دگزامتازون سدیم فسفات، لیدوکائین هیدروکلراید، ماریکائین، پوویدین ید

تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید در بزرگسالان برای تولید بی‌حسی موضعی یا موضعی یا بی‌دردی برای جراحی، روش‌های جراحی دهان و دندان، روش‌های تشخیصی و درمانی و برای روش‌های مامایی نشان داده می‌شود. غلظت‌ها و تظاهرات خاص تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید برای هر نوع بلوکی که برای ایجاد بی‌حسی یا بی‌دردی موضعی یا منطقه‌ای نشان داده می‌شود، توصیه می‌شود. تزریق هیدروکلراید بوپیواکائین حاوی بوپیواکائین، یک بی حس کننده موضعی آمیدی است. تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید در بزرگسالان برای تولید بی‌حسی موضعی یا موضعی یا بی‌دردی برای جراحی، روش‌های جراحی دهان و دندان، روش‌های تشخیصی و درمانی و برای روش‌های مامایی نشان داده می‌شود. برای هر نوع بلوک نشان داده شده برای ایجاد بی‌حسی یا بی‌دردی موضعی یا منطقه‌ای، غلظت‌ها و نمایش‌های خاصی توصیه می‌شود. (1، 2.2) محدودیت های استفاده با توجه به خطرات بالینی مهم مرتبط با استفاده، همه بلوک ها برای استفاده با تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید نشان داده نمی شوند. (1، 2.2، 4، 5.1، 5.4، 5.5، 5.7، 5.9) محدودیت های استفاده همه بلوک ها برای استفاده با تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید نشان داده نمی شوند، با توجه به خطرات بالینی مهم مرتبط با مصرف [دوز و تجویز (2.2، موارد منع مصرف، موارد منع مصرف، 2.2) را ببینید. (5.1، 5.4، 5.5، 5.7، 5.9)].

با تزریق داخل وریدی یا عضلانی زمانی که درمان خوراکی امکان پذیر نیست: 1. اختلالات غدد درون ریز نارسایی اولیه یا ثانویه قشر آدرنال آدرنال (هیدروکورتیزون یا کورتیزون داروی انتخابی است؛ آنالوگ های مصنوعی ممکن است همراه با مینرالوکورتیکوئیدها در صورت لزوم استفاده شوند؛ در دوران نوزادی، مکمل های معدنی اهمیت خاصی دارند). نارسایی حاد قشر آدرنال (هیدروکورتیزون یا کورتیزون داروی انتخابی است؛ مکمل مینرالوکورتیکوئید ممکن است ضروری باشد، به ویژه هنگامی که از آنالوگ های مصنوعی استفاده می شود). قبل از عمل، و در صورت تروما یا بیماری جدی، در بیماران مبتلا به نارسایی شناخته شده آدرنال یا زمانی که ذخیره قشر آدرنال مشکوک است. در صورت وجود یا مشکوک بودن به نارسایی قشر آدرنال، شوک به درمان معمولی پاسخ نمی دهد. هیپرپلازی مادرزادی آدرنال تیروئیدیت غیر چرکی هیپرکلسمی همراه با سرطان 2. اختلالات روماتیسمی به عنوان درمان کمکی برای تجویز کوتاه مدت (برای کنترل بیمار در یک دوره حاد یا تشدید) در: استئوآرتریت پس از سانحه سینوویت استئوآرتریت آرتریت روماتوئید، از جمله آرتریت روماتوئید نوجوانان (موارد انتخابی ممکن است به درمان نگهدارنده با دوز پایین نیاز داشته باشند). بورسیت حاد و تحت حاد اپیکوندیلیت تنوسینوویت حاد غیر اختصاصی آرتریت حاد نقرسی آرتریت پسوریاتیک اسپوندیلیت آنکیلوزان 3. بیماری های کلاژن در حین تشدید یا به عنوان درمان نگهدارنده در موارد منتخب: لوپوس اریتماتوی سیستمیک کاردیت روماتیسمی حاد 4. بیماری های پوستی پمفیگوس اریتم مولتی فرم شدید (سندرم استیونز-جانسون) درماتیت پوسته پوسته بولوز درماتیت بولوز درماتیت التهابی هرپتیسیس سیفورم صدف. قارچ قارچی 5. وضعیت های آلرژیک کنترل شرایط آلرژیک شدید یا ناتوان کننده که برای آزمایش های کافی درمان متعارف غیرقابل تحمل است: آسم برونش درماتیت تماسی درماتیت آتوپیک بیماری سرمی رینیت آلرژیک فصلی یا دائمی واکنش های حساسیت دارویی واکنش های انتقال خون کهیر. 6. بیماری های چشمی فرآیندهای آلرژیک و التهابی حاد و مزمن شدید که چشم را درگیر می کند، مانند: هرپس زوستر ophthalmicus Iritis، iridocyclitis Chorioretinitis یووئیت منتشر خلفی و کوروئیدیت نوریت اپتیک سمپاتیک چشمی سمپاتیک افتالمی قدامی التهاب بخش قدامی کوریورتینال آلرژیک. زخم 7. بیماری های گوارشی برای ایجاد جزر و مد در بیمار در یک دوره بحرانی بیماری در موارد زیر: کولیت اولسراتیو (درمان سیستمیک) انتریت منطقه ای (درمان سیستمیک) 8. بیماری های تنفسی سارکوئیدوز علامتی بریلیوز سل ریوی فلومیناتور یا منتشر در صورت استفاده همزمان با ضد غده مناسب. سندرم لوفلر با روش های دیگر قابل کنترل نیست. پنومونیت آسپیراسیون 9. اختلالات خونی کم خونی همولیتیک اکتسابی (خود ایمنی). پورپورای ترومبوسیتوپنیک ایدیوپاتیک در بزرگسالان (فقط IV؛ تجویز IM منع مصرف دارد). ترومبوسیتوپنی ثانویه در بزرگسالان اریتروبلاستوپنی (کم خونی RBC) کم خونی هیپوپلاستیک مادرزادی (اریتروئید) 10. بیماری های نئوپلاستیک برای مدیریت تسکین دهنده: لوسمی ها و لنفوم ها در بزرگسالان لوسمی حاد دوران کودکی 11. حالات ادماتوز برای القای دیورز یا بهبودی پروتئینوری در سندرم نفروتیک، بدون اورمی، از نوع ایدیوپاتیک یا ناشی از لوپوس اریتماتوز. 12. مننژیت سلی متفرقه با بلوک ساب عنکبوتیه یا بلوک قریب الوقوع در صورت استفاده همزمان با شیمی درمانی ضد سل مناسب. تریکینوز با درگیری عصبی یا میوکارد. 13. آزمایش تشخیصی عملکرد بیش از حد قشر آدرنال. 14. ادم مغزی همراه با تومور مغزی اولیه یا متاستاتیک، کرانیوتومی یا آسیب سر. استفاده در ادم مغزی جایگزینی برای ارزیابی دقیق جراحی مغز و اعصاب و مدیریت قطعی مانند جراحی مغز و اعصاب یا سایر درمان های خاص نیست.

تزریق لیدوکائین هیدروکلراید برای تولید بی‌حسی موضعی یا منطقه‌ای با تکنیک‌های انفیلتراسیون مانند تزریق از راه پوست و بی‌حسی منطقه‌ای داخل وریدی با تکنیک‌های بلوک عصبی محیطی مانند شبکه بازویی و بین دنده‌ای و با تکنیک‌های عصبی مرکزی مانند کمری و دمی که این روش‌ها برای بلوک‌های اپیدورال پذیرفته می‌شوند، نشان داده می‌شود. شرح داده شده در کتاب های درسی استاندارد رعایت شده است.

برای استفاده به عنوان کمک های اولیه ضد عفونی کننده قبل از عمل پوست

موارد استفاده برای کمک های اولیه برای کاهش میکروب در بریدگی های جزئی خراش سوختگی برای آماده سازی پوست قبل از تزریق

برای استفاده داخل نخاعی نیست. (2.1) از استفاده از محلول های حاوی مواد نگهدارنده ضد میکروبی (به عنوان مثال، ویال های چند دوز) برای بیهوشی اپیدورال یا دمی خودداری کنید. (2.1، 5.4) سه میلی لیتر بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین بدون نگهدارنده ضد میکروبی (0.5٪ بوپیواکائین با 1:200000 اپی نفرین) برای استفاده به عنوان دوز آزمایشی قبل از شرایط بالینی اپیدورال دمی و کمری توصیه می شود. (2.4) اطلاعات کامل نسخه را برای موارد زیر مشاهده کنید: غلظت ها و دوزهای توصیه شده بوپیواکائین هیدروکلراید تزریقی/بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین با توجه به نوع بلوک. (2.2) اطلاعات دوز و تجویز اضافی مربوط به استفاده در بیهوشی اپیدورال، دوز آزمایش برای بلوک های اپیدورال دمی و کمری، استفاده در دندانپزشکی و استفاده در جراحی چشم. (2.3، 2.4، 2.5، 2.6)

2.1 اطلاعات مهم درباره دوز و تجویز تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین برای استفاده داخل نخاعی نیست. از استفاده از محلول های تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و محلول های تزریقی اپی نفرین حاوی مواد نگهدارنده ضد میکروبی (به عنوان مثال، ویال های چند دوز) برای بیهوشی اپیدورال یا دمی خودداری کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4) مراجعه کنید]. بخش های استفاده نشده از محلول که حاوی مواد نگهدارنده نیستند، یعنی آنهایی که در ویال های تک دوز عرضه می شوند را پس از استفاده اولیه دور بریزید. هر زمان که محلول و ظرف اجازه می دهد، این محصول را از نظر وجود ذرات معلق و تغییر رنگ قبل از مصرف بررسی کنید. تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین محلول های شفاف و بی رنگ هستند. از محلول هایی که تغییر رنگ داده یا حاوی ذرات معلق هستند استفاده نکنید. به دلیل اطلاعات ناکافی در مورد استفاده بالینی از این مخلوط ها، مخلوط کردن یا استفاده قبلی یا همزمان هر بی حس کننده موضعی دیگری با تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین توصیه نمی شود. اقدامات احتیاطی تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید تزریقی/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین باید در دوزهای تنظیم شده با دقت توسط یا تحت نظارت پزشکان مجرب که در تشخیص و مدیریت مسمومیت های مرتبط با دوز و سایر موارد حاد ناشی از انسداد ناشی از آن به خوبی مسلط هستند، تجویز شود. تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین را فقط در صورتی استفاده کنید که موارد زیر فوراً در دسترس باشند: اکسیژن، تجهیزات احیای قلبی ریوی و داروها، و منابع پرسنلی مورد نیاز برای مدیریت مناسب واکنش‌های سمی و موارد اضطراری مربوطه [به هشدارها و اقدامات احتیاطی مجدد، موارد اضافی، 6 مراجعه کنید. (10) ] . اثرات سمی بی حس کننده های موضعی افزایشی است. هنگامی که داروهای بی حس کننده موضعی اضافی با تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین استفاده می شود، اثرات عصبی و قلبی عروقی مربوط به سمیت سیستمیک بی حس کننده موضعی را بررسی کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید. قبل از تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید تزریقی/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین، هم دوز اولیه و هم همه دوزهای بعدی، خون یا مایع مغزی نخاعی را (در صورت لزوم) آسپیره کنید تا از تزریق داخل عروقی یا داخل نخاعی خودداری کنید. با این حال، آسپیراسیون منفی برای خون یا مایع مغزی نخاعی در برابر تزریق داخل عروقی یا داخل نخاعی تضمین نمی کند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.9) مراجعه کنید]. از تزریق سریع حجم زیادی از تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین خودداری کنید و در صورت امکان از دوزهای کسری (افزاینده) استفاده کنید. در طول بلوک‌های عصبی منطقه‌ای اصلی، مانند بلوک‌های شبکه بازویی یا اندام تحتانی، بیمار باید یک کاتتر داخل وریدی ساکن داشته باشد تا از دسترسی وریدی کافی اطمینان حاصل شود. کمترین دوز تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین که منجر به بیهوشی موثر می شود باید برای جلوگیری از سطوح بالای پلاسما و واکنش های جانبی جدی استفاده شود. پس از هر بار تزریق بی حسی موضعی، علائم حیاتی قلبی عروقی و تنفسی (کفایت اکسیژن و تهویه) و سطح هوشیاری بیمار را به دقت و مداوم کنترل کنید. از تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین در مقادیر با دقت محدود در مناطقی از بدن که توسط شریان‌های انتهایی تامین می‌شود یا به‌طور دیگری جریان خون در آنها به خطر افتاده است مانند انگشت‌ها، بینی، گوش خارجی یا آلت تناسلی استفاده کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.12) مراجعه کنید].

2.2 غلظت و دوزهای توصیه شده تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید/تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین دوز تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین با توجه به نوع روش تجویز شده متفاوت است. از بافت ها، تعداد بخش های عصبی که باید مسدود شوند، عمق بیهوشی و درجه آرامش عضلانی مورد نیاز، مدت زمان بیهوشی مورد نظر، تحمل فردی و وضعیت فیزیکی بیمار. کمترین دوز و غلظت مورد نیاز را برای ایجاد نتیجه دلخواه تجویز کنید. انواع بلوک و غلظت توصیه شده بوپیواکائین هیدروکلراید تزریقی/بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین در جدول 1 نشان داده شده است. جدول 1. انواع بلوک و توصیه شده بوپیواکائین هیدروکلراید تزریقی/غلظت های تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین نوع بلوک بوپیواکائین هیدروکلراید بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین 0.25% (2.5 mg/mL% (5.7% (5.5 mg/mL) 0.5% mg/ml) تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید 0.75% (7.5 mg/mL) برای اعمال جراحی غیرزامایی در بیماران باردار توصیه نمی شود. 0.25% (2.5 mg/mL) 0.5% (5 mg/mL) ✓= مصرف مشخص شده [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید]. انفیلتراسیون موضعی ✓ ✓ بلوک عصبی محیطی ✓ ✓ ✓ ✓ بلوک رتروبولبار ✓ بلوک سمپاتیک ✓ بلوک دمی از استفاده از ویال های چند دوز تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید و بوپیواکایین هیدروکلراید هیدروکلراید یا اپی ژکتوری برای تزریق کاهو پرهیز کنید. [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4) مراجعه کنید]. ✓ ✓ ✓ ✓ بلوک اپیدورال کمری ✓ ✓ ✓ (نه برای بیهوشی زنان و زایمان) ✓ ✓ دوز تست اپیدورال ✓ بلوک دندانی ✓ در دوزهای توصیه شده، بوپیواکائین هیدروکلراید، هیدروکلراید هیدروکلراید و بوپیواکائین کامل تولید می کند. اثر بر عملکرد حرکتی در بین سه غلظت متفاوت است. جدول 2 اطلاعاتی در مورد تأثیر مورد انتظار بر عملکرد حرکتی برای سه غلظت ارائه می دهد. جدول 2. تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ غلظت تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین در مقابل. عملکرد موتور تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید با غلظت عملکرد موتور 0.25% (2.5 میلی گرم در میلی لیتر) این محصولات شامل تزریق هیدروکلراید بوپیواکائین و تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین [غلظت اپی نفرین (1:200000) در جدول گنجانده نشده است. هنگامی که برای بلوک عصبی دمی، اپیدورال یا محیطی استفاده می شود، بلوک حرکتی ناقص ایجاد می کند. باید برای عملیاتی استفاده شود که در آن آرامش عضلانی مهم نیست، یا زمانی که وسیله دیگری برای ایجاد آرامش عضلانی به طور همزمان استفاده می شود. شروع اثر ممکن است کندتر از محلول های 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) یا 0.75٪ (7.5 میلی گرم در میلی لیتر) باشد. 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) محاصره حرکتی را برای بلوک دمی، اپیدورال یا عصبی فراهم می کند، اما شل شدن عضلانی ممکن است برای عملیات هایی که در آن آرامش کامل عضلانی ضروری است، کافی نباشد. 0.75٪ (7.5 میلی گرم در میلی لیتر) اینها فقط محصولات تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید هستند [هیچ غلظت 0.75٪ (7.5 میلی گرم در میلی لیتر) برای تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین وجود ندارد]. بلوک کامل موتور را تولید می کند. برای بلوک اپیدورال در عمل های شکمی که نیاز به آرامش کامل عضلانی دارند و برای بیهوشی رتروبولبار بسیار مفید است. نه برای بیهوشی مامایی مدت زمان بیهوشی با تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین به حدی است که برای اکثر موارد، یک دوز تک دوز کافی است. حداکثر حد دوز در محدوده دوز توصیه شده باید در هر مورد پس از ارزیابی اندازه و وضعیت فیزیکی بیمار و همچنین میزان جذب سیستمیک پیش‌بینی‌شده از یک محل تزریق خاص مشخص شود. دوزهای جدول 3 به عنوان راهنما برای استفاده در بزرگسالان متوسط ​​توصیه می شود. این دوزها ممکن است هر سه ساعت یک بار تکرار شوند. از مجموع دوز روزانه 400 میلی گرم در 24 ساعت تجاوز نکنید. مدت اثر بیهوشی ممکن است با افزودن اپی نفرین طولانی شود. جدول 3. غلظت ها و دوزهای توصیه شده تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین در بزرگسالان نوع غلظت بلوک تزریق هر دوز بلوک موتوری با تکنیک های مداوم (متناوب)، تکرار دوزها درجه بلوک حرکتی را افزایش می دهد. اولین دوز تکراری 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) ممکن است بلوک کامل حرکتی ایجاد کند. بلوک عصب بین دنده ای با 0.25% (2.5 میلی گرم در میلی لیتر) همچنین ممکن است بلوک حرکتی کامل را برای جراحی داخل قفسه سینه و داخل شکم فوقانی ایجاد کند. میلی‌لی‌گرم محلول‌های تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید نفوذ موضعی 0.25٪ (2.5 میلی‌گرم در میلی‌لیتر) محلول‌های با یا بدون اپی نفرین (یعنی برای تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین کاربرد دارد). محصولات بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین شامل اپی نفرین (1:200000) است. تا 70 (بدون اپی نفرین) تا 175 (بدون اپی نفرین) - تا 90 (با اپی نفرین) تا 225 (با اپی نفرین) بلوک عصبی محیطی 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) 5-35 (بدون اپی نفرین 25-1 تا 7) کامل 5-45 (با اپی نفرین) 25-225 (با اپی نفرین) 0.25٪ (2.5 میلی گرم در میلی لیتر) 5-70 (بدون اپی نفرین) 12.5-175 (بدون اپی نفرین) متوسط تا کامل 5-90 (با اپی نفرین) 12.5-225 (با اپی نفرین) بلوک رتروبولبار [نگاه کنید به دوز و نحوه تجویز (2.6) ] 0.75٪ (7.5 میلی گرم در میلی لیتر) 2-4 15-30 کامل بلوک سمپاتیک 0.25٪ (2.5 میلی گرم در میلی لیتر) 20-20-20-50 mg/mL بلوک تجویز (2.4) ] 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) 15-30 75-150 متوسط تا کامل 0.25٪ (2.5 میلی گرم در میلی لیتر) 15-30 37.5-75 بلوک اپیدورال کمری متوسط [دوز و تجویز (2.7٪) را ببینید] (7.5). mg/ml) برای استفاده تک دوز؛ نه برای تکنیک اپیدورال متناوب. نه برای بیهوشی مامایی 10-20 75-150 کامل 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) 10-20 50-100 متوسط تا کامل 0.25٪ (2.5 میلی گرم در میلی لیتر) 10-20 25-50 نسبی تا متوسط دوز آزمایش اپیدورال [به مقدار mg/mL مراجعه کنید و تجویز] (5٪) (5.4). اپی نفرین 2-3 10-15 (10-15 میکروگرم اپی نفرین) - دندانپزشکی [نگاه کنید به دوز و نحوه تجویز (2.5) ] 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) با اپی نفرین 1.8-3.6 در هر محل 9-18 در هر محل - 2.3 استفاده در Epidural در طول تجویز بی‌حسی اپیدورال، توصیه می‌شود که ابتدا یک دوز آزمایشی بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین بدون نگهدارنده ضد میکروبی (بوپیواکائین 0.5 درصد با اپی‌نفرین 1:200000) تجویز شود و اثرات آن قبل از تجویز دوز کامل بررسی شود. هنگام استفاده از روش کاتتر "پیوسته"، دوزهای آزمایش باید قبل از دوز اولیه و همه دوزهای تکمیلی داده شود، زیرا یک کاتتر در فضای اپیدورال می تواند به داخل رگ خونی یا از طریق سخت شامه مهاجرت کند. در طول تجویز اپیدورال، محلول های تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین، 0.5% (5 میلی گرم در میلی لیتر) و بوپیواکائین هیدروکلراید تزریقی 0.75% (7.5 میلی گرم در میلی لیتر) را با دوزهای افزایشی بین میلی لیتر 3 تا 5 دز سمی تجویز کنید. تزریق غیر عمدی داخل عروقی یا داخل نخاعی تزریق را به آرامی و با آسپیراسیون های مکرر قبل و در حین تزریق انجام دهید تا از تزریق داخل عروقی خودداری کنید. آسپیراسیون سرنگ را قبل و در حین هر تزریق مکمل در تکنیک‌های کاتتر پیوسته (متناوب) انجام دهید. در مامایی، فقط از غلظت 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) و 0.25٪ (2.5 میلی گرم در میلی لیتر) تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین استفاده کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید]. دوزهای افزایشی 3 تا 5 میلی لیتر از محلول 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) که از 50 میلی گرم تا 100 میلی گرم بیشتر نباشد در هر فاصله زمانی توصیه می شود. اگر از نظر بالینی منع مصرف ندارد، باید قبل از دوزهای تکراری، یک دوز آزمایشی حاوی اپی نفرین انجام شود. فقط از ویال های تک دوز برای بیهوشی دمی یا اپیدورال استفاده کنید. از استفاده از ویال های چند دوز برای این روش ها که حاوی مواد نگهدارنده هستند خودداری کنید [دوز و نحوه تجویز (2.1، 2.4)، هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4، 5.9) را ببینید].

2.4 دوز تست برای بلوک های اپیدورال دمی و کمری سه میلی لیتر بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین تزریقی بدون نگهدارنده ضد میکروبی (0.5٪ بوپیواکائین با اپی نفرین 1:200000) برای استفاده به عنوان دوز آزمایشی قبل از شرایط بالینی دمی و کمری توصیه می شود. این دوز آزمایشی ممکن است به عنوان هشداری در مورد تزریق داخل عروقی یا داخل نخاعی ناخواسته باشد. پس از هر دوز آزمایشی، علائم بالینی اولیه سمیت را به دقت کنترل کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.9) مراجعه کنید]. زمان کافی برای شروع بلوک نخاعی برای تشخیص تزریق احتمالی داخل نخاعی اختصاص دهید. حتی اگر نتایج دوز آزمایش منفی باشد، تزریق داخل عروقی یا داخل نخاعی همچنان امکان پذیر است. دوز آزمایش خود ممکن است یک واکنش سمی سیستمیک، اثرات بالای ستون فقرات یا قلبی عروقی از اپی نفرین ایجاد کند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2، 5.9)، مصرف بیش از حد (10) مراجعه کنید.

2.5 استفاده در دندانپزشکی تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) برای انفیلتراسیون و تزریق بلوک در ناحیه فک بالا و فک پایین توصیه می شود، زمانی که مدت طولانی بی حسی موضعی مورد نظر است، مانند روش هایی که عموماً با درد قابل توجه بعد از عمل همراه هستند. دوز متوسط ​​1.8 میلی لیتر (9 میلی گرم) در هر محل تزریق معمولاً کافی است. دوز دوم گاه به گاه 1.8 میلی‌لیتر (9 میلی‌گرم) ممکن است برای ایجاد بیهوشی کافی پس از 2 تا 10 دقیقه برای شروع بلوک استفاده شود [به فارماکولوژی بالینی (12.2) مراجعه کنید]. از کمترین دوز موثر استفاده کنید و بین تزریق ها زمان بگذارید. توصیه می شود که دوز کل برای همه محل های تزریق، در یک جلسه دندانپزشکی پخش شود، برای یک بیمار بالغ سالم از 90 میلی گرم تجاوز نکند (ده تزریق 1.8 میلی لیتری 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین). به آرامی و با آسپیراسیون های مکرر تزریق کنید.

2.6 استفاده در جراحی چشم هنگامی که تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید 0.75٪ (7.5 میلی گرم در میلی لیتر) برای بلوک رتروبولبار استفاده می شود، بیهوشی کامل قرنیه معمولاً قبل از شروع آکینزی عضله خارجی چشمی قابل قبول بالینی است. بنابراین، وجود آکینزی به جای بیهوشی به تنهایی باید میزان آمادگی بیمار را برای جراحی تعیین کند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.15) مراجعه کنید].

دگزامتازون سدیم فسفات تزریقی 10 میلی گرم در میلی لیتر - فقط برای تزریق داخل وریدی و عضلانی. تزریق دگزامتازون سدیم فسفات را می توان مستقیماً از ویال تزریق کرد یا می توان آن را به تزریق کلرید سدیم یا تزریق دکستروز اضافه کرد و به صورت قطره ای داخل وریدی تجویز کرد. محلول‌هایی که برای تزریق داخل وریدی یا رقیق‌سازی بیشتر این محصول استفاده می‌شوند، هنگام استفاده در نوزادان، به‌ویژه نوزادان نارس، باید فاقد مواد نگهدارنده باشند. هنگامی که آن را با محلول انفوزیون مخلوط می کنند، باید اقدامات احتیاطی استریل را رعایت کرد. از آنجایی که محلول های تزریق معمولاً حاوی مواد نگهدارنده نیستند، مخلوط ها باید در عرض 24 ساعت استفاده شوند. دوز مورد نیاز متغیر است و باید بر اساس بیماری و پاسخ بیمار فردی باشد. تزریق داخل وریدی و عضلانی دوز اولیه تزریق دگزامتازون سدیم فسفات از 0.5 تا 9 میلی گرم در روز بسته به بیماری تحت درمان متغیر است. در بیماری های کم شدت، دوزهای کمتر از 0.5 میلی گرم ممکن است کافی باشد، در حالی که در بیماری های شدید ممکن است دوزهای بالاتر از 9 میلی گرم لازم باشد. دوز اولیه باید حفظ یا تنظیم شود تا زمانی که پاسخ بیمار رضایت بخش باشد. اگر پس از یک دوره زمانی معقول، پاسخ بالینی رضایت بخشی ایجاد نشد، تزریق دگزامتازون سدیم فسفات را قطع کرده و بیمار را به درمان دیگری منتقل کنید. پس از یک پاسخ اولیه مطلوب، دوز نگهدارنده مناسب باید با کاهش دوز اولیه در مقادیر کم تا کمترین دوز که پاسخ بالینی کافی را حفظ می کند، تعیین شود. بیماران باید از نظر علائمی که ممکن است نیاز به تنظیم دوز داشته باشند، از جمله تغییرات در وضعیت بالینی ناشی از بهبودی یا تشدید بیماری، واکنش فردی به دارو، و تأثیر استرس (مانند جراحی، عفونت، تروما) از نزدیک تحت نظر باشند. در هنگام استرس ممکن است نیاز به افزایش موقت دوز باشد. اگر قرار است دارو پس از گذشت بیش از چند روز قطع شود، معمولاً باید به تدریج قطع شود. هنگامی که از راه تزریق داخل وریدی استفاده می شود، دوز معمولا باید مانند دوز خوراکی باشد. با این حال، در برخی از موقعیت‌های شدید، حاد و تهدید کننده زندگی، تجویز در دوزهای بیش از دوزهای معمول ممکن است موجه باشد و ممکن است در چندین دوز خوراکی باشد. سرعت کمتر جذب با تزریق عضلانی باید تشخیص داده شود. شوک در عمل پزشکی کنونی تمایلی به استفاده از دوزهای بالای کورتیکواستروئیدها (دارویی) برای درمان شوک بی پاسخ وجود دارد. دوزهای زیر تزریق دگزامتازون سدیم فسفات توسط نویسندگان مختلف پیشنهاد شده است: نویسنده دوز کاوانا 1 3 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن در هر 24 ساعت با انفوزیون داخل وریدی ثابت پس از تزریق وریدی اولیه 20 میلی گرم دیتزمن 2 2 تا 6 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن به صورت یک تزریق داخل وریدی فرانک 3 40 میلی گرم در ابتدا 4 میلی گرم تزریق داخل وریدی در ابتدا 4 میلی گرم به ازای هر 4 ساعت تزریق داخل وریدی تکرار می شود در حالی که شوک داخل وریدی 4 ساعت به 0 تزریق می شود. در ابتدا تزریق داخل وریدی را هر 2 تا 6 بار تکرار کنید ساعت ها در حالی که شوک ادامه دارد شومر 5 mg/kg 1 از وزن بدن به عنوان یک تزریق داخل وریدی تجویز درمان با دوز بالا کورتیکواستروئید باید فقط تا زمانی که وضعیت بیمار تثبیت شود و معمولاً بیش از 48 تا 72 ساعت بیشتر نباشد ادامه یابد. اگرچه عوارض جانبی مرتبط با دوز بالا، درمان کوتاه مدت کورتیکواستروئید غیرمعمول است، زخم معده ممکن است رخ دهد. ادم مغزی تزریق دگزامتازون سدیم فسفات ابتدا در دوز 10 میلی گرم به صورت داخل وریدی و سپس چهار میلی گرم هر شش ساعت به صورت عضلانی تا زمانی که علائم ادم مغزی فروکش کند تجویز می شود. پاسخ معمولاً در عرض 12 تا 24 ساعت مشخص می شود و دوز ممکن است پس از دو تا چهار روز کاهش یابد و به تدریج طی یک دوره 5 تا 7 روزه قطع شود. برای مدیریت تسکینی بیماران مبتلا به تومورهای مغزی عودکننده یا غیرقابل عمل، درمان نگهدارنده با 2 میلی گرم دو یا سه بار در روز ممکن است موثر باشد. اختلالات آلرژیک حاد در اختلالات آلرژیک حاد خود محدود شده یا تشدید حاد اختلالات آلرژیک مزمن، برنامه دوز زیر ترکیبی از درمان تزریقی و خوراکی پیشنهاد می شود: تزریق دگزامتازون سدیم فسفات، روز اول، 4 یا 8 میلی گرم عضلانی. قرص دگزامتازون 0.75 میلی گرم: روز دوم و سوم، 4 قرص در دو دوز منقسم در روز. روز چهارم، 2 قرص در دو دوز منقسم. روز پنجم و ششم هر روز 1 قرص. روز هفتم، بدون درمان؛ روز هشتم، بازدید بعدی. این برنامه برای اطمینان از درمان کافی در طول دوره های حاد طراحی شده است، در حالی که خطر مصرف بیش از حد را در موارد مزمن به حداقل می رساند. محصولات دارویی تزریقی باید قبل از تجویز، هر زمان که محلول و ظرف اجازه می دهد، از نظر وجود ذرات معلق و تغییر رنگ به صورت چشمی بازرسی شوند.

تزریق داخل وریدی و عضلانی دوز اولیه تزریق دگزامتازون سدیم فسفات از 0.5 تا 9 میلی گرم در روز بسته به بیماری تحت درمان متغیر است. در بیماری های کم شدت، دوزهای کمتر از 0.5 میلی گرم ممکن است کافی باشد، در حالی که در بیماری های شدید ممکن است دوزهای بالاتر از 9 میلی گرم لازم باشد. دوز اولیه باید حفظ یا تنظیم شود تا زمانی که پاسخ بیمار رضایت بخش باشد. اگر پس از یک دوره زمانی معقول، پاسخ بالینی رضایت بخشی ایجاد نشد، تزریق دگزامتازون سدیم فسفات را قطع کرده و بیمار را به درمان دیگری منتقل کنید. پس از یک پاسخ اولیه مطلوب، دوز نگهدارنده مناسب باید با کاهش دوز اولیه در مقادیر کم تا کمترین دوز که پاسخ بالینی کافی را حفظ می کند، تعیین شود. بیماران باید از نظر علائمی که ممکن است نیاز به تنظیم دوز داشته باشند، از جمله تغییرات در وضعیت بالینی ناشی از بهبودی یا تشدید بیماری، واکنش فردی به دارو، و تأثیر استرس (مانند جراحی، عفونت، تروما) از نزدیک تحت نظر باشند. در هنگام استرس ممکن است نیاز به افزایش موقت دوز باشد. اگر قرار است دارو پس از گذشت بیش از چند روز قطع شود، معمولاً باید به تدریج قطع شود. هنگامی که از راه تزریق داخل وریدی استفاده می شود، دوز معمولا باید مانند دوز خوراکی باشد. با این حال، در برخی از موقعیت‌های شدید، حاد و تهدید کننده زندگی، تجویز در دوزهای بیش از دوزهای معمول ممکن است موجه باشد و ممکن است در چندین دوز خوراکی باشد. سرعت کمتر جذب با تزریق عضلانی باید تشخیص داده شود.

شوک در عمل پزشکی کنونی تمایلی به استفاده از دوزهای بالای کورتیکواستروئیدها (دارویی) برای درمان شوک بی پاسخ وجود دارد. دوزهای زیر تزریق دگزامتازون سدیم فسفات توسط نویسندگان مختلف پیشنهاد شده است: نویسنده دوز کاوانا 1 3 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن در هر 24 ساعت با انفوزیون داخل وریدی ثابت پس از تزریق وریدی اولیه 20 میلی گرم دیتزمن 2 2 تا 6 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن به صورت یک تزریق داخل وریدی فرانک 3 40 میلی گرم در ابتدا 4 میلی گرم تزریق داخل وریدی در ابتدا 4 میلی گرم به ازای هر 4 ساعت تزریق داخل وریدی تکرار می شود در حالی که شوک داخل وریدی 4 ساعت به 0 تزریق می شود. در ابتدا تزریق داخل وریدی را هر 2 تا 6 بار تکرار کنید ساعت ها در حالی که شوک ادامه دارد شومر 5 mg/kg 1 از وزن بدن به عنوان یک تزریق داخل وریدی تجویز درمان با دوز بالا کورتیکواستروئید باید فقط تا زمانی که وضعیت بیمار تثبیت شود و معمولاً بیش از 48 تا 72 ساعت بیشتر نباشد ادامه یابد. اگرچه عوارض جانبی مرتبط با دوز بالا، درمان کوتاه مدت کورتیکواستروئید غیرمعمول است، زخم معده ممکن است رخ دهد.

ادم مغزی تزریق دگزامتازون سدیم فسفات ابتدا در دوز 10 میلی گرم به صورت داخل وریدی و سپس چهار میلی گرم هر شش ساعت به صورت عضلانی تا زمانی که علائم ادم مغزی فروکش کند تجویز می شود. پاسخ معمولاً در عرض 12 تا 24 ساعت مشخص می شود و دوز ممکن است پس از دو تا چهار روز کاهش یابد و به تدریج طی یک دوره 5 تا 7 روزه قطع شود. برای مدیریت تسکینی بیماران مبتلا به تومورهای مغزی عودکننده یا غیرقابل عمل، درمان نگهدارنده با 2 میلی گرم دو یا سه بار در روز ممکن است موثر باشد.

اختلالات آلرژیک حاد در اختلالات آلرژیک حاد خود محدود شده یا تشدید حاد اختلالات آلرژیک مزمن، برنامه دوز زیر ترکیبی از درمان تزریقی و خوراکی پیشنهاد می شود: تزریق دگزامتازون سدیم فسفات، روز اول، 4 یا 8 میلی گرم عضلانی. قرص دگزامتازون 0.75 میلی گرم: روز دوم و سوم، 4 قرص در دو دوز منقسم در روز. روز چهارم، 2 قرص در دو دوز منقسم. روز پنجم و ششم هر روز 1 قرص. روز هفتم، بدون درمان؛ روز هشتم، بازدید بعدی. این برنامه برای اطمینان از درمان کافی در طول دوره های حاد طراحی شده است، در حالی که خطر مصرف بیش از حد را در موارد مزمن به حداقل می رساند. محصولات دارویی تزریقی باید قبل از تجویز، هر زمان که محلول و ظرف اجازه می دهد، از نظر وجود ذرات معلق و تغییر رنگ به صورت چشمی بازرسی شوند.

جدول 1 (دوزهای توصیه شده) حجم ها و غلظت های توصیه شده تزریق لیدوکائین هیدروکلراید را برای انواع مختلف روش های بیهوشی خلاصه می کند. دوزهای پیشنهادی در این جدول برای بزرگسالان سالم سالم است و به استفاده از محلول های بدون اپی نفرین اشاره دارد. هنگامی که به حجم بیشتری نیاز است، فقط باید از محلول های حاوی اپی نفرین استفاده کرد، مگر در مواردی که ممکن است داروهای وازوپرسور منع مصرف داشته باشند. گزارش‌هایی از عوارض جانبی کندرولیز در بیمارانی که پس از آرتروسکوپی و سایر روش‌های جراحی انفوزیون داخل مفصلی بی‌حس کننده‌های موضعی دریافت می‌کنند، گزارش شده است. تزریق لیدوکائین هیدروکلراید برای این استفاده تایید نشده است (به هشدارها و دوز و نحوه مصرف مراجعه کنید). این دوزهای توصیه شده تنها به عنوان راهنمای مقدار بیهوشی مورد نیاز برای اکثر روش های معمول عمل می کنند. حجم و غلظت واقعی مورد استفاده به تعدادی از عوامل مانند نوع و وسعت عمل جراحی، عمق بیهوشی و درجه آرامش عضلانی مورد نیاز، مدت زمان بیهوشی مورد نیاز و وضعیت فیزیکی بیمار بستگی دارد. در تمام موارد باید کمترین غلظت و کمترین دوزی که نتیجه مطلوب را ایجاد می کند داده شود. دوزها برای کودکان و افراد مسن و بیماران ناتوان و بیماران مبتلا به بیماری قلبی و/یا کبدی باید کاهش یابد. شروع بیهوشی، طول مدت بیهوشی و میزان آرامش عضلانی با حجم و غلظت (یعنی دوز کل) بی حس کننده موضعی استفاده شده متناسب است. بنابراین، افزایش حجم و غلظت تزریق لیدوکائین هیدروکلراید باعث کاهش شروع بیهوشی، طولانی شدن مدت بیهوشی، ایجاد درجه بیشتری از آرامش عضلانی و افزایش پخش سگمنتال بیهوشی می شود. با این حال، افزایش حجم و غلظت تزریق لیدوکائین هیدروکلراید ممکن است منجر به کاهش شدید فشار خون در هنگام استفاده در بیهوشی اپیدورال شود. اگرچه بروز عوارض جانبی با لیدوکائین هیدروکلراید بسیار کم است، اما هنگام استفاده از مقادیر و غلظت های زیاد باید احتیاط کرد، زیرا بروز عوارض مستقیماً با دوز کل ماده بی حس کننده موضعی تزریق شده متناسب است. بیهوشی اپیدورال برای بیهوشی اپیدورال، فقط اشکال دوز زیر تزریق لیدوکائین هیدروکلراید توصیه می شود: 1% بدون اپی نفرین آمپول 5 میلی لیتری 2% بدون آمپول اپی نفرین 2 میلی لیتر اگر چه این محلول ها به طور خاص برای بیهوشی اپیدورال در نظر گرفته شده اند، اما ممکن است برای تزریق اعصاب نیز از آنها استفاده شود. واحدهای تک دوز این محلول ها فاقد عامل باکتریواستاتیک هستند. در بی حسی اپیدورال، دوز با تعداد درماتوم هایی که باید بیهوش شوند متفاوت است (معمولاً 2 تا 3 میلی لیتر از غلظت مشخص شده در هر درماتوم). بلوک اپیدورال دمی و کمری به عنوان یک اقدام احتیاطی در برابر تجربه نامطلوب که گاهی اوقات به دنبال نفوذ ناخواسته به فضای زیر عنکبوتیه مشاهده می شود، یک دوز آزمایشی مانند 2 تا 3 میلی لیتر لیدوکائین هیدروکلراید 1.5٪ باید حداقل 5 دقیقه قبل از تزریق کل حجم مورد نیاز برای بلوک اپی دورال کمری یا دمی تجویز شود. اگر بیمار به گونه ای حرکت می کند که ممکن است کاتتر را جابجا کرده باشد، دوز آزمایش باید تکرار شود. اپی نفرین، اگر در دوز آزمایشی موجود باشد (10 تا 15 میکروگرم پیشنهاد شده است)، ممکن است به عنوان هشداری در مورد تزریق داخل عروقی ناخواسته عمل کند. اگر این مقدار اپی نفرین در رگ خونی تزریق شود، احتمالاً در عرض 45 ثانیه یک "پاسخ اپی نفرین" گذرا ایجاد می کند که شامل افزایش ضربان قلب و فشار خون سیستولیک، رنگ پریدگی محیطی، تپش قلب و عصبی شدن در بیمار آرام نشده است. بیمار آرام بخش ممکن است تنها یک افزایش ضربان نبض 20 یا بیشتر در دقیقه به مدت 15 ثانیه یا بیشتر از خود نشان دهد. بیمارانی که از مسدودکننده های بتا استفاده می کنند ممکن است تغییراتی را در ضربان قلب نشان ندهند، اما نظارت بر فشار خون می تواند افزایش فزاینده فشار خون سیستولیک را تشخیص دهد. پس از تجویز هر دوز آزمایشی باید زمان کافی برای شروع بیهوشی در نظر گرفته شود. از تزریق سریع حجم زیادی از تزریق لیدوکائین هیدروکلراید از طریق کاتتر باید اجتناب شود و در صورت امکان، دوزهای کسری باید تجویز شود. در صورت تزریق شناخته شده حجم زیادی از محلول بی حس کننده موضعی به فضای زیر عنکبوتیه، پس از احیای مناسب و در صورت قرار گرفتن کاتتر، سعی کنید دارو را با تخلیه مقدار متوسطی از مایع مغزی نخاعی (مانند 10 میلی لیتر) از طریق کاتتر اپیدورال، بازیابی کنید.

دستورالعمل Povidone Iodine: پاره شود، اپلیکاتور را بردارید، فقط یک بار استفاده کنید. به عنوان کمک های اولیه ضد عفونی کننده، ناحیه آسیب دیده را 1 تا 3 بار در روز بمالید، ممکن است با یک باند استریل پوشانده شود، اگر بانداژ شود، بگذارید خشک شود. برای آماده سازی پوست بیمار قبل از عمل، ناحیه تمیز را قبل از جراحی با استفاده از اپلیکاتور روی محل عمل اعمال کنید

دستورالعمل ها در صورت لزوم روی پوست اعمال می شود پس از یک بار استفاده دور بیندازید

5 هشدارها و اقدامات احتیاطی مسمومیت وابسته به دوز: علائم حیاتی قلبی عروقی و تنفسی و وضعیت هوشیاری بیمار پس از تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید تزریقی/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین را کنترل کنید. (5.2) متهموگلوبینمی: مواردی از متهموگلوبینمی در ارتباط با استفاده از بی حسی موضعی گزارش شده است. برای جزئیات بیشتر در مورد مدیریت این خطرات، اطلاعات کامل تجویز را ببینید. (5.3) کندرولیز با انفوزیون داخل مفصلی: تزریق داخل مفصلی داروهای بی حس کننده موضعی از جمله تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید به دنبال روش های آرتروسکوپی و سایر روش های جراحی، استفاده ای تایید نشده است، و گزارش های پس از بازاریابی مبنی بر کندرولیز در بیمارانی که چنین انفوزیونی را دریافت کرده اند، گزارش شده است. (5.5) خطر ایست قلبی با استفاده از بیهوشی منطقه ای داخل وریدی (Bier Block): گزارش هایی از ایست قلبی و مرگ در طول استفاده از بوپیواکائین برای بیهوشی منطقه ای داخل وریدی (Bier Block) گزارش شده است. (5.7) واکنش های آلرژیک به سولفیت ها در تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین: تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین حاوی متابی سولفیت سدیم است، سولفیتی که ممکن است باعث واکنش‌های آلرژیک از جمله علائم آنافیلاکتیک و حملات آسم تهدیدکننده حیات یا حملات کمتر شدید آسم در برخی افراد مستعد شود. (5.8) خطر مسمومیت های سیستمیک با تزریق داخل عروقی یا داخل نخاعی ناخواسته: تزریق داخل عروقی یا داخل نخاعی ناخواسته ممکن است با مسمومیت های سیستمیک از جمله CNS یا افسردگی قلبی تنفسی و کما همراه باشد که در نهایت به ایست تنفسی منجر می شود. قبل از هر دوز برای خون یا مایع مغزی نخاعی (در صورت لزوم) آسپیره کنید و از دوز آزمایشی بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین استفاده کنید. (5.9)

5.1 خطر ایست قلبی با استفاده از تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید در بیهوشی مامایی گزارش هایی از ایست قلبی همراه با احیای دشوار یا مرگ در حین استفاده از تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید برای بیهوشی اپیدورال در بیماران مامایی گزارش شده است. در بیشتر موارد، این به دنبال استفاده از غلظت 0.75٪ (7.5 میلی گرم در میلی لیتر) بوده است. علیرغم آمادگی ظاهرا کافی و مدیریت مناسب، احیا دشوار یا غیرممکن بوده است. ایست قلبی پس از تشنج های ناشی از سمیت سیستمیک، احتمالاً به دنبال تزریق داخل عروقی ناخواسته رخ داده است. غلظت 0.75٪ (7.5 میلی گرم در میلی لیتر) تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید برای بیهوشی زنان و زایمان توصیه نمی شود و باید برای روش های جراحی که درجات بالایی از آرامش عضلانی و اثر طولانی مدت ضروری است، استفاده شود.

5.2 سمیت وابسته به دوز ایمنی و اثربخشی تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین به دوز مناسب، تکنیک صحیح، اقدامات احتیاطی کافی و آمادگی برای شرایط اضطراری بستگی دارد. پس از تزریق محلول های تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین باید علائم حیاتی قلبی عروقی و تنفسی (کفایت تهویه) و وضعیت هوشیاری بیمار را تحت نظارت دقیق و دائمی قرار داد. علائم هشدار دهنده اولیه احتمالی مسمومیت با سیستم عصبی مرکزی (CNS) عبارتند از بیقراری، اضطراب، گفتار نامنسجم، سبکی سر، بی حسی و گزگز دهان و لب ها، طعم فلزی، وزوز گوش، سرگیجه، تاری دید، لرزش، لرزش، افسردگی CNS، یا خواب آلودگی. تأخیر در مدیریت صحیح مسمومیت وابسته به دوز، عدم تهویه به هر علتی و/یا حساسیت تغییر یافته ممکن است منجر به ایجاد اسیدوز، ایست قلبی و احتمالاً مرگ شود. در طول بلوک‌های عصبی منطقه‌ای اصلی، مانند بلوک‌های شبکه بازویی یا اندام تحتانی، بیمار باید یک کاتتر داخل وریدی ساکن داشته باشد تا از دسترسی وریدی کافی اطمینان حاصل شود. از کمترین دوز تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین استفاده کنید که منجر به بیهوشی موثر برای جلوگیری از سطوح بالای پلاسما و عوارض جانبی جدی می شود. از تزریق سریع حجم زیاد بوپیواکائین خودداری کنید. محلول تزریقی هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین تزریقی و در صورت امکان دوزهای کسری (افزاینده) را تجویز کنید. تزریق دوزهای مکرر بوپیواکائین هیدروکلراید تزریقی/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین ممکن است باعث افزایش قابل توجهی در سطوح پلاسما با هر دوز مکرر به دلیل تجمع آهسته دارو یا متابولیت های آن یا کاهش تخریب متابولیک شود. تحمل به سطوح خونی بالا بسته به وضعیت بیمار متفاوت است. بیماران ناتوان، مسن و بیماران حاد بیمار باید دوزهای کاهش یافته متناسب با سن و وضعیت جسمانی آنها مصرف کنند.

5.3 متهموگلوبینمی مواردی از متهموگلوبینمی در ارتباط با استفاده از بی حسی موضعی گزارش شده است. اگرچه همه بیماران در معرض خطر ابتلا به متهموگلوبینمی هستند، بیماران مبتلا به کمبود گلوکز-6-فسفات دهیدروژناز، متهموگلوبینمی مادرزادی یا ایدیوپاتیک، اختلالات قلبی یا ریوی، نوزادان زیر 6 ماه و مواجهه همزمان با عوامل اکسید کننده یا متابولیت‌های آنزیم‌های بالینی بیشتر تظاهر می‌کنند. (7.5) ] . اگر در این بیماران باید از بی حس کننده های موضعی استفاده شود، نظارت دقیق برای علائم و نشانه های متهموگلوبینمی توصیه می شود. علائم متهموگلوبینمی ممکن است بلافاصله رخ دهد یا ممکن است چند ساعت پس از قرار گرفتن در معرض آن به تعویق بیفتد و با تغییر رنگ پوست سیانوتیک و/یا رنگ غیر طبیعی خون مشخص می شود. سطح متهموگلوبین ممکن است به افزایش خود ادامه دهد. بنابراین، درمان فوری برای جلوگیری از عوارض جانبی جدی تر CNS و قلبی عروقی، از جمله تشنج، کما، آریتمی، و مرگ مورد نیاز است. تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین و هر عامل اکسید کننده دیگر را قطع کنید. بسته به شدت علائم و نشانه ها، بیماران ممکن است به مراقبت های حمایتی، یعنی اکسیژن درمانی، هیدراتاسیون پاسخ دهند. تظاهرات بالینی شدیدتر ممکن است نیاز به درمان با متیلن بلو، تعویض خون، یا اکسیژن هیپرباریک داشته باشد.

5.4 نگهدارنده های ضد میکروبی در ویال های چند دوز از استفاده از محلول های تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و محلول های تزریقی اپی نفرین حاوی مواد نگهدارنده ضد میکروبی، به عنوان مثال، آنهایی که در ویال های چند دوز عرضه می شوند، برای استفاده بی خطر برای اپیدورال خودداری کنید.

5.5 کندرولیز با انفوزیون داخل مفصلی تزریق داخل مفصلی بی حس کننده های موضعی از جمله تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید به دنبال روش های آرتروسکوپی و سایر روش های جراحی، استفاده ای تایید نشده است و گزارش هایی از کندرولیز در بیمارانی که چنین انفوزیون هایی را دریافت کرده اند، پس از بازاریابی گزارش شده است. اکثر موارد گزارش شده از کندرولیز، مفصل شانه را درگیر کرده است. مواردی از کندرولیز گلنو-هومرال در بیماران اطفال و بزرگسالان به دنبال تزریق داخل مفصلی بی حس کننده های موضعی با و بدون اپی نفرین برای دوره های 48 تا 72 ساعته توصیف شده است. اطلاعات کافی برای تعیین اینکه آیا دوره های انفوزیون کوتاه تر با کندرولیز مرتبط است یا خیر وجود ندارد. زمان شروع علائم مانند درد مفاصل، سفتی و از دست دادن حرکت می تواند متغیر باشد، اما ممکن است از ماه دوم پس از جراحی شروع شود. در حال حاضر، هیچ درمان موثری برای کندرولیز وجود ندارد. بیمارانی که کندرولیز را تجربه کرده‌اند به اقدامات تشخیصی و درمانی اضافی و برخی از آرتروپلاستی یا تعویض شانه نیاز دارند.

5.6 خطر عوارض جانبی ناشی از تداخلات دارویی با بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین خطر فشار خون شدید و مداوم ناشی از تداخلات دارویی بین تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین و داروهای ضد اکسی پرس مونوآمینوآمین تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین (حاوی یک منقبض کننده عروق) در بیمارانی که مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAOI) یا داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای دریافت می کنند ممکن است منجر به فشار خون شدید و طولانی مدت شود. به طور کلی باید از مصرف همزمان این عوامل اجتناب شود. در شرایطی که درمان همزمان ضروری است، نظارت دقیق بر وضعیت همودینامیک بیمار ضروری است [به تداخلات دارویی (7.2) مراجعه کنید]. خطر پرفشاری خون شدید و مداوم یا حوادث عروقی مغزی ناشی از تداخلات دارویی بین بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین و داروهای اکسیتوسیک نوع ارگوت مصرف همزمان بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی‌نفرین هیدروکلراید و تزریق اپی‌نفرین، می‌تواند باعث ایجاد داروی شدید و فشار خون مداوم یا حوادث عروق مغزی. از مصرف همزمان بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین تزریقی با داروهای اکسیتوسیک نوع ارگوت خودداری کنید [به تداخلات دارویی (7.3) مراجعه کنید]. خطر فشار خون بالا و برادی کاردی به دلیل تداخلات دارویی بین تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین و آنتاگونیست های غیرانتخابی بتا آدرنرژیک تجویز بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین (حاوی یک داروی بتا منقبض کننده و منقبض کننده عروقی شدید) در بیماران دریافت کننده داروی منقبض کننده عروقی شدید می شود. فشار خون بالا و برادی کاردی. به طور کلی باید از مصرف همزمان این عوامل اجتناب شود. در شرایطی که درمان همزمان ضروری است، نظارت دقیق بر فشار خون و ضربان قلب بیمار ضروری است [به تداخلات دارویی (7.4) مراجعه کنید].

5.7 خطر ایست قلبی با استفاده از بیهوشی منطقه ای داخل وریدی (Bier Block) گزارش هایی از ایست قلبی و مرگ در طول استفاده از بوپیواکائین برای بیهوشی منطقه ای داخل وریدی (Bier Block) گزارش شده است. اطلاعاتی در مورد دوزها و تکنیک های ایمن تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید در این روش وجود ندارد. بنابراین، تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین برای استفاده با این روش منع مصرف دارد [منع مصرف (4) را ببینید].

5.8 واکنش‌های آلرژیک به سولفیت‌ها در تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی‌نفرین. شیوع کلی حساسیت به سولفیت در جمعیت عمومی ناشناخته و احتمالاً کم است. حساسیت به سولفیت در افراد مبتلا به آسم بیشتر از افراد غیر مبتلا دیده می شود. تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید بدون اپی نفرین حاوی متابی سولفیت سدیم نیست.

5.9 خطر سمیت های سیستمیک با تزریق ناخواسته داخل عروقی یا داخل نخاعی تزریق ناخواسته داخل عروقی یا داخل نخاعی. تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین ممکن است با مسمومیت های سیستمیک، از جمله CNS یا افسردگی قلبی تنفسی و کما همراه باشد که در نهایت به ایست تنفسی منجر می شود. تزریق ناخواسته داخل نخاعی در طول اجرای مورد نظر بلوک اپیدورال دمی یا کمری یا بلوک‌های عصبی در نزدیکی ستون مهره‌ها منجر به تهویه کم یا آپنه ("کل یا بالا اسپینال") شده است. ستون فقرات بالا با فلج پاها، از دست دادن هوشیاری، فلج تنفسی و برادی کاردی مشخص می شود [به واکنش های نامطلوب (6) مراجعه کنید]. قبل از تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید تزریقی/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین، هم دوز اولیه و هم همه دوزهای بعدی، خون یا مایع مغزی نخاعی (در صورت لزوم) را آسپیره کنید تا از تزریق داخل عروقی یا داخل نخاعی خودداری کنید. با این حال، آسپیراسیون منفی برای خون یا مایع مغزی نخاعی در برابر تزریق داخل عروقی یا داخل نخاعی تضمین نمی کند. استفاده از دوز آزمایشی با بی‌حسی اپیدورال برای هشدار در مورد تزریق ناخواسته داخل عروقی یا داخل نخاعی، می‌توان از 3 میلی‌لیتر بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین بدون نگهدارنده ضد میکروبی (0.5 درصد بوپیواکائین با 1:200000 دوز کامل) به عنوان دوز قبل از تزریق کامل از دوز استفاده کرد. بلوک های اپیدورال دمی و کمری [به دوز و نحوه تجویز مراجعه کنید (2.4) ] . سه میلی لیتر بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین بدون نگهدارنده ضد میکروبی (0.5٪ بوپیواکائین با 1:200000 اپی نفرین) حاوی 15 میلی گرم بوپیواکائین و 15 میکروگرم اپی نفرین است. حتی اگر نتایج دوز آزمایش منفی باشد، تزریق داخل عروقی یا داخل نخاعی همچنان امکان پذیر است. علائم/علائم تزریق ناخواسته داخل عروقی یا داخل نخاعی دوز آزمایشی بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین و توصیه های نظارتی در زیر توضیح داده شده است. تزریق داخل عروقی ناخواسته: احتمال ایجاد یک "پاسخ اپی نفرین" گذرا در عرض 45 ثانیه، متشکل از افزایش ضربان قلب و/یا فشار خون سیستولیک، رنگ پریدگی محیطی، تپش قلب، و عصبی بودن در بیمار آرام نشده. بیمار آرام بخش ممکن است تنها یک افزایش ضربان نبض 20 یا بیشتر در دقیقه به مدت 15 ثانیه یا بیشتر از خود نشان دهد. بنابراین، پس از دوز آزمایش، ضربان قلب باید برای افزایش کنترل شود. بیمارانی که از بتابلوکرها استفاده می کنند ممکن است تغییراتی را در ضربان قلب نشان ندهند، اما نظارت بر فشار خون می تواند افزایش گذرا در فشار خون سیستولیک را تشخیص دهد. تزریق داخل نخاعی ناخواسته: در عرض چند دقیقه با علائم بلوک ستون فقرات (به عنوان مثال، کاهش احساس باسن، فلج پاها، یا در بیمار آرام بخش، عدم وجود تکان زانو) مشخص می شود. خود دوز آزمایش ممکن است یک واکنش سمی سیستمیک، اثرات قلبی عروقی ناشی از نخاع یا اپی نفرین بالا ایجاد کند [به مصرف بیش از حد (10) مراجعه کنید].

5.10 خطر مسمومیت در بیماران مبتلا به نارسایی کبدی از آنجایی که بی حس کننده های موضعی آمید مانند بوپیواکائین توسط کبد متابولیزه می شوند، کاهش دوز و افزایش نظارت بر سمیت سیستمیک بوپیواکائین را در بیماران مبتلا به نارسایی کبدی متوسط تا شدید که تحت درمان با بوپیواکائین هیدروکلراید هیدروکلراید و بلوپینفیک هستند در نظر بگیرید. تزریق، به خصوص با دوزها را تکرار کنید [به استفاده در جمعیت های خاص (8.6) مراجعه کنید].

5.11 خطر استفاده در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد قلبی عروقی تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین باید در دوزهای کاهش یافته در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد قلبی عروقی (به عنوان مثال، افت فشار خون، عملکرد طولانی مدت با کاهش عملکرد AV همراه باشد) داده شود. هدایت تولید شده توسط تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین. بیماران را از نظر فشار خون، ضربان قلب و تغییرات ECG از نزدیک تحت نظر بگیرید.

5.12 خطر آسیب ایسکمیک یا نکروز در نواحی بدن با خون محدود از تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین در مقادیر محدود و با دقت در مناطقی از بدن که توسط شریان‌های انتهایی تامین می‌شود یا به‌طوری‌که منبع خون مختل شده است مانند انگشتان، بینی یا آلت تناسلی گوش خارجی، استفاده کنید. بیماران مبتلا به بیماری عروقی فشار خون بالا ممکن است پاسخ منقبض کننده عروقی را نشان دهند. ممکن است آسیب ایسکمیک یا نکروز ایجاد شود.

5.13 خطر آریتمی قلبی با استفاده همزمان از داروهای بیهوشی قوی استنشاقی در صورتی که داروهای حاوی یک تنگ کننده عروقی مانند اپی نفرین (مانند بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین در حین تزریق پاتوژن در بیماران استفاده شود یا در حین تزریق اپی نفرین در حین تزریق پاتوژن استفاده شود) ممکن است آریتمی های قلبی مرتبط با دوز جدی رخ دهد. [به تداخلات دارویی (7.6) مراجعه کنید]. در تصمیم گیری در مورد استفاده همزمان بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین با داروهای بی حس کننده قوی استنشاقی در یک بیمار، باید اثر ترکیبی هر دو دارو بر روی میوکارد، غلظت و حجم منقبض کننده عروق استفاده شده و زمان پس از تزریق، در صورت لزوم، در نظر گرفته شود.

5.14 خطر عوارض جانبی با استفاده در ناحیه سر و گردن دوزهای کوچک بی حس کننده های موضعی (مانند تزریق هیدروکلراید بوپیواکائین) که در ناحیه سر و گردن تزریق می شود، از جمله بلوک های گانگلیونی رتروبولبار، دندانی و ستاره ای، ممکن است باعث ایجاد عوارض جانبی غیرسمی در داخل سیستم شود. دوزهای بزرگتر مراحل تزریق نیاز به حداکثر دقت دارد. گیجی، تشنج، افسردگی تنفسی و/یا ایست تنفسی و تحریک یا افسردگی قلبی عروقی گزارش شده است. این واکنش ها ممکن است به دلیل تزریق داخل شریانی بی حس کننده موضعی با جریان رتروگراد به گردش خون مغزی باشد. آنها همچنین ممکن است به دلیل سوراخ شدن غلاف دورال عصب بینایی در طول بلوک رتروبولبار با انتشار هرگونه بی حس کننده موضعی در امتداد فضای ساب دورال به مغز میانی باشند. گردش خون و تنفس را کنترل کنید و به طور مداوم بیماران دریافت کننده بلوک های تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین را مشاهده کنید. تجهیزات احیا و داروها و پرسنل برای درمان عوارض جانبی باید فوراً در دسترس باشند. توصیه های دوز نباید بیش از حد مجاز شود [به دوز و نحوه تجویز (2.2) مراجعه کنید].

5.15 خطر ایست تنفسی با استفاده در جراحی چشم پزشکانی که بلوک های رتروبولبار را انجام می دهند باید بدانند که گزارش هایی از ایست تنفسی به دنبال تزریق بی حسی موضعی وجود دارد. قبل از بلوک رتروبولبار (به عنوان مثال، با تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین)، مانند سایر روش های منطقه ای، تجهیزات احیاگر و داروها، و پرسنل برای مدیریت ایست تنفسی یا افسردگی، تشنج، و تحریکات قلبی و افسردگی باید فوراً در دسترس باشد. ]. مانند سایر روش‌های بیهوشی، بیماران باید به‌دنبال بلوک‌های چشمی از نظر علائم این عوارض جانبی که ممکن است پس از دوزهای کل نسبتاً پایین رخ دهند، دائماً تحت نظر باشند. غلظت 0.75٪ بوپیواکائین برای بلوک رتروبولبار نشان داده شده است. با این حال، این غلظت برای هیچ بلوک عصبی محیطی دیگر، از جمله عصب صورت، نشان داده نمی شود، و برای ارتشاح موضعی، از جمله ملتحمه نشان داده نمی شود [به موارد مصرف و استفاده (1) مراجعه کنید].

5.16 خطر ضربه ناخواسته به زبان، لب ها و مخاط باکال در کاربردهای دندانپزشکی به دلیل طولانی بودن مدت بیهوشی، زمانی که بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین تزریقی [0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) بوپیواکائین] برای ضایعات دندانپزشکی برای بیماران استفاده می شود. زبان، لب ها و مخاط باکال را به آنها توصیه کنید تا غذاهای جامد را نجوند بازگشت احساس [به اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

از آنجایی که موارد نادری از واکنش‌های آنافیلاکتوئیدی در بیمارانی که تحت درمان تزریقی کورتیکواستروئید قرار می‌گیرند، رخ داده است، اقدامات احتیاطی مناسب باید قبل از تجویز انجام شود، مخصوصاً زمانی که بیمار سابقه حساسیت به هر دارویی داشته باشد. واکنش های آنافیلاکتوئیدی و حساسیت مفرط برای تزریق دگزامتازون سدیم فسفات گزارش شده است (به واکنش های نامطلوب مراجعه کنید). کورتیکواستروئیدها ممکن است عفونت‌های قارچی سیستمیک را تشدید کنند و بنابراین، نباید در حضور چنین عفونت‌هایی استفاده شوند، مگر اینکه برای کنترل واکنش‌های دارویی ناشی از آمفوتریسین B مورد نیاز باشند. در بیمارانی که تحت درمان با کورتیکواستروئید تحت هر گونه استرس غیرمعمول قرار می گیرند، افزایش دوز کورتیکواستروئیدهای سریع الاثر قبل، در حین و بعد از موقعیت استرس زا نشان داده می شود. نارسایی ثانویه قشر آدرنال ناشی از دارو ممکن است در نتیجه قطع بیش از حد سریع کورتیکواستروئیدها باشد و ممکن است با کاهش تدریجی دوز به حداقل برسد. این نوع نارسایی نسبی ممکن است تا ماه ها پس از قطع درمان ادامه یابد. بنابراین، در هر شرایط استرسی که در آن دوره رخ می دهد، هورمون درمانی باید دوباره آغاز شود. اگر بیمار قبلاً استروئید دریافت می کند، ممکن است دوز مصرفی افزایش یابد. از آنجایی که ترشح مینرالوکورتیکوئید ممکن است مختل شود، نمک و/یا مینرالوکورتیکوئید باید همزمان تجویز شوند. کورتیکواستروئیدها ممکن است برخی از علائم عفونت را بپوشانند و عفونت های جدید ممکن است در طول استفاده از آنها ظاهر شوند. هنگام استفاده از کورتیکواستروئیدها ممکن است مقاومت و ناتوانی در محلی سازی عفونت کاهش یابد. علاوه بر این، کورتیکواستروئیدها ممکن است بر تست نیترو بلو-تترازولیوم برای عفونت باکتریایی تأثیر بگذارند و نتایج منفی کاذب ایجاد کنند. در مالاریا مغزی، یک کارآزمایی دوسوکور نشان داده است که استفاده از کورتیکواستروئیدها با طولانی شدن کما و بروز بیشتر پنومونی و خونریزی گوارشی همراه است. کورتیکواستروئیدها ممکن است آمیبیازیس نهفته را فعال کنند. بنابراین، توصیه می شود که قبل از شروع درمان با کورتیکواستروئید در هر بیماری که مدتی را در مناطق گرمسیری گذرانده یا در هر بیمار مبتلا به اسهال غیرقابل توضیح، آمیبیاز پنهان یا فعال رد شود. استفاده طولانی مدت از کورتیکواستروئیدها ممکن است باعث ایجاد آب مروارید ساب کپسولی خلفی، گلوکوم با آسیب احتمالی به اعصاب بینایی شود و ممکن است باعث ایجاد عفونت های ثانویه چشمی ناشی از قارچ ها یا ویروس ها شود. دوزهای متوسط ​​و زیاد کورتیزون یا هیدروکورتیزون می تواند باعث افزایش فشار خون، احتباس نمک و آب و افزایش دفع پتاسیم شود. این اثرات کمتر در مورد مشتقات مصنوعی رخ می دهد، مگر زمانی که در دوزهای زیاد استفاده می شود. محدودیت نمک در رژیم غذایی و مصرف مکمل پتاسیم ممکن است ضروری باشد. تمام کورتیکواستروئیدها باعث افزایش دفع کلسیم می شوند. تجویز واکسن های ویروس زنده، از جمله آبله، در افرادی که دوزهای سرکوب کننده سیستم ایمنی کورتیکواستروئید دریافت می کنند، ممنوع است. اگر واکسن های ویروسی یا باکتریایی غیرفعال به افرادی که دوزهای سرکوب کننده سیستم ایمنی کورتیکواستروئیدها را دریافت می کنند تجویز شود، ممکن است پاسخ آنتی بادی سرمی مورد انتظار به دست نیاید. با این حال، روش های ایمن سازی ممکن است در بیمارانی که کورتیکواستروئیدها را به عنوان درمان جایگزین دریافت می کنند، به عنوان مثال برای بیماری آدیسون انجام شود. بیمارانی که از داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی استفاده می کنند نسبت به افراد سالم بیشتر مستعد ابتلا به عفونت هستند. برای مثال، آبله مرغان و سرخک در کودکان غیرایمن یا بزرگسالانی که کورتیکواستروئید مصرف می‌کنند، می‌توانند یک دوره جدی‌تر یا حتی کشنده داشته باشند. در چنین کودکان یا بزرگسالانی که این بیماری ها را نداشته اند، باید مراقبت های ویژه ای برای جلوگیری از قرار گرفتن در معرض آنها انجام شود. خطر ابتلا به عفونت منتشر در افراد متفاوت است و می تواند به دوز، مسیر و مدت تجویز کورتیکواستروئید و همچنین به بیماری زمینه ای مربوط باشد. در صورت مواجهه با آبله مرغان، پیشگیری با گلوبولین ایمنی واریسلا زوستر (VZIG) ممکن است نشان داده شود. اگر آبله مرغان ایجاد شود، ممکن است درمان با عوامل ضد ویروسی در نظر گرفته شود. اگر در معرض سرخک قرار بگیرید، ممکن است پیشگیری با گلوبولین ایمنی (IG) نشان داده شود. (برای اطلاعات کامل در مورد تجویز، به درج بسته مربوطه برای VZIG و IG مراجعه کنید). استفاده از تزریق دگزامتازون سدیم فسفات در سل فعال باید محدود به مواردی از سل در حال جوش یا انتشار باشد که در آن از کورتیکواستروئید برای مدیریت بیماری همراه با یک رژیم مناسب ضد سل استفاده می شود. اگر کورتیکواستروئیدها در بیماران مبتلا به سل نهفته یا واکنش‌پذیری توبرکولین اندیکاسیون داده شوند، مشاهده دقیق ضروری است زیرا ممکن است مجدداً بیماری رخ دهد. در طول درمان طولانی مدت کورتیکواستروئید، این بیماران باید شیمی پروفیلاکسی دریافت کنند. گزارش های ادبیات نشان می دهد که ارتباط آشکاری بین استفاده از کورتیکواستروئیدها و پارگی دیواره آزاد بطن چپ پس از انفارکتوس اخیر میوکارد وجود دارد. بنابراین، درمان با کورتیکواستروئیدها باید با احتیاط زیاد در این بیماران استفاده شود. عوارض جانبی عصبی جدی با تجویز اپیدورال حوادث عصبی جدی، که برخی منجر به مرگ می شوند، با تزریق اپیدورال کورتیکواستروئید گزارش شده است. رویدادهای خاص گزارش شده شامل، اما نه محدود به، انفارکتوس نخاع، پاراپلژی، چهار پلژی، کوری قشر مغز و سکته مغزی است. این حوادث عصبی جدی با و بدون استفاده از فلوروسکوپی گزارش شده است. ایمنی و اثربخشی تجویز اپیدورال کورتیکواستروئیدها ثابت نشده است و کورتیکواستروئیدها برای این استفاده تأیید نشده اند. استفاده در بارداری از آنجایی که مطالعات کافی در مورد تولید مثل انسان با کورتیکواستروئیدها انجام نشده است، استفاده از این داروها در بارداری یا در زنان در سنین باروری مستلزم آن است که مزایای پیش بینی شده در مقابل خطرات احتمالی برای مادر و جنین یا جنین سنجیده شود. نوزادان متولد شده از مادرانی که دوزهای قابل توجهی از کورتیکواستروئیدها در دوران بارداری دریافت کرده اند، باید از نظر علائم هیپوآدرنالیسم به دقت تحت نظر قرار گیرند. کورتیکواستروئیدها در شیر مادر ظاهر می شوند و می توانند رشد را سرکوب کنند، با تولید کورتیکواستروئید درون زا تداخل داشته باشند یا سایر عوارض ناخواسته ایجاد کنند. به مادرانی که دوزهای دارویی کورتیکواستروئید مصرف می کنند باید از شیر دادن خودداری شود.

عوارض جانبی عصبی جدی با تجویز اپیدورال حوادث عصبی جدی، که برخی منجر به مرگ می شوند، با تزریق اپیدورال کورتیکواستروئید گزارش شده است. رویدادهای خاص گزارش شده شامل، اما نه محدود به، انفارکتوس نخاع، پاراپلژی، چهار پلژی، کوری قشر مغز و سکته مغزی است. این حوادث عصبی جدی با و بدون استفاده از فلوروسکوپی گزارش شده است. ایمنی و اثربخشی تجویز اپیدورال کورتیکواستروئیدها ثابت نشده است و کورتیکواستروئیدها برای این استفاده تأیید نشده اند.

استفاده در بارداری از آنجایی که مطالعات کافی در مورد تولید مثل انسان با کورتیکواستروئیدها انجام نشده است، استفاده از این داروها در بارداری یا در زنان در سنین باروری مستلزم آن است که مزایای پیش بینی شده در مقابل خطرات احتمالی برای مادر و جنین یا جنین سنجیده شود. نوزادان متولد شده از مادرانی که دوزهای قابل توجهی از کورتیکواستروئیدها در دوران بارداری دریافت کرده اند، باید از نظر علائم هیپوآدرنالیسم به دقت تحت نظر قرار گیرند. کورتیکواستروئیدها در شیر مادر ظاهر می شوند و می توانند رشد را سرکوب کنند، با تولید کورتیکواستروئید درون زا تداخل داشته باشند یا سایر عوارض ناخواسته ایجاد کنند. به مادرانی که دوزهای دارویی کورتیکواستروئید مصرف می کنند باید از شیر دادن خودداری شود.

تزریق هیدروکلراید لیدوکائین برای نفوذ و بلوک عصبی فقط باید توسط پزشکانی که به خوبی در تشخیص و مدیریت مسمومیت های مرتبط با دوز و بیماری های دیگر مسمومیت دارند استفاده شود از بلوک مورد نظر برای استخدام و سپس تنها پس از اطمینان از در دسترس بودن فوری اکسیژن، سایر داروهای احیاگر، تجهیزات قلبی و ریوی و پرسنل مورد نیاز برای مدیریت مناسب واکنش‌های سمی و موارد اضطراری مرتبط (همچنین به واکنش‌های نامطلوب و اقدامات احتیاطی مراجعه کنید). تأخیر در مدیریت صحیح مسمومیت های مرتبط با دوز، عدم تهویه به هر علت و/یا تغییر حساسیت ممکن است منجر به ایجاد اسیدوز، ایست قلبی و احتمالاً مرگ شود. Methemoglobinemia مواردی از methemoglobinemia در ارتباط با استفاده از بی حس کننده موضعی گزارش شده است. اگرچه همه بیماران در معرض خطر ابتلا به متموگلوبینمی هستند، بیماران مبتلا به کمبود گلوکز-6-فسفات دهیدروژناز، متهموگلوبینمی مادرزادی یا ایدیوپاتیک، اختلالات قلبی یا ریوی، نوزادان زیر 6 ماه و قرار گرفتن همزمان با عوامل اکسید کننده یا متابولیت های بالینی آنها بیشتر در معرض بیماری های بالینی هستند. اگر در این بیماران باید از بی حس کننده های موضعی استفاده شود، نظارت دقیق برای علائم و نشانه های متهموگلوبینمی توصیه می شود. علائم متهموگلوبینمی ممکن است بلافاصله رخ دهد یا ممکن است چند ساعت پس از قرار گرفتن در معرض آن به تعویق بیفتد و با تغییر رنگ پوست سیانوتیک و/یا رنگ غیر طبیعی خون مشخص می شود. سطح متهموگلوبین ممکن است به افزایش خود ادامه دهد. بنابراین، درمان فوری برای جلوگیری از عوارض جانبی جدی‌تر سیستم عصبی مرکزی و قلبی عروقی، از جمله تشنج، کما، آریتمی و مرگ لازم است. لیدوکائین هیدروکلراید و سایر عوامل اکسید کننده را قطع کنید. بسته به شدت علائم و نشانه ها، بیماران ممکن است به مراقبت های حمایتی، یعنی اکسیژن درمانی، هیدراتاسیون پاسخ دهند. تظاهرات بالینی شدیدتر ممکن است نیاز به درمان با متیلن بلو، تعویض خون، یا اکسیژن هیپرباریک داشته باشد. تزریق داخل مفصلی بی‌حس کننده‌های موضعی به دنبال روش‌های آرتروسکوپی و سایر روش‌های جراحی، استفاده‌ای تایید نشده است و گزارش‌های پس از فروش کندرولیز در بیمارانی که چنین انفوزیون‌هایی دریافت می‌کنند، وجود دارد. اکثر موارد گزارش شده از کندرولیز، مفصل شانه را درگیر کرده است. مواردی از کندرولیز گلنو-هومرال در بیماران اطفال و بزرگسالان به دنبال تزریق داخل مفصلی بی حس کننده های موضعی با و بدون اپی نفرین برای دوره های 48 تا 72 ساعته توصیف شده است. اطلاعات کافی برای تعیین اینکه آیا دوره‌های انفوزیون کوتاه‌تر با این یافته‌ها مرتبط نیستند یا خیر وجود ندارد. زمان شروع علائم مانند درد مفاصل، سفتی و از دست دادن حرکت می تواند متغیر باشد، اما ممکن است از ماه دوم پس از جراحی شروع شود. در حال حاضر، هیچ درمان موثری برای کندرولیز وجود ندارد. بیمارانی که کندرولیز را تجربه کرده‌اند به اقدامات تشخیصی و درمانی اضافی و برخی از آرتروپلاستی یا تعویض شانه نیاز دارند. برای جلوگیری از تزریق داخل عروقی، آسپیراسیون باید قبل از تزریق محلول بی حس کننده موضعی انجام شود. سوزن باید تا زمانی که خون برگشتی با آسپیراسیون ایجاد نشود، تغییر مکان داد. البته توجه داشته باشید که عدم وجود خون در سرنگ تضمینی برای جلوگیری از تزریق داخل عروقی نیست. واکنش های آنافیلاکتیک ممکن است به دنبال تجویز لیدوکائین هیدروکلراید رخ دهد (به واکنش های نامطلوب مراجعه کنید). در صورت واکنش شدید، مصرف دارو را قطع کنید.

فقط برای استفاده خارجی

فقط برای مصارف خارجی قابل اشتعال - دور از آتش یا شعله نگهداری شود با روش های الکتروکوتر استفاده نشود هنگام استفاده از این محصول به چشم ها وارد نشود در صورت زخم های عمیق یا سوراخ شده، گاز گرفتگی حیوانات یا سوختگی های جدی با پزشک مشورت کنید مصرف را متوقف کنید و در صورت بدتر شدن یا بیش از 72 ساعت طول بکشد، بیش از 1 هفته از آن استفاده نکنید. به دستور پزشک دور از دسترس کودکان نگهداری شود. در صورت بلعیده شدن، فوراً با مرکز کنترل سم تماس بگیرید.

این محصول مانند بسیاری از فرمولاسیون های استروئیدی دیگر به گرما حساس است. بنابراین، هنگامی که مطلوب است بیرونی ویال استریل شود، نباید اتوکلاو شود. پس از درمان طولانی مدت، ترک کورتیکواستروئیدها ممکن است منجر به علائم سندرم ترک کورتیکواستروئید از جمله تب، میالژی، آرترالژی و ضعف شود. این ممکن است در بیماران حتی بدون شواهدی از نارسایی آدرنال رخ دهد. اثر افزایش یافته کورتیکواستروئیدها در بیماران مبتلا به کم کاری تیروئید و در افراد مبتلا به سیروز وجود دارد. در بیماران مبتلا به هرپس سیمپلکس چشمی به دلیل ترس از سوراخ شدن قرنیه، کورتیکواستروئیدها باید با احتیاط مصرف شوند. برای کنترل وضعیت تحت درمان باید از کمترین دوز ممکن کورتیکواستروئید استفاده کرد و در صورت امکان کاهش دوز، کاهش باید تدریجی باشد. اختلالات روانی ممکن است هنگام استفاده از کورتیکواستروئیدها ظاهر شوند، از سرخوشی، بی خوابی، نوسانات خلقی، تغییرات شخصیتی، و افسردگی شدید تا تظاهرات روان پریشی آشکار. همچنین، بی ثباتی عاطفی موجود یا تمایلات روان پریشی ممکن است توسط کورتیکواستروئیدها تشدید شود. آسپرین باید با احتیاط همراه با کورتیکواستروئیدها در هیپوپرروترومبینمی مصرف شود. استروئیدها باید با احتیاط در کولیت اولسراتیو غیراختصاصی استفاده شوند، اگر احتمال سوراخ شدن قریب الوقوع، آبسه یا سایر عفونت های پیوژنیک وجود دارد، همچنین در دیورتیکولیت، آناستوموزهای تازه روده، زخم معده فعال یا نهفته، نارسایی کلیوی، فشار خون بالا، پوکی استخوان، و. علائم تحریک صفاق به دنبال سوراخ شدن دستگاه گوارش در بیمارانی که دوزهای زیادی از کورتیکواستروئیدها دریافت می کنند ممکن است کم باشد یا وجود نداشته باشد. آمبولی چربی به عنوان یکی از عوارض احتمالی هیپرکورتیزونیسم گزارش شده است. هنگامی که دوزهای زیاد تجویز می شود، برخی از مقامات توصیه می کنند که آنتی اسیدها بین وعده های غذایی برای کمک به جلوگیری از زخم معده تجویز شود. استروئیدها ممکن است تحرک و تعداد اسپرم را در برخی بیماران افزایش یا کاهش دهند. فنی توئین، فنوباربیتال، افدرین و ریفامپین ممکن است کلیرانس متابولیکی کورتیکواستروئیدها را افزایش دهند که منجر به کاهش سطح خون و کاهش فعالیت فیزیولوژیکی می شود، بنابراین نیاز به تنظیم دوز کورتیکواستروئید دارد. این تداخلات ممکن است با آزمایش های سرکوب دگزامتازون تداخل داشته باشد که در طول تجویز این داروها باید با احتیاط تفسیر شوند. نتایج منفی کاذب در آزمایش سرکوب دگزامتازون (DST) در بیماران تحت درمان با ایندومتاسین گزارش شده است. بنابراین، نتایج DST در این بیماران باید با احتیاط تفسیر شود. زمان پروترومبین در بیمارانی که همزمان کورتیکواستروئیدها و داروهای ضد انعقاد کومارین دریافت می‌کنند باید به طور مکرر بررسی شود زیرا گزارش‌هایی مبنی بر تغییر پاسخ کورتیکواستروئیدها به این ضد انعقادها وجود دارد. مطالعات نشان داده‌اند که اثر معمولی که با افزودن کورتیکواستروئیدها ایجاد می‌شود، مهار پاسخ به کومارین‌ها است، اگرچه برخی گزارش‌های متناقض از تقویت وجود دارد که توسط مطالعات اثبات نشده است. هنگامی که کورتیکواستروئیدها به طور همزمان با دیورتیک‌های کاهش‌دهنده پتاسیم تجویز می‌شوند، بیماران باید از نظر بروز هیپوکالمی به دقت تحت نظر باشند. سرعت کمتر جذب با تزریق عضلانی باید تشخیص داده شود. اطلاعات برای بیماران به بیماران حساسی که از دوزهای سرکوب کننده سیستم ایمنی کورتیکواستروئید استفاده می کنند باید هشدار داده شود که از قرار گرفتن در معرض آبله مرغان یا سرخک خودداری کنند. همچنین باید به بیماران توصیه شود که در صورت مواجهه با آنها، بدون تأخیر به دنبال مشاوره پزشکی باشند. مصرف اطفال رشد و نمو نوزادان و بیماران کودکانی که تحت درمان طولانی مدت کورتیکواستروئید هستند باید به دقت دنبال شود.

اطلاعات برای بیماران به بیماران حساسی که از دوزهای سرکوب کننده سیستم ایمنی کورتیکواستروئید استفاده می کنند باید هشدار داده شود که از قرار گرفتن در معرض آبله مرغان یا سرخک خودداری کنند. همچنین باید به بیماران توصیه شود که در صورت مواجهه با آنها، بدون تأخیر به دنبال مشاوره پزشکی باشند.

مصرف اطفال رشد و نمو نوزادان و بیماران کودکانی که تحت درمان طولانی مدت کورتیکواستروئید هستند باید به دقت دنبال شود.

General The safety and effectiveness of lidocaine hydrochloride depend on proper dosage, correct technique, adequate precautions, and readiness for emergencies. Standard textbooks should be consulted for specific techniques and precautions for various regional anesthetic procedures. Resuscitative equipment, oxygen, and other resuscitative drugs should be available for immediate use (see WARNINGS and ADVERSE REACTIONS ). The lowest dosage that results in effective anesthesia should be used to avoid high plasma levels and serious adverse effects. Syringe aspirations should also be performed before and during each supplemental injection when using indwelling catheter techniques. During the administration of epidural anesthesia, it is recommended that a test dose be administered initially and that the patient be monitored for central nervous system toxicity and cardiovascular toxicity, as well as for signs of unintended intrathecal administration, before proceeding. When clinical conditions permit, consideration should be given to employing local anesthetic solutions that contain epinephrine for the test dose because circulatory changes compatible with epinephrine may also serve as a warning sign of unintended intravascular injection. An intravascular injection is still possible even if aspirations for blood are negative. Repeated doses of lidocaine hydrochloride may cause significant increases in blood levels with each repeated dose because of slow accumulation of the drug or its metabolites. Tolerance to elevated blood levels varies with the status of the patient. Debilitated, elderly patients, acutely ill patients, and children should be given reduced doses commensurate with their age and physical condition. Lidocaine hydrochloride should also be used with caution in patients with severe shock or heart block. Lumbar and caudal epidural anesthesia should be used with extreme caution in persons with the following conditions: existing neurological disease, spinal deformities, septicemia, and severe hypertension. Local anesthetic solutions containing a vasoconstrictor should be used cautiously and in carefully circumscribed quantities in areas of the body supplied by end arteries or having otherwise compromised blood supply. Patients with peripheral vascular disease and those with hypertensive vascular disease may exhibit exaggerated vasoconstrictor response. Ischemic injury or necrosis may result. Preparations containing a vasoconstrictor should be used with caution in patients during or following the administration of potent general anesthetic agents, since cardiac arrhythmias may occur under such conditions. Careful and constant monitoring of cardiovascular and respiratory (adequacy of ventilation) vital signs and the patient’s state of consciousness should be accomplished after each local anesthetic injection. It should be kept in mind at such times that restlessness, anxiety, tinnitus, dizziness, blurred vision, tremors, depression or drowsiness may be early warning signs of central nervous system toxicity. Since amide-type local anesthetics are metabolized by the liver, lidocaine hydrochloride injection should be used with caution in patients with hepatic disease. Patients with severe hepatic disease, because of their inability to metabolize local anesthetics normally, are at greater risk of developing toxic plasma concentrations. Lidocaine hydrochloride injection should also be used with caution in patients with impaired cardiovascular function since they may be less able to compensate for functional changes associated with the prolongation of A-V conduction produced by these drugs. Many drugs used during the conduct of anesthesia are considered potential triggering agents for familial malignant hyperthermia. Since it is not known whether amide-type local anesthetics may trigger this reaction and since the need for supplemental general anesthesia cannot be predicted in advance, it is suggested that a standard protocol for the management of malignant hyperthermia should be available. Early unexplained signs of tachycardia, tachypnea, labile blood pressure and metabolic acidosis may precede temperature elevation. Successful outcome is dependent on early diagnosis, prompt discontinuance of the suspect triggering agent(s) and institution of treatment, including oxygen therapy, indicated supportive measures and dantrolene (consult dantrolene sodium intravenous package insert before using). Proper tourniquet technique, as described in publications and standard textbooks, is essential in the performance of intravenous regional anesthesia. Solutions containing epinephrine or other vasoconstrictors should not be used for this technique. Lidocaine hydrochloride should be used with caution in persons with known drug sensitivities. Patients allergic to para-aminobenzoic acid derivatives (procaine, tetracaine, benzocaine, etc.) have not shown cross sensitivity to lidocaine hydrochloride. Use in the Head and Neck Area Small doses of local anesthetics injected into the head and neck area, including retrobulbar, dental and stellate ganglion blocks, may produce adverse reactions similar to systemic toxicity seen with unintentional intravascular injections of larger doses. Confusion, convulsions, respiratory depression and/or respiratory arrest, and cardiovascular stimulation or depression have been reported. These reactions may be due to intra-arterial injection of the local anesthetic with retrograde flow to the cerebral circulation. Patients receiving these blocks should have their circulation and respiration monitored and be constantly observed. Resuscitative equipment and personnel for treating adverse reactions should be immediately available. Dosage recommendations should not be exceeded (see DOSAGE AND ADMINISTRATION ). Information for Patients When appropriate, patients should be informed in advance that they may experience temporary loss of sensation and motor activity, usually in the lower half of the body, following proper administration of epidural anesthesia. Inform patients that use of local anesthetics may cause methemoglobinemia, a serious condition that must be treated promptly. Advise patients or caregivers to seek immediate medical attention if they or someone in their care experience the following signs or symptoms: pale, gray, or blue colored skin (cyanosis); headache; rapid heart rate; shortness of breath; lightheadedness; or fatigue. Clinically Significant Drug Interactions The administration of local anesthetic solutions containing epinephrine or norepinephrine to patients receiving monoamine oxidase inhibitors or tricyclic antidepressants may produce severe, prolonged hypertension. Phenothiazines and butyrophenones may reduce or reverse the pressor effect of epinephrine. Concurrent use of these agents should generally be avoided. In situations when concurrent therapy is necessary, careful patient monitoring is essential. Concurrent administration of vasopressor drugs (for the treatment of hypotension related to obstetric blocks) and ergot-type oxytocic drugs may cause severe, persistent hypertension or cerebrovascular accidents. Drug/Laboratory Test Interactions The intramuscular injection of lidocaine hydrochloride may result in an increase in creatine phosphokinase levels. Thus, the use of this enzyme determination, without isoenzyme separation, as a diagnostic test for the presence of acute myocardial infarction may be compromised by the intramuscular injection of lidocaine hydrochloride. Patients who are administered local anesthetics are at increased risk of developing methemoglobinemia when concurrently exposed to the following drugs, which could include other local anesthetics: Examples of Drugs Associated with Methemoglobinemia: Class Examples Nitrates/Nitrites nitric oxide, nitroglycerin, nitroprusside, nitrous oxide Local anesthetics articaine, benzocaine, bupivacaine, lidocaine, mepivacaine, prilocaine, procaine, ropivacaine, tetracaine Antineoplastic agents cyclophosphamide, flutamide, hydroxyurea, ifosfamide, rasburicase Antibiotics dapsone, nitrofurantoin, para-aminosalicylic acid, sulfonamides Antimalarials chloroquine, primaquine Anticonvulsants Phenobarbital, phenytoin, sodium valproate Other drugs acetaminophen, metoclopramide, quinine, sulfasalazine Carcinogenesis, Mutagenesis, Impairment of Fertility Studies of lidocaine hydrochloride in animals to evaluate the carcinogenic and mutagenic potential or the effect on fertility have not been conducted. Pregnancy Teratogenic Effects Reproduction studies have been performed in rats at doses up to 6.6 times the human dose and have revealed no evidence of harm to the fetus caused by lidocaine hydrochloride. There are, however, no adequate and well-controlled studies in pregnant women. Animal reproduction studies are not always predictive of human response. General consideration should be given to this fact before administering lidocaine hydrochloride to women of childbearing potential, especially during early pregnancy when maximum organogenesis takes place. Labor and Delivery Local anesthetics rapidly cross the placenta and when used for epidural, paracervical, pudendal or caudal block anesthesia, can cause varying degrees of maternal, fetal and neonatal toxicity see CLINICAL PHARMACOLOGY , Pharmacokinetics and Metabolism ). The potential for toxicity depends upon the procedure performed, the type and amount of drug used, and the technique of drug administration. Adverse reactions in the parturient, fetus and neonate involve alterations of the central nervous system, peripheral vascular tone and cardiac function. Maternal hypotension has resulted from regional anesthesia. Local anesthetics produce vasodilation by blocking sympathetic nerves. Elevating the patient’s legs and positioning her on her left side will help prevent decreases in blood pressure. The fetal heart rate also should be monitored continuously, and electronic fetal monitoring is highly advisable. Epidural, spinal, paracervical, or pudendal anesthesia may alter the forces of parturition through changes in uterine contractility or maternal expulsive efforts. In one study, paracervical block anesthesia was associated with a decrease in the mean duration of first stage labor and facilitation of cervical dilation. However, spinal and epidural anesthesia have also been reported to prolong the second stage of labor by removing the parturient’s reflex urge to bear down or by interfering with motor function. The use of obstetrical anesthesia may increase the need for forceps assistance. The use of some local anesthetic drug products during labor and delivery may be followed by diminished muscle strength and tone for the first day or two of life. The long-term significance of these observations is unknown. Fetal bradycardia may occur in 20 to 30 percent of patients receiving paracervical nerve block anesthesia with the amide-type local anesthetics and may be associated with fetal acidosis. Fetal heart rate should always be monitored during paracervical anesthesia. The physician should weigh the possible advantages against risks when considering a paracervical block in prematurity, toxemia of pregnancy, and fetal distress. Careful adherence to recommended dosage is of the utmost importance in obstetrical paracervical block. Failure to achieve adequate analgesia with recommended doses should arouse suspicion of intravascular or fetal intracranial injection. Cases compatible with unintended fetal intracranial injection of local anesthetic solution have been reported following intended paracervical or pudendal block or both. Babies so affected present with unexplained neonatal depression at birth, which correlates with high local anesthetic serum levels, and often manifest seizures within six hours. Prompt use of supportive measures combined with forced urinary excretion of the local anesthetic has been used successfully to manage this complication. Case reports of maternal convulsions and cardiovascular collapse following use of some local anesthetics for paracervical block in early pregnancy (as anesthesia for elective abortion) suggest that systemic absorption under these circumstances may be rapid. The recommended maximum dose of each drug should not be exceeded. Injection should be made slowly and with frequent aspiration. Allow a 5-minute interval between sides. Nursing Mothers It is not known whether this drug is excreted in human milk. Because many drugs are excreted in human milk, caution should be exercised when lidocaine hydrochloride is administered to a nursing woman. Pediatric Use Dosages in children should be reduced, commensurate with age, body weight and physical condition, see DOSAGE AND ADMINISTRATION .

Local Anesthetics : The toxic effects of local anesthetics are additive. Monitor for neurologic and cardiovascular effects when additional local anesthetics are administered. ( 7.1 ) Monoamine Oxidase Inhibitors and Tricyclic Antidepressants : Administration of Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection to patients receiving monoamine oxidase inhibitors or tricyclic antidepressants may produce severe, prolonged hypertension. Concurrent use of these agents should generally be avoided. ( 5.6 , 7.2 ) Ergot-Type Oxytocic Drugs : Concurrent administration of Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection and ergot-type oxytocic drugs may cause severe, persistent hypertension or cerebrovascular accidents. ( 5.6 , 7.3 ) Nonselective Beta-Adrenergic Antagonists : Administration of Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection (containing a vasoconstrictor) in patients receiving nonselective beta-adrenergic antagonists may cause severe hypertension and bradycardia. Concurrent use of these agents should generally be avoided. ( 5.6 , 7.4 ) Drugs Associated with Methemoglobinemia : Patients are at increased risk of developing methemoglobinemia when concurrently exposed to nitrates, nitrites, local anesthetics, antineoplastic agents, antibiotics, antimalarials, anticonvulsants, and other drugs. ( 7.5 ) Potent Inhalation Anesthetics : Serious dose-related cardiac arrhythmias may occur if preparations containing a vasoconstrictor such as epinephrine are used in patients during or following the administration of potent inhalation anesthetics. ( 5.13 , 7.6 )

7.1 Local Anesthetics The toxic effects of local anesthetics are additive. If coadministration of other local anesthetics with Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection cannot be avoided, monitor patients for neurologic and cardiovascular effects related to local anesthetic systemic toxicity [see Dosage and Administration (2.1) , Warnings and Precautions (5.2) ] .

7.2 Monoamine Oxidase Inhibitors and Tricyclic Antidepressants The administration Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection to patients receiving monoamine oxidase inhibitors, or tricyclic antidepressants may produce severe, prolonged hypertension. Concurrent use of these agents should generally be avoided. In situations when concurrent therapy is necessary, careful monitoring of the patient's hemodynamic status is essential [see Warnings and Precautions (5.6) ] .

7.3 Ergot-Type Oxytocic Drugs Concurrent administration of Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection and ergot-type oxytocic drugs may cause severe, persistent hypertension or cerebrovascular accidents. Avoid use of Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine concomitantly with ergot-type oxytocic drugs [see Warnings and Precautions (5.6) ].

7.4 Nonselective Beta-Adrenergic Antagonists Administration of Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection (containing a vasoconstrictor) in patients receiving nonselective beta-adrenergic antagonists may cause severe hypertension and bradycardia. Concurrent use of these agents should generally be avoided. In situations when concurrent therapy is necessary, careful monitoring of the patient's blood pressure and heart rate is essential [see Warnings and Precautions (5.6) ].

7.5 Drugs Associated with Methemoglobinemia Patients who are administered Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection are at increased risk of developing methemoglobinemia when concurrently exposed to following drugs, which could include other local anesthetics [see Warnings and Precautions (5.3) ] . Examples of Drugs Associated with Methemoglobinemia: Class Examples Nitrates/Nitrites nitric oxide, nitroglycerin, nitroprusside, nitrous oxide Local anesthetics articaine, benzocaine, bupivacaine, lidocaine, mepivacaine, prilocaine, procaine, ropivacaine, tetracaine Antineoplastic agents cyclophosphamide, flutamide, hydroxyurea, isofamide, rasburicase Antibiotics dapsone, nitrofurantoin, para-aminosalicylic acid, sulfonamides Antimalarials chloroquine, primaquine Anticonvulsants phenobarbital, phenytoin, sodium valproate Other drugs acetaminophen, metoclopramide, quinine, sulfasalazine 7.6 Potent Inhalation Anesthetics Serious dose-related cardiac arrhythmias may occur if preparations containing a vasoconstrictor such as epinephrine (e.g., Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection) are used in patients during or following the administration of potent inhalation anesthetics [see Warnings and Precautions (5.13) ] .

7.7 Phenothiazines and Butyrophenones Phenothiazines and butyrophenones may reduce or reverse the pressor effect of epinephrine. Concurrent use of Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection and these agents should generally be avoided. In situations when concurrent therapy is necessary, careful patient monitoring is essential.

Clinically Significant Drug Interactions The administration of local anesthetic solutions containing epinephrine or norepinephrine to patients receiving monoamine oxidase inhibitors or tricyclic antidepressants may produce severe, prolonged hypertension. Phenothiazines and butyrophenones may reduce or reverse the pressor effect of epinephrine. Concurrent use of these agents should generally be avoided. In situations when concurrent therapy is necessary, careful patient monitoring is essential. Concurrent administration of vasopressor drugs (for the treatment of hypotension related to obstetric blocks) and ergot-type oxytocic drugs may cause severe, persistent hypertension or cerebrovascular accidents.

The following clinically significant adverse reactions have been reported and described in the Warnings and Precautions section of the labeling: Cardiac Arrest in Obstetrical Anesthesia [see Warnings and Precautions (5.1) ] Dose-Related Toxicity [see Warnings and Precautions (5.2) ] Methemoglobinemia [see Warnings and Precautions (5.3) ] Chondrolysis with Intra-Articular Infusion [see Warnings and Precautions (5.5) ] Severe, Persistent Hypertension, Cerebrovascular Accidents, and Bradycardia Due to Drug Interactions [see Warnings and Precautions (5.6) ] Cardiac Arrest with Intravenous Regional Anesthesia Use [see Contraindications (4) , Warnings and Precautions (5.7) ] Allergic-Type Reactions [see Warnings and Precautions (5.8) ] Systemic Toxicities with Unintended Intravascular or Intrathecal Injection [see Warnings and Precautions (5.9) ] Respiratory Arrest Following Retrobulbar Block [see Warnings and Precautions (5.15) ] The following adverse reactions from voluntary reports or clinical studies have been reported with bupivacaine or bupivacaine and epinephrine. Because many of these reactions were reported voluntarily from a population of uncertain size, it is not always possible to reliably estimate their frequency or establish a causal relationship to drug exposure. Adverse reactions to Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection are characteristic of those associated with other amide-type local anesthetics. A major cause of adverse reactions to this group of drugs is excessive plasma levels, which may be due to overdosage, unintentional intravascular injection, or slow metabolic degradation. The most commonly encountered acute adverse reactions that demand immediate counter-measures were related to the CNS and the cardiovascular system. These adverse reactions were generally dose-related and due to high plasma levels which may have resulted from overdosage, rapid absorption from the injection site, diminished tolerance, or from unintentional intravascular injection of the local anesthetic solution. In addition to systemic dose-related toxicity, unintentional intrathecal injection of drug during the intended performance of caudal or lumbar epidural block or nerve blocks near the vertebral column (especially in the head and neck region) has resulted in underventilation or apnea ("Total or High Spinal"). Also, hypotension due to loss of sympathetic tone and respiratory paralysis or underventilation due to cephalad extension of the motor level of anesthesia have occurred. This has led to secondary cardiac arrest when untreated. Most common adverse reactions are related to the central nervous system and the cardiovascular system. ( 6 ) To report SUSPECTED ADVERSE REACTIONS, contact Pfizer Inc. at 1-800-438-1985 or FDA at 1-800-FDA-1088 or www.fda.gov/medwatch. Nervous System Disorders Adverse reactions were characterized by excitation and/or depression of the central nervous system and included restlessness, anxiety, dizziness, tinnitus, blurred vision, tremors, convulsions, drowsiness, unconsciousness, respiratory arrest, nausea, vomiting, chills, pupillary constriction. In the practice of caudal or lumbar epidural block, unintentional penetration of the subarachnoid space by the catheter or needle has occurred. Subsequent adverse effects may have depended partially on the amount of drug administered intrathecally and the physiological and physical effects of a dural puncture. A high spinal has been characterized by paralysis of the legs, loss of consciousness, respiratory paralysis, and bradycardia. Neurologic effects following epidural or caudal anesthesia have included spinal block of varying magnitude (including high or total spinal block); hypotension secondary to spinal block; urinary retention; fecal and urinary incontinence; loss of perineal sensation and sexual function; persistent anesthesia, paresthesia, weakness, paralysis of the lower extremities and loss of sphincter control, all of which had slow, incomplete, or no recovery; headache; backache; septic meningitis; meningismus; slowing of labor; increased incidence of forceps delivery; and cranial nerve palsies due to traction on nerves from loss of cerebrospinal fluid. Neurologic effects following other procedures or routes of administration have included persistent anesthesia, paresthesia, weakness, paralysis, all with slow, incomplete, or no recovery. Convulsions : Incidence varied with the procedure used and the total dose administered. In a survey of studies of epidural anesthesia, overt toxicity progressing to convulsions occurred in approximately 0.1% of local anesthetic administrations. The incidences of adverse neurologic reactions associated with the use of local anesthetics may be related to the total dose of local anesthetic administered and are also dependent upon the particular drug used, the route of administration, and the physical status of the patient. Cardiac Disorders High doses or unintentional intravascular injection have led to high plasma levels and related depression of the myocardium, decreased cardiac output, heartblock, hypotension, bradycardia, ventricular arrhythmias, including ventricular tachycardia and ventricular fibrillation, and cardiac arrest [see Warnings and Precautions (5.9) ]. Immune System Disorders Allergic-type reactions have occurred as a result of sensitivity to bupivacaine or to other formulation ingredients, such as the antimicrobial preservative methylparaben contained in multiple-dose vials or sulfites in epinephrine-containing solutions. These reactions were characterized by signs such as urticaria, pruritus, erythema, angioneurotic edema (including laryngeal edema), tachycardia, sneezing, nausea, vomiting, dizziness, syncope, excessive sweating, elevated temperature, and severe hypotension. Cross sensitivity among members of the amide-type local anesthetic group has been reported [see Warnings and Precautions (5.8) ] .

Fluid and electrolyte disturbances: Sodium retention Fluid retention Congestive heart failure in susceptible patients Potassium loss Hypokalemic alkalosis Hypertension Musculoskeletal: Muscle weakness Steroid myopathy Loss of muscle mass Osteoporosis Vertebral compression fractures Aseptic necrosis of femoral and humeral heads Tendon rupture Pathologic fracture of long bones Gastrointestinal: Peptic ulcer with possible subsequent perforation and hemorrhage Perforation of the small and large bowel; particularly in patients with inflammatory bowel disease Pancreatitis Abdominal distention Ulcerative esophagitis Dermatologic: Impaired wound healing Thin fragile skin Petechiae and ecchymoses Erythema Increased sweating May suppress reactions to skin tests Burning or tingling, especially in the perineal area (after IV injection) Other cutaneous reactions, such as allergic dermatitis, urticaria, angioneurotic edema Neurologic: Convulsions Increased intracranial pressure with papilledema (pseudotumor cerebri) usually after treatment Vertigo Headache Psychic disturbances Endocrine: Menstrual irregularities Development of cushingoid state Suppression of growth in pediatric patients Secondary adrenocortical and pituitary unresponsiveness, particularly in times of stress, as in trauma, surgery, or illness Decreased carbohydrate tolerance Manifestations of latent diabetes mellitus Increased requirements for insulin or oral hypoglycemic agents in diabetics Hirsutism Ophthalmic: Posterior subcapsular cataracts Increased intraocular pressure Glaucoma Exophthalmos Retinopathy of prematurity Metabolic: Negative nitrogen balance due to protein catabolism Cardiovascular: Myocardial rupture following recent myocardial infarction (see WARNINGS ) Hypertrophic cardiomyopathy in low birth weight infants Other: Anaphylactoid or hypersensitivity reactions Thromboembolism Weight gain Increased appetite Nausea Malaise Hiccups The following additional adverse reactions are related to parenteral corticosteroid therapy: Hyperpigmentation or hypopigmentation Subcutaneous and cutaneous atrophy Sterile abscess Charcot-like arthropathy

Systemic Adverse experiences following the administration of lidocaine hydrochloride are similar in nature to those observed with other amide local anesthetic agents. These adverse experiences are, in general, dose-related and may result from high plasma levels caused by excessive dosage, rapid absorption or inadvertent intravascular injection, or may result from a hypersensitivity, idiosyncrasy or diminished tolerance on the part of the patient. Serious adverse experiences are generally systemic in nature. The following types are those most commonly reported: Central Nervous System CNS manifestations are excitatory and/or depressant and may be characterized by lightheadedness, nervousness, apprehension, euphoria, confusion, dizziness, drowsiness, tinnitus, blurred or double vision, vomiting, sensations of heat, cold or numbness, twitching, tremors, convulsions, unconsciousness, respiratory depression and arrest. The excitatory manifestations may be very brief or may not occur at all, in which case the first manifestation of toxicity may be drowsiness merging into unconsciousness and respiratory arrest. Drowsiness following the administration of lidocaine hydrochloride is usually an early sign of a high blood level of the drug and may occur as a consequence of rapid absorption. Cardiovascular System Cardiovascular manifestations are usually depressant and are characterized by bradycardia, hypotension, and cardiovascular collapse, which may lead to cardiac arrest. Allergic Allergic reactions are characterized by cutaneous lesions, urticaria, edema or anaphylactoid reactions. Allergic reactions may occur as a result of sensitivity to local anesthetic agents. Allergic reactions, including anaphylactic reactions, may occur as a result of sensitivity to lidocaine, but are infrequent. If allergic reactions do occur, they should be managed by conventional means. The detection of sensitivity by skin testing is of doubtful value. There have been no reports of cross sensitivity between lidocaine hydrochloride and procainamide or between lidocaine hydrochloride and quinidine. Neurologic The incidences of adverse reactions associated with the use of local anesthetics may be related to the total dose of local anesthetic administered and are also dependent upon the particular drug used, the route of administration and the physical status of the patient. In a prospective review of 10,440 patients who received lidocaine hydrochloride for spinal anesthesia, the incidences of adverse reactions were reported to be about 3 percent each for positional headaches, hypotension and backache; 2 percent for shivering; and less than 1 percent each for peripheral nerve symptoms, nausea, respiratory inadequacy and double vision. Many of these observations may be related to local anesthetic techniques, with or without a contribution from the local anesthetic. In the practice of caudal or lumbar epidural block, occasional unintentional penetration of the subarachnoid space by the catheter may occur. Subsequent adverse effects may depend partially on the amount of drug administered subdurally. These may include spinal block of varying magnitude (including total spinal block), hypotension secondary to spinal block, loss of bladder and bowel control, and loss of perineal sensation and sexual function. Persistent motor, sensory and/or autonomic (sphincter control) deficit of some lower spinal segments with slow recovery (several months) or incomplete recovery have been reported in rare instances when caudal or lumbar epidural block has been attempted. Backache and headache have also been noted following use of these anesthetic procedures. There have been reported cases of permanent injury to extraocular muscles requiring surgical repair following retrobulbar administration. Hematologic Methemoglobinemia.

Clinical Presentation Acute emergencies from use of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection are generally related to high plasma levels encountered during therapeutic use or to unintended intrathecal injection [see Warnings and Precautions (5.2 , 5.9) , Adverse Reactions (6) ]. If not treated immediately, convulsions with simultaneous hypoxia, hypercarbia, and acidosis plus myocardial depression from the direct effects of bupivacaine may result in cardiac arrhythmias, bradycardia, asystole, ventricular fibrillation, or cardiac arrest. Respiratory abnormalities, including apnea, may occur. Hypoventilation or apnea due to unintentional intrathecal injection of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection may produce these same signs and also lead to cardiac arrest if ventilatory support is not instituted. If cardiac arrest should occur, successful outcome may require prolonged resuscitative efforts. Management The first step in the management of systemic toxic reactions, as well as hypoventilation or apnea due to unintentional intrathecal injection of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection, consists of immediate attention to the establishment and maintenance of a patent airway and effective assisted or controlled ventilation with 100% oxygen with a delivery system capable of permitting immediate positive airway pressure by mask. Endotracheal intubation, using drugs and techniques familiar to the clinician, may be indicated after initial administration of oxygen by mask if difficulty is encountered in the maintenance of a patent airway, or if prolonged ventilatory support (assisted or controlled) is indicated. If necessary, use drugs to manage the convulsions. A bolus intravenous dose of a benzodiazepine will counteract CNS stimulation related to Bupivacaine Hydrochloride Injection. Immediately after the institution of ventilatory measures, evaluate the adequacy of the circulation. Supportive treatment of circulatory depression may require Advance Cardiac Life Support measures.

Reports of acute toxicity and/or death following overdosage of glucocorticoids are rare. In the event of overdosage, no specific antidote is available; treatment is supportive and symptomatic. The oral LD 50 of dexamethasone in female mice was 6.5 g/kg. The intravenous LD 50 of dexamethasone sodium phosphate in female mice was 794 mg/kg.

Acute emergencies from local anesthetics are generally related to high plasma levels encountered during therapeutic use of local anesthetics or to unintended subarachnoid injection of local anesthetic solution (see ADVERSE REACTIONS , WARNINGS , and PRECAUTIONS ). Management of Local Anesthetic Emergencies The first consideration is prevention, best accomplished by careful and constant monitoring of cardiovascular and respiratory vital signs and the patient’s state of consciousness after each local anesthetic injection. At the first sign of change, oxygen should be administered. The first step in the management of convulsions, as well as underventilation or apnea due to unintended subarachnoid injection of drug solution, consists of immediate attention to the maintenance of a patent airway and assisted or controlled ventilation with oxygen and a delivery system capable of permitting immediate positive airway pressure by mask. Immediately after the institution of these ventilatory measures, the adequacy of the circulation should be evaluated, keeping in mind that drugs used to treat convulsions sometimes depress the circulation when administered intravenously. Should convulsions persist despite adequate respiratory support, and if the status of the circulation permits, small increments of an ultra-short acting barbiturate (such as thiopental or thiamylal) or a benzodiazepine (such as diazepam) may be administered intravenously. The clinician should be familiar, prior to the use of local anesthetics, with these anticonvulsant drugs. Supportive treatment of circulatory depression may require administration of intravenous fluids and, when appropriate, a vasopressor as directed by the clinical situation (e.g., ephedrine). If not treated immediately, both convulsions and cardiovascular depression can result in hypoxia, acidosis, bradycardia, arrhythmias and cardiac arrest. Underventilation or apnea due to unintentional subarachnoid injection of local anesthetic solution may produce these same signs and also lead to cardiac arrest if ventilatory support is not instituted. If cardiac arrest should occur, standard cardiopulmonary resuscitative measures should be instituted. Endotracheal intubation, employing drugs and techniques familiar to the clinician, may be indicated, after initial administration of oxygen by mask, if difficulty is encountered in the maintenance of a patent airway or if prolonged ventilatory support (assisted or controlled) is indicated. Dialysis is of negligible value in the treatment of acute overdosage with lidocaine hydrochloride. The oral LD 50 of lidocaine hydrochloride in non-fasted female rats is 459 (346 to 773) mg/kg (as the salt) and 214 (159 to 324) mg/kg (as the salt) in fasted female rats.

Pediatric Use : Administration of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection in pediatric patients younger than 12 years is not recommended. ( 8.4 ) Geriatric Use : Patients 65 years and over, particularly those with hypertension, may be at increased risk for developing hypotension while undergoing anesthesia with Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection. ( 8.5 ) Moderate to Severe Hepatic Impairment : Consider increased monitoring for bupivacaine systemic toxicity. ( 8.6 )

8.1 Pregnancy Risk Summary Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection is contraindicated for obstetrical paracervical block anesthesia. Its use in this technique has resulted in fetal bradycardia and death [see Contraindications (4) , Warnings and Precautions (5.1) ]. There are no available data on use of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection in pregnant women to inform a drug-associated risk of adverse developmental outcomes. In animal studies, embryo-fetal lethality was noted when bupivacaine was administered subcutaneously to pregnant rabbits during organogenesis at clinically relevant doses. Decreased pup survival was observed in a rat pre- and post-natal developmental study (dosing from implantation through weaning) at a dose level comparable to the daily maximum recommended human dose (MRHD) on a body surface area (BSA) basis. Based on animal data, advise pregnant women of the potential risks to a fetus (see Data ). Local anesthetics rapidly cross the placenta, and when used for epidural, caudal, or pudendal block anesthesia, can cause varying degrees of maternal, fetal, and neonatal toxicity [see Clinical Pharmacology (12.3) ]. The incidence and degree of toxicity depend upon the procedure performed, the type, and amount of drug used, and the technique of drug administration. Adverse reactions in the parturient, fetus, and neonate involve alterations of the CNS, peripheral vascular tone, and cardiac function. If this drug is used during pregnancy, or if the patient becomes pregnant while taking this drug, inform the patient of the potential hazard to the fetus. The estimated background risk of major birth defects and miscarriage for the indicated populations are unknown. In the U.S. general population, the estimated background risk of major birth defects and miscarriage in clinically recognized pregnancies is 2–4% and 15–20%, respectively. Clinical Considerations Maternal Adverse Reactions Maternal hypotension has resulted from regional anesthesia. Local anesthetics produce vasodilation by blocking sympathetic nerves. The supine position is dangerous in pregnant women at term because of aortocaval compression by the gravid uterus. Therefore, during treatment of systemic toxicity, maternal hypotension or fetal bradycardia following regional block, the parturient should be maintained in the left lateral decubitus position if possible, or manual displacement of the uterus off the great vessels be accomplished. Elevating the patient's legs will also help prevent decreases in blood pressure. The fetal heart rate also should be monitored continuously and electronic fetal monitoring is highly advisable. Labor or Delivery Epidural, caudal, or pudendal anesthesia may alter the forces of parturition through changes in uterine contractility or maternal expulsive efforts. Epidural anesthesia has been reported to prolong the second stage of labor by removing the parturient's reflex urge to bear down or by interfering with motor function. The use of obstetrical anesthesia may increase the need for forceps assistance. The use of some local anesthetic drug products during labor and delivery may be followed by diminished muscle strength and tone for the first day or two of life. This has not been reported with bupivacaine. It is extremely important to avoid aortocaval compression by the gravid uterus during administration of regional block to parturients. To do this, the patient must be maintained in the left lateral decubitus position or a blanket roll or sandbag may be placed beneath the right hip and gravid uterus displaced to the left. Data Animal Data Bupivacaine hydrochloride produced developmental toxicity when administered subcutaneously to pregnant rats and rabbits at clinically relevant doses. Bupivacaine hydrochloride was administered subcutaneously to rats at doses of 4.4, 13.3, & 40 mg/kg and to rabbits at doses of 1.3, 5.8, & 22.2 mg/kg during the period of organogenesis (implantation to closure of the hard palate). The high doses are comparable to the daily MRHD of 400 mg/day on a mg/m 2 BSA basis. No embryo-fetal effects were observed in rats at the high dose which caused increased maternal lethality. An increase in embryo-fetal deaths was observed in rabbits at the high dose in the absence of maternal toxicity with the fetal No Observed Adverse Effect Level representing approximately 0.3 times the MRHD on a BSA basis. In a rat pre-and post-natal developmental study (dosing from implantation through weaning) conducted at subcutaneous doses of 4.4, 13.3, & 40 mg/kg, decreased pup survival was observed at the high dose. The high dose is comparable to the daily MRHD of 400 mg/day on a BSA basis.

8.2 Lactation Risk Summary Lactation studies have not been conducted with bupivacaine. Bupivacaine has been reported to be excreted in human milk suggesting that the nursing infant could be theoretically exposed to a dose of the drug. Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection should be administered to lactating women only if clearly indicated. Studies assessing the effects of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection in breastfed children have not been performed. Studies to assess the effect of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection on milk production or excretion have not been performed. The developmental and health benefits of breastfeeding should be considered along with the mother's clinical need for bupivacaine and any potential adverse effects on the breastfed child from bupivacaine or from the underlying maternal condition.

8.4 Pediatric Use Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection is approved for use in adults. Administration of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection in pediatric patients younger than 12 years is not recommended. Continuous infusions of bupivacaine in pediatric patients have been reported to result in high systemic levels of bupivacaine and seizures; high plasma levels may also be associated with cardiovascular abnormalities.

8.5 Geriatric Use Patients 65 years and over, particularly those with hypertension, may be at increased risk for developing hypotension while undergoing anesthesia with Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection. In clinical studies of bupivacaine, elderly patients reached the maximal spread of analgesia and maximal motor blockade more rapidly than younger adult patients. Differences in various pharmacokinetic parameters have been observed between elderly and younger adult patients [see Clinical Pharmacology (12.3) ]. This product is known to be substantially excreted by the kidney, and the risk of adverse reactions to this drug may be greater in patients with impaired renal function. Because elderly patients are more likely to have decreased renal function, care should be taken in dose selection, and it may be useful to monitor renal function. Elderly patients may require lower doses of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection.

8.6 Hepatic Impairment Amide-type local anesthetics, such as bupivacaine, are metabolized by the liver. Patients with severe hepatic impairment, because of their inability to metabolize local anesthetics normally, are at a greater risk of developing toxic plasma concentrations, and potentially local anesthetic systemic toxicity. Therefore, consider reduced dosing and increased monitoring for local anesthetic systemic toxicity in patients with moderate to severe hepatic impairment treated with Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection, especially with repeat doses [see Warnings and Precautions (5.10) ] .

8.7 Renal Impairment Bupivacaine is known to be substantially excreted by the kidney, and the risk of adverse reactions to this drug may be greater in patients with renal impairment. This should be considered when selecting the Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection dosage [see Use in Specific Populations (8.5) ] .

Risk Summary Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection is contraindicated for obstetrical paracervical block anesthesia. Its use in this technique has resulted in fetal bradycardia and death [see Contraindications (4) , Warnings and Precautions (5.1) ]. There are no available data on use of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection in pregnant women to inform a drug-associated risk of adverse developmental outcomes. In animal studies, embryo-fetal lethality was noted when bupivacaine was administered subcutaneously to pregnant rabbits during organogenesis at clinically relevant doses. Decreased pup survival was observed in a rat pre- and post-natal developmental study (dosing from implantation through weaning) at a dose level comparable to the daily maximum recommended human dose (MRHD) on a body surface area (BSA) basis. Based on animal data, advise pregnant women of the potential risks to a fetus (see Data ). Local anesthetics rapidly cross the placenta, and when used for epidural, caudal, or pudendal block anesthesia, can cause varying degrees of maternal, fetal, and neonatal toxicity [see Clinical Pharmacology (12.3) ]. The incidence and degree of toxicity depend upon the procedure performed, the type, and amount of drug used, and the technique of drug administration. Adverse reactions in the parturient, fetus, and neonate involve alterations of the CNS, peripheral vascular tone, and cardiac function. If this drug is used during pregnancy, or if the patient becomes pregnant while taking this drug, inform the patient of the potential hazard to the fetus. The estimated background risk of major birth defects and miscarriage for the indicated populations are unknown. In the U.S. general population, the estimated background risk of major birth defects and miscarriage in clinically recognized pregnancies is 2–4% and 15–20%, respectively. Clinical Considerations Maternal Adverse Reactions Maternal hypotension has resulted from regional anesthesia. Local anesthetics produce vasodilation by blocking sympathetic nerves. The supine position is dangerous in pregnant women at term because of aortocaval compression by the gravid uterus. Therefore, during treatment of systemic toxicity, maternal hypotension or fetal bradycardia following regional block, the parturient should be maintained in the left lateral decubitus position if possible, or manual displacement of the uterus off the great vessels be accomplished. Elevating the patient's legs will also help prevent decreases in blood pressure. The fetal heart rate also should be monitored continuously and electronic fetal monitoring is highly advisable. Labor or Delivery Epidural, caudal, or pudendal anesthesia may alter the forces of parturition through changes in uterine contractility or maternal expulsive efforts. Epidural anesthesia has been reported to prolong the second stage of labor by removing the parturient's reflex urge to bear down or by interfering with motor function. The use of obstetrical anesthesia may increase the need for forceps assistance. The use of some local anesthetic drug products during labor and delivery may be followed by diminished muscle strength and tone for the first day or two of life. This has not been reported with bupivacaine. It is extremely important to avoid aortocaval compression by the gravid uterus during administration of regional block to parturients. To do this, the patient must be maintained in the left lateral decubitus position or a blanket roll or sandbag may be placed beneath the right hip and gravid uterus displaced to the left. Data Animal Data Bupivacaine hydrochloride produced developmental toxicity when administered subcutaneously to pregnant rats and rabbits at clinically relevant doses. Bupivacaine hydrochloride was administered subcutaneously to rats at doses of 4.4, 13.3, & 40 mg/kg and to rabbits at doses of 1.3, 5.8, & 22.2 mg/kg during the period of organogenesis (implantation to closure of the hard palate). The high doses are comparable to the daily MRHD of 400 mg/day on a mg/m 2 BSA basis. No embryo-fetal effects were observed in rats at the high dose which caused increased maternal lethality. An increase in embryo-fetal deaths was observed in rabbits at the high dose in the absence of maternal toxicity with the fetal No Observed Adverse Effect Level representing approximately 0.3 times the MRHD on a BSA basis. In a rat pre-and post-natal developmental study (dosing from implantation through weaning) conducted at subcutaneous doses of 4.4, 13.3, & 40 mg/kg, decreased pup survival was observed at the high dose. The high dose is comparable to the daily MRHD of 400 mg/day on a BSA basis.

Teratogenic Effects Reproduction studies have been performed in rats at doses up to 6.6 times the human dose and have revealed no evidence of harm to the fetus caused by lidocaine hydrochloride. There are, however, no adequate and well-controlled studies in pregnant women. Animal reproduction studies are not always predictive of human response. General consideration should be given to this fact before administering lidocaine hydrochloride to women of childbearing potential, especially during early pregnancy when maximum organogenesis takes place.

12.1 Mechanism of Action Bupivacaine blocks the generation and the conduction of nerve impulses, presumably by increasing the threshold for electrical excitation in the nerve, by slowing the propagation of the nerve impulse, and by reducing the rate of rise of the action potential. In general, the progression of anesthesia is related to the diameter, myelination, and conduction velocity of affected nerve fibers. Clinically, the order of loss of nerve function is as follows: (1) pain, (2) temperature, (3) touch, (4) proprioception, and (5) skeletal muscle tone. Epinephrine is a vasoconstrictor added to bupivacaine to slow absorption into the general circulation and thus prolong maintenance of an active tissue concentration.

12.2 Pharmacodynamics Systemic absorption of bupivacaine produces effects on the cardiovascular system and CNS. At blood concentrations achieved with normal therapeutic doses, changes in cardiac conduction, excitability, refractoriness, contractility, and peripheral vascular resistance are minimal. However, toxic blood concentrations depress cardiac conduction and excitability, which may lead to atrioventricular block, ventricular arrhythmias, and cardiac arrest, sometimes resulting in fatalities. In addition, myocardial contractility is depressed and peripheral vasodilation occurs, leading to decreased cardiac output and arterial blood pressure. These cardiovascular changes are more likely to occur after unintended intravascular injection of bupivacaine [see Warnings and Precautions (5.9) ] . Following systemic absorption, bupivacaine can produce CNS stimulation, CNS depression, or both. Apparent central stimulation is manifested as restlessness, tremors, and shivering, progressing to convulsions, followed by CNS depression and coma progressing ultimately to respiratory arrest. However, bupivacaine has a primary depressant effect on the medulla and on higher centers. The depressed stage may occur without a prior excited state. The duration of local anesthesia after administration of Bupivacaine Hydrochloride Injection is longer than that observed after administration of other commonly used short-acting local anesthetics. There appears to be period of analgesia that persists after the resolution of the block and return of sensation. The onset of action following dental injections is usually 2 to 10 minutes and may last up to 7 hours. The duration of anesthetic effect is prolonged by the addition of epinephrine 1:200,000.

12.3 Pharmacokinetics Systemic plasma levels of bupivacaine following administration of Bupivacaine Hydrochloride Injection do not correlate with local efficacy. Absorption The rate of systemic absorption of bupivacaine is dependent upon the total dose and concentration of drug administered, the route of administration, the vascularity of the administration site, and the presence or absence of epinephrine in the anesthetic solution. A dilute concentration of epinephrine (1:200,000) usually reduces the rate of absorption and peak plasma concentration of bupivacaine, permitting the use of moderately larger total doses and sometimes prolonging the duration of action [see Dosage and Administration (2) ] . After injection of Bupivacaine Hydrochloride Injection for caudal, epidural, or peripheral nerve block, peak levels of bupivacaine in the blood are reached in 30 to 45 minutes, followed by a decline to insignificant levels during the next three to six hours. Distribution Bupivacaine appears to cross the placenta by passive diffusion. The rate and degree of diffusion is governed by (1) the degree of plasma protein binding, (2) the degree of ionization, and (3) the degree of lipid solubility. Fetal/maternal ratios of bupivacaine appear to be inversely related to the degree of plasma protein binding, because only the free, unbound drug is available for placental transfer. Bupivacaine with a high protein binding capacity (95%) has a low fetal/maternal ratio (0.2 to 0.4). The extent of placental transfer is also determined by the degree of ionization and lipid solubility of the drug. Lipid soluble, nonionized drugs readily enter the fetal blood from the maternal circulation. Depending upon the route of administration, bupivacaine is distributed to some extent to all body tissues, with high concentrations found in highly perfused organs such as the liver, lungs, heart, and brain. Pharmacokinetic studies on the plasma profile of bupivacaine after direct intravenous injection (Bupivacaine Hydrochloride Injection is not approved for intravenous use) suggest a three-compartment open model. The first compartment is represented by the rapid intravascular distribution of the drug. The second compartment represents the equilibration of the drug throughout the highly perfused organs such as the brain, myocardium, lungs, kidneys, and liver. The third compartment represents an equilibration of the drug with poorly perfused tissues, such as muscle and fat. Elimination The half-life of bupivacaine in adults is 2.7 hours. Metabolism Amide-type local anesthetics such as bupivacaine are metabolized primarily in the liver via conjugation with glucuronic acid. Pipecoloxylidine is the major metabolite of bupivacaine. The elimination of drug from tissue distribution depends largely upon the availability of binding sites in the circulation to carry it to the liver where it is metabolized. Excretion The kidney is the main excretory organ for most local anesthetics and their metabolites. Urinary excretion is affected by urinary perfusion and factors affecting urinary pH. Only 6% of bupivacaine is excreted unchanged in the urine. Specific Populations Geriatric Patients Elderly patients exhibited higher peak plasma concentrations than younger patients following administration of Bupivacaine Hydrochloride Injection. The total plasma clearance was decreased in these patients [see Use in Specific Populations (8.5) ] . Patients with Hepatic Impairment Various pharmacokinetic parameters of the local anesthetics can be significantly altered by the presence of hepatic disease. Patients with hepatic disease, especially those with severe hepatic disease, may be more susceptible to the potential toxicities of the amide-type local anesthetics [see Use in Specific Populations (8.6) ] . Patients with Renal Impairment Various pharmacokinetic parameters of the local anesthetics can be significantly altered by the presence of renal disease, factors affecting urinary pH, and renal blood flow [see Use in Specific Populations (8.5 , 8.7) ] .

Dexamethasone sodium phosphate injection has a rapid onset but short duration of action when compared with less soluble preparations. Because of this, it is suitable for the treatment of acute disorders responsive to adrenocortical steroid therapy. Naturally occurring glucocorticoids (hydrocortisone and cortisone), which also have salt-retaining properties, are used as replacement therapy in adrenocortical deficiency states. Their synthetic analogs, including dexamethasone, are primarily used for their potent anti-inflammatory effects in disorders of many organ systems. Glucocorticoids cause profound and varied metabolic effects. In addition, they modify the body’s immune responses to diverse stimuli. At equipotent anti-inflammatory doses, dexamethasone almost completely lacks the sodium-retaining property of hydrocortisone and closely related derivatives of hydrocortisone.

Mechanism of Action Lidocaine stabilizes the neuronal membrane by inhibiting the ionic fluxes required for the initiation and conduction of impulses thereby effecting local anesthetic action. Hemodynamics Excessive blood levels may cause changes in cardiac output, total peripheral resistance, and mean arterial pressure. With central neural blockade these changes may be attributable to block of autonomic fibers, a direct depressant effect of the local anesthetic agent on various components of the cardiovascular system, and/or the beta-adrenergic receptor stimulating action of epinephrine when present. The net effect is normally a modest hypotension when the recommended dosages are not exceeded. Pharmacokinetics and Metabolism Information derived from diverse formulations, concentrations and usages reveals that lidocaine is completely absorbed following parenteral administration, its rate of absorption depending, for example, upon various factors such as the site of administration and the presence or absence of a vasoconstrictor agent. Except for intravascular administration, the highest blood levels are obtained following intercostal nerve block and the lowest after subcutaneous administration. The plasma binding of lidocaine is dependent on drug concentration, and the fraction bound decreases with increasing concentration. At concentrations of 1 to 4 mcg of free base per mL 60 to 80 percent of lidocaine is protein bound. Binding is also dependent on the plasma concentration of the alpha-1-acid glycoprotein. Lidocaine crosses the blood-brain and placental barriers, presumably by passive diffusion. Lidocaine is metabolized rapidly by the liver, and metabolites and unchanged drug are excreted by the kidneys. Biotransformation includes oxidative N-dealkylation, ring hydroxylation, cleavage of the amide linkage, and conjugation. N-dealkylation, a major pathway of biotransformation, yields the metabolites monoethylglycinexylidide and glycinexylidide. The pharmacological/toxicological actions of these metabolites are similar to, but less potent than, those of lidocaine. Approximately 90% of lidocaine administered is excreted in the form of various metabolites, and less than 10% is excreted unchanged. The primary metabolite in urine is a conjugate of 4-hydroxy-2,6-dimethylaniline. The elimination half-life of lidocaine following an intravenous bolus injection is typically 1.5 to 2 hours. Because of the rapid rate at which lidocaine is metabolized, any condition that affects liver function may alter lidocaine kinetics. The half-life may be prolonged two-fold or more in patients with liver dysfunction. Renal dysfunction does not affect lidocaine kinetics but may increase the accumulation of metabolites. Factors such as acidosis and the use of CNS stimulants and depressants affect the CNS levels of lidocaine required to produce overt systemic effects. Objective adverse manifestations become increasingly apparent with increasing venous plasma levels above 6 mcg free base per mL. In the rhesus monkey arterial blood levels of 18 to 21 mcg/mL have been shown to be threshold for convulsive activity.