اپی نفرین در کلرید سدیم

1. موارد مصرف و موارد مصرف Adrenalin® یک آگونیست غیرانتخابی آلفا و بتا آدرنرژیک است که نشان داده شده است: افزایش فشار خون شریانی متوسط ​​در بیماران بزرگسال مبتلا به افت فشار خون همراه با شوک سپتیک (1.1) 1.1. فشار خون پایین همراه با شوک سپتیک آدرنالین برای افزایش میانگین فشار خون شریانی در بیماران بزرگسال مبتلا به افت فشار خون همراه با شوک سپتیک نشان داده شده است.

2. دوز و مصرف رقت بیشتری قبل از انفوزیون لازم نیست (2.1) اپی نفرین را در ورید بزرگ تزریق کنید (2.2). تزریق 2.1. ملاحظات عمومی مدیریت آدرنالین یک محصول آماده برای تجویز است که نیازی به رقیق شدن بیشتر قبل از انفوزیون ندارد. قبل از تجویز، ذرات معلق و تغییر رنگ را از نظر بصری بررسی کنید. محلول باید شفاف و بی رنگ باشد. اگر محلول رنگی یا کدر است و یا حاوی ذرات معلق است از آن استفاده نکنید. روکش آلومینیومی را تا زمان استفاده باز نکنید. کیسه انفوزیون آماده و آماده از قبل مخلوط شده دارای یک پورت تنها برای قرار دادن مجموعه تزریق است. این پورت نباید برای حذف محتویات از کیسه یا افزودن داروی دیگری استفاده شود. هنگامی که کیسه انفوزیون به ست انفوزیون متصل شد، تا زمانی که کیسه به ست انفوزیون متصل می ماند، به مدت 24 ساعت پایدار است. فقط تک دوز. قطع مصرف هنگام قطع انفوزیون، سرعت جریان را به تدریج کاهش دهید. از عقب نشینی ناگهانی خودداری کنید. قسمت استفاده نشده را دور بریزید. 2.2. هیپوتانسیون همراه با شوک سپتیک در صورت امکان، تزریق اپی نفرین را در یک ورید بزرگ تزریق کنید. از استفاده از روش اتصال کاتتر خودداری کنید، زیرا انسداد جریان خون در اطراف لوله ممکن است باعث استاز و افزایش غلظت موضعی دارو شود. در بیماران مسن یا کسانی که از بیماری های عروقی انسدادی رنج می برند از رگ های پا خودداری کنید. برای ارائه حمایت همودینامیک در افت فشار خون مرتبط با شوک سپتیک در بیماران بالغ، میزان دوز پیشنهادی انفوزیون اپی نفرین تزریقی داخل وریدی 0.05 میکروگرم بر کیلوگرم در دقیقه تا 2 میکروگرم بر کیلوگرم در دقیقه است و برای دستیابی به فشار متوسط ​​شریانی (MAP) تیتر می شود. دوز ممکن است به صورت دوره ای، مانند هر 10 تا 15 دقیقه، با افزایش 0.05 میکروگرم بر کیلوگرم در دقیقه تا 0.2 میکروگرم بر کیلوگرم در دقیقه تنظیم شود تا به هدف فشار خون مورد نظر برسد. پس از تثبیت همودینامیک، با گذشت زمان، به تدریج از شیر بگیرید، مانند کاهش دوزهای اپی نفرین هر 10 دقیقه برای تعیین اینکه آیا بیمار می تواند ترک تدریجی را تحمل کند یا خیر.

3. اشکال دوز و قوت تزریق: اپی نفرین در کلرید سدیم یک محلول شفاف و بی رنگ در یک ظرف آماده برای استفاده و تک دوز موجود است: 2 میلی گرم / 250 میلی لیتر (8 میکروگرم / میلی لیتر) 4 میلی گرم / 250 میلی لیتر (16 میلی گرم / میلی لیتر) 5 میلی گرم در میلی لیتر (mcg/m25) mg/250 ml (32 mcg/mL) 10 mg/250 ml (40 mcg/mL) تزریق: 250 میلی لیتر ظرف تک دوز با: ( 3 ) - 2 میلی گرم اپی نفرین (8 میکروگرم در میلی لیتر) در 0.9٪ کلرید سدیم - 4 میلی گرم اپی نفرین (16 میکروگرم در میلی لیتر) در 0.9٪ کلرید سدیم - 5 میلی گرم اپی نفرین (20 میکروگرم در میلی لیتر) در 0.9٪ - 8 میلی گرم در میلی لیتر کلرید سدیم (3 میلی لیتر) 0.9٪ کلرید سدیم - 10 میلی گرم اپی نفرین (40 میکروگرم در میلی لیتر) در 0.9٪ کلرید سدیم

4. موارد منع مصرف هیچ. هیچکدام (4)

5. هشدارها و اقدامات احتیاطی فشار خون را به طور مکرر کنترل کنید (5.1) برون ده قلبی را افزایش می دهد و باعث انقباض عروق محیطی می شود (5.2) ممکن است باعث آریتمی قلبی و ایسکمی میوکارد شود. (5.3) از خارج شدن بافتها که می تواند باعث نکروز موضعی شود خودداری کنید (5.4) ممکن است باعث تشدید آنژین صدری یا ایجاد آریتمی بطنی شود (5.5) عروق خونی کلیه را منقبض می کند که ممکن است منجر به الیگوری یا نارسایی کلیوی شود (5.5) 5.1. فشار خون بالا از آنجایی که پاسخ فردی به اپی نفرین ممکن است به طور قابل توجهی متفاوت باشد، فشار خون را به طور مکرر کنترل کرده و برای جلوگیری از افزایش بیش از حد فشار خون تیتر کنید. بیمارانی که مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز (MAOI) یا داروهای ضدافسردگی از نوع تری‌تیلین یا ایمی‌پرامین دریافت می‌کنند، ممکن است در هنگام تجویز اپی نفرین، فشار خون شدید و طولانی‌مدت را تجربه کنند. 5.2. ادم ریوی اپی نفرین برون ده قلبی را افزایش می دهد و باعث انقباض عروق محیطی می شود که ممکن است منجر به ادم ریوی شود. 5.3. آریتمی های قلبی و ایسکمی اپی نفرین ممکن است باعث ایجاد آریتمی قلبی و ایسکمی میوکارد در بیماران، به ویژه بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر، یا کاردیومیوپاتی شود. 5.4. اکستراوازیشن و نکروز بافت با انفوزیون داخل وریدی برای جلوگیری از نکروز موضعی از خارج کردن اپی نفرین در بافت ها خودداری کنید. هنگامی که آدرنالین به صورت داخل وریدی تجویز می شود، محل انفوزیون را مرتباً از نظر جریان آزاد بررسی کنید. بلانچینگ در امتداد مسیر ورید تزریق شده، گاهی اوقات بدون برون ریزی آشکار، ممکن است به انقباض vasa vasorum با افزایش نفوذپذیری دیواره ورید نسبت داده شود که اجازه مقداری نشت را می دهد. این نیز ممکن است در موارد نادر به سطحی تبدیل شود. از این رو، اگر بلانچینگ رخ داد، محل انفوزیون را در فواصل زمانی تغییر دهید تا اثرات انقباض عروق موضعی کاهش یابد. در صورت تزریق کاتکول آمین در ورید مچ پا، احتمال قانقاریا در اندام تحتانی وجود دارد. پادزهر برای ایسکمی اکستراوازیشن: برای جلوگیری از لخته شدن و نکروز در مناطقی که برون‌وازاسیون صورت گرفته است، 10 تا 15 میلی‌لیتر محلول نمکی حاوی 5 تا 10 میلی‌گرم فنتولامین، یک عامل مسدودکننده آدرنرژیک، به آن ناحیه نفوذ کنید. از سرنگی با سوزن زیرپوستی ظریف استفاده کنید و محلول به طور آزاد در سراسر ناحیه نفوذ کند، که به راحتی با ظاهر سرد، سفت و رنگ پریده آن قابل تشخیص است. انسداد سمپاتیک با فنتولامین باعث ایجاد تغییرات هیپرمیک موضعی فوری و آشکار در صورت نفوذ منطقه در عرض 12 ساعت می شود. 5.5. نارسایی کلیوی اپی نفرین عروق خونی کلیه را منقبض می کند که ممکن است منجر به الیگوری یا نارسایی کلیوی شود.

7. تداخلات دارویی داروهایی که با اثرات فشار دهنده اپی نفرین مقابله می کنند عبارتند از مسدود کننده های آلفا، گشادکننده عروق مانند نیترات ها، دیورتیک ها، ضد فشار خون و آلکالوئیدهای ارگوت. (7.1) داروهایی که اثرات اپی نفرین را تشدید می کنند شامل داروهای سمپاتومیمتیک، مسدودکننده های بتا، داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای، مهارکننده های MAO، مهارکننده های COMT، کلونیدین، دوکساپرام، اکسی توسین، لووتیروکسین سدیم و برخی آنتی هیستامین ها هستند. (7.2) داروهایی که پتانسیل آریتموژنیک اپی نفرین را افزایش می دهند عبارتند از مسدود کننده های بتا، سیکلوپروپان و بی حس کننده های هیدروکربنی هالوژنه، آنتی هیستامین ها، هورمون های تیروئید برون زا، دیورتیک ها، گلیکوزیدهای قلبی و کینیدین. برای ایجاد آریتمی قلبی رعایت کنید. (7.3) داروهای کاهش دهنده پتاسیم، از جمله کورتیکواستروئیدها، دیورتیک ها و تئوفیلین، اثرات هیپوکالمیک اپی نفرین را تشدید می کنند. (7.4) 7.1. داروها با اثرات فشار دهنده آلفا بلوکرهای اپی نفرین، مانند گشادکننده عروق فنتولامین، مانند نیترات ها، دیورتیک ها، ضد فشار خون، آلکالوئیدهای ارگوت ضد روان پریشی فنوتیازین 7.2. داروهای تقویت کننده اثرات فشاری داروهای سمپاتومیمتیک اپی نفرین، بتا بلوکرها، مانند پروپرانولول ضد افسردگی های سه حلقه ای مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAO) مهارکننده های کاتکول-O-متیل ترانسفراز (COMT)، مانند انتاکاپون کلونیدین دوکساپرام اکسی. داروهای تقویت کننده اثرات آریتموژنیک اپی نفرین بیمارانی که همزمان هر یک از داروهای زیر را دریافت می کنند باید از نظر ایجاد آریتمی قلبی به دقت تحت نظر قرار گیرند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.5) و عوارض جانبی (6) مراجعه کنید]. بتا بلوکرها، مانند پروپرانولول سیکلوپروپان یا بی حس کننده های هیدروکربنی هالوژنه، مانند هالوتان آنتی هیستامین ها هورمون های تیروئیدی دیورتیک ها گلیکوزیدهای قلبی، مانند دیژیتال گلیکوزید کوینیدین 7.4. داروهای تقویت کننده اثرات هیپوکالمیک اپی نفرین دیورتیک های دفع کننده پتاسیم کورتیکواستروئیدها تئوفیلین

6. واکنش های نامطلوب واکنش های نامطلوب زیر در جای دیگری در برچسب گذاری مورد بحث قرار گرفته است: فشار خون [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1)] ادم ریوی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2)] آریتمی قلبی و ایسکمی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3)] اکستراوازیشن و نکروز بافتی پیش از انفوزیون (5.4 نکروز داخل وریدی). )] نارسایی کلیه [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.5) مراجعه کنید] عوارض جانبی زیر مرتبط با انفوزیون اپی نفرین در ادبیات شناسایی شد. از آنجایی که این واکنش‌ها به‌طور داوطلبانه از جمعیتی با اندازه نامشخص گزارش می‌شوند، همیشه نمی‌توان فراوانی آن‌ها را به طور قابل اعتماد تخمین زد یا یک رابطه علّی با قرار گرفتن در معرض دارو ایجاد کرد. اختلالات قلبی عروقی: تاکی کاردی، تاکی کاردی فوق بطنی، آریتمی های بطنی، ایسکمی میوکارد، انفارکتوس میوکارد، ایسکمی اندام، ادم ریوی اختلالات گوارشی: تهوع، استفراغ اختلالات عمومی و شرایط اداری: درد قفسه سینه، اکستراوااساسیون، هیپوگلیسمی، هیپوگلیسمی، متابولیک اسید، هیپوگلیسمی، هیپوگلیسمی اختلالات سیستم عصبی: سردرد، عصبی بودن، پارستزی، لرزش، سکته مغزی، خونریزی سیستم عصبی مرکزی اختلالات روانپزشکی : تحریک پذیری اختلالات کلیوی : نارسایی کلیه تنفسی : ادم ریوی، رایل اختلالات پوست و بافت زیر جلدی : دیافورز، رنگ پریدگی، پیلوارکشن، سفید شدن پوست، نکروز پوست همراه با برون‌وازاسیون شایع‌ترین واکنش‌های نامطلوب به اپی نفرین تجویزی سیستمیک، سردرد است. اضطراب؛ دلهره بی قراری؛ لرزش؛ ضعف؛ سرگیجه؛ عرق کردن؛ تپش قلب؛ رنگ پریدگی؛ سردی محیطی؛ حالت تهوع / استفراغ؛ و/یا مشکلات تنفسی آریتمی، از جمله فیبریلاسیون بطنی کشنده، افزایش سریع فشار خون که باعث خونریزی مغزی می شود و آنژین صدری رخ داده است. (6) برای گزارش واکنش های نامطلوب مشکوک، با Par Health به شماره 1-800-828-9393 یا FDA به شماره 1-800-FDA-1088 یا www.fda.gov/medwatch تماس بگیرید.

10. OVERDOSAGE Overdosage of epinephrine may produce extremely elevated arterial pressure, which may result in cerebrovascular hemorrhage, particularly in elderly patients. Overdosage may also result in pulmonary edema because of peripheral vascular constriction together with cardiac stimulation. Epinephrine overdosage can also cause transient bradycardia followed by tachycardia and these may be accompanied by potentially fatal cardiac arrhythmias. Premature ventricular contractions may appear within one minute after injection and may be followed by multifocal ventricular tachycardia (prefibrillation rhythm). Subsidence of the ventricular effects may be followed by atrial tachycardia and occasionally by atrioventricular block. Myocardial ischemia and infarction, cardiomyopathy, extreme pallor and coldness of the skin, metabolic acidosis due to elevated blood lactic acid levels, and renal insufficiency and failure have also been reported. Epinephrine is rapidly inactivated in the body and treatment following overdose with epinephrine is primarily supportive. Treatment of pulmonary edema consists of a rapidly acting alpha- adrenergic blocking drug (such as phentolamine mesylate) and respiratory support. Treatment of arrhythmias consists of administration of a beta-adrenergic blocking drug (such as propranolol). If necessary, pressor effects may be counteracted by rapidly acting vasodilators (such as nitrates) or α-adrenergic blocking drugs. If prolonged hypotension follows such measures, it may be necessary to administer another pressor drug.

8.1. Pregnancy Risk Summary Limited published data on epinephrine use in pregnant women are not sufficient to determine a drug-associated risk of major birth defects or miscarriage. However, there are risks to the mother and fetus associated with epinephrine use during labor or delivery and risks due to untreated hypotension associated with septic shock ( see Clinical Considerations ). In animal reproduction studies, epinephrine demonstrated adverse developmental effects when administered to pregnant rabbits (gastroschisis), mice (teratogenic effects, embryonic lethality, and delayed skeletal ossification), and hamsters (embryonic lethality and delayed skeletal ossification) during organogenesis at doses approximately 15 times, 3 times and 2 times, respectively, the maximum recommended daily dose (see Data ) . The estimated background risk of major birth defects and miscarriage for the indicated population is unknown. All pregnancies have a background risk of birth defect, loss, or other adverse outcomes. In the United States general population, the estimated background risk of major birth defects and miscarriage in clinically recognized pregnancies is 2-4% and 15-20%, respectively. Clinical Considerations Disease-associated maternal and/or embryo/fetal risk Hypotension associated with septic shock is a medical emergency in pregnancy which can be fatal if left untreated. Delaying treatment in pregnant women with hypotension associated with septic shock may increase the risk of maternal and fetal morbidity and mortality. Do not withhold life-sustaining therapy for a pregnant woman. Labor or Delivery Epinephrine usually inhibits spontaneous, or oxytocin induced contractions of the pregnant human uterus and may delay the second stage of labor. Avoid epinephrine during the second stage of labor. In dosage sufficient to reduce uterine contractions, the drug may cause a prolonged period of uterine atony with hemorrhage. Avoid epinephrine in obstetrics when maternal blood pressure exceeds 130/80 mmHg. Although epinephrine may improve maternal hypotension associated with septic shock, it may result in uterine vasoconstriction, decreased uterine blood flow, and fetal anoxia. Data Animal Data In an embryofetal development study with pregnant rabbits dosed during the period of organogenesis (on days 3 to 5, 6 to 7 or 7 to 9 of gestation), epinephrine caused teratogenic effects (including gastroschisis) at doses approximately 15 times the maximum recommended intramuscular, subcutaneous, or intravenous dose (on a mg/m 2 basis at a maternal subcutaneous dose of 1.2 mg/kg/day for two to three days). Animals treated on days 6 to 7 had decreased number of implantations. In an embryofetal development study, pregnant mice were administered epinephrine (0.1 to 10 mg/kg/day) on Gestation Days 6 to 15. Teratogenic effects, embryonic lethality, and delays in skeletal ossification were observed at approximately 3 times the maximum recommended intramuscular, subcutaneous, or intravenous dose (on a mg/m 2 basis at maternal subcutaneous dose of 1 mg/kg/day for 10 days). These effects were not seen in mice at approximately 2 times the maximum recommended daily intramuscular or subcutaneous dose (on a mg/m 2 basis at a subcutaneous maternal dose of 0.5 mg/kg/day for 10 days). In an embryofetal development study with pregnant hamsters dosed during the period of organogenesis from gestation days 7 to 10, epinephrine produced reductions in litter size and delayed skeletal ossification at doses approximately 2 times the maximum recommended intramuscular, subcutaneous, or intravenous dose (on a mg/m 2 basis at a maternal subcutaneous dose of 0.5 mg/kg/day).

8.4. Pediatric Use Safety and effectiveness of epinephrine in pediatric patients with septic shock have not been established.

8.5. Geriatric Use Clinical studies of epinephrine for the treatment of hypotension associated with septic shock did not include sufficient numbers of subjects aged 65 and over to determine whether they respond differently from younger subjects. Other reported clinical experience has not identified differences in responses between the elderly and younger patients. In general, dose selection for an elderly patient should be cautious, usually starting at the low end of the dosing range, reflecting the greater frequency of decreased hepatic, renal, or cardiac function, and of concomitant disease or other drug therapy.

11. DESCRIPTION Adrenalin (epinephrine in sodium chloride injection) is a sympathomimetic catecholamine. The chemical name of epinephrine is: 1,2- Benzenediol, 4-[(1R)-1-hydroxy-2-(methylamino)ethyl]-, or (-)-3,4-Dihydroxy-α-[2- (methylamino)ethyl]benzyl alcohol. The chemical structure of epinephrine is: The molecular weight of epinephrine is 183.2. Epinephrine solution deteriorates rapidly on exposure to air or light, turning pink from oxidation to adrenochrome and brown from the formation of melanin. Adrenalin (epinephrine in sodium chloride injection) is a clear, colorless, sterile solution administered by intravenous infusion, supplied in a 250 mL infusion bag. It is provided in five (5) ready-to-use concentrations containing: Ingredient Concentration 8 mcg/mL 16 mcg/mL 20 mcg/mL 32 mcg/mL 40 mcg/mL Epinephrine, USP 8 mcg 16 mcg 20 mcg 32 mcg 40 mcg Sodium chloride, USP 9 mg 9 mg 9 mg 9 mg 9 mg Disodium Edetate Dihydrate (EDTA), USP 10 mcg 10 mcg 10 mcg 10 mcg 10 mcg L (+) Tartaric Acid, NF 6.6 mcg 13.1 mcg 16.4 mcg 26.2 mcg 32.8 mcg It may contain hydrochloric acid and/or sodium hydroxide for pH adjustment. It has a pH range of 3.7 - 4.3. The headspace in the containers has been displaced with nitrogen gas. chemical structure

12. CLINICAL PHARMACOLOGY 12.1. Mechanism of Action Epinephrine acts on both alpha and beta-adrenergic receptors. The mechanism of the rise in blood pressure is 3-fold: a direct myocardial stimulation that increases the strength of ventricular contraction (positive inotropic action), an increased heart rate (positive chronotropic action), and peripheral vasoconstriction. 12.2. Pharmacodynamics Intravenous use for hypotension associated with septic shock Following intravenous administration of epinephrine, increases in systolic blood pressure and heart rate are observed. Decreases in systemic vascular resistance and diastolic blood pressure are observed at low doses of epinephrine because of β2-mediated vasodilation, but are overtaken by α1-mediated peripheral vasoconstriction at higher doses leading to increase in diastolic blood pressure. The onset of blood pressure increase following an intravenous dose of epinephrine is < 5 minutes and the time to offset blood pressure response occurs within 15 minutes. Most vascular beds are constricted including renal, splanchnic, mucosal and skin. Epinephrine causes mydriasis when administered parenterally. 12.3. Pharmacokinetics Following intravenous injection, epinephrine is rapidly cleared from the plasma with an effective half-life of < 5 minutes. A pharmacokinetic steady state following continuous intravenous infusion is achieved within 10-15 minutes. In patients with septic shock, epinephrine displays dose-proportional pharmacokinetics in the infusion dose range of 0.03 to 1.7 mcg/kg/min. Epinephrine is extensively metabolized with only a small amount excreted unchanged. Epinephrine is rapidly degraded to vanillylmandelic acid, an inactive metabolite, by monoamine oxidase and catechol-O-methyltransferase that are abundantly expressed in the liver, kidneys and other extraneuronal tissues. The tissues with the highest contribution to removal of circulating exogenous epinephrine are the liver (32%), kidneys (25%), skeletal muscle (20%), and mesenteric organs (12%). Specific Populations Elderly In a pharmacokinetic study of 45-minute epinephrine infusions given to healthy men aged 20 to 25 years and healthy men aged 60 to 65 years, the mean plasma metabolic clearance rate of epinephrine at steady state was greater among the older men (144.8 versus 78 mL/kg/min for a 0.0143 mcg/kg/min infusion). Body Weight Body weight has been found to influence epinephrine pharmacokinetics. Higher body weight was associated with a higher plasma epinephrine clearance and a lower concentration plateau.

12.1. Mechanism of Action Epinephrine acts on both alpha and beta-adrenergic receptors. The mechanism of the rise in blood pressure is 3-fold: a direct myocardial stimulation that increases the strength of ventricular contraction (positive inotropic action), an increased heart rate (positive chronotropic action), and peripheral vasoconstriction.

12.2. Pharmacodynamics Intravenous use for hypotension associated with septic shock Following intravenous administration of epinephrine, increases in systolic blood pressure and heart rate are observed. Decreases in systemic vascular resistance and diastolic blood pressure are observed at low doses of epinephrine because of β2-mediated vasodilation, but are overtaken by α1-mediated peripheral vasoconstriction at higher doses leading to increase in diastolic blood pressure. The onset of blood pressure increase following an intravenous dose of epinephrine is < 5 minutes and the time to offset blood pressure response occurs within 15 minutes. Most vascular beds are constricted including renal, splanchnic, mucosal and skin. Epinephrine causes mydriasis when administered parenterally.

12.3. Pharmacokinetics Following intravenous injection, epinephrine is rapidly cleared from the plasma with an effective half-life of < 5 minutes. A pharmacokinetic steady state following continuous intravenous infusion is achieved within 10-15 minutes. In patients with septic shock, epinephrine displays dose-proportional pharmacokinetics in the infusion dose range of 0.03 to 1.7 mcg/kg/min. Epinephrine is extensively metabolized with only a small amount excreted unchanged. Epinephrine is rapidly degraded to vanillylmandelic acid, an inactive metabolite, by monoamine oxidase and catechol-O-methyltransferase that are abundantly expressed in the liver, kidneys and other extraneuronal tissues. The tissues with the highest contribution to removal of circulating exogenous epinephrine are the liver (32%), kidneys (25%), skeletal muscle (20%), and mesenteric organs (12%). Specific Populations Elderly In a pharmacokinetic study of 45-minute epinephrine infusions given to healthy men aged 20 to 25 years and healthy men aged 60 to 65 years, the mean plasma metabolic clearance rate of epinephrine at steady state was greater among the older men (144.8 versus 78 mL/kg/min for a 0.0143 mcg/kg/min infusion). Body Weight Body weight has been found to influence epinephrine pharmacokinetics. Higher body weight was associated with a higher plasma epinephrine clearance and a lower concentration plateau.

13.1. Carcinogenesis, Mutagenesis, Impairment of Fertility Long-term studies to evaluate the carcinogenic potential of epinephrine have not been conducted. Epinephrine and other catecholamines have been shown to have mutagenic potential in vitro . Epinephrine was positive in the Salmonella bacterial reverse mutation assay, positive in the mouse lymphoma assay, and negative in the in vivo micronucleus assay. Epinephrine is an oxidative mutagen based on the E. coli WP2 Mutoxitest bacterial reverse mutation assay. This should not prevent the use of epinephrine under the conditions noted under Indications and Usage ( 1 ). The potential for epinephrine to impair reproductive performance has not been evaluated, but epinephrine has been shown to decrease implantation in female rabbits dosed subcutaneously with 1.2 mg/kg/day (15-fold the highest human intramuscular or subcutaneous daily dose) during gestation days 3 to 9.