سیپروفلوکساسین

سیپروفلوکساسین تزریقی یک آنتی باکتریال فلوروکینولون است که در بزرگسالان (بالای 18 سال) با عفونت های زیر ناشی از باکتری های مشخص و حساس و در بیماران اطفال در مواردی که اندیکاسیون دارد، نشان داده می شود: عفونت های پوستی و ساختاری پوست ( 1.1 ) عفونت های استخوان و مفاصل ( 1.2 ) عفونت های داخل شکمی پیچیده ( 1.3 ) پنومونی بیمارستانی ( 1.4 ) درمان تجربی برای بیماران تب دار نوتروپنیک ( 1.5 انتروپنیک و 1.5 انتروپنیک در پستانک) بیماران ( 1.6 ) طاعون در بیماران بزرگسال و کودکان ( 1.7 ) پروستاتیت باکتریایی مزمن ( 1.8 ) دستگاه تنفسی تحتانی عفونت ها ( 1.9 ) تشدید حاد برونشیت مزمن عفونت های دستگاه ادراری ( 1.10 ) عفونت های دستگاه ادراری (UTI) UTI پیچیده و پیلونفریت در بیماران اطفال سینوزیت حاد ( 1.11 ) استفاده برای کاهش رشد باکتری ها و حفظ اثربخشی نسبت به سایر داروها داروهای ضد باکتری، سیپروفلوکساسین تزریقی فقط باید استفاده شود برای درمان یا پیشگیری از عفونت هایی که ثابت شده یا به شدت مشکوک هستند که توسط باکتری ایجاد می شوند. (1.12)

1.1 عفونت های پوستی و ساختاری پوست تزریق سیپروفلوکساسین (در تزریق دکستروز 5 درصد) در بیماران بزرگسال برای درمان عفونت های پوستی و ساختار پوستی ناشی از اشریشیا کلی، کلبسیلا پنومونیه، انتروباکتر کلوآکا، پروتئوس میرابیلیس، پروتئوس میرابیلیا، پروتئوس مرابیلیا، پروتئوس مرابیلیا، پروتئوس مرابیلیا، پروتئوس مرابیلیا، پروتئوآرگانیگانگا سیتروباکتر فروندی، سودوموناس آئروژینوزا، حساس به متی سیلین استافیلوکوک اورئوس، استافیلوکوک اپیدرمیدیس حساس به متی سیلین یا استرپتوکوک پیوژنز.

1.2 عفونت های استخوان و مفاصل تزریق سیپروفلوکساسین در بیماران بالغ برای درمان عفونت های استخوان و مفاصل ناشی از انتروباکتر کلوآکا، سراتیا مارسسنس یا سودوموناس آئروژینوزا اندیکاسیون دارد.

1.3 عفونت های پیچیده داخل شکمی تزریق سیپروفلوکساسین در بیماران بالغ برای درمان عفونت های پیچیده داخل شکمی (که در ترکیب با مترونیدازول استفاده می شود) ناشی از اشریشیا کلی، سودوموناس آئروژینوزا، پروتئوس میرابیلیس، کلبسیلا پنومونیا، کلبسیلا اوراژیلونیا استفاده می شود.

1.4 پنومونی بیمارستانی تزریق سیپروفلوکساسین در بیماران بالغ برای درمان پنومونی بیمارستانی ناشی از هموفیلوس آنفولانزا یا کلبسیلا پنومونیه اندیکاسیون دارد.

1.5 درمان تجربی برای بیماران تب دار نوتروپنی تزریق سیپروفلوکساسین در بیماران بزرگسال برای درمان نوتروپنی تب دار در ترکیب با پیپراسیلین سدیم [به مطالعات بالینی (14.1) مراجعه کنید] اندیکاسیون دارد.

1.6 سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض) سیپروفلوکساسین تزریقی در بزرگسالان و بیماران اطفال از بدو تولد تا 17 سالگی برای درمان سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض) به منظور کاهش بروز یا پیشرفت بیماری به دنبال مواجهه با باسیلوس آنتراسیس آئروسل شده اندیکاسیون دارد. غلظت‌های سرمی سیپروفلوکساسین به‌دست‌آمده در انسان به‌عنوان یک نقطه پایانی جایگزین به احتمال معقول برای پیش‌بینی سود بالینی عمل می‌کند و مبنای اولیه برای تأیید این نشانه را فراهم می‌کند. 1 اطلاعات بالینی حمایتی برای سیپروفلوکساسین برای پیشگیری از آنتراکس پس از مواجهه در طول حملات بیوترور سیاه زخم در اکتبر 2001 به دست آمد [به مطالعات بالینی (14.3) مراجعه کنید].

1.7 طاعون تزریق سیپروفلوکساسین برای درمان طاعون، از جمله طاعون پنومونی و سپتی سمیک، به دلیل یرسینیا پستیس (Y. pestis) و پیشگیری از طاعون در بزرگسالان و بیماران اطفال از بدو تولد تا 17 سالگی اندیکاسیون دارد. مطالعات اثربخشی سیپروفلوکساسین را نمی توان در انسان مبتلا به طاعون به دلایل امکان سنجی انجام داد. بنابراین این نشانه بر اساس یک مطالعه اثربخشی است که فقط بر روی حیوانات انجام شده است [به مطالعات بالینی (14.4) مراجعه کنید].

1.8 پروستاتیت باکتریایی مزمن تزریق سیپروفلوکساسین در بیماران بزرگسال برای درمان پروستاتیت باکتریایی مزمن ناشی از اشریشیا کلی یا پروتئوس میرابیلیس اندیکاسیون دارد.

1.9 عفونت های دستگاه تنفسی تحتانی تزریق سیپروفلوکساسین در بیماران بزرگسال برای درمان عفونت های دستگاه تنفسی تحتانی ناشی از اشریشیا کلی، کلبسیلا پنومونیه، انتروباکتر کلوآکا، پروتئوس میرابیلیس، سودوموناس آئروژینوزا، هاموفیلوس، هاموفیلوس، هاموفیلوس و هموفیلوس اینفلوئنم توصیه می شود. استرپتوکوک پنومونیه. سیپروفلوکساسین تزریقی یک داروی انتخاب اول در درمان پنومونی احتمالی یا تایید شده ثانویه به پنومونی استرپتوکوک نیست. سیپروفلوکساسین تزریقی برای درمان تشدید حاد برونشیت مزمن (AECB) ناشی از Moraxella catarrhalis اندیکاسیون دارد. از آنجایی که فلوروکینولون ها، از جمله تزریق سیپروفلوکساسین، با عوارض جانبی جدی همراه بوده اند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1 تا 5.16) مراجعه کنید] و برای برخی از بیماران AECB خود محدودکننده است، تزریق سیپروفلوکساسین را برای درمان AECB در بیمارانی که هیچ گزینه درمانی جایگزینی ندارند، ذخیره کنید.

1.10 عفونت های دستگاه ادراری عفونت دستگاه ادراری در بزرگسالان تزریق سیپروفلوکساسین در بیماران بزرگسال برای درمان عفونت های دستگاه ادراری ناشی از اشریشیا کلی، کلبسیلا پنومونیه، انتروباکتر کلوآکا، سراتیا مارسسنس، پروتئوس، سراتیا مارسسنس، پروتئوس، پروتئوس، توصیه می شود. مورگانی، سیتروباکتر کوزری، سیتروباکتر فروندی، سودوموناس آئروژینوزا، استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس، استافیلوکوک ساپروفیتیکوس، یا انتروکوکوس فکالیس حساس به متی سیلین. عفونت های پیچیده دستگاه ادراری و پیلونفریت در بیماران اطفال تزریق سیپروفلوکساسین در کودکان یک تا 17 سال برای درمان عفونت های پیچیده دستگاه ادراری (cUTI) و پیلونفریت ناشی از اشریشیا کلی [به استفاده در جمعیت های خاص مراجعه کنید] نشان داده شده است (4). اگرچه سیپروفلوکساسین در کارآزمایی‌های بالینی موثر است، اما به دلیل افزایش بروز عوارض جانبی در مقایسه با گروه کنترل، از جمله واکنش‌های مربوط به مفاصل و/یا بافت‌های اطراف، سیپروفلوکساسین داروی انتخابی اول در جمعیت کودکان نیست. تزریق سیپروفلوکساسین، مانند سایر فلوروکینولون‌ها، با آرتروپاتی و تغییرات هیستوپاتولوژیک در مفاصل تحمل‌کننده وزن حیوانات جوان همراه است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.13)، عوارض جانبی (6.1)، استفاده در جمعیت‌های خاص (8.4) (8.4) و Noncic.

1.11 سینوزیت حاد تزریق سیپروفلوکساسین در بیماران بالغ برای درمان سینوزیت حاد ناشی از هموفیلوس آنفولانزا، استرپتوکوک پنومونیه یا موراکسلا کاتارالیس اندیکاسیون دارد. از آنجایی که فلوروکینولون ها، از جمله تزریق سیپروفلوکساسین، با عوارض جانبی جدی همراه بوده اند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1 تا 5.16) مراجعه کنید] و برای برخی بیماران سینوزیت حاد خود محدود شونده است، سیپروفلوکساسین را برای درمان سینوزیت حاد در بیمارانی که هیچ گزینه درمانی جایگزینی ندارند، ذخیره کنید.

1.12 استفاده برای کاهش رشد باکتری های مقاوم به دارو و حفظ اثربخشی سیپروفلوکساسین تزریقی و سایر داروهای ضد باکتری، سیپروفلوکساسین تزریقی باید فقط برای درمان یا پیشگیری از عفونت هایی استفاده شود که ثابت شده یا به شدت مشکوک هستند که توسط باکتری های حساس ایجاد شوند. هنگامی که اطلاعات کشت و حساسیت در دسترس است، باید در انتخاب یا اصلاح درمان ضد باکتریایی در نظر گرفته شود. در غیاب چنین داده‌هایی، اپیدمیولوژی موضعی و الگوهای حساسیت ممکن است به انتخاب تجربی درمان کمک کند. اگر موجودات بی هوازی مشکوک به ایجاد عفونت باشند، باید درمان مناسب انجام شود. برای جداسازی و شناسایی ارگانیسم‌های عامل عفونت و تعیین حساسیت آن‌ها به سیپروفلوکساسین، باید قبل از درمان، کشت مناسب و آزمایش‌های حساسیت انجام شود. درمان با تزریق سیپروفلوکساسین ممکن است قبل از مشخص شدن نتایج این آزمایشات آغاز شود. هنگامی که نتایج در دسترس هستند، درمان مناسب باید ادامه یابد. مانند سایر داروها، برخی از ایزوله‌های سودوموناس آئروژینوزا ممکن است نسبتاً سریع در طول درمان با سیپروفلوکساسین مقاومت ایجاد کنند. کشت و آزمایش حساسیت انجام شده به طور دوره ای در طول درمان، اطلاعاتی را نه تنها در مورد اثر درمانی عامل ضد میکروبی بلکه در مورد ظهور احتمالی مقاومت باکتریایی ارائه می دهد.

تزریق سیپروفلوکساسین باید به صورت داخل وریدی در دوزهای شرح داده شده در جداول دستورالعمل دوز مناسب تجویز شود. دستورالعمل دوز بزرگسالان دوز عفونت مدت زمان پوست و ساختار پوست 400 میلی گرم هر 8 تا 12 ساعت 7 تا 14 روز استخوان و مفاصل 400 میلی گرم هر 8 تا 12 ساعت 4 تا 8 هفته داخل شکمی پیچیده 400 میلی گرم هر 12 ساعت 7 تا 14 ساعت 10 تا 14 روز درمان تجربی در بیماران تب دار نوتروپنی 400 میلی گرم و پیپراسیلین 50 میلی گرم بر کیلوگرم هر 8 ساعت هر بار 4 ساعت 7 تا 14 روز سیاه زخم استنشاقی (پس از مواجهه) 400 میلی گرم هر 12 ساعت 60 روز طاعون 400 میلی گرم هر 8 تا 12 ساعت و 14 روز پروستاتیت باکتریایی مزمن 400 میلی گرم هر 12 ساعت و 28 روز دستگاه تنفسی تحتانی 400 میلی گرم دستگاه تنفسی تحتانی 400 میلی گرم هر 20 تا 8 روز تا 400 میلی گرم هر 8 تا 12 ساعت 7 تا 14 روز سینوزیت حاد 400 میلی گرم هر 12 ساعت 10 روز بزرگسالان با کلیرانس کراتینین 5 تا 29 میلی‌لیتر در دقیقه 250 تا 500 میلی‌گرم در هر 18 ساعت (2.3) دستورالعمل‌های دوز داخل وریدی اطفال دوز عفونت فرکانس مدت عفونت ادراری و پیلونفریت پیچیده (بیماران 1 تا 17 سال) 6 میلی‌گرم بر کیلوگرم تا 10 میلی‌گرم در کیلوگرم هر 10 mg/kg 10 تا حداکثر 2 ساعت روز 1 سیاه زخم استنشاقی (پس از مواجهه) 10 میلی گرم بر کیلوگرم (حداکثر 400 میلی گرم در هر دوز) هر 12 ساعت 60 روز طاعون 10 میلی گرم بر کیلوگرم (حداکثر 400 میلی گرم در هر دوز) هر 8 تا 12 ساعت 14 روز 2.1 دوز در بزرگسالان تعیین دوز و مدت زمان برای هر بیمار خاص باید شدت و ماهیت عفونت، حساسیت میکروارگانیسم عامل ایجادکننده، یکپارچگی مکانیسم‌های دفاعی میزبان بیمار، و وضعیت عملکرد کلیوی و کبدی را در نظر بگیرد. جدول 1: دستورالعمل دوز بزرگسالان 1. با توجه به پاتوژن های تعیین شده (به موارد مصرف و موارد مصرف مراجعه کنید.) 2. همراه با مترونیدازول استفاده می شود. 3. پس از قرار گرفتن در معرض مشکوک یا تایید شده، دارو را در اسرع وقت شروع کنید. عفونت 1 دوز فرکانس معمول مدت زمان پوست و ساختار پوست 400 میلی گرم هر 8 تا 12 ساعت 7 تا 14 روز استخوان و مفاصل 400 میلی گرم هر 8 تا 12 ساعت 4 تا 8 هفته داخل شکمی پیچیده 2 400 میلی گرم هر 12 ساعت هر 12 ساعت 7 تا 14 ساعت 10 تا 14 روز درمان تجربی در بیماران تب دار نوتروپنی سیپروفلوکساسین 400 میلی گرم و پیپراسیلین 50 میلی گرم بر کیلوگرم هر 8 ساعت هر بار 4 ساعت 7 تا 14 روز سیاه زخم استنشاقی (بعد از مواجهه) 3 400 میلی گرم هر 12 ساعت 60 روز طاعون 3 400 میلی گرم هر 8 تا 12 ساعت 14 روز پروستاتیت باکتریایی مزمن 400 میلی گرم هر 12 ساعت 28 روز 28 میلی گرم هر 12 ساعت 8 تا 1 ساعت عفونت های دستگاه ادراری 200 میلی گرم تا 400 میلی گرم هر 8 تا 12 ساعت 7 تا 14 روز سینوزیت حاد 400 میلی گرم هر 12 ساعت و 10 روز تبدیل دوز داخل وریدی به خوراکی در بزرگسالان بیمارانی که درمان آنها با تزریق سیپروفلوکساسین شروع شده است ممکن است در صورت تجویز بالینی به صلاحدید پزشک به قرص سیپروفلوکساسین یا سوسپانسیون خوراکی تبدیل شوند (جدول 2) [به فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]. جدول 2: رژیم های دوز معادل AUC سیپروفلوکساسین دوز خوراکی معادل سیپروفلوکساسین تزریقی دوز 250 میلی گرم قرص هر 12 ساعت 200 میلی گرم داخل وریدی هر 12 ساعت 500 میلی گرم قرص هر 12 ساعت 400 میلی گرم وریدی هر 12 ساعت 7050 میلی گرم وریدی هر 12 ساعت 702 میلی گرم قرص 4 ساعت 2.2 دوز در بیماران اطفال دوز و مسیر اولیه درمان (یعنی IV یا خوراکی) برای cUTI یا پیلونفریت باید بر اساس شدت عفونت تعیین شود. جدول 3: دستورالعمل های دوز در کودکان 1. کل مدت درمان برای cUTI و پیلونفریت در کارآزمایی بالینی توسط پزشک تعیین شد. میانگین مدت درمان 11 روز (محدوده 10 تا 21 روز) بود. 2. مصرف دارو را در اسرع وقت پس از قرار گرفتن در معرض مشکوک یا تایید شده شروع کنید. 3. پس از تماس مشکوک یا تایید شده با Y. pestis، مصرف دارو را در اسرع وقت شروع کنید. دوز عفونت (mg/kg) فرکانس کل مدت زمان مجاری ادراری پیچیده یا پیلونفریت (بیماران از 1 تا 17 سال) 1 mg/kg 10 mg/kg (حداکثر 400 میلی گرم در هر دوز). حتی در بیماران با وزن بیش از 51 کیلوگرم نباید از آن تجاوز کرد) هر 8 ساعت 10 تا 21 روز 1 سیاه زخم استنشاقی (پس از مواجهه) 2 mg/kg 10 (حداکثر 400 میلی گرم در هر دوز) هر 12 ساعت 60 روز طاعون 2,3 10 میلی گرم بر کیلوگرم هر 1 40 روز (حداکثر دوز) 2.3 تغییر دوز در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی سیپروفلوکساسین عمدتاً از طریق دفع کلیوی حذف می شود. با این حال، دارو نیز متابولیزه می شود و تا حدی از طریق سیستم صفراوی کبد و از طریق روده پاک می شود. به نظر می رسد این مسیرهای جایگزین حذف دارو، کاهش دفع کلیوی را در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی جبران می کند. با این وجود، مقداری تغییر دوز توصیه می شود، به ویژه برای بیماران مبتلا به اختلال عملکرد کلیوی شدید. دستورالعمل های دوز برای استفاده در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی در جدول 4 نشان داده شده است. جدول 4: دوزهای توصیه شده شروع و نگهداری برای بیماران بزرگسال با اختلال عملکرد کلیوی پاکسازی کراتینین (mL/min) دوز > 30 به دوز معمول مراجعه کنید. 5 تا 29 200 تا 400 میلی گرم هر 18 تا 24 ساعت هنگامی که فقط غلظت کراتینین سرم مشخص است، فرمول های زیر را می توان برای تخمین کلیرانس کراتینین استفاده کرد: مردان - کلیرانس کراتینین (mL/min) = وزن (kg) × (140 - سن) 72.8 × 5 mm × کراتین سرم برای مردان محاسبه شده است کراتینین سرم باید نشان دهنده وضعیت ثابت عملکرد کلیه باشد. در بیماران مبتلا به عفونت های شدید و نارسایی شدید کلیوی و نارسایی کبدی، نظارت دقیق توصیه می شود. بیماران اطفال با نارسایی کلیوی متوسط ​​تا شدید از کارآزمایی بالینی cUTI و پیلونفریت حذف شدند. هیچ اطلاعاتی در مورد تنظیم دوز لازم برای بیماران کودکان مبتلا به نارسایی کلیوی متوسط ​​تا شدید (یعنی کلیرانس کراتینین کمتر از 50 میلی لیتر در دقیقه/1.73 متر مربع) در دسترس نیست.

2.4 آماده سازی سیپروفلوکساسین تزریقی برای تجویز ظروف انعطاف پذیر تزریق سیپروفلوکساسین به صورت محلول 0.2 درصد از پیش مخلوط شده در 5 درصد دکستروز در ظروف انعطاف پذیر 100 میلی لیتر یا 200 میلی لیتر موجود است. محلول های موجود در ظروف انعطاف پذیر نیازی به رقیق شدن ندارند و ممکن است همانطور که در بالا توضیح داده شد انفوزیون شوند. احتیاط: پس از برداشتن روکش، نشتی چند دقیقه ای را با فشار دادن محکم کیسه داخلی بررسی کنید. اگر نشتی پیدا شد، ظرف را دور بیندازید زیرا ممکن است استریلیت آن به خطر بیفتد. فقط در صورتی استفاده کنید که محلول شفاف باشد و ظرف آسیب ندیده باشد.

2.5 دستورالعمل مهم تجویز انفوزیون داخل وریدی تزریق سیپروفلوکساسین باید به صورت انفوزیون داخل وریدی در مدت 60 دقیقه انجام شود. انفوزیون آهسته یک محلول رقیق در ورید بزرگتر، ناراحتی بیمار را به حداقل می رساند و خطر تحریک وریدی را کاهش می دهد. هیدراتاسیون بیماران دریافت کننده تزریق سیپروفلوکساسین هیدراتاسیون کافی در بیمارانی که سیپروفلوکساسین تزریق می کنند باید حفظ شود تا از تشکیل ادرار با غلظت بالا جلوگیری شود. کریستالوری با کینولون ها گزارش شده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.17)، عوارض جانبی (6.1)، سم شناسی غیر بالینی (13.2) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5 هشدارها و اقدامات احتیاطی حساسیت مفرط و سایر واکنش‌های جدی: واکنش‌های جدی و گاهی کشنده (مثلاً واکنش‌های آنافیلاکتیک) ممکن است پس از اولین یا دوزهای بعدی تزریق سیپروفلوکساسین رخ دهد. با مشاهده اولین علائم بثورات پوستی، یرقان یا هر نشانه حساسیت مفرط، تزریق سیپروفلوکساسین را قطع کنید. (4.1، 5.6، 5.7) سمیت کبدی: در صورت بروز علائم و نشانه های هپاتیت بلافاصله مصرف آن را قطع کنید. ( 5.8 ) Clostridioides difficile - اسهال مرتبط: در صورت بروز کولیت ارزیابی کنید. (5.11) طولانی شدن QT: طولانی شدن فاصله QT و موارد منفرد تورساد د پونتس گزارش شده است. از مصرف در بیماران با طولانی شدن مشخص شده، مبتلایان به هیپوکالمی و سایر داروهایی که فاصله QT را طولانی می کنند، خودداری کنید. ( 5.12 , 7 , 8.5 )

5.1 عوارض جانبی جدی غیرفعال‌کننده و بالقوه غیرقابل برگشت از جمله التهاب تاندون و پارگی تاندون، نوروپاتی محیطی، و اثرات سیستم عصبی مرکزی فلوروکینولون‌ها، از جمله سیپروفلوکساسین، با ناتوان‌کننده‌سازی و بالقوه غیرقابل برگشت‌پذیری واکنش‌های جانبی جدی در سیستم‌های مختلف بدن بیمار همراه بوده‌اند. عوارض جانبی که معمولاً مشاهده می شود شامل تاندونیت، پارگی تاندون، آرترالژی، میالژی، نوروپاتی محیطی و اثرات سیستم عصبی مرکزی (توهم، اضطراب، افسردگی، بی خوابی، سردردهای شدید و گیجی) است. این واکنش ها می تواند در عرض چند ساعت تا چند هفته پس از شروع سیپروفلوکساسین رخ دهد. بیماران در هر سنی یا بدون عوامل خطر قبلی این عوارض جانبی را تجربه کرده اند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2، 5.3، 5.4) مراجعه کنید]. سیپروفلوکساسین را بلافاصله در اولین علائم یا علائم هر واکنش جانبی جدی قطع کنید. علاوه بر این، از مصرف فلوروکینولون ها، از جمله سیپروفلوکساسین، در بیمارانی که هر یک از این عوارض جانبی جدی مرتبط با فلوروکینولون ها را تجربه کرده اند، خودداری کنید.

5.2 تاندونیت و پارگی تاندون فلوروکینولون ها، از جمله سیپروفلوکساسین، با افزایش خطر تاندونیت و پارگی تاندون در تمام سنین مرتبط بوده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) و عوارض جانبی (6.2) مراجعه کنید]. این واکنش نامطلوب اغلب تاندون آشیل را درگیر می‌کند، و همچنین با روتاتور کاف (شانه)، دست، عضله دوسر، شست و سایر تاندون‌ها گزارش شده است. تاندونیت یا پارگی تاندون ممکن است طی چند ساعت یا چند روز پس از شروع سیپروفلوکساسین یا تا چند ماه پس از اتمام درمان با فلوروکینولون رخ دهد. تاندونیت و پارگی تاندون می تواند به صورت دو طرفه رخ دهد. خطر ابتلا به تاندونیت و پارگی تاندون مرتبط با فلوروکینولون در بیماران بالای 60 سال، در بیمارانی که داروهای کورتونی مصرف می کنند و در بیمارانی که پیوند کلیه، قلب یا ریه دارند، افزایش می یابد. عوامل دیگری که ممکن است به طور مستقل خطر پارگی تاندون را افزایش دهند عبارتند از: فعالیت بدنی شدید، نارسایی کلیوی و اختلالات قبلی تاندون مانند آرتریت روماتوئید. تاندونیت و پارگی تاندون در بیمارانی که فلوروکینولون مصرف می کنند و فاکتورهای خطر فوق را ندارند نیز رخ داده است. اگر بیمار دچار درد، تورم، التهاب یا پارگی تاندون شد، بلافاصله سیپروفلوکساسین را قطع کنید. از مصرف فلوروکینولون ها، از جمله سیپروفلوکساسین، در بیمارانی که سابقه اختلالات تاندون دارند یا تاندونیت یا پارگی تاندون را تجربه کرده اند، اجتناب کنید [به عوارض جانبی (6.2) مراجعه کنید].

5.3 نوروپاتی محیطی فلوروکینولون ها، از جمله سیپروفلوکساسین، با افزایش خطر نوروپاتی محیطی مرتبط است. مواردی از پلی نوروپاتی آکسونی حسی یا حسی حرکتی که آکسون‌های کوچک و/یا بزرگ را تحت تأثیر قرار می‌دهد و منجر به پارستزی، هیپوستزی، دیستزی و ضعف در بیماران دریافت‌کننده فلوروکینولون‌ها، از جمله سیپروفلوکساسین، گزارش شده است. علائم ممکن است بلافاصله پس از شروع سیپروفلوکساسین رخ دهد و ممکن است در برخی بیماران برگشت ناپذیر باشد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) و عوارض جانبی (6.1، 6.2) مراجعه کنید]. در صورتی که بیمار علائم نوروپاتی محیطی از جمله درد، سوزش، گزگز، بی حسی و/یا ضعف یا سایر تغییرات در احساسات از جمله لمس سبک، درد، دما، حس موقعیت و احساس ارتعاش و/یا قدرت حرکتی را تجربه کرد، بلافاصله سیپروفلوکساسین را قطع کنید تا ایجاد یک وضعیت غیرقابل برگشت را به حداقل برساند. در بیمارانی که قبلا نوروپاتی محیطی را تجربه کرده‌اند، از مصرف فلوروکینولون‌ها، از جمله سیپروفلوکساسین، اجتناب کنید [به واکنش‌های جانبی (6.1، 6.2) مراجعه کنید.

5.4 اثرات سیستم عصبی مرکزی واکنش های نامطلوب روانپزشکی فلوروکینولون ها، از جمله سیپروفلوکساسین، با افزایش خطر عوارض جانبی روانپزشکی، از جمله: روان پریشی سمی، واکنش های روان پریشی که به سمت افکار/افکار خودکشی پیش می روند، توهمات، یا پارانویا مرتبط است. افسردگی یا رفتار آسیب‌رسان به خود مانند اقدام به خودکشی یا خودکشی کامل؛ اضطراب، بی قراری یا عصبی بودن؛ گیجی، هذیان، گیجی، یا اختلال در توجه؛ بی خوابی یا کابوس؛ اختلال حافظه این واکنش ها ممکن است پس از اولین دوز رخ دهد. به بیمارانی که سیپروفلوکساسین دریافت می کنند توصیه کنید در صورت بروز این واکنش ها فوراً به پزشک خود اطلاع دهند، دارو را قطع کنند و مراقبت های لازم را انجام دهند [به واکنش های نامطلوب (6.1) مراجعه کنید]. عوارض جانبی سیستم عصبی مرکزی فلوروکینولون ها، از جمله سیپروفلوکساسین، با افزایش خطر تشنج (تشنج)، افزایش فشار داخل جمجمه (شبه تومور مغزی)، سرگیجه، و لرزش همراه بوده است. سیپروفلوکساسین، مانند سایر فلوروکینولون ها، به عنوان محرک تشنج یا کاهش آستانه تشنج شناخته شده است. مواردی از وضعیت صرع گزارش شده است. مانند سایر فلوروکینولون ها، سیپروفلوکساسین را با احتیاط در بیماران مبتلا به صرع و بیماران مبتلا به اختلالات شناخته شده یا مشکوک CNS که ممکن است مستعد تشنج باشند یا آستانه تشنج را کاهش دهند (به عنوان مثال، تصلب شرایین شدید مغزی، سابقه قبلی تشنج، کاهش جریان خون مغزی، یا تغییر در ساختار مغزی)، استفاده کنید. مستعد تشنج یا پایین آوردن آستانه تشنج (به عنوان مثال، درمان دارویی خاص، اختلال عملکرد کلیه). اگر تشنج رخ داد، سیپروفلوکساسین را قطع کنید و مراقبت های لازم را انجام دهید [به عوارض جانبی (6.1) و تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید.

5.5 تشدید میاستنی گراویس فلوروکینولون ها، از جمله سیپروفلوکساسین، دارای فعالیت مسدود کننده عصبی عضلانی هستند و ممکن است ضعف عضلانی را در بیماران مبتلا به میاستنی گراویس تشدید کنند. عوارض جانبی جدی پس از فروش، از جمله مرگ و میر و نیاز به حمایت تهویه، با استفاده از فلوروکینولون در بیماران مبتلا به میاستنی گراویس همراه بوده است. از سیپروفلوکساسین در بیماران با سابقه شناخته شده میاستنی گراویس خودداری کنید [به عوارض جانبی (6.2) مراجعه کنید].

5.6 سایر عوارض جانبی جدی و گاهی کشنده سایر عوارض جانبی جدی و گاه کشنده، برخی به دلیل حساسیت مفرط، و برخی به دلیل علت نامشخص، در بیماران تحت درمان با کینولون ها، از جمله سیپروفلوکساسین، گزارش شده است. این وقایع ممکن است شدید باشند و عموماً پس از تجویز دوزهای متعدد رخ می دهند. تظاهرات بالینی ممکن است شامل یک یا چند مورد از موارد زیر باشد: تب، بثورات پوستی، یا واکنش‌های شدید پوستی (به عنوان مثال، نکرولیز اپیدرمی سمی، سندرم استیونز-جانسون). واسکولیت؛ آرترالژی؛ میالژی؛ بیماری سرمی؛ پنومونیت آلرژیک؛ نفریت بینابینی؛ نارسایی یا نارسایی حاد کلیه؛ هپاتیت؛ زردی؛ نکروز یا نارسایی حاد کبدی؛ کم خونی، از جمله همولیتیک و آپلاستیک؛ ترومبوسیتوپنی، از جمله پورپورای ترومبوسیتوپنی ترومبوتیک؛ لکوپنی؛ آگرانولوسیتوز؛ پان سیتوپنی؛ و/یا سایر ناهنجاری های هماتولوژیک. سیپروفلوکساسین را بلافاصله در اولین ظاهر بثورات پوستی، یرقان، یا هر نشانه دیگری از حساسیت مفرط و اقدامات حمایتی انجام شده قطع کنید [به عوارض جانبی (6.1، 6.2) مراجعه کنید].

5.7 واکنش‌های حساسیت مفرط واکنش‌های حساسیت شدید (آنافیلاکتیک) جدی و گاه کشنده، برخی از آنها پس از اولین دوز، در بیماران دریافت‌کننده فلوروکینولون، از جمله سیپروفلوکساسین، گزارش شده است. برخی از واکنش ها با فروپاشی قلبی عروقی، ایسکمی حاد میوکارد با یا بدون انفارکتوس میوکارد، از دست دادن هوشیاری، سوزن سوزن شدن، ادم حلق یا صورت، تنگی نفس، کهیر و خارش همراه بود. تنها تعداد کمی از بیماران سابقه واکنش های حساسیت مفرط داشتند. واکنش‌های جدی آنافیلاکتیک نیازمند درمان فوری فوری با اپی نفرین و سایر اقدامات احیا هستند، از جمله اکسیژن، مایعات داخل وریدی، آنتی هیستامین‌های داخل وریدی، کورتیکواستروئیدها، آمین‌های پرسور، و مدیریت راه‌های هوایی، از جمله لوله‌گذاری، همانطور که نشان داده شده است [به واکنش‌های نامطلوب مراجعه کنید (6.2، 6).

5.8 سمیت کبدی مواردی از سمیت شدید کبدی، از جمله نکروز کبدی، نارسایی کبدی تهدید کننده حیات، و حوادث کشنده، با سیپروفلوکساسین گزارش شده است. آسیب حاد کبدی در شروع سریع است (محدوده 1 تا 39 روز) و اغلب با حساسیت مفرط همراه است. الگوی آسیب می تواند کبدی، کلستاتیک یا مختلط باشد. اکثر بیماران با پیامدهای کشنده مسن تر از 55 سال بودند. در صورت بروز هر گونه علائم و نشانه های هپاتیت (مانند بی اشتهایی، یرقان، ادرار تیره، خارش یا حساس شدن شکم)، فوراً درمان را قطع کنید. ممکن است افزایش موقتی در ترانس آمینازها، آلکالین فسفاتاز، یا زردی کلستاتیک، به ویژه در بیمارانی که آسیب کبدی قبلی دارند و با سیپروفلوکساسین درمان می‌شوند، وجود داشته باشد.

5.9 خطر آنوریسم آئورت و تشریح مطالعات اپیدمیولوژیک افزایش میزان آنوریسم و ​​تشریح آئورت را طی دو ماه پس از استفاده از فلوروکینولون ها، به ویژه در بیماران مسن گزارش می کنند. علت افزایش خطر شناسایی نشده است. در بیماران مبتلا به آنوریسم آئورت شناخته شده یا بیمارانی که در معرض خطر بیشتری برای آنوریسم آئورت هستند، سیپروفلوکساسین را تنها برای استفاده در زمانی که هیچ درمان ضد باکتری جایگزینی وجود ندارد، ذخیره کنید.

5.10 عوارض جانبی جدی با مصرف همزمان تئوفیلین واکنش های جدی و کشنده در بیمارانی که همزمان سیپروفلوکساسین داخل وریدی و تئوفیلین دریافت می کنند گزارش شده است. این واکنش ها شامل ایست قلبی، تشنج، وضعیت صرع و نارسایی تنفسی است. مواردی از حالت تهوع، استفراغ، لرزش، تحریک پذیری یا تپش قلب نیز رخ داده است. اگرچه عوارض جانبی جدی مشابهی در بیمارانی که تئوفیلین به تنهایی دریافت می‌کنند گزارش شده است، احتمال تشدید این واکنش‌ها توسط سیپروفلوکساسین را نمی‌توان از بین برد. اگر نمی توان از مصرف همزمان اجتناب کرد، سطح سرمی تئوفیلین را کنترل کرده و دوز را در صورت لزوم تنظیم کنید [به تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید].

5.11 اسهال مرتبط با کلستریدیویدیس دیفیسیل اسهال مرتبط با کلستریدیویدیس دیفیسیل (C. difficile) با استفاده از تقریباً تمام عوامل ضد باکتریایی از جمله سیپروفلوکساسین گزارش شده است و ممکن است شدت آن از اسهال خفیف تا کشنده باشد. درمان با عوامل ضد باکتری فلور طبیعی روده بزرگ را تغییر می دهد که منجر به رشد بیش از حد C. difficile می شود. سی. difficile سموم A و B تولید می کند که به توسعه CDAD کمک می کند. ایزوله های مولد هیپرتوکسین C. difficile باعث افزایش عوارض و مرگ و میر می شود، زیرا این عفونت ها می توانند نسبت به درمان ضد میکروبی مقاوم باشند و ممکن است نیاز به کولکتومی داشته باشند. CDAD باید در تمام بیمارانی که به دنبال مصرف آنتی باکتریال با اسهال مراجعه می کنند در نظر گرفته شود. تاریخچه پزشکی دقیق ضروری است زیرا CDAD بیش از دو ماه پس از تجویز عوامل ضد باکتریایی گزارش شده است. اگر CDAD مشکوک یا تأیید شود، استفاده مداوم از آنتی باکتریال که علیه C. difficile هدایت نشده است، ممکن است نیاز به قطع شود. مدیریت مناسب مایعات و الکترولیت ها، مکمل های پروتئینی، درمان ضد باکتریایی C. دشوار است، و ارزیابی جراحی را همانطور که از نظر بالینی نشان داده شده است، انجام دهید [به واکنش های نامطلوب (6.1) مراجعه کنید].

5.12 طولانی شدن فاصله QT برخی از فلوروکینولون ها، از جمله سیپروفلوکساسین، با طولانی شدن فاصله QT در نوار قلب و موارد آریتمی مرتبط است. در بیمارانی که فلوروکینولون‌ها از جمله سیپروفلوکساسین دریافت می‌کنند، مواردی از تورساد د پوینتس در طی نظارت پس از بازاریابی گزارش شده است. از مصرف سیپروفلوکساسین در بیماران با طولانی شدن فاصله QT شناخته شده، عوامل خطر برای طولانی شدن QT یا تورساد د پوینتز (به عنوان مثال، سندرم مادرزادی QT طولانی، عدم تعادل الکترولیت اصلاح نشده، مانند هیپوکالمی یا هیپومنیزیمی و بیماری قلبی، مانند نارسایی قلبی، انفارکتوس میوکارد، و بیمارانی که برادی کاردی کلاسیک دارند)، اجتناب کنید. (کینیدین، پروکائین آمید)، یا عوامل ضد آریتمی کلاس III (آمیودارون، سوتالول)، داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای، ماکرولیدها و داروهای ضد روان پریشی. بیماران مسن نیز ممکن است بیشتر مستعد اثرات مرتبط با دارو بر روی فاصله QT باشند [به واکنش‌های نامطلوب (6.2) و استفاده در جمعیت‌های خاص (8.5) مراجعه کنید].

5.13 اختلالات اسکلتی عضلانی در بیماران اطفال و اثرات آرتروپاتیک در حیوانات سیپروفلوکساسین در بیماران اطفال (کمتر از 18 سال) فقط برای cUTI، پیشگیری از سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض) و طاعون استفاده می شود [به موارد مصرف و استفاده مراجعه کنید. 0.6، . افزایش بروز عوارض جانبی در مقایسه با گروه کنترل، از جمله واکنش های مربوط به مفاصل و/یا بافت های اطراف، مشاهده شده است [به واکنش های نامطلوب (6.1) مراجعه کنید]. در مطالعات پیش بالینی، تجویز خوراکی سیپروفلوکساسین باعث لنگش در سگ های نابالغ شد. بررسی هیستوپاتولوژیک مفاصل تحمل کننده وزن این سگ ها ضایعات دائمی غضروف را نشان داد. داروهای مرتبط با کلاس کینولون همچنین باعث فرسایش غضروف مفاصل تحمل کننده وزن و سایر علائم آرتروپاتی در حیوانات نابالغ گونه های مختلف می شوند [به استفاده در جمعیت های خاص (8.4) و سم شناسی غیر بالینی (13.2) مراجعه کنید].

5.14 حساسیت به نور / سمیت نوری واکنش های حساسیت به نور / سمیت نوری متوسط تا شدید، که دومی ممکن است به صورت واکنش های آفتاب سوختگی اغراق آمیز (به عنوان مثال، سوزش، اریتم، ترشح، وزیکول، تاول، ادم) که شامل نواحی در معرض نور (معمولاً سطح صورت، ناحیه گردن، ناحیه بیرونی، ناحیه گردن، ناحیه بیرونی، پوسته پوسته) ظاهر می شود. از دست)، می تواند با استفاده مرتبط باشد کینولون ها، از جمله سیپروفلوکساسین، پس از قرار گرفتن در معرض نور خورشید یا اشعه ماوراء بنفش. بنابراین از قرار گرفتن بیش از حد در معرض این منابع نوری خودداری کنید. در صورت بروز سمیت نوری، سیپروفلوکساسین را قطع کنید [به عوارض جانبی (6.1) مراجعه کنید].

5.15 توسعه باکتری های مقاوم به دارو تجویز سیپروفلوکساسین در غیاب عفونت باکتریایی اثبات شده یا مشکوک قوی یا اندیکاسیون پیشگیری کننده بعید است برای بیمار مفید باشد و خطر ایجاد باکتری های مقاوم به دارو را افزایش می دهد.

5.16 خطرات بالقوه با استفاده همزمان از داروهای متابولیزه شده توسط آنزیم های سیتوکروم P450 1A2 سیپروفلوکساسین یک مهارکننده مسیر آنزیم CYP1A2 کبدی است. مصرف همزمان سیپروفلوکساسین و سایر داروهایی که عمدتاً توسط CYP1A2 متابولیزه می‌شوند (به عنوان مثال، تئوفیلین، متیل گزانتین‌ها، کافئین، تیزانیدین، روپینیرول، کلوزاپین، اولانزاپین و زولپیدم) منجر به افزایش غلظت پلاسمایی پلاسمایی داروی همزمان می‌شود و می‌تواند منجر به واکنش بالینی قابل‌توجهی داروی هم‌تزریق شده با دارو شود. دارو [به تداخلات دارویی مراجعه کنید (7 ) و فارماکولوژی بالینی (12.3)].

5.17 کریستالوری کریستال های سیپروفلوکساسین به ندرت در ادرار افراد انسانی مشاهده شده است، اما بیشتر در ادرار حیوانات آزمایشگاهی مشاهده شده است که معمولا قلیایی است [به سم شناسی غیر بالینی (13.2) مراجعه کنید]. کریستالوری مربوط به سیپروفلوکساسین به ندرت در انسان گزارش شده است زیرا ادرار انسان معمولا اسیدی است. در بیمارانی که سیپروفلوکساسین دریافت می کنند از قلیایی بودن ادرار خودداری کنید. بیماران را به خوبی هیدراته کنید تا از تشکیل ادرار بسیار غلیظ جلوگیری شود [دوز و نحوه تجویز (2.4) را ببینید].

5.18 ارزیابی دوره ای عملکرد سیستم اندام مانند هر داروی قوی، ارزیابی دوره ای عملکرد سیستم اندام، از جمله عملکرد کلیوی، کبدی و خونساز، در طول درمان طولانی توصیه می شود.

5.19 اختلالات گلوکز خون فلوروکینولون ها، از جمله سیپروفلوکساسین، با اختلالات گلوکز خون، از جمله هیپرگلیسمی علامت دار و هیپوگلیسمی، معمولاً در بیماران دیابتی که درمان همزمان با یک عامل کاهش دهنده قند خون (به عنوان مثال، گلیبورید) یا انسولین دریافت می کنند، همراه بوده است. در این بیماران کنترل دقیق گلوکز خون توصیه می شود. موارد شدید هیپوگلیسمی منجر به کما یا مرگ گزارش شده است. اگر در بیمار تحت درمان با سیپروفلوکساسین واکنش هیپوگلیسمی رخ داد، سیپروفلوکساسین را قطع کرده و درمان مناسب را فوراً شروع کنید [به عوارض جانبی (6.1)، تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید].

سیپروفلوکساسین یک مهارکننده متابولیسم سیتوکروم P450 1A2 (CYP1A2) انسانی است. مصرف همزمان سیپروفلوکساسین با سایر داروهایی که عمدتاً توسط CYP1A2 متابولیزه می‌شوند منجر به افزایش غلظت پلاسمایی این داروها می‌شود و می‌تواند منجر به عوارض جانبی قابل توجه بالینی داروی مصرف‌شده همزمان شود. جدول 8: داروهایی که تحت تأثیر سیپروفلوکساسین قرار می گیرند و بر آن تأثیر می گذارند داروهایی که تحت تأثیر سیپروفلوکساسین قرار می گیرند توصیه ها توصیه ها توصیه ها منع مصرف تیزانیدین تجویز همزمان تیزانیدین و سیپروفلوکساسین به دلیل تقویت اثر کاهش دهنده فشار خون و تسکین دهنده (2) اثر تسکین دهنده (contrazanie) تیزانیدین منع مصرف دارد. اجتناب از مصرف تئوفیلین (ممکن است قرار گرفتن در معرض پلاسما افزایش یابد و طولانی شود) مصرف همزمان سیپروفلوکساسین با تئوفیلین ممکن است منجر به افزایش خطر ابتلا بیمار به سیستم عصبی مرکزی (CNS) یا سایر عوارض جانبی شود. اگر نمی توان از مصرف همزمان اجتناب کرد، سطح سرمی تئوفیلین را کنترل کنید و دوز را در صورت لزوم تنظیم کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.10) مراجعه کنید]. داروهای شناخته شده برای طولانی کردن فاصله QT اجتناب از مصرف سیپروفلوکساسین ممکن است فاصله QT را در بیماران دریافت کننده داروهای شناخته شده برای طولانی کردن فاصله QT طولانی تر کند (به عنوان مثال، داروهای ضد آریتمی کلاس IA یا III، ضد افسردگی های سه حلقه ای، ماکرولیدها، داروهای ضد روان پریشی) [به هشدارها و اقدامات احتیاطی مراجعه کنید (5.12) داروهای ضد دیابت خوراکی با احتیاط مصرف با احتیاط اثر کاهش دهنده گلوکز تقویت شده هیپوگلیسمی گاهی شدید گزارش شده است که سیپروفلوکساسین و داروهای خوراکی ضد دیابت، عمدتاً سولفونیل اوره ها (به عنوان مثال، گلیبورید، گلیمپراید)، احتمالاً از طریق تشدید اثر ضد دیابتی داروی خوراکی تجویز می شوند. تلفات جانی گزارش شده است. هنگام مصرف همزمان سیپروفلوکساسین با داروهای خوراکی ضد دیابت، قند خون را کنترل کنید [به عوارض جانبی (6.1) مراجعه کنید]. فنی توئین مصرف با احتیاط تغییر سطوح سرمی فنی توئین (افزایش و کاهش) برای جلوگیری از از دست دادن کنترل تشنج مرتبط با کاهش سطح فنی توئین و جلوگیری از عوارض جانبی ناشی از مصرف بیش از حد فنی توئین پس از قطع سیپروفلوکساسین در بیمارانی که هر دو دارو را دریافت می کنند، در طول درمان کوتاه مدت فنیتوئین از جمله p، غلظت فنیتوئین را کنترل کنید. مصرف همزمان سیپروفلوکساسین با فنی توئین. سیکلوسپورین با احتیاط مصرف شود (افزایش گذرا در کراتینین سرم) در صورت مصرف همزمان سیپروفلوکساسین با سیکلوسپورین، عملکرد کلیه (به ویژه کراتینین سرم) را کنترل کنید. داروهای ضد انعقاد با احتیاط استفاده کنید (افزایش اثر ضد انعقادی) خطر ممکن است با توجه به عفونت زمینه‌ای، سن و وضعیت عمومی بیمار متفاوت باشد، به طوری که ارزیابی سهم سیپروفلوکساسین در افزایش INR (نسبت نرمال شده بین‌المللی) دشوار است. زمان پروترومبین و INR را به طور مکرر در طول و مدت کوتاهی پس از مصرف همزمان سیپروفلوکساسین با یک ضد انعقاد خوراکی (مثلاً وارفارین) کنترل کنید. مصرف با احتیاط متوترکسات مهار انتقال لوله های کلیوی متوترکسات به طور بالقوه منجر به افزایش سطوح پلاسمایی متوترکسات می شود افزایش احتمالی خطر واکنش های سمی مرتبط با متوترکسات. بنابراین، در صورت تجویز همزمان سیپروفلوکساسین، بیماران تحت درمان با متوترکسات را به دقت تحت نظر بگیرید. روپینیرول با احتیاط مصرف شود نظارت بر عوارض جانبی مرتبط با روپینیرول و تنظیم دوز مناسب روپینیرول در طول مصرف همزمان با سیپروفلوکساسین و مدت کوتاهی پس از آن توصیه می شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.16) مراجعه کنید]. کلوزاپین با احتیاط مصرف شود. نظارت دقیق بر عوارض جانبی مرتبط با کلوزاپین و تنظیم مناسب دوز کلوزاپین در طول و مدت کوتاهی پس از مصرف همزمان با سیپروفلوکساسین توصیه می شود. داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی با احتیاط استفاده کنید داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (اما نه اسید استیل سالیسیلیک) در ترکیب دوزهای بسیار بالای کینولون ها در مطالعات پیش بالینی و پس از بازاریابی نشان داده شده است که باعث تشنج می شوند. استفاده از سیلدنافیل با احتیاط افزایش دو برابری در مواجهه با سمیت سیلدنافیل را کنترل کنید [به فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]. اجتناب از مصرف دولوکستین افزایش پنج برابری قرار گرفتن در معرض دولوکستین اگر اجتناب ناپذیر است، سمیت دولوکستین را کنترل کنید. مشتقات کافئین/زانتین با احتیاط مصرف شود کاهش کلیرانس که منجر به افزایش سطح و افزایش نیمه عمر سرم می شود سیپروفلوکساسین تشکیل پاراکسانتین را پس از تجویز کافئین (یا محصولات حاوی پنتوکسی فیلین) مهار می کند. سمیت گزانتین را کنترل کنید و در صورت لزوم دوز را تنظیم کنید. مصرف همزمان زولپیدم با سیپروفلوکساسین ممکن است باعث افزایش سطح خونی زولپیدم شود، مصرف همزمان آن توصیه نمی شود. دارو(ها) مؤثر بر فارماکوکینتیک سیپروفلوکساسین پروبنسید استفاده با احتیاط (با ترشح لوله های کلیوی سیپروفلوکساسین تداخل می کند و سطح سرمی سیپروفلوکساسین را افزایش می دهد) افزایش سمیت سیپروفلوکساسین ممکن است رخ دهد. تداخل دارویی تئوفیلین واکنش های جدی و کشنده. از مصرف همزمان خودداری کنید. نظارت بر سطح سرمی (7) اثر ضد انعقاد وارفارین افزایش یافته است. زمان پروترومبین، INR و خونریزی را پایش کنید (7) عوامل ضد دیابت هیپوگلیسمی از جمله پیامدهای کشنده گزارش شده است. مانیتور قند خون ( 7 ) فنی توئین مانیتور سطح فنی توئین ( 7 ) مانیتور متوترکسات برای سمیت متوترکسات ( 7 ) سیکلوسپورین ممکن است کراتینین سرم را افزایش دهد. کنترل کراتینین سرم ( 7 )

عوارض جانبی جدی و مهم دیگر دارویی زیر با جزئیات بیشتری در سایر بخش‌های برچسب‌گذاری مورد بحث قرار گرفته‌اند: واکنش‌های جانبی جدی غیرفعال‌کننده و بالقوه غیرقابل برگشت [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید] تاندونیت و پارگی تاندون [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2)] نوروپاتی محیطی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3 و هشدارهای پیشگیرانه سیستم مرکزی (5.3 و هشدارهای پیشگیرانه و هشدارهای مرکزی] 5.4)] تشدید میاستنی گراویس [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.5) مراجعه کنید] سایر موارد جدی و گاهی اوقات عوارض جانبی کشنده [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6)] واکنش های حساسیت مفرط [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.7)] سمیت کبدی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.8)] خطر ابتلا به آنوریسم آئورت و تشریح سرمی. عوارض جانبی همراه با تئوفیلین [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.10)] Clostridioides difficile -اسهال همراه [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.11) مراجعه کنید] طولانی شدن فاصله QT [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.12)] اختلالات اسکلتی عضلانی در بیماران اطفال [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.13] هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.13) 5.14)] توسعه باکتری های مقاوم به دارو [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.15) مراجعه کنید] شایع ترین عوارض جانبی واکنش‌های ≥1% عبارت بودند از تهوع، اسهال، تست‌های عملکرد کبدی غیرطبیعی، استفراغ، اختلال در سیستم عصبی مرکزی، واکنش‌های موضعی داخل وریدی ائوزینوفیلی، سردرد، بی‌قراری و بثورات پوستی. (6) برای گزارش واکنش‌های نامطلوب مشکوک، با Sagent Pharmaceuticals به شماره 1-866-625-1618 یا FDA به شماره 1-800-FDA-1088 یا www.fda.gov/medwatch تماس بگیرید.

6.1 تجربه کارآزمایی‌های بالینی از آنجایی که کارآزمایی‌های بالینی تحت شرایط بسیار متفاوتی انجام می‌شوند، نرخ‌های واکنش نامطلوب مشاهده‌شده در کارآزمایی‌های بالینی یک دارو را نمی‌توان مستقیماً با نرخ‌های آزمایش‌های بالینی داروی دیگر مقایسه کرد و ممکن است نرخ‌های مشاهده شده در عمل را منعکس نکند. بیماران بزرگسال در طول بررسی های بالینی با سیپروفلوکساسین خوراکی و تزریقی، 49038 بیمار دوره هایی از این دارو را دریافت کردند. بیشترین عوارض جانبی گزارش شده، از کارآزمایی‌های بالینی همه فرمول‌ها، همه دوزها، تمام مدت‌های درمان دارویی و برای همه نشانه‌های درمان با سیپروفلوکساسین عبارت بودند از تهوع (2.5%)، اسهال (1.6%)، تست‌های عملکرد کبدی غیرطبیعی (1.3%)، استفراغ (1%) و بثورات (1%). در کارآزمایی‌های بالینی، عوارض جانبی زیر در بیش از 1 درصد از بیماران تحت درمان با سیپروفلوکساسین وریدی گزارش شد: حالت تهوع، اسهال، اختلال در سیستم عصبی مرکزی، واکنش‌های موضعی داخل وریدی، تست‌های عملکرد کبدی غیرطبیعی، ائوزینوفیلی، سردرد، بی‌قراری و بثورات پوستی. اگر زمان انفوزیون 30 دقیقه یا کمتر باشد، واکنش‌های موضعی داخل وریدی بیشتر است. اینها ممکن است به عنوان واکنش های پوستی موضعی ظاهر شوند که پس از اتمام انفوزیون به سرعت برطرف می شوند. تجویز داخل وریدی بعدی منع مصرف ندارد مگر اینکه واکنش ها عود یا بدتر شوند. جدول 5: عوارض جانبی مهم پزشکی که در کمتر از 1% بیماران سیپروفلوکساسین رخ داده است. (از جمله وضعیت صرع) پارانویا سایکوز (سمی) افسردگی (به طور بالقوه منجر به رفتار آسیب زننده به خود، مانند افکار/ افکار خودکشی و اقدام به خودکشی یا اقدام به خودکشی کامل می شود) فوبیا مسخ شخصیت واکنش شیدایی عدم پاسخگویی آتاکسی توهم سرگیجه پارستزی لرزش بی خوابی کابوس تحریک پذیری حالت تهوع غیرطبیعی تهوع استروآزمون پانکراتیت نکروز کبدی روده پرفوراسیون سوء هاضمه یبوست زخم دهان خشکی بی اشتهایی نفخ هپاتیت آگرانولوسیتوز همیک/لنفاوی طولانی شدن زمان پروترومبین پتشی متابولیک/تغذیه هیپرگلیسمی هیپوگلیسمی عضلانی اسکلتی آرترالژی سفتی مفاصل سفتی مجدد عضلانی و ضعف شدید نفریت سیستیت هموراژیک سنگ کلیه تکرر ادرار ژنیکوماستی Crystalluria Cylindruria Hematuria آلبومینوری تنفسی بازداشت تنفسی تنگی نفس ادم حنجره هموپتیزی برونکواسپاسم پوستی/حساسیت بیش از حد واکنش های آلرژیک واکنش های آنافیلاکتیک از جمله شوک آنافیلاکتیک تهدید کننده زندگی Erythema Multiforme/Stevensonin Derdromatiderme-Exchange. واسکولیت نکرولیز آنژیوادم اندام ها پورپورا تب خارش کهیر افزایش تعریق اریتم گرهی ترومبوفلبیت سوزش حساسیت به نور/ واکنش سمیت نوری حواس خاص کاهش حدت بینایی تاری دید اختلال در دید (دوبینی، کروماتوپسی و فتوپسی) آنوسمی کاهش شنوایی، وزوز گوش، ناهنجاری، وزوز گوش، ناهنجاری های متعدد لرزش، تحریک پذیری، یا تپش قلب توسط محققان به عنوان مرتبط با افزایش مورد قضاوت قرار گرفت سطح سرمی تئوفیلین احتمالاً در نتیجه تداخل دارویی با سیپروفلوکساسین است. در کارآزمایی‌های بالینی تصادفی‌شده، دوسوکور و کنترل‌شده که سیپروفلوکساسین (به ترتیب داخل وریدی و داخل وریدی/خوراکی) را با آنتی‌بیوتیک‌های کنترل بتالاکتام داخل وریدی مقایسه کردند، پروفایل واکنش نامطلوب CNS سیپروفلوکساسین با داروهای کنترل قابل مقایسه بود. بیماران اطفال ایمنی کوتاه مدت (6 هفته) و طولانی مدت (1 سال) اسکلتی- عضلانی و عصبی سیپروفلوکساسین خوراکی/داخلی با سفالوسپورین برای درمان cUTI یا پیلونفریت در بیماران کودکان 1 تا 17 سال (میانگین سنی 4 ± 6 سال) در یک مطالعه بین المللی مقایسه شد. مدت درمان 10 تا 21 روز بود (میانگین مدت درمان 11 روز با دامنه 1 تا 88 روز بود). در مجموع 335 بیمار تحت درمان با سیپروفلوکساسین و 349 مورد مقایسه قرار گرفتند. یک کمیته مستقل ایمنی اطفال (IPSC) همه موارد عوارض جانبی اسکلتی- عضلانی از جمله راه رفتن غیرطبیعی یا معاینه مفصل غیرطبیعی (پایه یا درمان فوری) را بررسی کرد. طی 6 هفته پس از شروع درمان، میزان عوارض جانبی اسکلتی عضلانی 9.3٪ (31/335) در گروه تحت درمان با سیپروفلوکساسین در مقابل 6٪ (21/349) در بیماران تحت درمان با مقایسه بود. همه عوارض جانبی اسکلتی عضلانی که تا 6 هفته رخ می‌دهند برطرف می‌شوند (رفع بالینی علائم و نشانه‌ها)، معمولاً ظرف 30 روز پس از پایان درمان. ارزیابی های رادیولوژیکی به طور معمول برای تایید رفع واکنش های نامطلوب استفاده نمی شد. بیماران تحت درمان با سیپروفلوکساسین در مقایسه با بیماران کنترل احتمال بیشتری داشت که بیش از یک واکنش جانبی و در بیش از یک مورد گزارش کنند. میزان عوارض جانبی اسکلتی- عضلانی در گروه سیپروفلوکساسین در مقایسه با گروه کنترل در تمام زیر گروه های سنی به طور مداوم بالاتر بود. در پایان 1 سال، میزان این عوارض جانبی گزارش شده در هر زمانی در آن دوره 13.7٪ (46/335) در گروه تحت درمان با سیپروفلوکساسین در مقابل 9.5٪ (33/349) در بیماران تحت درمان با مقایسه بود (جدول 6). جدول 6: واکنش های نامطلوب اسکلتی عضلانی 1 که توسط IPSC 1 ارزیابی شده است. شامل: آرترالژی، راه رفتن غیرطبیعی، معاینه غیرطبیعی مفصل، رگ به رگ شدن مفاصل، پا درد، کمر درد، آرتروز، درد استخوان، درد، میالژی، درد بازو، و کاهش دامنه حرکتی در مفصل (زانو، آرنج، مچ پا، لگن، مچ دست و شانه) 2. این مطالعه برای نشان دادن این که برای گروه کنترل آرتروفلوکسا بیشتر از میزان سی پروپات بود طراحی شد. + 6 درصد در هر دو ارزیابی 6 هفته ای و 1 ساله، فاصله اطمینان 95% نشان داد که نمی توان نتیجه گرفت که گروه سیپروفلوکساسین یافته هایی قابل مقایسه با گروه کنترل دارد. سیپروفلوکساسین مقایسه کننده همه بیماران (در عرض 6 هفته) 31/335 (9.3%) 21/349 (6%) 95% فاصله اطمینان 2 (-0.8%, +7.2%) گروه سنی 12 ماه تا 24 ماه 1/36 (2.8%) (2.8%) 0/41 (4/2 سال 2/1 <1) (2.5%) 6 سال تا <12 سال 18/143 (12.6%) 12/153 (7.8%) 12 سال تا 17 سال 7/32 (21.9%) 6/37 (16.2%) همه بیماران (در عرض 1 سال) 46/335 (13.39%) (13.39%) (0.6-٪، +9.1٪) میزان بروز عوارض جانبی عصبی در طی 6 هفته از شروع درمان 3٪ (9/335) در گروه سیپروفلوکساسین در مقابل 2٪ (7/349) در گروه مقایسه بود و شامل سرگیجه، عصبی، بی خوابی و خواب آلودگی بود. در این کارآزمایی، میزان بروز کلی عوارض جانبی طی 6 هفته پس از شروع درمان 41% (138/335) در گروه سیپروفلوکساسین در مقابل 31% (109/349) در گروه مقایسه کننده بود. بیشترین عوارض جانبی مربوط به دستگاه گوارش بود: 15% (50/335) از بیماران سیپروفلوکساسین در مقایسه با 9% (31/349) از بیماران مقایسه کننده. عوارض جانبی جدی در 7.5٪ (25/335) از بیماران تحت درمان با سیپروفلوکساسین در مقایسه با 5.7٪ (20/349) از بیماران کنترل دیده شد. قطع دارو به دلیل یک واکنش نامطلوب در 3٪ (10/335) از بیماران تحت درمان با سیپروفلوکساسین در مقابل 1.4٪ (5/349) از بیماران مقایسه کننده مشاهده شد. سایر عوارض جانبی که در حداقل 1 درصد از بیماران سیپروفلوکساسین رخ داد، اسهال 4.8 درصد، استفراغ 4.8 درصد، درد شکم 3.3، سوء هاضمه 2.7، تهوع 2.7 درصد، تب 2.1 درصد، آسم 1.8 درصد و بثورات پوستی 1.8 درصد بود. داده های ایمنی کوتاه مدت سیپروفلوکساسین نیز در یک کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور برای درمان تشدید حاد ریوی در بیماران سیستیک فیبروزیس (سنین 5 تا 17 سال) جمع آوری شد. شصت و هفت بیمار سیپروفلوکساسین وریدی 10 میلی گرم/کیلوگرم هر 8 ساعت به مدت یک هفته و سپس قرص سیپروفلوکساسین 20 میلی گرم/کیلوگرم هر 12 ساعت برای تکمیل درمان 10 تا 21 روزه دریافت کردند و 62 بیمار ترکیبی از سفتازیدیم 50 میلی گرم/کیلوگرم وریدی و 3 میلی گرم/کیلوگرم هر دوز هر 12 ساعت دریافت کردند. هر 8 ساعت در مجموع 10 تا 21 روز. ارزیابی‌های اسکلتی عضلانی دوره‌ای توسط معاینه‌کنندگان کور درمان انجام شد. بیماران به طور متوسط ​​23 روز پس از اتمام درمان (محدوده 0 تا 93 روز) پیگیری شدند. عوارض جانبی اسکلتی عضلانی در 22 درصد از بیماران در گروه سیپروفلوکساسین و 21 درصد در گروه مقایسه گزارش شد. کاهش دامنه حرکتی در 12 درصد از افراد در گروه سیپروفلوکساسین و 16 درصد در گروه مقایسه گزارش شد. آرترالژی در 10 درصد از بیماران در گروه سیپروفلوکساسین و 11 درصد در گروه مقایسه گزارش شد. سایر واکنش‌های جانبی از نظر ماهیت و فراوانی بین گروه‌های درمانی مشابه بود. اثر سیپروفلوکساسین برای درمان تشدید حاد ریوی در بیماران مبتلا به فیبروز کیستیک کودکان ثابت نشده است. علاوه بر عوارض جانبی گزارش شده در بیماران اطفال در کارآزمایی های بالینی، باید انتظار داشت که واکنش های نامطلوب گزارش شده در بزرگسالان در طول کارآزمایی های بالینی یا تجربه پس از فروش در بیماران اطفال نیز رخ دهد.

6.2 تجربه پس از بازاریابی عوارض جانبی زیر از تجربه بازاریابی جهانی با فلوروکینولون ها، از جمله سیپروفلوکساسین، گزارش شده است. از آنجا که این واکنش ها به طور داوطلبانه از جمعیتی با اندازه نامشخص گزارش می شوند، همیشه نمی توان به طور قابل اعتماد فراوانی آنها را تخمین زد یا یک رابطه علّی با قرار گرفتن در معرض دارو ایجاد کرد (جدول 7). جدول 7: گزارش‌های پس از بازاریابی از واکنش‌های نامطلوب دارویی، واکنش‌های نامطلوب سیستمی کلاس ارگانی، طولانی‌شدن QT قلبی عروقی واسکولیت تورساد د پوینتس و آریتمی بطنی ایسکمی حاد میوکارد با یا بدون انفارکتوس میوکارد که به عنوان بخشی از واکنش آلرژیک رخ می‌دهد. نوروپاتی پلی نوروپاتی انقباض کولیت کاذب غشایی دستگاه گوارش پان سیتوپنی همیک/لنفاوی (تهدید کننده زندگی یا پیامد کشنده) متهموگلوبینمی نارسایی کبدی صفراوی کبدی (شامل موارد کشنده) عفونت ها و آلودگی ها کاندیدیازیس (دهانی، گوارشی، واژینال) بررسی های طولانی مدت افزایش پتاسیم (سرم) عضلانی اسکلتی میالژی میوکلونوس تاندونیت پارگی تاندون اختلالات روانی آشفتگی هذیان هذیان پوست/حساسیت بیش از حد پوسچولوز اگزانتماتوز حاد عمومی (AGEP) فوران ثابت واکنش بیماری مانند سرم حس های خاص آنوسمی هیپراستزی هیپستزی هیپستزی کم حسی 6. پارامترهای حین درمان با سیپروفلوکساسین در زیر ذکر شده است: افزایش کبدی AST (SGOT)، ALT (SGPT)، آلکالین فسفاتاز، LDH و بیلی روبین سرم خونی - افزایش تعداد ائوزینوفیل و پلاکت، کاهش تعداد پلاکت ها، هموگلوبین و/یا هماتوکریت کلیوی - افزایش سایر کراتینین سرم اسید B، کراتینین سرم، فسفوکیناز، تئوفیلین سرم (در بیمارانی که به طور همزمان تئوفیلین دریافت می کنند)، گلوکز خون و تری گلیسیرید سایر تغییرات رخ داده عبارتند از: کاهش تعداد لکوسیت ها، افزایش تعداد لنفوسیت های آتیپیک، گلبول های سفید نابالغ، افزایش کلسیم سرم، افزایش گاما گلوتامیل ترانس پپتیداز سرم (gGT)، کاهش BUN، کاهش اسید اوریک، کاهش پروتئین سرم تام، کاهش پروتئین سرم کل، کاهش پروتئین سرم خون، کاهش سرم خون پتاسیم، کلسترول بالا سرم. سایر تغییراتی که در طول تجویز سیپروفلوکساسین رخ داد عبارتند از: افزایش آمیلاز سرم، کاهش گلوکز خون، پان سیتوپنی، لکوسیتوز، افزایش سرعت رسوب، تغییر در فنی توئین سرم، کاهش زمان پروترومبین، کم خونی همولیتیک و دیاتز خونریزی.

شیردهی: شیردهی در طول درمان توصیه نمی شود، اما یک زن شیرده ممکن است در طول درمان و 2 روز دیگر پس از آخرین دوز، شیر مادر را پمپ کرده و دور بریزد. در بیماران تحت درمان سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض)، خطرات و مزایای ادامه شیردهی را در نظر بگیرید. مشاهده اطلاعات کامل تجویز برای بیماران اطفال ( 8.4 ) و استفاده در سالمندان ( 8.5 )

8.1 خلاصه خطر بارداری تجربه طولانی مدت با سیپروفلوکساسین در زنان باردار طی چندین دهه، بر اساس اطلاعات منتشر شده از گزارش های موردی، مطالعات مورد شاهدی و مطالعات مشاهده ای روی سیپروفلوکساسین تجویز شده در دوران بارداری، هیچ گونه خطر مرتبط با دارو برای نقایص مادرزادی، سقط جنین یا پیامدهای نامطلوب داده های مادر یا جنین را شناسایی نکرده است. تجویز خوراکی سیپروفلوکساسین در طول اندام زایی در دوزهای تا 100 میلی گرم بر کیلوگرم در موش ها و موش های صحرایی باردار و تا 30 میلی گرم بر کیلوگرم در خرگوش های باردار باعث ناهنجاری های جنینی نشد (به داده ها مراجعه کنید). این دوزها بر اساس سطح بدن به ترتیب تا 0.3، 0.6 و 0.4 برابر حداکثر دوز خوراکی بالینی توصیه شده در موش، موش صحرایی و خرگوش بود. خطر پس زمینه تخمینی نقایص مادرزادی و سقط جنین برای جمعیت مشخص شده ناشناخته است. همه حاملگی ها دارای خطر پس زمینه نقص مادرزادی، از دست دادن یا سایر پیامدهای نامطلوب هستند. در جمعیت عمومی ایالات متحده، خطرات پس زمینه تخمینی نقایص مادرزادی و سقط جنین در حاملگی های بالینی شناخته شده به ترتیب 2 تا 4 درصد و 15 تا 20 درصد است. داده‌های انسانی در حالی که مطالعات موجود نمی‌توانند به طور قطعی عدم وجود خطر را ثابت کنند، داده‌های منتشر شده از مطالعات مشاهده‌ای آینده‌نگر در طی چندین دهه ارتباطی با مصرف سیپروفلوکساسین در دوران بارداری و نقص‌های مادرزادی عمده، سقط جنین، یا پیامدهای نامطلوب مادر یا جنین اثبات نکرده‌اند. مطالعات موجود محدودیت‌های روش‌شناختی از جمله حجم نمونه کوچک دارند و برخی از آنها برای سیپروفلوکساسین خاص نیستند. یک مطالعه مشاهده ای آینده نگر کنترل شده 200 زن در معرض فلوروکینولون (52.5٪ در معرض سیپروفلوکساسین و 68٪ قرار گرفتن در معرض سه ماهه اول) در طول بارداری را دنبال کرد. قرار گرفتن داخل رحمی با فلوروکینولون ها در طول جنین زایی با افزایش خطر ناهنجاری های عمده مرتبط نبود. میزان گزارش‌شده ناهنجاری‌های مادرزادی عمده برای گروه فلوروکینولون 2.2 درصد و برای گروه کنترل 2.6 درصد بود (بروز پیش‌زمینه ناهنجاری‌های اصلی 1 تا 5 درصد است). میزان سقط های خودبخودی، نارس بودن و وزن کم هنگام تولد بین گروه ها تفاوتی نداشت و هیچ اختلال عملکرد اسکلتی عضلانی بالینی قابل توجهی تا سن یک سالگی در کودکان در معرض سیپروفلوکساسین وجود نداشت. مطالعه بعدی آینده‌نگر دیگری در مورد 549 بارداری با قرار گرفتن در معرض فلوروکینولون (93 درصد قرار گرفتن در معرض سه ماهه اول) گزارش شده است. 70 مواجهه با سیپروفلوکساسین، همه در سه ماهه اول وجود داشت. نرخ ناهنجاری در میان نوزادان زنده متولد شده در معرض سیپروفلوکساسین و فلوروکینولون ها به طور کلی هر دو در محدوده بروز پس زمینه بود. هیچ الگوی خاصی از ناهنجاری های مادرزادی یافت نشد. این مطالعه هیچ واکنش جانبی واضحی را به دلیل مواجهه درون رحمی با سیپروفلوکساسین نشان نداد. تفاوتی در میزان نارس بودن، سقط جنین خود به خود یا وزن هنگام تولد در زنانی که در دوران بارداری در معرض سیپروفلوکساسین قرار گرفتند، مشاهده نشد. با این حال، این مطالعات اپیدمیولوژیک پس از بازاریابی کوچک، که بیشتر تجربه آنها مربوط به مواجهه کوتاه مدت و سه ماهه اول است، برای ارزیابی خطر نقص های کمتر رایج یا اجازه دادن به نتایج مطمئن و قطعی در مورد بی خطر بودن سیپروفلوکساسین در زنان باردار و جنین های در حال رشد آنها کافی نیست. داده های حیوانی مطالعات سم شناسی رشدی با سیپروفلوکساسین در موش ها، موش ها و خرگوش ها انجام شده است. در موش‌ها و موش‌ها، دوزهای خوراکی تا 100 میلی‌گرم بر کیلوگرم در طول اندام‌زایی (روزهای بارداری، GD، 6 تا 17) با پیامدهای رشدی نامطلوب، از جمله سمیت جنینی یا ناهنجاری‌ها مرتبط نبود. در موش‌ها و موش‌ها، دوز 100 میلی‌گرم بر کیلوگرم به ترتیب تقریباً 0.6 و 0.3 برابر حداکثر دوز خوراکی روزانه انسان (1500 میلی‌گرم در روز) بر اساس سطح بدن است. در یک سری از مطالعات سم شناسی رشد خرگوش، دوزهای سیپروفلوکساسین خوراکی یا داخل وریدی برای یکی از دوره های 5 روزه زیر دریافت شد: GD 6 تا 10، GD 10 تا 14، یا GD 14 تا 18، که برای پوشش دوره اندامزایی در نظر گرفته شده است. این تلاشی برای کاهش عدم تحمل گوارشی مشاهده شده در خرگوش هایی بود که آنتی باکتریال دریافت می کردند که با کاهش مصرف غذای مادر و کاهش وزن آشکار می شود، که می تواند منجر به تحلیل جنینی یا سقط جنین خود به خودی شود. دوز خوراکی سیپروفلوکساسین 100 میلی گرم بر کیلوگرم (تقریباً 1.3 برابر بالاترین دوز خوراکی بالینی توصیه شده بر اساس سطح بدن) باعث ارزیابی مخدوش کننده سمیت مادری بیش از حد جنین شد. دوز خوراکی 30 میلی گرم بر کیلوگرم (تقریباً 0.4 برابر بالاترین دوز خوراکی بالینی توصیه شده) با سرکوب افزایش وزن بدن مادر و جنین همراه بود، اما ناهنجاری های جنینی مشاهده نشد. تجویز داخل وریدی دوزهای تا 20 میلی گرم بر کیلوگرم (تقریباً 0.3 برابر بالاترین دوز خوراکی بالینی توصیه شده بر اساس سطح بدن) در خرگوش های باردار برای مادر سمی نبود و سمیت جنینی و ناهنجاری های جنینی مشاهده نشد. در مطالعات حین و پس از زایمان، موش‌ها دوزهای سیپروفلوکساسین را تا 200 میلی‌گرم بر کیلوگرم در روز (خوراکی) یا تا 30 میلی‌گرم بر کیلوگرم در روز (زیر جلدی) از 16 تا 22 روز پس از زایمان دریافت کردند. دوز 200 میلی گرم بر کیلوگرم تقریباً 1.3 برابر حداکثر دوز خوراکی بالینی توصیه شده بر اساس سطح بدن است. نه سمیت مادری و نه اثرات نامطلوب بر رشد و نمو توله ها مشاهده نشد، از جمله هیچ نشانه ای از آرتروپاتی در مفاصل پای عقب نوزادان. نشان داده شده است که سیپروفلوکساسین و سایر کینولون ها باعث آرتروپاتی در حیوانات نابالغ اکثر گونه های آزمایش شده در صورت تجویز مستقیم می شوند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.13) و سم شناسی غیر بالینی (13.2) مراجعه کنید].

8.2 خلاصه خطر شیردهی ادبیات منتشر شده گزارش می دهد که سیپروفلوکساسین در شیر انسان پس از تجویز داخل وریدی و خوراکی وجود دارد. هیچ اطلاعاتی در مورد اثرات سیپروفلوکساسین بر تولید شیر یا شیرخواری که با شیر مادر تغذیه می شود وجود ندارد. به دلیل خطر بالقوه عوارض جانبی جدی در نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می‌شوند، از جمله آرتروپاتی نشان‌داده‌شده در مطالعات حیوانی نوجوان [به مصرف در جمعیت‌های خاص (8.4)، (ملاحظات بالینی) مراجعه کنید]، برای بیشتر نشانه‌ها، یک زن شیرده ممکن است شیر ​​مادر را در طول درمان با سیپروفلوکساسین و دو روز دیگر پس از دو روز دیگر پمپاژ و دور بریزد. از طرف دیگر، به یک زن توصیه کنید که شیردهی در طول درمان با سیپروفلوکساسین و برای دو روز دیگر (پنج نیمه عمر) پس از آخرین دوز توصیه نمی شود. با این حال، برای سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض)، در طول حادثه ای که منجر به قرار گرفتن در معرض سیاه زخم می شود، ارزیابی خطر-فایده ادامه شیردهی در حالی که مادر (و احتمالاً نوزاد) سیپروفلوکساسین مصرف می کند، ممکن است قابل قبول باشد [دوز و نحوه تجویز (2.2)، (2.2)، Cl84) و کاربرد مطالعاتی (1) در کودکان را ببینید. . فواید رشدی و سلامتی تغذیه با شیر مادر باید همراه با نیاز بالینی مادر به سیپروفلوکساسین و هر گونه اثرات نامطلوب احتمالی سیپروفلوکساسین بر روی کودک شیرده از طریق سیپروفلوکساسین یا بیماری زمینه ای مادر در نظر گرفته شود. ملاحظات بالینی سیپروفلوکساسین ممکن است باعث تغییر فلور روده در شیرخوار شیرده شود. به زن توصیه کنید که نوزاد شیرخوار را از نظر مدفوع شل یا خونی و کاندیدیازیس (برفک دهان، راش پوشک) تحت نظر داشته باشد.

8.4 استفاده در کودکان اگرچه در کارآزمایی های بالینی موثر است، سیپروفلوکساسین به دلیل افزایش بروز عوارض جانبی در مقایسه با گروه شاهد، داروی انتخابی اول در جمعیت کودکان نیست. کینولون ها، از جمله سیپروفلوکساسین، باعث آرتروپاتی (آرترالژی، آرتریت) در حیوانات جوان می شوند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.13) و سم شناسی غیر بالینی (13.2) مراجعه کنید]. عفونت پیچیده دستگاه ادراری و پیلونفریت سیپروفلوکساسین برای درمان cUTI و پیلونفریت ناشی از اشریشیا کلی در کودکان 1 تا 17 ساله اندیکاسیون دارد. اگرچه سیپروفلوکساسین در کارآزمایی‌های بالینی مؤثر است، اما به دلیل افزایش بروز عوارض جانبی در مقایسه با گروه کنترل، از جمله وقایع مربوط به مفاصل و/یا بافت‌های اطراف [به واکنش‌های نامطلوب (6.1) و مطالعات بالینی (14.2) مراجعه کنید]، سیپروفلوکساسین داروی انتخابی اول در جمعیت کودکان نیست. آنتراکس استنشاقی (پس از مواجهه) سیپروفلوکساسین در بیماران اطفال از بدو تولد تا 17 سالگی برای سیاه زخم استنشاقی (پس از مواجهه) اندیکاسیون دارد. ارزیابی خطر-فایده نشان می‌دهد که تجویز سیپروفلوکساسین در بیماران اطفال مناسب است [به دوز و نحوه تجویز (2.2) و مطالعات بالینی (14.3) مراجعه کنید]. طاعون سیپروفلوکساسین در بیماران اطفال از بدو تولد تا 17 سالگی برای درمان طاعون از جمله طاعون پنومونی و سپتی سمیک ناشی از یرسینیا پستیس (Y. pestis) و پیشگیری از طاعون اندیکاسیون دارد. مطالعات اثربخشی سیپروفلوکساسین را نمی‌توان در انسان‌های مبتلا به طاعون پنومونی به دلایل امکان‌سنجی انجام داد. بنابراین، تایید این اندیکاسیون بر اساس یک مطالعه اثربخشی انجام شده بر روی حیوانات بود. ارزیابی خطر-فایده نشان می‌دهد که تجویز سیپروفلوکساسین در بیماران اطفال مناسب است [به موارد مصرف و مصرف (1.7)، دوز و تجویز (2.2)، و مطالعات بالینی (14.4) مراجعه کنید.

8.5 استفاده در دوران سالمندی بیماران سالمندان در هنگام درمان با فلوروکینولون مانند سیپروفلوکساسین در معرض افزایش خطر ابتلا به اختلالات شدید تاندون از جمله پارگی تاندون هستند. این خطر در بیمارانی که درمان همزمان کورتیکواستروئید را دریافت می کنند بیشتر می شود. تاندونیت یا پارگی تاندون می تواند آشیل، دست، شانه یا سایر نقاط تاندون را درگیر کند و می تواند در حین یا پس از اتمام درمان رخ دهد. مواردی که تا چند ماه پس از درمان فلوروکینولون رخ می دهد گزارش شده است. هنگام تجویز سیپروفلوکساسین برای بیماران مسن به ویژه کسانی که کورتیکواستروئید مصرف می کنند باید احتیاط کرد. بیماران باید از این واکنش نامطلوب بالقوه مطلع شوند و توصیه شود که سیپروفلوکساسین را قطع کنند و در صورت بروز علائم تاندونیت یا پارگی تاندون با پزشک خود تماس بگیرند [به جعبه هشدار، هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) و عوارض جانبی (6.2) مراجعه کنید]. مطالعات اپیدمیولوژیک افزایش میزان آنوریسم و ​​تشریح آئورت را طی دو ماه پس از استفاده از فلوروکینولون ها، به ویژه در بیماران مسن گزارش می کند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.9) مراجعه کنید]. در یک تجزیه و تحلیل گذشته نگر از 23 کارآزمایی بالینی کنترل شده با دوز چندگانه سیپروفلوکساسین که شامل بیش از 3500 بیمار تحت درمان با سیپروفلوکساسین بود، 25 درصد از بیماران بیشتر یا مساوی 65 سال سن داشتند و 10 درصد بیشتر از یا مساوی 75 سال سن داشتند. هیچ تفاوت کلی در ایمنی یا اثربخشی بین این افراد و افراد جوان‌تر مشاهده نشد، و سایر تجربیات بالینی گزارش‌شده، تفاوت‌هایی را در پاسخ‌ها بین بیماران مسن و جوان‌تر شناسایی نکرده‌اند، اما حساسیت بیشتر برخی از افراد مسن‌تر در هر درمان دارویی را نمی‌توان رد کرد. سیپروفلوکساسین به طور قابل توجهی از طریق کلیه دفع می شود و خطر عوارض جانبی ممکن است در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد کلیوی بیشتر باشد. برای بیماران بالای 65 سال با عملکرد طبیعی کلیه، تغییر دوز لازم نیست. با این حال، از آنجایی که برخی از افراد مسن‌تر به دلیل سن بالا، کاهش عملکرد کلیه را تجربه می‌کنند، باید در انتخاب دوز برای بیماران مسن دقت شود و نظارت بر عملکرد کلیه ممکن است در این بیماران مفید باشد [به دوز و تجویز (2.3) و فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]. به طور کلی، بیماران مسن ممکن است بیشتر مستعد اثرات مرتبط با دارو در فاصله QT باشند. بنابراین، هنگام استفاده از سیپروفلوکساسین با داروهایی که می تواند منجر به طولانی شدن فاصله QT شود (به عنوان مثال، ضد آریتمی های کلاس IA یا کلاس III) یا در بیمارانی که عوامل خطر ابتلا به تورساد د پوینتز (مثلاً طولانی شدن شناخته شده QT، هیپوکالمی اصلاح نشده) را دارند، باید احتیاط کرد.

8.6 نارسایی کلیوی سیپروفلوکساسین عمدتاً از طریق دفع کلیوی از بین می رود. با این حال، دارو نیز متابولیزه می شود و تا حدی از طریق سیستم صفراوی کبد و از طریق روده پاک می شود. به نظر می رسد این مسیرهای جایگزین حذف دارو، کاهش دفع کلیوی را در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی جبران می کند. با این وجود، برخی اصلاحات دوز توصیه می شود، به ویژه برای بیماران مبتلا به اختلال عملکرد کلیوی [به دوز و نحوه تجویز (2.3) و فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید].

8.7 اختلال کبدی در مطالعات اولیه در بیماران مبتلا به سیروز مزمن کبدی پایدار، هیچ تغییر قابل توجهی در فارماکوکینتیک سیپروفلوکساسین مشاهده نشده است. فارماکوکینتیک سیپروفلوکساسین در بیماران مبتلا به نارسایی حاد کبدی مطالعه نشده است.

خلاصه خطر تجربه طولانی مدت با سیپروفلوکساسین در زنان باردار طی چندین دهه، بر اساس اطلاعات منتشر شده از گزارش های موردی، مطالعات مورد شاهدی و مطالعات مشاهده ای روی سیپروفلوکساسین تجویز شده در دوران بارداری، هیچ گونه خطر مرتبط با دارو برای نقایص مادرزادی، سقط جنین یا پیامدهای نامطلوب مادر یا جنین را شناسایی نکرده است (به داده ها مراجعه کنید). تجویز خوراکی سیپروفلوکساسین در طول اندام زایی در دوزهای تا 100 میلی گرم بر کیلوگرم در موش ها و موش های صحرایی باردار و تا 30 میلی گرم بر کیلوگرم در خرگوش های باردار باعث ناهنجاری های جنینی نشد (به داده ها مراجعه کنید). این دوزها بر اساس سطح بدن به ترتیب تا 0.3، 0.6 و 0.4 برابر حداکثر دوز خوراکی بالینی توصیه شده در موش، موش صحرایی و خرگوش بود. خطر پس زمینه تخمینی نقایص مادرزادی و سقط جنین برای جمعیت مشخص شده ناشناخته است. همه حاملگی ها دارای خطر پس زمینه نقص مادرزادی، از دست دادن یا سایر پیامدهای نامطلوب هستند. در جمعیت عمومی ایالات متحده، خطرات پس زمینه تخمینی نقایص مادرزادی و سقط جنین در حاملگی های بالینی شناخته شده به ترتیب 2 تا 4 درصد و 15 تا 20 درصد است. داده‌های انسانی در حالی که مطالعات موجود نمی‌توانند به طور قطعی عدم وجود خطر را ثابت کنند، داده‌های منتشر شده از مطالعات مشاهده‌ای آینده‌نگر در طی چندین دهه ارتباطی با مصرف سیپروفلوکساسین در دوران بارداری و نقص‌های مادرزادی عمده، سقط جنین، یا پیامدهای نامطلوب مادر یا جنین اثبات نکرده‌اند. مطالعات موجود محدودیت‌های روش‌شناختی از جمله حجم نمونه کوچک دارند و برخی از آنها برای سیپروفلوکساسین خاص نیستند. یک مطالعه مشاهده ای آینده نگر کنترل شده 200 زن در معرض فلوروکینولون (52.5٪ در معرض سیپروفلوکساسین و 68٪ قرار گرفتن در معرض سه ماهه اول) در طول بارداری را دنبال کرد. قرار گرفتن داخل رحمی با فلوروکینولون ها در طول جنین زایی با افزایش خطر ناهنجاری های عمده مرتبط نبود. میزان گزارش‌شده ناهنجاری‌های مادرزادی عمده برای گروه فلوروکینولون 2.2 درصد و برای گروه کنترل 2.6 درصد بود (بروز پیش‌زمینه ناهنجاری‌های اصلی 1 تا 5 درصد است). میزان سقط های خودبخودی، نارس بودن و وزن کم هنگام تولد بین گروه ها تفاوتی نداشت و هیچ اختلال عملکرد اسکلتی عضلانی بالینی قابل توجهی تا سن یک سالگی در کودکان در معرض سیپروفلوکساسین وجود نداشت. مطالعه بعدی آینده‌نگر دیگری در مورد 549 بارداری با قرار گرفتن در معرض فلوروکینولون (93 درصد قرار گرفتن در معرض سه ماهه اول) گزارش شده است. 70 مواجهه با سیپروفلوکساسین، همه در سه ماهه اول وجود داشت. نرخ ناهنجاری در میان نوزادان زنده متولد شده در معرض سیپروفلوکساسین و فلوروکینولون ها به طور کلی هر دو در محدوده بروز پس زمینه بود. هیچ الگوی خاصی از ناهنجاری های مادرزادی یافت نشد. این مطالعه هیچ واکنش جانبی واضحی را به دلیل مواجهه درون رحمی با سیپروفلوکساسین نشان نداد. تفاوتی در میزان نارس بودن، سقط جنین خود به خود یا وزن هنگام تولد در زنانی که در دوران بارداری در معرض سیپروفلوکساسین قرار گرفتند، مشاهده نشد. با این حال، این مطالعات اپیدمیولوژیک پس از بازاریابی کوچک، که بیشتر تجربه آنها مربوط به مواجهه کوتاه مدت و سه ماهه اول است، برای ارزیابی خطر نقص های کمتر رایج یا اجازه دادن به نتایج مطمئن و قطعی در مورد بی خطر بودن سیپروفلوکساسین در زنان باردار و جنین های در حال رشد آنها کافی نیست. داده های حیوانی مطالعات سم شناسی رشدی با سیپروفلوکساسین در موش ها، موش ها و خرگوش ها انجام شده است. در موش‌ها و موش‌ها، دوزهای خوراکی تا 100 میلی‌گرم بر کیلوگرم در طول اندام‌زایی (روزهای بارداری، GD، 6 تا 17) با پیامدهای رشدی نامطلوب، از جمله سمیت جنینی یا ناهنجاری‌ها مرتبط نبود. در موش‌ها و موش‌ها، دوز 100 میلی‌گرم بر کیلوگرم به ترتیب تقریباً 0.6 و 0.3 برابر حداکثر دوز خوراکی روزانه انسان (1500 میلی‌گرم در روز) بر اساس سطح بدن است. در یک سری از مطالعات سم شناسی رشد خرگوش، دوزهای سیپروفلوکساسین خوراکی یا داخل وریدی برای یکی از دوره های 5 روزه زیر دریافت شد: GD 6 تا 10، GD 10 تا 14، یا GD 14 تا 18، که برای پوشش دوره اندامزایی در نظر گرفته شده است. این تلاشی برای کاهش عدم تحمل گوارشی مشاهده شده در خرگوش هایی بود که آنتی باکتریال دریافت می کردند که با کاهش مصرف غذای مادر و کاهش وزن آشکار می شود، که می تواند منجر به تحلیل جنینی یا سقط جنین خود به خودی شود. دوز خوراکی سیپروفلوکساسین 100 میلی گرم بر کیلوگرم (تقریباً 1.3 برابر بالاترین دوز خوراکی بالینی توصیه شده بر اساس سطح بدن) باعث ارزیابی مخدوش کننده سمیت مادری بیش از حد جنین شد. دوز خوراکی 30 میلی گرم بر کیلوگرم (تقریباً 0.4 برابر بالاترین دوز خوراکی بالینی توصیه شده) با سرکوب افزایش وزن بدن مادر و جنین همراه بود، اما ناهنجاری های جنینی مشاهده نشد. تجویز داخل وریدی دوزهای تا 20 میلی گرم بر کیلوگرم (تقریباً 0.3 برابر بالاترین دوز خوراکی بالینی توصیه شده بر اساس سطح بدن) در خرگوش های باردار برای مادر سمی نبود و سمیت جنینی و ناهنجاری های جنینی مشاهده نشد. در مطالعات حین و پس از زایمان، موش‌ها دوزهای سیپروفلوکساسین را تا 200 میلی‌گرم بر کیلوگرم در روز (خوراکی) یا تا 30 میلی‌گرم بر کیلوگرم در روز (زیر جلدی) از 16 تا 22 روز پس از زایمان دریافت کردند. دوز 200 میلی گرم بر کیلوگرم تقریباً 1.3 برابر حداکثر دوز خوراکی بالینی توصیه شده بر اساس سطح بدن است. نه سمیت مادری و نه اثرات نامطلوب بر رشد و نمو توله ها مشاهده نشد، از جمله هیچ نشانه ای از آرتروپاتی در مفاصل پای عقب نوزادان. نشان داده شده است که سیپروفلوکساسین و سایر کینولون ها باعث آرتروپاتی در حیوانات نابالغ اکثر گونه های آزمایش شده در صورت تجویز مستقیم می شوند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.13) و سم شناسی غیر بالینی (13.2) مراجعه کنید].

12.1 مکانیسم اثر سیپروفلوکساسین عضوی از دسته عوامل ضد باکتریایی فلوروکینولون است [به Microbiology (12.4) مراجعه کنید].

12.3 فارماکوکینتیک جذب پس از انفوزیون داخل وریدی 60 دقیقه ای 200 میلی گرم و 400 میلی گرم سیپروفلوکساسین به داوطلبان عادی، میانگین حداکثر غلظت سرمی به دست آمده به ترتیب 2.1 و 4.6 میکروگرم در میلی لیتر بود. غلظت در 12 ساعت به ترتیب 0.1 و 0.2 mcg/mL بود (جدول 9). جدول 9: غلظت سرمی سیپروفلوکساسین (mcg/ml) پس از انفوزیون داخل وریدی 60 دقیقه ای هر 12 ساعت. زمان پس از شروع انفوزیون دوز 30 دقیقه 1 ساعت 3 ساعت 6 ساعت 8 ساعت 12 ساعت 200 میلی گرم 1.7 2.1 0.6 0.3 0.2 0.1 400 میلی گرم 3.7 4.6 1.3 0.7 0.5 0.2 فارماکوکسینتیک بیش از 2 میلی گرم از دوز 0 تا 2 میلی گرم است. 400 میلی گرم به صورت داخل وریدی تجویز می شود. مقایسه پارامترهای فارماکوکینتیک پس از اولین و پنجمین دوز داخل وریدی در یک رژیم 12 ساعته نشان دهنده هیچ شواهدی از تجمع دارو نیست. فراهمی زیستی مطلق سیپروفلوکساسین خوراکی در محدوده 70 تا 80 درصد است بدون اینکه از دست دادن قابل توجهی در متابولیسم عبور اول رخ دهد. نشان داده شده است که انفوزیون داخل وریدی سیپروفلوکساسین 400 میلی‌گرمی که طی 60 دقیقه هر 12 ساعت داده می‌شود، ناحیه‌ای را در زیر منحنی زمان غلظت سرمی (AUC) ایجاد می‌کند که معادل آن چیزی است که با دوز خوراکی 500 میلی‌گرمی هر 12 ساعت ایجاد می‌شود. نشان داده شده است که انفوزیون داخل وریدی سیپروفلوکساسین 400 میلی گرمی که در 60 دقیقه هر 8 ساعت داده می شود، AUC را در حالت ثابت معادل دوز خوراکی 750 میلی گرم هر 12 ساعت ایجاد می کند. دوز 400 میلی گرمی داخل وریدی منجر به Cmax مشابه با دوز خوراکی 750 میلی گرم می شود (جدول 10). انفوزیون 200 میلی گرم سیپروفلوکساسین که هر 12 ساعت تجویز می شود، AUC معادل دوز 250 میلی گرمی خوراکی هر 12 ساعت ایجاد می کند. جدول 10: پارامترهای فارماکوکینتیک حالت پایدار به دنبال دوزهای متعدد خوراکی و وریدی (بزرگسالان) * AUC 0-12 ساعت x 2 ** AUC 0-8 ساعت x 3 پارامترها 500 میلی گرم 400 میلی گرم 750 میلی گرم 400 میلی گرم هر 12 ساعت، خوراکی هر 12 ساعت یکبار، به صورت وریدی هر 18 ساعت AUC (0-24 ساعت)، ss (mcg

• h/mL) 27.4 * 25.4 * 31.6 * 32.9 ** C max,ss (mcg/mL) 2.97 4.56 3.59 4.07 توزیع پس از تجویز داخل وریدی، سیپروفلوکساسین به طور گسترده در سراسر بدن توزیع می شود. غلظت بافت اغلب از غلظت سرمی در مردان و زنان بیشتر است، به ویژه در بافت تناسلی از جمله پروستات. سیپروفلوکساسین به شکل فعال در بزاق، ترشحات بینی و برونش، مخاط سینوس ها، خلط، مایع تاول پوستی، لنف، مایع صفاقی، صفرا و ترشحات پروستات وجود دارد. سیپروفلوکساسین در ریه، پوست، چربی، ماهیچه، غضروف و استخوان نیز شناسایی شده است. این دارو در مایع مغزی نخاعی (CSF) منتشر می شود. با این حال، غلظت CSF به طور کلی کمتر از 10٪ غلظت سرمی اوج است. سطوح پایین این دارو در زلالیه آبی و زجاجیه چشم مشاهده شده است. متابولیسم پس از تزریق داخل وریدی، سه متابولیت سیپروفلوکساسین در ادرار انسان شناسایی شده است که با هم تقریباً 10٪ از دوز داخل وریدی را تشکیل می دهند. متابولیت ها دارای فعالیت ضد میکروبی هستند، اما فعالیت آنها کمتر از بدون تغییر است. سیپروفلوکساسین یک مهارکننده متابولیسم سیتوکروم P450 1A2 (CYP1A2) انسانی است. مصرف همزمان سیپروفلوکساسین با سایر داروهایی که عمدتاً توسط CYP1A2 متابولیزه می‌شوند منجر به افزایش غلظت پلاسمایی این داروها می‌شود و می‌تواند منجر به عوارض جانبی قابل توجه بالینی داروی همزمان شود [به موارد منع مصرف (4.2)، هشدارها و احتیاط‌ها (5.10، 5.16) و تداخلات (5.16) مراجعه کنید. دفع نیمه عمر دفع سرم تقریباً 5 تا 6 ساعت و کلیرانس کلی حدود 35 لیتر در ساعت است. پس از تزریق داخل وریدی، تقریباً 50 تا 70 درصد دوز به صورت تغییر نیافته از طریق ادرار دفع می شود. پس از دوز 200 میلی گرمی داخل وریدی، غلظت در ادرار معمولاً 0 تا 2 ساعت پس از دوز از 200 میکروگرم در میلی لیتر تجاوز می کند و معمولاً 8 تا 12 ساعت پس از دوز بیش از 15 میکروگرم در میلی لیتر است. پس از دوز 400 میلی گرمی داخل وریدی، غلظت ادرار معمولاً 0 تا 2 ساعت پس از دوز از 400 میکروگرم در میلی لیتر تجاوز می کند و معمولاً 8 تا 12 ساعت پس از مصرف بیشتر از 30 میکروگرم در میلی لیتر است. کلیرانس کلیوی تقریباً 22 لیتر در ساعت است. دفع سیپروفلوکساسین از طریق ادرار تقریباً 24 ساعت پس از مصرف کامل می شود. اگرچه غلظت صفرا سیپروفلوکساسین چندین برابر بیشتر از غلظت سرمی پس از تزریق داخل وریدی است، تنها مقدار کمی از دوز تجویز شده (کمتر از 1٪) به عنوان داروی بدون تغییر از صفرا بازیابی می شود. تقریباً 15٪ از دوز داخل وریدی از مدفوع در عرض 5 روز پس از مصرف بازیابی می شود. جمعیت‌های خاص مطالعات فارماکوکینتیک مربوط به اشکال خوراکی (تک دوز) و داخل وریدی (تک دوز و چندگانه) سیپروفلوکساسین نشان می‌دهد که غلظت پلاسمایی سیپروفلوکساسین در افراد مسن (بالای 65 سال) در مقایسه با بزرگسالان جوان بیشتر است. اگرچه Cmax 16% تا 40% افزایش یافته است، افزایش میانگین AUC تقریباً 30% است و حداقل تا حدی می تواند به کاهش کلیرانس کلیوی در افراد مسن نسبت داده شود. نیمه عمر حذف فقط اندکی (20 درصد) در افراد مسن طولانی تر است. این تفاوت ها از نظر بالینی قابل توجه در نظر گرفته نمی شوند [به استفاده در جمعیت های خاص (8.5) مراجعه کنید]. نارسایی کلیوی در بیماران با کاهش عملکرد کلیه، نیمه عمر سیپروفلوکساسین اندکی طولانی می شود. ممکن است نیاز به تنظیم دوز باشد [استفاده در جمعیت های خاص (8.6) و دوز و تجویز (2.3) را ببینید]. نارسایی کبدی در مطالعات اولیه در بیماران مبتلا به سیروز مزمن کبدی پایدار، هیچ تغییر قابل توجهی در فارماکوکینتیک سیپروفلوکساسین مشاهده نشده است. سینتیک سیپروفلوکساسین در بیماران مبتلا به نارسایی حاد کبدی به طور کامل مورد مطالعه قرار نگرفته است. جدول 11 اطفال، پارامترهای فارماکوکینتیک را در بیماران اطفال کمتر از 1 تا کمتر از 12 سال که درمان داخل وریدی دریافت می کنند، خلاصه می کند. جدول 11: تخمینی AUC 0-24، ss و C max، ss برای درمان داخل وریدی (انفوزیون 1 ساعته) در بیماران اطفال به دنبال یک رژیم دوز چندگانه 10 میلی گرم بر کیلوگرم، سه بار در روز * 3 x AUC 0-8، ss سن AUC 0-24، ss (mg)
• h/L) C max,ss (mg/L) کمتر از 1 سال 30.9 * 2.8 * 1 تا کمتر از 2 سال 27.8 * 3.6 * 2 تا کمتر از 6 سال 28.9 * 2.7 * 6 تا کمتر از 12 سال 20.4 * 2.0 در محدوده گزارش شده برای بزرگسالان در محدوده گزارش شده برای بزرگسالان است. بر اساس تجزیه و تحلیل فارماکوکینتیک جمعیت بیماران کودکان مبتلا به عفونت های مختلف، میانگین نیمه عمر پیش بینی شده در کودکان تقریباً 4 ساعت تا 5 ساعت است و فراهمی زیستی سوسپانسیون خوراکی تقریباً 60٪ است. تداخلات دارویی و دارویی مترونیدازول غلظت سرمی سیپروفلوکساسین و مترونیدازول با تجویز همزمان این دو دارو تغییری نکرد. تیزانیدین در یک مطالعه فارماکوکینتیک، مواجهه سیستمیک با تیزانیدین (تک دوز 4 میلی گرم) به طور قابل توجهی افزایش یافت (C max 7 برابر، AUC 10 برابر) هنگامی که دارو همزمان با سیپروفلوکساسین (500 میلی گرم دو بار در روز به مدت 3 روز) تجویز شد. مصرف همزمان تیزانیدین و سیپروفلوکساسین به دلیل تشدید اثرات کاهنده فشار خون و آرام بخش تیزانیدین منع مصرف دارد [به موارد منع مصرف (4.2) مراجعه کنید]. روپینیرول در مطالعه ای که بر روی 12 بیمار مبتلا به پارکینسون انجام شد که 6 میلی گرم روپینیرول یک بار در روز همراه با 500 میلی گرم سیپروفلوکساسین دو بار در روز تجویز می شدند، میانگین Cmax و میانگین AUC روپینیرول به ترتیب 60 و 84 درصد افزایش یافت. نظارت بر عوارض جانبی مرتبط با روپینیرول و تنظیم دوز مناسب روپینیرول در طول مصرف همزمان با سیپروفلوکساسین و مدت کوتاهی پس از آن توصیه می شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.16) مراجعه کنید]. کلوزاپین به دنبال تجویز همزمان 250 میلی گرم سیپروفلوکساسین با 304 میلی گرم کلوزاپین به مدت 7 روز، غلظت سرمی کلوزاپین و N-desmethylclozapine به ترتیب 29% و 31% افزایش یافت. نظارت دقیق بر عوارض جانبی کلوزاپین و تنظیم مناسب دوز کلوزاپین در طول مصرف همزمان با سیپروفلوکساسین و مدت کوتاهی پس از آن توصیه می شود. سیلدنافیل به دنبال تجویز همزمان یک دوز خوراکی 50 میلی گرم سیلدنافیل با 500 میلی گرم سیپروفلوکساسین به افراد سالم، میانگین Cmax و میانگین AUC سیلدنافیل هر دو تقریبا دو برابر افزایش یافت. در صورت مصرف همزمان با سیپروفلوکساسین از سیلدنافیل با احتیاط استفاده کنید، زیرا انتظار می رود میزان قرار گرفتن در معرض سیلدنافیل با مصرف همزمان سیپروفلوکساسین دو برابر شود. دولوکستین در مطالعات بالینی نشان داده شد که مصرف همزمان دولوکستین با مهارکننده‌های قوی ایزوآنزیم CYP450 1A2 مانند فلووکسامین، ممکن است منجر به افزایش 5 برابری در میانگین AUC و افزایش 2.5 برابری در Cmax دولوکستین شود. لیدوکائین در مطالعه ای که بر روی 9 داوطلب سالم انجام شد، مصرف همزمان 1.5 میلی گرم بر کیلوگرم لیدوکائین وریدی با 500 میلی گرم سیپروفلوکساسین دو بار در روز منجر به افزایش Cmax و AUC لیدوکائین به ترتیب 12 و 26 درصد شد. اگرچه درمان با لیدوکائین در این مواجهه بالا به خوبی تحمل شد، ممکن است در صورت مصرف همزمان، تداخل احتمالی با سیپروفلوکساسین و افزایش عوارض جانبی مرتبط با لیدوکائین رخ دهد.

12.4 مکانیسم اثر میکروبیولوژی عمل ضد باکتری سیپروفلوکساسین ناشی از مهار آنزیم های توپوایزومراز II (DNA gyrase) و توپوایزومراز IV (هر دو توپوایزومراز نوع II) است که برای تکثیر DNA باکتری، رونویسی، ترمیم و نوترکیبی لازم هستند. مکانیسم مقاومت مکانیسم اثر فلوروکینولون ها، از جمله سیپروفلوکساسین، با پنی سیلین ها، سفالوسپورین ها، آمینوگلیکوزیدها، ماکرولیدها و تتراسایکلین ها متفاوت است. بنابراین، میکروارگانیسم های مقاوم به این دسته از داروها ممکن است به سیپروفلوکساسین حساس باشند. مقاومت در برابر فلوروکینولون ها عمدتاً توسط جهش در گیرازهای DNA، کاهش نفوذپذیری غشای خارجی یا خروج دارو رخ می دهد. مقاومت آزمایشگاهی به سیپروفلوکساسین به آرامی با جهش های چند مرحله ای ایجاد می شود. مقاومت به سیپروفلوکساسین به دلیل جهش های خود به خودی در فرکانس کلی بین 9-10 تا 6-10×1 رخ می دهد. مقاومت متقاطع هیچ مقاومت متقاطع شناخته شده ای بین سیپروفلوکساسین و سایر کلاس های ضد میکروبی وجود ندارد. نشان داده شده است که سیپروفلوکساسین در برابر بیشتر ایزوله‌های باکتری‌های زیر فعال است، هم در شرایط آزمایشگاهی و هم در عفونت‌های بالینی [نگاه کنید به موارد مصرف و استفاده (1)]. باکتری گرم مثبت باسیلوس آنتراسیس انتروکوکوس فکالیس استافیلوکوکوس اورئوس (فقط ایزوله های حساس به متی سیلین) استافیلوکوک اپیدرمیدیس (فقط ایزوله های حساس به متی سیلین) استافیلوکوکوس ساپروفیتیکوس استرپتوکوکوس پنومونیه باکتری استرپتوکوکوس سیتروباکتر فروندی Enterobacter cloacae Escherichia coli Haemophilus influenzae هموفیلوس پاراآنفلوآنزا کلبسیلا پنومونیه Moraxella catarrhalis Morganella morganii Proteus mirabilis Proteus vulgaris Providencia rettgeri Providencia stuartii Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Yersinia pestis، علائم بالینی زیر در دسترس است، اما اطلاعات بالینی آنها ناشناخته است. حداقل 90 درصد از باکتری‌های زیر دارای حداقل غلظت بازدارنده در شرایط آزمایشگاهی (MIC) کمتر یا برابر با نقطه شکست حساس سیپروفلوکساسین در برابر جدایه‌های جنس یا گروه ارگانیسم مشابه هستند. با این حال، کارآیی سیپروفلوکساسین در درمان عفونت های بالینی ناشی از این باکتری ها در کارآزمایی های بالینی کافی و به خوبی کنترل شده ثابت نشده است. باکتری گرم مثبت Staphylococcus haemolyticus (فقط ایزوله های حساس به متی سیلین) استافیلوکوکوس هومینیس (فقط ایزوله های حساس به متی سیلین) باکتری گرم منفی Acinetobacter lwoffi Aeromonas hydrophila Edwardsiella tarda Enterobacter aeroophellaoneoxllabsne تست حساسیت پاستورلا مولتوسیدا برای اطلاعات خاص در مورد حساسیت معیارهای تفسیری آزمایش و روش های آزمایش مرتبط و استانداردهای کنترل کیفیت که توسط FDA برای این دارو به رسمیت شناخته شده است، لطفاً به: https://www.fda.gov/STIC مراجعه کنید.

جذب پس از تزریق داخل وریدی 60 دقیقه ای 200 میلی گرم و 400 میلی گرم سیپروفلوکساسین به داوطلبان عادی، میانگین حداکثر غلظت سرمی به دست آمده به ترتیب 2.1 و 4.6 میکروگرم در میلی لیتر بود. غلظت در 12 ساعت به ترتیب 0.1 و 0.2 mcg/mL بود (جدول 9). جدول 9: غلظت سرمی سیپروفلوکساسین در حالت پایدار (mcg/mL) پس از انفوزیون داخل وریدی 60 دقیقه ای هر 12 ساعت. زمان پس از شروع انفوزیون دوز 30 دقیقه 1 ساعت 3 ساعت 6 ساعت 8 ساعت 12 ساعت 200 میلی گرم 1.7 2.1 0.6 0.3 0.2 0.1 400 میلی گرم 3.7 4.6 1.3 0.7 0.5 0.2 فارماکوکسینتیک بیش از 2 میلی گرم از دوز 0 تا 2 میلی گرم است. 400 میلی گرم به صورت داخل وریدی تجویز می شود. مقایسه پارامترهای فارماکوکینتیک پس از اولین و پنجمین دوز داخل وریدی در یک رژیم 12 ساعته نشان دهنده هیچ شواهدی از تجمع دارو نیست. فراهمی زیستی مطلق سیپروفلوکساسین خوراکی در محدوده 70 تا 80 درصد است بدون اینکه از دست دادن قابل توجهی در متابولیسم عبور اول رخ دهد. نشان داده شده است که انفوزیون داخل وریدی سیپروفلوکساسین 400 میلی‌گرمی که طی 60 دقیقه هر 12 ساعت داده می‌شود، ناحیه‌ای را در زیر منحنی زمان غلظت سرمی (AUC) ایجاد می‌کند که معادل آن چیزی است که با دوز خوراکی 500 میلی‌گرمی هر 12 ساعت ایجاد می‌شود. نشان داده شده است که انفوزیون داخل وریدی سیپروفلوکساسین 400 میلی گرمی که در 60 دقیقه هر 8 ساعت داده می شود، AUC را در حالت ثابت معادل دوز خوراکی 750 میلی گرم هر 12 ساعت ایجاد می کند. دوز 400 میلی گرمی داخل وریدی منجر به Cmax مشابه با دوز خوراکی 750 میلی گرم می شود (جدول 10). انفوزیون 200 میلی گرم سیپروفلوکساسین که هر 12 ساعت تجویز می شود، AUC معادل دوز 250 میلی گرمی خوراکی هر 12 ساعت ایجاد می کند. جدول 10: پارامترهای فارماکوکینتیک حالت پایدار به دنبال دوزهای متعدد خوراکی و وریدی (بزرگسالان) * AUC 0-12 ساعت x 2 ** AUC 0-8 ساعت x 3 پارامترها 500 میلی گرم 400 میلی گرم 750 میلی گرم 400 میلی گرم هر 12 ساعت، خوراکی هر 12 ساعت یکبار، به صورت وریدی هر 18 ساعت AUC (0-24 ساعت)، ss (mcg

• h/mL) 27.4 * 25.4 * 31.6 * 32.9 ** C max,ss (mcg/mL) 2.97 4.56 3.59 4.07 توزیع پس از تجویز داخل وریدی، سیپروفلوکساسین به طور گسترده در سراسر بدن توزیع می شود. غلظت بافت اغلب از غلظت سرمی در مردان و زنان بیشتر است، به ویژه در بافت تناسلی از جمله پروستات. سیپروفلوکساسین به شکل فعال در بزاق، ترشحات بینی و برونش، مخاط سینوس ها، خلط، مایع تاول پوستی، لنف، مایع صفاقی، صفرا و ترشحات پروستات وجود دارد. سیپروفلوکساسین در ریه، پوست، چربی، ماهیچه، غضروف و استخوان نیز شناسایی شده است. این دارو در مایع مغزی نخاعی (CSF) منتشر می شود. با این حال، غلظت CSF به طور کلی کمتر از 10٪ غلظت سرمی اوج است. سطوح پایین این دارو در زلالیه آبی و زجاجیه چشم مشاهده شده است. متابولیسم پس از تزریق داخل وریدی، سه متابولیت سیپروفلوکساسین در ادرار انسان شناسایی شده است که با هم تقریباً 10٪ از دوز داخل وریدی را تشکیل می دهند. متابولیت ها دارای فعالیت ضد میکروبی هستند، اما فعالیت آنها کمتر از بدون تغییر است. سیپروفلوکساسین یک مهارکننده متابولیسم سیتوکروم P450 1A2 (CYP1A2) انسانی است. مصرف همزمان سیپروفلوکساسین با سایر داروهایی که عمدتاً توسط CYP1A2 متابولیزه می‌شوند منجر به افزایش غلظت پلاسمایی این داروها می‌شود و می‌تواند منجر به عوارض جانبی قابل توجه بالینی داروی همزمان شود [به موارد منع مصرف (4.2)، هشدارها و احتیاط‌ها (5.10، 5.16) و تداخلات (5.16) مراجعه کنید. دفع نیمه عمر دفع سرم تقریباً 5 تا 6 ساعت و کلیرانس کلی حدود 35 لیتر در ساعت است. پس از تزریق داخل وریدی، تقریباً 50 تا 70 درصد دوز به صورت تغییر نیافته از طریق ادرار دفع می شود. پس از دوز 200 میلی گرمی داخل وریدی، غلظت در ادرار معمولاً 0 تا 2 ساعت پس از دوز از 200 میکروگرم در میلی لیتر تجاوز می کند و معمولاً 8 تا 12 ساعت پس از دوز بیش از 15 میکروگرم در میلی لیتر است. پس از دوز 400 میلی گرمی داخل وریدی، غلظت ادرار معمولاً 0 تا 2 ساعت پس از دوز از 400 میکروگرم در میلی لیتر تجاوز می کند و معمولاً 8 تا 12 ساعت پس از مصرف بیشتر از 30 میکروگرم در میلی لیتر است. کلیرانس کلیوی تقریباً 22 لیتر در ساعت است. دفع سیپروفلوکساسین از طریق ادرار تقریباً 24 ساعت پس از مصرف کامل می شود. اگرچه غلظت صفرا سیپروفلوکساسین چندین برابر بیشتر از غلظت سرمی پس از تزریق داخل وریدی است، تنها مقدار کمی از دوز تجویز شده (کمتر از 1٪) به عنوان داروی بدون تغییر از صفرا بازیابی می شود. تقریباً 15٪ از دوز داخل وریدی از مدفوع در عرض 5 روز پس از مصرف بازیابی می شود. جمعیت‌های خاص مطالعات فارماکوکینتیک مربوط به اشکال خوراکی (تک دوز) و داخل وریدی (تک دوز و چندگانه) سیپروفلوکساسین نشان می‌دهد که غلظت پلاسمایی سیپروفلوکساسین در افراد مسن (بالای 65 سال) در مقایسه با بزرگسالان جوان بیشتر است. اگرچه Cmax 16% تا 40% افزایش یافته است، افزایش میانگین AUC تقریباً 30% است و حداقل تا حدی می تواند به کاهش کلیرانس کلیوی در افراد مسن نسبت داده شود. نیمه عمر حذف فقط اندکی (20 درصد) در افراد مسن طولانی تر است. این تفاوت ها از نظر بالینی قابل توجه در نظر گرفته نمی شوند [به استفاده در جمعیت های خاص (8.5) مراجعه کنید]. نارسایی کلیوی در بیماران با کاهش عملکرد کلیه، نیمه عمر سیپروفلوکساسین اندکی طولانی می شود. ممکن است نیاز به تنظیم دوز باشد [استفاده در جمعیت های خاص (8.6) و دوز و تجویز (2.3) را ببینید]. نارسایی کبدی در مطالعات اولیه در بیماران مبتلا به سیروز مزمن کبدی پایدار، هیچ تغییر قابل توجهی در فارماکوکینتیک سیپروفلوکساسین مشاهده نشده است. سینتیک سیپروفلوکساسین در بیماران مبتلا به نارسایی حاد کبدی به طور کامل مورد مطالعه قرار نگرفته است. جدول 11 اطفال، پارامترهای فارماکوکینتیک را در بیماران اطفال کمتر از 1 تا کمتر از 12 سال که درمان داخل وریدی دریافت می کنند، خلاصه می کند. جدول 11: تخمینی AUC 0-24، ss و C max، ss برای درمان داخل وریدی (انفوزیون 1 ساعته) در بیماران اطفال به دنبال یک رژیم دوز چندگانه 10 میلی گرم بر کیلوگرم، سه بار در روز * 3 x AUC 0-8، ss سن AUC 0-24، ss (mg)
• h/L) C max,ss (mg/L) Less than 1 year 30.9 * 2.8 * 1 to less than 2 years 27.8 * 3.6 * 2 to less than 6 years 28.9 * 2.7 * 6 to less than 12 years 20.4 * 2.0 * These values are within the range reported for adults at therapeutic doses. Based on population pharmacokinetic analysis of pediatric patients with various infections, the predicted mean half-life in children is approximately 4 hours to 5 hours, and the bioavailability of the oral suspension is approximately 60%. Drug-Drug Interactions Metronidazole The serum concentrations of ciprofloxacin and metronidazole were not altered when these two drugs were given concomitantly. Tizanidine In a pharmacokinetic study, systemic exposure of tizanidine (4 mg single dose) was significantly increased (C max 7-fold, AUC 10-fold) when the drug was given concomitantly with ciprofloxacin (500 mg twice a day for 3 days). Concomitant administration of tizanidine and ciprofloxacin is contraindicated due to the potentiation of hypotensive and sedative effects of tizanidine [see Contraindications ( 4.2 )]. Ropinirole In a study conducted in 12 patients with Parkinson's disease who were administered 6 mg ropinirole once daily with 500 mg ciprofloxacin twice-daily, the mean C max and mean AUC of ropinirole were increased by 60% and 84%, respectively. Monitoring for ropinirole-related adverse reactions and appropriate dose adjustment of ropinirole is recommended during and shortly after co-administration with ciprofloxacin [see Warnings and Precautions ( 5.16 )] . Clozapine Following concomitant administration of 250 mg ciprofloxacin with 304 mg clozapine for 7 days, serum concentrations of clozapine and N-desmethylclozapine were increased by 29% and 31%, respectively. Careful monitoring of clozapine associated adverse reactions and appropriate adjustment of clozapine dosage during and shortly after co-administration with ciprofloxacin are advised. Sildenafil Following concomitant administration of a single oral dose of 50 mg sildenafil with 500 mg ciprofloxacin to healthy subjects, the mean C max and mean AUC of sildenafil were both increased approximately two-fold. Use sildenafil with caution when co-administered with ciprofloxacin due to the expected two-fold increase in the exposure of sildenafil upon co-administration of ciprofloxacin. Duloxetine In clinical studies it was demonstrated that concomitant use of duloxetine with strong inhibitors of the CYP450 1A2 isozyme such as fluvoxamine, may result in a 5-fold increase in mean AUC and a 2.5-fold increase in mean C max of duloxetine. Lidocaine In a study conducted in 9 healthy volunteers, concomitant use of 1.5 mg/kg IV lidocaine with 500 mg ciprofloxacin twice daily resulted in an increase of lidocaine C max and AUC by 12% and 26%, respectively. Although lidocaine treatment was well tolerated at this elevated exposure, a possible interaction with ciprofloxacin and an increase in adverse reactions related to lidocaine may occur upon concomitant administration.

17 PATIENT COUNSELING INFORMATION Advise the patient to read the FDA-approved patient labeling ( Medication Guide ) Serious Adverse Reactions Advise patients to stop taking ciprofloxacin if they experience an adverse reaction and to call their healthcare provider for advice on completing the full course of treatment with another antibacterial drug. Inform patients of the following serious adverse reactions that have been associated with ciprofloxacin or other fluoroquinolone use: Disabling and potentially irreversible serious adverse reactions that may occur together: Inform patients that disabling and potentially irreversible serious adverse reactions, including tendinitis and tendon rupture, peripheral neuropathies, and central nervous system effects, have been associated with use of ciprofloxacin and may occur together in the same patient. Inform patients to stop taking ciprofloxacin immediately if they experience an adverse reaction and to call their healthcare provider. Tendon Disorders: Instruct patients to contact their healthcare provider if they experience pain, swelling, or inflammation of a tendon, or weakness or inability to use one of their joints; rest and refrain from exercise; and discontinue ciprofloxacin treatment. Symptoms may be irreversible. The risk of severe tendon disorder with fluoroquinolones is higher in older patients usually over 60 years of age, in patients taking corticosteroid drugs, and in patients with kidney, heart or lung transplants. Peripheral Neuropathies: Inform patients that peripheral neuropathies have been associated with ciprofloxacin use, symptoms may occur soon after initiation of therapy and may be irreversible. If symptoms of peripheral neuropathy including pain, burning, tingling, numbness and/or weakness develop, immediately discontinue ciprofloxacin and tell them to contact their physician. Central nervous system effects (for example, convulsions, dizziness, lightheadedness, increased intracranial pressure): Inform patients that convulsions have been reported in patients receiving fluoroquinolones, including ciprofloxacin. Instruct patients to notify their physician before taking this drug if they have a history of convulsions. Inform patients that they should know how they react to ciprofloxacin before they operate an automobile or machinery or engage in other activities requiring mental alertness and coordination. Instruct patients to notify their physician if persistent headache with or without blurred vision occurs. Exacerbation of Myasthenia Gravis: Instruct patients to inform their physician of any history of myasthenia gravis. Instruct patients to notify their physician if they experience any symptoms of muscle weakness, including respiratory difficulties. Hypersensitivity Reactions: Inform patients that ciprofloxacin can cause hypersensitivity reactions, even following a single dose, and to discontinue the drug at the first sign of a skin rash, hives or other skin reactions, a rapid heartbeat, difficulty in swallowing or breathing, any swelling suggesting angioedema (for example, swelling of the lips, tongue, face, tightness of the throat, hoarseness), or other symptoms of an allergic reaction. Hepatotoxicity: Inform patients that severe hepatotoxicity (including acute hepatitis and fatal events) has been reported in patients taking ciprofloxacin. Instruct patients to inform their physician if they experience any signs or symptoms of liver injury including: loss of appetite, nausea, vomiting, fever, weakness, tiredness, right upper quadrant tenderness, itching, yellowing of the skin and eyes, light colored bowel movements or dark colored urine. Aortic Aneurysm and Dissection: Inform patients to seek emergency medical care if they experience sudden chest, stomach, or back pain. Diarrhea: Diarrhea is a common problem caused by antibiotics which usually ends when the antibiotic is discontinued. Sometimes after starting treatment with antibiotics, patients can develop watery and bloody stools (with or without stomach cramps and fever) even as late as two or more months after having taken the last dose of the antibiotic. If this occurs, instruct patients to contact their physician as soon as possible. Prolongation of the QT Interval: Instruct patients to inform their physician of any personal or family history of QT prolongation or proarrhythmic conditions such as hypokalemia, bradycardia, or recent myocardial ischemia; if they are taking any Class IA (quinidine, procainamide), or Class III (amiodarone, sotalol) antiarrhythmic agents. Instruct patients to notify their physician if they have any symptoms of prolongation of the QT interval, including prolonged heart palpitations or a loss of consciousness. Musculoskeletal Disorders in Pediatric Patients: Instruct parents to inform their child's physician if the child has a history of joint-related problems before taking this drug. Inform parents of pediatric patients to notify their child's physician of any joint-related problems that occur during or following ciprofloxacin therapy [see Warnings and Precautions ( 5.13 ) and Use in Specific Populations ( 8.4 )]. Tizanidine: Instruct patients not to use ciprofloxacin if they are already taking tizanidine. Ciprofloxacin increases the effects of tizanidine (Zanaflex ® ). Theophylline: Inform patients that ciprofloxacin may increase the effects of theophylline. Life-threatening CNS effects and arrhythmias can occur. Advise the patients to immediately seek medical help if they experience seizures, palpitations, or difficulty breathing. Caffeine: Inform patients that ciprofloxacin may increase the effects of caffeine. There is a possibility of caffeine accumulation when products containing caffeine are consumed while taking quinolones. Photosensitivity/Phototoxicity: Inform patients that photosensitivity/phototoxicity has been reported in patients receiving fluoroquinolones. Inform patients to minimize or avoid exposure to natural or artificial sunlight (tanning beds or UVA/B treatment) while taking quinolones. If patients need to be outdoors while using quinolones, instruct them to wear loose-fitting clothes that protect skin from sun exposure and discuss other sun protection measures with their physician. If a sunburn-like reaction or skin eruption occurs, instruct patients to contact their physician. Blood Glucose Disturbances: Inform the patients that if they are diabetic and are being treated with insulin or an oral hypoglycemic agent and a hypoglycemic reaction occurs, they should discontinue ciprofloxacin and consult a physician. Lactation: For indications other than inhalational anthrax (post-exposure), advise a woman that breastfeeding is not recommended during treatment with ciprofloxacin and for an additional 2 days after the last dose. Alternatively, a woman may pump and discard during treatment and for additional 2 days after the last dose [see Use in Specific Populations ( 8.2 )]. Antibacterial Resistance Inform patients that antibacterial drugs including ciprofloxacin should only be used to treat bacterial infections. They do not treat viral infections (for example, the common cold). When ciprofloxacin prescribed to treat a bacterial infection, patients should be told that although it is common to feel better early in the course of therapy, the medication should be taken exactly as directed. Skipping doses or not completing the full course of therapy may (1) decrease the effectiveness of the immediate treatment and (2) increase the likelihood that bacteria will develop resistance and will not be treatable by ciprofloxacin or other antibacterial drugs in the future. Administration Inform patients to drink fluids liberally while taking ciprofloxacin to avoid formation of highly concentrated urine and crystal formation in the urine. Drug Interactions Oral Antidiabetic Agents Inform patients that hypoglycemia has been reported when ciprofloxacin and oral antidiabetic agents were co-administered; if low blood sugar occurs with ciprofloxacin, instruct them to consult their physician and that their antibacterial medicine may need to be changed. Anthrax and Plague Studies Inform patients given ciprofloxacin for this condition that efficacy studies could not be conducted in humans for ethical and feasibility reasons. Therefore, approval for these conditions was based on efficacy studies conducted in animals. Brands listed are the trademarks of their respective owners. sagent ® Mfd. for SAGENT Pharmaceuticals Schaumburg, IL 60173 (USA) Made in Switzerland and Romania ©2025 Sagent Pharmaceuticals Revised: January 2025