نالبوفین، پنتازوسین، ممکن است اثر ضد دردی استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات و/یا علائم قطع مصرف دارو را کاهش دهد. به بیمار توصیه کنید از مصرف همزمان این داروها خودداری کند. شل‌کننده‌های عضلانی کدئین ممکن است عملکرد مسدودکننده عصبی-عضلانی شل‌کننده‌های عضلانی اسکلتی را افزایش داده و درجه‌ای از افسردگی تنفسی را افزایش دهد. اگر مصرف همزمان ضروری است، زیرا افسردگی تنفسی ممکن است بیشتر از حد انتظار باشد، در صورت لزوم دوز استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات و/یا شل کننده عضلانی را کاهش دهید. با توجه به خطر ابتلا به افسردگی تنفسی با استفاده همزمان از شل‌کننده‌های عضلانی اسکلتی (مانند سیکلوبنزاپرین، متاکسالون) و مواد افیونی، توصیه یا تجویز یک داروی معکوس‌کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی را در نظر بگیرید [به هشدارها، دوز و مصرف مراجعه کنید]. دیورتیک ها مواد افیونی می توانند اثربخشی دیورتیک ها را با القای ترشح هورمون ضد دیورتیک کاهش دهند. در صورت لزوم مصرف همزمان، بیماران را از نظر علائم کاهش ادرار و/یا اثرات بر فشار خون ارزیابی کنید و در صورت نیاز دوز دیورتیک را افزایش دهید. داروهای آنتی کولینرژیک مصرف همزمان داروهای آنتی کولینرژیک ممکن است خطر احتباس ادرار و/یا یبوست شدید را افزایش دهد که ممکن است منجر به ایلئوس فلج شود. در صورت لزوم مصرف همزمان، هنگام استفاده همزمان از استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات با داروهای آنتی کولینرژیک، بیماران را از نظر علائم احتباس ادرار یا کاهش تحرک معده ارزیابی کنید. تداخلات دارو/آزمایشگاه کدئین ممکن است سطح آمیلاز سرم را افزایش دهد. استامینوفن ممکن است نتایج آزمایش مثبت کاذب را برای اسید 5-هیدروکسی اندولاستیک ادرار ایجاد کند. سرطان زایی، جهش زایی، اختلال در باروری سرطان زایی مطالعات طولانی مدت برای ارزیابی پتانسیل سرطان زایی ترکیب کدئین و استامینوفن انجام نشده است. مطالعات سرطان زایی دو ساله در موش های F344/N و موش های B6C3F1 انجام شده است. هیچ مدرکی دال بر سرطان زایی در موش های صحرایی نر و ماده در دوزهای غذایی تا 70 و 80 میلی گرم بر کیلوگرم در روز کدئین سولفات (تقریباً 2 برابر حداکثر دوز توصیه شده روزانه 360 میلی گرم در روز برای بزرگسالان بر اساس mg/m2) به مدت دو سال وجود نداشت. به طور مشابه، شواهدی مبنی بر فعالیت سرطان زایی در موش های نر و ماده در دوزهای غذایی تا 400 میلی گرم بر کیلوگرم در روز کدئین سولفات (تقریباً 5 برابر حداکثر دوز توصیه شده روزانه 360 میلی گرم در روز برای بزرگسالان بر اساس mg/m2) به مدت دو سال وجود نداشت. مطالعات طولانی مدت بر روی موش ها و موش ها توسط برنامه ملی سم شناسی برای ارزیابی پتانسیل سرطان زایی استامینوفن تکمیل شده است. در مطالعات تغذیه 2 ساله، موش های F344/N و موش های B6C3F1 با رژیم غذایی حاوی استامینوفن تا 6000 پی پی ام تغذیه شدند. بر اساس مقایسه سطح بدن، موش‌های ماده شواهد مبهم از فعالیت سرطان‌زا را بر اساس افزایش بروز لوسمی سلول‌های تک هسته‌ای در 0.8 برابر حداکثر دوز روزانه انسان (MHDD) 4 گرم در روز نشان دادند. در مقابل، بر اساس مقایسه سطح بدن، هیچ شواهدی مبنی بر فعالیت سرطان‌زایی در موش‌های نر که تا 0.7 برابر یا موش‌هایی با حداکثر 1.2-1.4 برابر MHDD دریافت کردند، وجود نداشت. جهش زایی سولفات کدئین در روش آزمایشگاهی جهش معکوس باکتریایی جهش زا یا در روش انحراف کروموزوم سلول تخمدان همستر چینی در شرایط آزمایشگاهی clastogenic نبود. در مقالات منتشر شده، گزارش شده است که استامینوفن زمانی که به میزان 1500 میلی گرم بر کیلوگرم در روز به مدل موش داده می شود، کلاستوژنیک است (بر اساس مقایسه سطح بدن، 3.6 برابر MHDD). در مقابل، در دوز 750 mg/kg/day (1.8 برابر MHDD، بر اساس مقایسه سطح بدن)، هیچ گونه clastogenicity مشاهده نشد که نشان دهنده تأثیر آستانه است. اختلال در باروری هیچ مطالعه غیر بالینی باروری با کدئین یا ترکیب کدئین و استامینوفن انجام نشده است. در مطالعات انجام شده توسط برنامه ملی سم شناسی، ارزیابی های باروری با استامینوفن در موش های سوئیسی CD-1 از طریق یک مطالعه اصلاح نژادی مداوم تکمیل شده است. بر اساس مقایسه سطح بدن، هیچ تاثیری بر پارامترهای باروری در موش هایی که تا 1.7 برابر MHDD استامینوفن مصرف می کردند، وجود نداشت. اگرچه هیچ تاثیری بر تحرک اسپرم یا تراکم اسپرم در اپیدیدیم وجود نداشت، افزایش قابل توجهی در درصد اسپرم غیرطبیعی در موش‌هایی که 1.78 برابر MHDD مصرف می‌کردند (بر اساس مقایسه سطح بدن) و کاهش در تعداد جفت‌های جفت‌گیری وجود داشت که باعث ایجاد سمیت مزمن پنجم در این دوز می‌شد. استامینوفن نزدیک به حد بالای دوز روزانه است. مطالعات منتشر شده در جوندگان گزارش می دهد که درمان خوراکی استامینوفن حیوانات نر با دوزهای 1.2 برابر MHDD و بیشتر (بر اساس مقایسه سطح بدن) منجر به کاهش وزن بیضه، کاهش اسپرماتوژنز، کاهش باروری و کاهش مکان های کاشت در ماده ها با دوزهای مشابه می شود. به نظر می رسد این اثرات با طول مدت درمان افزایش می یابد. اهمیت بالینی این یافته ها مشخص نیست. ناباروری استفاده از مواد افیونی برای مدت طولانی ممکن است باعث کاهش باروری در زنان و مردان بالقوه باروری شود. مشخص نیست که آیا این اثرات بر باروری قابل برگشت هستند [به واکنش های نامطلوب مراجعه کنید]. حاملگی اثرات تراتوژنیک کدئین مطالعه‌ای روی موش‌ها و خرگوش‌ها هیچ اثر تراتوژنیک کدئینی را گزارش نکرد که در طول دوره اندام‌زایی در دوزهای 5 تا 120 میلی‌گرم بر کیلوگرم تجویز شد. در موش صحرایی، دوزهای 120 میلی گرم بر کیلوگرم، در محدوده سمی برای حیوان بالغ، با افزایش جذب جنین در زمان لانه گزینی همراه بود. در مطالعه دیگری گزارش شده است که یک دوز 100 میلی‌گرم بر کیلوگرم زیر جلدی کدئین که به موش‌های باردار داده شد، منجر به استخوان‌سازی تاخیری در فرزندان شد. هیچ مطالعه کافی و به خوبی کنترل شده در زنان باردار وجود ندارد. محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات در دوران بارداری فقط در صورتی باید استفاده شود که فواید احتمالی خطر احتمالی برای جنین را توجیه کند. اثرات غیرتراتوژنیک عوارض جانبی جنین/نوزادی استفاده از مواد افیونی برای مدت طولانی در دوران بارداری برای مقاصد پزشکی یا غیرپزشکی می تواند منجر به وابستگی فیزیکی در نوزادان و سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزاد در مدت کوتاهی پس از تولد شود. سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزادان به صورت تحریک پذیری، بیش فعالی و الگوی خواب غیرطبیعی، گریه بلند، لرزش، استفراغ، اسهال و عدم افزایش وزن ظاهر می شود. شروع، مدت و شدت سندرم ترک مواد افیونی نوزادان بر اساس مواد افیونی خاص مورد استفاده، مدت زمان مصرف، زمان و میزان آخرین مصرف مادر، و میزان دفع دارو توسط نوزاد متفاوت است. نوزادان را از نظر علائم سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزادان مشاهده کنید و بر اساس آن درمان کنید [به هشدارها مراجعه کنید]. اپیوئیدهای زایمان یا زایمان از جفت عبور می کنند و ممکن است باعث ایجاد افسردگی تنفسی و اثرات روانی - فیزیولوژیکی در نوزادان شوند. یک عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی، مانند نالوکسان یا نالمفن، باید برای معکوس کردن افسردگی تنفسی ناشی از مواد افیونی در نوزاد در دسترس باشد. محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات برای استفاده در زنان باردار در حین یا بلافاصله قبل از زایمان توصیه نمی شود، زمانی که سایر تکنیک های ضد درد مناسب تر هستند. مسکن های اپیوئیدی، از جمله محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات، و می توانند زایمان را از طریق اقداماتی که به طور موقت قدرت، مدت و دفعات انقباضات رحمی را کاهش می دهند، طولانی کنند. با این حال، این اثر سازگار نیست و ممکن است با افزایش نرخ اتساع دهانه رحم، که تمایل به کوتاه کردن زایمان را دارد، جبران شود. نوزادانی را که در هنگام زایمان در معرض داروهای ضددرد اپیوئیدی قرار گرفته اند از نظر علائم آرامبخشی بیش از حد و افسردگی تنفسی تحت نظر بگیرید. در صورت پیش بینی زایمان نارس، باید از مصرف مسکن های مخدر در طول زایمان خودداری کرد. اگر مادر در حین زایمان مسکن های مخدر دریافت کرده باشد، نوزادان تازه متولد شده باید از نظر علائم افسردگی تنفسی از نزدیک تحت نظر باشند. احیا ممکن است لازم باشد [به مقدار بیش از حد مراجعه کنید]. تأثیر کدئین، در صورت وجود، بر رشد، تکامل و بلوغ عملکردی کودک ناشناخته است. مادران شیرده کدئین و متابولیت فعال آن، مورفین، در شیر انسان وجود دارد. مطالعات و موارد منتشر شده ای وجود دارد که آرامبخشی بیش از حد، افسردگی تنفسی و مرگ را در نوزادانی که در معرض کدئین از طریق شیر مادر قرار گرفته اند، گزارش کرده اند. زنانی که متابولیزکننده‌های سریع کدئین هستند، به سطوح سرمی مورفین بالاتر از حد انتظار می‌رسند، که به طور بالقوه منجر به سطوح بالاتر مورفین در شیر مادر می‌شود که می‌تواند در نوزادان شیرخوارشان خطرناک باشد. در زنان با متابولیسم کدئین نرمال (فعالیت طبیعی CYP2D6)، مقدار کدئین ترشح شده در شیر انسان کم و وابسته به دوز است. هیچ اطلاعاتی در مورد اثرات کدئین بر تولید شیر وجود ندارد. به دلیل احتمال بروز عوارض جانبی جدی، از جمله آرام‌بخشی بیش از حد، افسردگی تنفسی و مرگ در نوزادی که با شیر مادر تغذیه می‌شود، به بیماران توصیه کنید که در طول درمان با محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات، شیردهی توصیه نمی‌شود [به هشدارها مراجعه کنید]. استامینوفن به مقدار کم در شیر مادر دفع می شود، اما اهمیت اثر آن بر نوزادان شیرده مشخص نیست. به دلیل احتمال بروز عوارض جانبی جدی در نوزادان شیرده از استامینوفن، باید با در نظر گرفتن اهمیت دارو برای مادر، تصمیم به قطع شیردهی یا قطع دارو گرفته شود. ملاحظات بالینی اگر نوزادان از طریق شیر مادر در معرض استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات قرار گیرند، باید از نظر آرامبخشی بیش از حد و دپرسیون تنفسی تحت نظر قرار گیرند. علائم قطع مصرف در نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می‌شوند، زمانی که تجویز یک ضددرد اپیوئیدی توسط مادر متوقف می‌شود، یا زمانی که شیردهی متوقف می‌شود، رخ می‌دهد. استفاده در کودکان ایمنی و اثربخشی محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات در کودکان زیر 18 سال ثابت نشده است. در کودکانی که کدئین دریافت کرده اند، افسردگی تنفسی و مرگ تهدید کننده زندگی رخ داده است [به هشدارها مراجعه کنید]. در بیشتر موارد گزارش شده، این حوادث به دنبال برداشتن لوزه و/یا آدنوئیدکتومی بود و بسیاری از کودکان شواهدی از …

مهارکننده های CYP2D6 کدئین توسط CYP2D6 متابولیزه می شود و مورفین را تشکیل می دهد. مصرف همزمان استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات و مهارکننده‌های CYP2D6 (مانند پاروکستین، فلوکستین، بوپروپیون، کینیدین) می‌تواند غلظت کدئین در پلاسما را افزایش دهد، اما می‌تواند غلظت پلاسمایی متابولیت فعال مورفین را کاهش دهد، که می‌تواند منجر به کاهش علائم آندردی به‌طور خاص یا کاهش آندردی شود. پس از آن بازدارنده اضافه می شود دوز ثابتی از محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات به دست می آید [به فارماکولوژی بالینی مراجعه کنید]. پس از قطع یک مهارکننده CYP2D6، با کاهش اثرات مهارکننده، غلظت کدئین در پلاسما کاهش می‌یابد اما غلظت پلاسمایی متابولیت فعال مورفین افزایش می‌یابد که می‌تواند عوارض جانبی را افزایش داده یا طولانی کند و ممکن است باعث افسردگی تنفسی بالقوه کشنده شود [به فارماکولوژی بالینی مراجعه کنید]. اگر مصرف همزمان با مهارکننده‌های CYP2D6 ضروری است، یا اگر مهارکننده‌های CYP2D6 پس از مصرف همزمان قطع شد، تنظیم دوز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را در نظر بگیرید و بیماران را از نزدیک در فواصل زمانی مکرر ارزیابی کنید. اگر مصرف همزمان با مهارکننده‌های CYP2D6 ضروری است، بیمار را از نظر کاهش اثربخشی یا علائم و نشانه‌های ترک مواد افیونی ارزیابی کنید و در صورت لزوم، محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را افزایش دهید. پس از قطع استفاده از مهارکننده‌های CYP2D6، محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را کاهش دهید و بیمار را در فواصل زمانی مکرر از نظر علائم و نشانه‌های افسردگی یا آرام‌بخشی تنفسی ارزیابی کنید. مهارکننده‌های CYP3A4 استفاده همزمان از استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات و مهارکننده‌های CYP3A4، مانند آنتی‌بیوتیک‌های ماکرولید (مانند اریترومایسین)، عوامل ضد قارچی آزول (مانند. کتوکونازول)، و مهارکننده‌های پروتئاز (مانند ریتوناویر)، ممکن است منجر به افزایش غلظت کدئین در پلاسما شود، متعاقباً متابولیسم بیشتر توسط سیتوکروم CYP2D6، و در نتیجه سطوح مورفین بیشتر، که می‌تواند واکنش‌های نامطلوب را افزایش یا طولانی‌تر کند و ممکن است باعث مرگ بالقوه کشنده پس از یک دپرسیون تنفسی خاص شود. استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات بدست می آید [به هشدارها مراجعه کنید]. پس از قطع یک مهارکننده CYP3A4، از آنجایی که اثرات مهارکننده کاهش می‌یابد، ممکن است منجر به سطوح کمتر کدئین، سطوح نورکدئین بیشتر، و متابولیسم کمتر از طریق CYP2D6 و در نتیجه سطوح مورفین پایین‌تر شود [به فارماکولوژی بالینی مراجعه کنید]، که منجر به کاهش اثربخشی سندروم مواد افیونی در بیماران مبتلا به سندروم ضد افیونی شده است. اگر مصرف همزمان مهارکننده CYP3A4 ضروری است، کاهش دوز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را تا رسیدن به اثرات پایدار دارو در نظر بگیرید. بیماران را در فواصل زمانی مکرر از نظر افسردگی و آرامبخشی تنفسی ارزیابی کنید. در صورت قطع مصرف یک مهارکننده CYP3A4، افزایش دوز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را تا رسیدن به اثرات پایدار دارو در نظر بگیرید. علائم ترک مواد افیونی را ارزیابی کنید. القاء کننده های CYP3A4 استفاده همزمان از محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات و القاء کننده های CYP3A4 (مانند ریفامپین، کاربامازپین، فنی توئین) می تواند منجر به کاهش سطح کدئین، سطوح نورکودئین بیشتر و متابولیسم کمتر از طریق سطوح 2D6ARPHINCOLOGIN 2D6 با نتیجه کمتر شود. ]، منجر به کاهش اثربخشی یا شروع سندرم ترک در بیمارانی می شود که دارند ایجاد وابستگی فیزیکی [به هشدارها مراجعه کنید]. پس از قطع یک القاکننده CYP3A4، با کاهش اثرات القاکننده، غلظت کدئین در پلاسما ممکن است افزایش یابد و متعاقباً متابولیسم بیشتر توسط سیتوکروم CYP2D6 افزایش یابد که منجر به افزایش سطح مورفین می شود [به فارماکولوژی بالینی مراجعه کنید]، که می تواند باعث افزایش یا طولانی شدن اثرات نامطلوب و عوارض جانبی مجدد شود. اگر استفاده همزمان از یک القاکننده CYP3A4 ضروری است، بیمار را از نظر کاهش اثربخشی و علائم ترک مواد افیونی ارزیابی کنید و در صورت نیاز دوز محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را افزایش دهید. افسردگی و آرامبخشی تنفسی را ارزیابی کنید. اگر القاکننده CYP3A4 قطع شد، کاهش دوز خوراکی استامینوفن و محلول کدئین فسفات را در نظر بگیرید و بیماران را در فواصل زمانی مکرر از نظر علائم دپرسیون تنفسی و آرامبخشی ارزیابی کنید. بنزودیازپین ها و سایر داروهای مضعف سیستم عصبی مرکزی (CNS) به دلیل اثر افزایشی فارماکولوژیک، مصرف همزمان بنزودیازپین ها یا سایر داروهای مضعف CNS، از جمله الکل، می تواند خطر افت فشار خون، افسردگی تنفسی، آرامبخشی عمیق، کما و مرگ را افزایش دهد. تجویز همزمان این داروها را برای استفاده در بیمارانی که گزینه های درمانی جایگزین برای آنها ناکافی است، رزرو کنید. دوزها و مدت زمان را به حداقل مورد نیاز محدود کنید. بیماران و مراقبان را از این تعامل بالقوه آگاه کنید و آنها را در مورد علائم و نشانه های افسردگی تنفسی (از جمله آرام بخش) آموزش دهید. اگر مصرف همزمان ضمانت دارد، توصیه یا تجویز یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی را در نظر بگیرید [به هشدارها، دوز و نحوه مصرف مراجعه کنید]. بنزودیازپین ها و سایر آرام بخش ها/ خواب آورها، ضد اضطراب ها، آرام بخش ها، شل کننده های عضلانی، داروهای بیهوشی عمومی، داروهای ضد روان پریشی، گاباپنتینوئیدها (گاباپنتین یا پره گابالین)، سایر مواد افیونی، الکل. داروهای سروتونرژیک مصرف همزمان مواد افیونی با سایر داروهایی که بر سیستم انتقال دهنده عصبی سروتونرژیک تأثیر می گذارند منجر به سندرم سروتونین شده است. نمونه‌هایی از این داروها عبارتند از، مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، مهارکننده‌های بازجذب سروتونین و نوراپی نفرین (SNRIs)، ضد افسردگی‌های سه حلقه‌ای (TCAs)، تریپتان‌ها، آنتاگونیست‌های گیرنده 5-HT3، داروهایی که بر سیستم انتقال دهنده عصبی سروتونین اثر می‌گذارند. شل کننده های عضلانی (به عنوان مثال، سیکلوبنزاپرین، متاکسالون) و مونوآمین اکسیداز (MAO) مهارکننده ها (برای درمان اختلالات روانپزشکی و همچنین سایر اختلالات، مانند لینزولید و متیلن بلو داخل وریدی استفاده می شود) [به احتیاط ها مراجعه کنید. اطلاعات برای بیماران ]. اگر مصرف همزمان ضروری است، بیمار را به طور مکرر بررسی کنید، به ویژه در زمان شروع درمان و تنظیم دوز. در صورت مشکوک بودن به سندرم سروتونین، مصرف محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات را قطع کنید. مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAOIs) مصرف همزمان مواد افیونی و MAOI مانند فنلزین، ترانیل سیپرومین، لینزولید ممکن است به صورت سندرم سروتونین یا سمیت مواد افیونی ظاهر شود. به بیمارانی که محلول خوراکی استامینوفن و کدئین فسفات مصرف می کنند توصیه کنید که از MAOI ها استفاده نکنند یا تا 14 روز پس از قطع چنین درمانی. اگر استفاده فوری از مواد افیونی ضروری است، از دوزهای آزمایشی و تیتراژ مکرر دوزهای کوچک دیگر مواد افیونی (مانند اکسی کدون، هیدروکودون، اکسی مورفون، هیدروکودون یا بوپرنورفین) برای درمان درد استفاده کنید و در عین حال فشار خون و علائم و نشانه های CNS و افسردگی تنفسی را به دقت بررسی کنید. ضددردهای افیونی آگونیست/آنتاگونیست مختلط و آگونیست جزئی مصرف همزمان مواد افیونی با سایر مسکن های اپیوئیدی مانند بوتورفانول، نالبوفین، پنتازوسین، ممکن است اثر ضد دردی استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات و/یا علائم قطع مصرف دارو را کاهش دهد. به بیمار توصیه کنید از مصرف همزمان این داروها خودداری کند. شل‌کننده‌های عضلانی کدئین ممکن است عملکرد مسدودکننده عصبی-عضلانی شل‌کننده‌های عضلانی اسکلتی را افزایش داده و درجه‌ای از افسردگی تنفسی را افزایش دهد. اگر مصرف همزمان ضروری است، زیرا افسردگی تنفسی ممکن است بیشتر از حد انتظار باشد، در صورت لزوم دوز استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات و/یا شل کننده عضلانی را کاهش دهید. با توجه به خطر ابتلا به افسردگی تنفسی با استفاده همزمان از شل‌کننده‌های عضلانی اسکلتی (مانند سیکلوبنزاپرین، متاکسالون) و مواد افیونی، توصیه یا تجویز یک داروی معکوس‌کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی را در نظر بگیرید [به هشدارها، دوز و مصرف مراجعه کنید]. دیورتیک ها مواد افیونی می توانند اثربخشی دیورتیک ها را با القای ترشح هورمون ضد دیورتیک کاهش دهند. در صورت لزوم مصرف همزمان، بیماران را از نظر علائم کاهش ادرار و/یا اثرات بر فشار خون ارزیابی کنید و در صورت نیاز دوز دیورتیک را افزایش دهید. داروهای آنتی کولینرژیک مصرف همزمان داروهای آنتی کولینرژیک ممکن است خطر احتباس ادرار و/یا یبوست شدید را افزایش دهد که ممکن است منجر به ایلئوس فلج شود. در صورت لزوم مصرف همزمان، هنگام استفاده همزمان از استامینوفن و محلول خوراکی کدئین فسفات با داروهای آنتی کولینرژیک، بیماران را از نظر علائم احتباس ادرار یا کاهش تحرک معده ارزیابی کنید.

The following serious adverse reactions are described, or described in greater detail, in other sections: Addiction, Abuse, and Misuse [see WARNINGS ] Life-Threatening Respiratory Depression [see WARNINGS ] Ultra-Rapid Metabolism of Codeine and Other Risk Factors for Life-Threatening Respiratory Depression in Children [see WARNINGS ] Neonatal Opioid Withdrawal Syndrome [see WARNINGS ] Interactions with CNS Depressants [see WARNINGS ] Severe Hypotension [see WARNINGS ] Gastrointestinal Adverse Reactions [see WARNINGS ] Seizures [see WARNINGS ] Withdrawal [see WARNINGS ] Opioid-Induced Hyperalgesia and Allodynia [see WARNINGS ] The following adverse reactions associated with the use of codeine were identified in postmarketing reports. Because some of these reactions were reported voluntarily from a population of uncertain size, it is not always possible to reliably estimate their frequency or establish a causal relationship to drug exposure. Serious adverse reactions associated with codeine are respiratory depression and, to a lesser degree, circulatory depression, respiratory arrest, shock, and cardiac arrest. The most frequently observed adverse reactions with codeine administration include drowsiness, lightheadedness, dizziness, sedation, shortness of breath, nausea, vomiting, sweating, and constipation. Other adverse reactions include allergic reactions, euphoria, dysphoria, abdominal pain, pruritus, rash, thrombocytopenia, and agranulocytosis. Other less frequently observed adverse reactions expected from opioid analgesics, including acetaminophen and codeine phosphate oral solution: Cardiovascular system : faintness, flushing, hypotension, palpitations, syncope Digestive System : abdominal cramps, anorexia, diarrhea, dry mouth, gastrointestinal distress, pancreatitis Nervous system : anxiety, drowsiness, fatigue, headache, insomnia, nervousness, shakiness, somnolence, vertigo, visual disturbances, weakness Skin and Appendages : rash, sweating, urticarial Serotonin syndrome : Cases of serotonin syndrome, a potentially life-threatening condition, have been reported during concomitant use of opioids with serotonergic drugs. Adrenal insufficiency : Cases of adrenal insufficiency have been reported with opioid use, more often following greater than one month of use. Anaphylaxis : Anaphylaxis has been reported with ingredients contained in acetaminophen and codeine phosphate oral solution. Androgen deficiency : Cases of androgen deficiency have occurred with use of opioids for an extended period of time. [see CLINICAL PHARMACOLOGY ]. Hyperalgesia and Allodynia : Cases of hyperalgesia and allodynia have been reported with opioid therapy of any duration [see WARNINGS ] . Hypoglycemia : Cases of hypoglycemia have been reported in patients taking opioids. Most reports were in patients with at least one predisposing risk factor (e.g., diabetes). Opioid –induced esophageal dysfunction (OIED): Cases of OIED have been reported in patients taking opioids, and may occur more frequently in patients taking higher doses of opioids, and/or in patients taking opioids longer term [see WARNINGS ]. Adverse Reactions from Observation Studies A prospective, observational cohort study estimated the risks of addiction, abuse, and misuse in patients initiating long-term use of Schedule II opioid analgesics between 2017 and 2021. Study participants included in one or more analyses had been enrolled in selected insurance plans or health systems for at least one year, were free of at least one outcome at baseline, completed a minimum number of follow-up assessments, and either: 1) filled multiple extended-release/long-acting opioid analgesic prescriptions during a 90 day period (n=978); or 2) filled any Schedule II opioid analgesic prescriptions covering at least 70 of 90 days (n=1,244). Those included also had no dispensing of the qualifying opioids in the previous 6 months. Over 12 months: approximately 1% to 6% of participants across the two cohorts newly met criteria for addiction, as assessed with two validated interview-based measures of moderate-to-severe opioid use disorder based on Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition (DSM-5) criteria, and approximately 9% and 22% of participants across the two cohorts newly met criteria for prescription opioid abuse and misuse [defined in DRUG ABUSE AND DEPENDENCE ], respectively, as measured with a validated self-reported instrument. A retrospective, observational cohort study estimated the risk of opioid-involved overdose or opioid overdose-related death in patients with new long-term use of Schedule II opioid analgesics from 2006 through 2016 (n=220,249). Included patients had been enrolled in either one of two commercial insurance programs, one managed care program, or one Medicaid program for at least 9 months. New long-term use was defined as having Schedule II opioid analgesic prescriptions covering at least 70 days' supply over the 3 months prior to study entry and none during the preceding 6 months. Patients were excluded if they had an opioid-involved overdose in the 9 months prior to study entry. Overdose was measured using a validated medical code-based algorithm with linkage to the National Death Index database. The 5-year cumulative incidence estimates for opioid-involved overdose or opioid overdose-related death ranged from approximately 1.5% to 4% across study sites, counting only the first event during follow-up. Approximately 17% of first opioid overdoses observed over the entire study period (5-11 years, depending on the study site) were fatal. Higher baseline opioid dose was the strongest and most consistent predictor of opioid-involved overdose or opioid overdose-related death. Study exclusion criteria may have selected patients at lower risk of overdose, and substantial loss to follow-up (approximately 80%) also may have biased estimates. The risk estimates from the studies described above may not be generalizable to all patients receiving opioid analgesics, such as those with exposures shorter or longer than the duration evaluated in the studies. To report SUSPECTED ADVERSE REACTIONS, contact Allucent at 1-866-511-6754 or FDA at 1-800-FDA-1088 or www.fda.gov/medwatch .

Controlled Substance Acetaminophen and codeine phosphate oral solution contains codeine, a Schedule II controlled substance. Abuse Acetaminophen and codeine phosphate oral solution contains codeine, a substance with high potential for misuse and abuse, which can lead to the development of substance use disorder, including addiction [see Warnings ]. Misuse is the intentional use, for therapeutic purposes, of a drug by an individual in a way other than prescribed by a healthcare provider or for whom it was not prescribed. Abuse is the intentional, non-therapeutic use of a drug, even once, for its desirable psychological or physiological effects. Drug addiction is a cluster of behavioral, cognitive, and physiological phenomena that may include a strong desire to take the drug, difficulties in controlling drug use (e.g., continuing drug use despite harmful consequences, giving a higher priority to drug use than other activities and obligations), and possible tolerance or physical dependence. Misuse and abuse of acetaminophen and codeine phosphate oral solution increases risk of overdose, which may lead to central nervous system and respiratory depression, hypotension, seizures, and death. The risk is increased with concurrent abuse of acetaminophen and codeine phosphate oral solution with alcohol and other CNS depressants. Abuse of and addiction to opioids in some individuals may not be accompanied by concurrent tolerance and symptoms of physical dependence. In addition, abuse of opioids can occur in the absence of addiction. All patients treated with opioids require careful and frequent reevaluation for signs of misuse, abuse, and addiction, because use of opioid analgesic products carries the risk of addiction even under appropriate medical use. Patients at high risk of Acetaminophen and codeine phosphate oral solution abuse include those with a history of prolonged use of any opioid, including products containing codeine phosphate, those with a history of drug or alcohol abuse, or those who use Acetaminophen and codeine phosphate oral solution in combination with other abused drugs. "Drug-seeking" behavior is very common in persons with substance use disorders. Drug-seeking tactics include emergency calls or visits near the end of office hours, refusal to undergo appropriate examination, testing, or referral, repeated "loss" of prescriptions, tampering with prescriptions, and reluctance to provide prior medical records or contact information for other treating healthcare provider(s). "Doctor shopping" (visiting multiple prescribers to obtain additional prescriptions) is common among people who abuse drugs and people with substance use disorder. Preoccupation with achieving adequate pain relief can be appropriate behavior in a patient with inadequate pain control. Acetaminophen and codeine phosphate oral solution, like other opioids, can be diverted for nonmedical use into illicit channels of distribution. Careful record-keeping of prescribing information, including quantity, frequency, and renewal requests, as required by state and federal law, is strongly advised. Proper assessment of the patient, proper prescribing practices, periodic reevaluation of therapy, and proper dispensing and storage are appropriate measures that help to limit abuse of opioid drugs. Risks Specific to Abuse of Acetaminophen and Codeine Phosphate Oral Solution Abuse of acetaminophen and codeine phosphate oral solution poses a risk of overdose and death. The risk is increased with concurrent use of acetaminophen and codeine phosphate oral solution with alcohol and/or other CNS depressants. Parenteral drug abuse is commonly associated with transmission of infectious diseases such as hepatitis and HIV. Dependence Both tolerance and physical dependence can develop during use of opioid therapy. Tolerance is a physiological state characterized by a reduced response to a drug after repeated administration (i.e., a higher dose of a drug is required to produce the same effect that was once obtained at a lower dose). Physical dependence is a state that develops as a result of a physiological adaptation in response to repeated drug use, manifested by withdrawal signs and symptoms after abrupt discontinuation or a significant dose reduction of a drug. Withdrawal may be precipitated through the administration of drugs with opioid antagonist activity (e.g., naloxone, nalmefene), mixed agonist/antagonist analgesics (e.g., pentazocine, butorphanol, nalbuphine), or partial agonists (e.g., buprenorphine). Physical dependence may not occur to a clinically significant degree until after several days to weeks of continued use. Do not rapidly reduce or abruptly discontinue acetaminophen and codeine phosphate oral solution in a patient physically dependent on opioids. Rapid tapering of acetaminophen and codeine phosphate oral solution in a patient physically dependent on opioids may lead to serious withdrawal symptoms, uncontrolled pain, and suicide. Rapid discontinuation has also been associated with attempts to find other sources of opioid analgesics, which may be confused with drug-seeking for abuse. When discontinuing acetaminophen and codeine phosphate oral solution, gradually taper the dosage using a patient-specific plan that considers the following: the dose of acetaminophen and codeine phosphate oral solution the patient has been taking, the duration of treatment, and the physical and psychological attributes of the patient. To improve the likelihood of a successful taper and minimize withdrawal symptoms, it is important that the opioid tapering schedule is agreed upon by the patient. In patients taking opioids for an extended period of time at high doses, ensure that a multimodal approach to pain management, including mental health support (if needed), is in place prior to initiating an opioid analgesic taper [ see DOSAGE AND ADMINISTRATION , and WARNINGS ]. Infants born to mothers physically dependent on opioids will also be physically dependent and may exhibit respiratory difficulties and withdrawal signs [see PREGNANCY ].

Mechanism of Action Codeine is an opioid agonist relatively selective for the mu-opioid receptor, but with a much weaker affinity than morphine. The analgesic properties of codeine have been speculated to come from its conversion to morphine, although the exact mechanism of analgesic action remains unknown. The precise mechanism of the analgesic properties of acetaminophen is not established but is thought to involve central actions. Pharmacodynamics Effects on the Central Nervous System Codeine produces respiratory depression by direct action on brain stem respiratory centers. The respiratory depression involves a reduction in the responsiveness of the brain stem respiratory centers to both increases in carbon dioxide tension and electrical stimulation. Codeine causes miosis, even in total darkness. Pinpoint pupils are a sign of opioid overdose but are not pathognomonic (e.g., pontine lesions of hemorrhagic or ischemic origins may produce similar findings). Marked mydriasis rather than miosis may be seen due to hypoxia in overdose situations. Effects on the Gastrointestinal Tract and Other Smooth Muscle Codeine causes a reduction in motility associated with an increase in smooth muscle tone in the antrum of the stomach and duodenum. Digestion of food in the small intestine is delayed and propulsive contractions are decreased. Propulsive peristaltic waves in the colon are decreased, while tone may be increased to the point of spasm, resulting in constipation. Other opioid-induced effects may include a reduction in biliary and pancreatic secretions, spasm of sphincter of Oddi, transient elevations in serum amylase, and opioid-induced esophageal dysfunction (OIED). Effects on the Cardiovascular System Codeine produces peripheral vasodilation, which may result in orthostatic hypotension or syncope. Manifestations of histamine release and/or peripheral vasodilation may include pruritus, flushing, red eyes, sweating, and/or orthostatic hypotension. Effects on the Endocrine System Opioids inhibit the secretion of adrenocorticotropic hormone (ACTH), cortisol, and luteinizing hormone (LH) in humans [see ADVERSE REACTIONS ]. They also stimulate prolactin, growth hormone (GH) secretion, and pancreatic secretion of insulin and glucagon. Use of opioids for an extended period of time may influence the hypothalamic-pituitary-gonadal axis, leading to androgen deficiency that may manifest as low libido, impotence, erectile dysfunction, amenorrhea, or infertility. The causal role of opioids in the clinical syndrome of hypogonadism is unknown because the various medical, physical, lifestyle, and psychological stressors that may influence gonadal hormone levels have not been adequately controlled for in studies conducted to date [see ADVERSE REACTIONS ]. Effects on the Immune System Opioids have been shown to have a variety of effects on components of the immune system. The clinical significance of these findings is unknown. Overall, the effects of opioids appear to be modestly immunosuppressive. Concentration-Efficacy Relationships The minimum effective analgesic concentration will vary widely among patients, especially among patients who have been previously treated with opioid agonists. The minimum effective analgesic concentration of codeine for any individual patient may increase over time due to an increase in pain, the development of a new pain syndrome, and/or the development of analgesic tolerance [see DOSAGE AND ADMINISTRATION ]. Concentration–Adverse Reaction Relationships There is a relationship between increasing codeine plasma concentration and increasing frequency of dose-related opioid adverse reactions such as nausea, vomiting, CNS effects, and respiratory depression. In opioid-tolerant patients, the situation may be altered by the development of tolerance to opioid-related adverse reactions [see DOSAGE AND ADMINISTRATION ]. Pharmacokinetics The behavior of the individual components is described below. Codeine Codeine is rapidly absorbed from the gastrointestinal tract. It is rapidly distributed from the intravascular spaces to the various body tissues, with preferential uptake by parenchymatous organs such as the liver, spleen and kidney. Codeine crosses the blood-brain barrier, and is found in fetal tissue and breast milk. The plasma concentration does not correlate with brain concentration or relief of pain. Codeine is about 7-25% bound to plasma proteins and does not accumulate in body tissues. About 70 to 80% of the administered dose of codeine is metabolized by conjugation with glucuronic acid to codeine-6-glucuronide (C6G) and via O-demethylation to morphine (about 5 to 10%) and N-demethylation to norcodeine (about 10%) respectively. UDP-glucuronosyltransferase (UGT) 2B7 and 2B4 are the major enzymes mediating glucurodination of codeine to C6G. Cytochrome P450 2D6 is the major enzyme responsible for conversion of codeine to morphine and P450 3A4 is the major enzyme mediating conversion of codeine to norcodeine. Morphine and norcodeine are further metabolized by conjugation with glucuronic acid. The glucuronide metabolites of morphine are morphine-3-glucuronide (M3G) and morphine-6-glucuronide (M6G). Morphine and M6G are known to have analgesic activity in humans. The analgesic activity of C6G in humans is unknown. Norcodeine and M3G are generally not considered to possess analgesic properties. The plasma half-life is about 2.9 hours. The elimination of codeine is primarily via the kidneys, and about 90% of an oral dose is excreted by the kidneys within 24 hours of dosing. The urinary secretion products consist of free and glucuronide conjugated codeine (about 70%), free and conjugated norcodeine (about 10%), free and conjugated morphine (about 10%), normorphine (4%), and hydrocodone (1%). The remainder of the dose is excreted in the feces. At therapeutic doses, the analgesic effect reaches a peak within 2 hours and persists between 4 and 6 hours. Acetaminophen Acetaminophen is rapidly absorbed from the gastrointestinal tract and is distributed throughout most body tissues. A small fraction (10-25%) of acetaminophen is bound to plasma proteins. The plasma half-life is 1.25 to 3 hours, but may be increased by liver damage and following overdosage. Elimination of acetaminophen is principally by liver metabolism and subsequent renal excretion of metabolites. Acetaminophen is primarily metabolized in the liver by first-order kinetics and involves three principal separate pathways: conjugation with glucuronide; conjugation with sulfate; and oxidation via the cytochrome, P450-dependent, mixed-function oxidase enzyme pathway to form a reactive intermediate metabolite, which conjugates with glutathione and is then further metabolized to form cysteine and mercapturic acid conjugates. The principal cytochrome P450 isoenzyme involved appears to be CYP2E1, with CYP1A2 and CYP3A4 as additional pathways. Approximately 85% of an oral dose appears in the urine within 24 hours of administration, most as the glucuronide conjugate, with small amounts of other conjugates and unchanged drug. See OVERDOSAGE for toxicity information.

/Caregivers Advise the patient to read the FDA-approved patient labeling (Medication Guide). Storage and Disposal Because of the risks associated with accidental ingestion, misuse, and abuse, advise patients to store acetaminophen and codeine phosphate oral solution securely, out of sight and reach of children, and in a location not accessible by others, including visitors to the home. Inform patients that leaving acetaminophen and codeine phosphate oral solution unsecured can pose a deadly risk to others in the home [ see WARNINGS , DRUG ABUSE AND DEPENDENCE ]. Advise patients and caregivers that when medicines are no longer needed, they should be disposed of promptly. Inform patients that medicine take-back options are the preferred way to safely dispose of most types of unneeded medicines. If no take-back programs or DEA-registered collectors are available, instruct patients to dispose of acetaminophen and codeine phosphate oral solution by following these four steps: Mix acetaminophen and codeine phosphate oral solution with an unpalatable substance such as dirt, cat litter, or used coffee grounds; Place the mixture in a container such as a sealed plastic bag; Throw the container in the household trash; Delete all personal information on the prescription label of the empty bottle Inform patients that they can visit www.fda.gov/drugdisposal for additional information on disposal of unused medicines. Advise the patient to read the FDA-approved patient labeling (Medication Guide). Medication Errors Strongly advise patients and caregivers to always use a graduated oral syringe or measuring cup, with metric units of measurements (i.e., mL), to correctly measure the prescribed amount of medication. Inform patients and caregivers that oral dosing devices may be obtained from their pharmacy and to never use household teaspoons or tablespoons to measure acetaminophen and codeine phosphate oral solution [see WARNINGS ; PRECAUTIONS ]. Instruct patients how to measure and take the correct dose of acetaminophen and codeine phosphate oral solution and ensure that the dose is communicated clearly and dispensed accurately. A household teaspoon is not an adequate measuring device. Given the inexactitude of the household spoon measure and the risk of using a tablespoon instead of a teaspoon, which could lead to overdosage, it is strongly recommended that caregivers obtain and use a calibrated measuring device. Healthcare providers should recommend a calibrated device that can measure and deliver the prescribed dose accurately, and instruct caregivers to use extreme caution in measuring the dosage and when administering acetaminophen and codeine phosphate oral solution to ensure the dose is measured and administered accurately [see WARNINGS ]. If the prescribed concentration is changed, instruct patients on how to correctly measure the new dose to avoid errors which could result in accidental overdose and death. Addiction, Abuse, and Misuse Inform patients that the use of acetaminophen and codeine phosphate oral solution, even when taken as recommended, can result in addiction, abuse, and misuse, which can lead to overdose and death [see WARNINGS ]. Instruct patients not to share acetaminophen and codeine phosphate oral solution with others and to take steps to protect acetaminophen and codeine phosphate oral solution from theft or misuse. Life-Threatening Respiratory Depression Inform patients of the risk of life-threatening respiratory depression, including information that the risk is greatest when starting acetaminophen and codeine phosphate oral solution or when the dosage is increased, and that it can occur even at recommended dosages. Educate patients and caregivers on how to recognize respiratory depression and emphasize the importance of calling 911 or getting emergency medical help right away in the event of a known or suspected overdose [see WARNINGS, Life Threatening Respiratory Depression ]. Accidental Ingestion Inform patients that accidental ingestion, especially by children, may result in respiratory depression or death [see WARNINGS ]. Interactions with Benzodiazepines and Other CNS Depressants Inform patients and caregivers that potentially fatal additive effects may occur if acetaminophen and codeine phosphate oral solution is used with benzodiazepines or other CNS depressants, (e.g., alcohol, non-benzodiazepine, sedative/hypnotics, anxiolytics, tranquilizers, muscle relaxants, general anesthetics, antipsychotics, gabapentinoids [gabapentin or pregabalin], and other opioids), and not to use these concomitantly unless supervised by a healthcare provider [see WARNINGS , PRECAUTIONS ; Drug Interactions ] . Patient Access to an Opioid Overdose Reversal Agent for the Emergency Treatment of Opioid Overdose Inform patients and caregivers about opioid overdose reversal agents (e.g., naloxone, nalmefene). Discuss the importance of having access to an opioid overdose reversal agent, especially if the patient has risk factors for overdose (e.g., concomitant use of CNS depressants, a history of opioid use disorder, or prior opioid overdose) or if there are household members (including children) or other close contacts at risk for accidental ingestion or opioid overdose. Discuss with the patient the options for obtaining an opioid overdose reversal agent (e.g., prescription, over-the-counter, or as part of a community-based program) [see WARNINGS , DOSAGE AND ADMINISTRATION ]. Educate patients and caregivers on how to recognize the signs and symptoms of an overdose. Explain to patients and caregivers that effects of opioid overdose reversal agents like naloxone and nalmefene are temporary, and that they must call 911 or get emergency medical help right away in all cases of known or suspected opioid overdose, even if an opioid overdose reversal agent is administered [see OVERDOSAGE ] . Advise patients and caregivers: how to treat with the overdose reversal agent in the event of an opioid overdose. to tell family and friends about the overdose reversal agent, and to keep it in a place where family and friends can access it in an emergency. to read the Patient Information (or other educational material) that will come with their opioid overdose reversal agent. Emphasize the importance of doing this before an opioid emergency happens, so the patient and caregiver will know what to do. Ultra-Rapid Metabolism of Codeine and Other Risk Factors for Life-threatening Respiratory Depression in Children Advise caregivers that acetaminophen and codeine phosphate oral solution is contraindicated in all children younger than 12 years of age and in children younger than 18 years of age following tonsillectomy and/or adenoidectomy. Advise caregivers of children 12 to 18 years of age receiving acetaminophen and codeine phosphate oral solution to monitor for signs of respiratory depression [see WARNINGS ]. Hyperalgesia and Allodynia Inform patients and caregivers not to increase opioid dosage without first consulting a clinician. Advise patients to seek medical attention if they experience symptoms of hyperalgesia, including worsening pain, increased sensitivity to pain, or new pain [see WARNINGS ; ADVERSE REACTIONS ]. Serotonin Syndrome Inform patients that opioids could cause a rare but potentially life-threatening condition resulting from concomitant administration of serotonergic drugs. Warn patients of the symptoms of serotonin syndrome and to seek medical attention right away if symptoms develop. Instruct patients to inform their healthcare providers if they are taking, or plan to take serotonergic medications [see PRECAUTIONS ; Drug Interactions ]. MAOI Interaction Inform patients not to take acetaminophen and codeine phosphate oral solution while using any drugs that inhibit monoamine oxidase. Patients should not start MAOIs while taking acetaminophen and codeine phosphate oral solution [see WARNINGS , PRECAUTIONS ; Drug Interactions ]. Important Administration Instructions Instruct patients how to properly take acetaminophen and codeine phosphate oral solution. Initiate treatment with acetaminophen and codeine phosphate oral solution at a dose of 15 mL every four hours for pain [see DOSAGE AND ADMINISTRATION ; WARNINGS ; PRECAUTIONS ]. Instruct patients and caregivers on how to accurately measure and take or administer the correct dose of acetaminophen and codeine phosphate oral solution. Strongly advise patients and caregivers to always use a graduated oral dosing syringe/measuring cup with metric units of measurements (i.e., mL) to correctly measure the prescribed amount of medication. Inform patients and caregivers that oral dosing devices may be obtained from their pharmacy and to never use household teaspoons or tablespoons to measure acetaminophen and codeine phosphate oral solution [see DOSAGE AND ADMINISTRATION ]. Advise patients and caregivers not to adjust the dose of acetaminophen and codeine phosphate oral solution without consulting with a physician or other healthcare professional. Important Discontinuation Instructions In order to avoid developing withdrawal symptoms, instruct patients not to discontinue acetaminophen and codeine phosphate oral solution without first discussing a tapering plan with the prescriber [see DOSAGE AND ADMINISTRATION ]. Driving or Operating Heavy Machinery Inform patients that acetaminophen and codeine phosphate oral solution may impair the mental and/or physical abilities required for the performance of potentially hazardous tasks such as driving a car or operating machinery and to avoid such tasks while taking this product, until they know how they will react to the medication. Constipation Advise patients of the potential for severe constipation, including management instructions and when to seek medical attention [see ADVERSE REACTIONS , CLINICAL PHARMACOLOGY ]. Adrenal Insufficiency Inform patients that opioids could cause adrenal insufficiency, a potentially life-threatening condition. Adrenal insufficiency may present with non-specific symptoms and signs such as nausea, vomiting, anorexia, fatigue, weakness, dizziness, and low blood pressure. Advise patients to seek medical attention if they experience a constellation of these symptoms [see WARNINGS ] . Maximum Daily Dose of Acetaminophen Inform patients not to take more than 4,000 milligrams of acetaminophen per day. Advise patients to call their healthcare provider if they have taken more than the recommended dose. Hypotension Inform patients that acetaminophen and codeine phosphate oral solution may cause orthostatic hypotension and syncope. Instruct patients how to recognize symptoms of low blood pressure and how to reduce the risk of serious consequences should hypotension occur (e.g., sit or lie down, carefully rise from a sitting or lying position) [see WARNINGS; SEVERE HYPOTENSION ]. Anaphylaxis Inform patients that anaphylaxis has been reported with ingredients contained in acetaminophen and codeine phosphate oral solution. Advise patients how to recognize such a reaction, and if they develop signs of allergy such as a rash or difficulty breathing to stop taking acetaminophen and codeine phosphate oral solution and seek medical attention. [see CONTRAINDICATIONS , ADVERSE REACTIONS ]. Pregnancy Neonatal Opioid Withdrawal Syndrome Inform female patients of reproductive potential that use of acetaminophen and codeine phosphate oral solution for an extended period of time during pregnancy can result in neonatal opioid withdrawal syndrome, which may be life-threatening if not recognized and treated [see WARNINGS , PRECAUTIONS ; Pregnancy ]. Embryo-Fetal Toxicity Inform female patients of reproductive potential that acetaminophen and codeine phosphate oral solution can cause fetal harm and to inform the prescriber of a known or suspected pregnancy [see PRECAUTIONS ; Pregnancy ]. Lactation Advise women that breastfeeding is not recommended during treatment with acetaminophen and codeine phosphate oral solution [see PRECAUTIONS ; Nursing Mothers ]. Infertility Inform patients that use of opioids for an extended period of time may cause reduced fertility. It is not known whether these effects on fertility are reversible.