هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن

قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن فقط باید توسط متخصصین مراقبت های بهداشتی که در مورد استفاده از مواد افیونی و نحوه کاهش خطرات مرتبط با آن آگاهی دارند تجویز شود. از کمترین دوز موثر برای کوتاه ترین مدت زمان مطابق با اهداف درمانی فردی بیمار استفاده کنید [به هشدارها مراجعه کنید]. از آنجایی که با افزایش دوز مواد افیونی، خطر مصرف بیش از حد افزایش می‌یابد، برای بیمارانی که دوزهای پایین‌تر در آنها مؤثر نیست و مزایای مورد انتظار استفاده از دوز بالاتر مواد افیونی در آنها به وضوح بر خطرات قابل‌توجهی بیشتر است، تیتراسیون به دوزهای بالاتر قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن ذخیره می‌شود. بسیاری از شرایط درد حاد (به عنوان مثال، دردی که با تعدادی از روش‌های جراحی یا آسیب‌های اسکلتی عضلانی حاد رخ می‌دهد) بیش از چند روز به یک مسکن مخدر نیاز ندارند. دستورالعمل های بالینی در مورد تجویز مواد افیونی برای برخی از شرایط درد حاد در دسترس است. در دوز و مدت زمان مورد نیاز برای مدیریت درد به اندازه کافی درد، به دلیل درد و عوامل فردی بیمار، تنوع وجود دارد. رژیم دوز را برای هر بیمار جداگانه شروع کنید، با در نظر گرفتن علت زمینه ای بیمار و شدت درد، درمان و پاسخ مسکن قبلی، و عوامل خطر برای اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده [به هشدارها مراجعه کنید]. دپرسیون تنفسی می تواند در هر زمانی در طول درمان با مواد افیونی اتفاق بیفتد، به ویژه هنگامی که شروع و بعد از آن دوز با هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن افزایش می یابد. این خطر را هنگام انتخاب دوز اولیه و هنگام تنظیم دوز در نظر بگیرید [به هشدارها مراجعه کنید]. دسترسی بیمار به داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی برای درمان اضطراری مصرف بیش از حد مواد افیونی، بیماران و مراقبان را در مورد عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (مانند نالوکسان، نالمفن) آگاه کنید. در مورد اهمیت دسترسی به یک عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی بحث کنید، به خصوص اگر بیمار دارای عوامل خطر برای مصرف بیش از حد اوردوز باشد (مانند مصرف همزمان داروهای مضعف CNS، سابقه اختلال مصرف مواد افیونی یا مصرف بیش از حد مواد مخدر) یا اگر اعضای خانواده (از جمله کودکان) یا سایر تماس های نزدیک در معرض خطر مصرف بیش از حد یا مصرف تصادفی مواد افیونی باشند. وجود عوامل خطر برای مصرف بیش از حد نباید از مدیریت درد در هیچ بیمار جلوگیری کند [به هشدارها مراجعه کنید. اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده؛ افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی؛ خطرات ناشی از مصرف همزمان با بنزودیازپین ها یا سایر داروهای مضعف CNS]. در مورد گزینه های بدست آوردن یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (به عنوان مثال، نسخه، بدون نسخه، یا به عنوان بخشی از یک برنامه مبتنی بر جامعه) بحث کنید. تفاوت های مهمی بین عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی وجود دارد، مانند مسیر تجویز، قدرت محصول، محدوده سنی تایید شده بیمار و فارماکوکینتیک. قبل از توصیه یا تجویز چنین عاملی، همانطور که در برچسب تایید شده برای آن محصولات ذکر شده است، با این تفاوت ها آشنا باشید. دوز اولیه استفاده از قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن به عنوان اولین ضد درد اپیوئیدی درمان را با قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن با دوز یک قرص هر 4 تا 6 ساعت در صورت نیاز برای درد، با کمترین دوز لازم برای دستیابی به بی دردی کافی آغاز کنید. دوز را بر اساس پاسخ هر بیمار به دوز اولیه قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن تیتر کنید. مقدار مصرف نباید بیش از 5 قرص در یک دوره 24 ساعته باشد. کمترین دوز موثر یا طولانی ترین فاصله دوز باید برای هر بیمار جستجو شود (به هشدارها مراجعه کنید)، به ویژه در افراد مسن. پس از مشاهده پاسخ اولیه به درمان با هیدروکودون بی تارتارات و قرص ایبوپروفن، دوز و دفعات دوز باید متناسب با نیاز بیمار تنظیم شود، بدون اینکه از کل دوز روزانه توصیه شده بیشتر شود. تیتراسیون و حفظ درمان قرص های هیدروکودون بی تارتارات و ایبوپروفن را به صورت جداگانه به دوزی که بی دردی کافی ارائه می دهد و عوارض جانبی را به حداقل می رساند، تیتر کنید. بیماران دریافت کننده قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن را به طور مداوم مورد ارزیابی مجدد قرار دهید تا حفظ کنترل درد، علائم و نشانه های ترک مواد افیونی و سایر واکنش های نامطلوب، و همچنین ارزیابی مجدد برای ایجاد اعتیاد، سوء استفاده، یا سوء استفاده را ارزیابی کنید (به هشدارها مراجعه کنید). ارتباط مکرر بین تجویز کننده، سایر اعضای تیم مراقبت های بهداشتی، بیمار، و مراقب/خانواده در طول دوره های تغییر نیازهای مسکن، از جمله تیتراسیون اولیه، مهم است. اگر سطح درد پس از تثبیت دوز افزایش یافت، سعی کنید قبل از افزایش دوز هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن، منبع افزایش درد را شناسایی کنید. اگر پس از افزایش دوز، عوارض جانبی غیرقابل قبول مرتبط با مواد افیونی مشاهده شد (از جمله افزایش درد پس از افزایش دوز)، کاهش دوز را در نظر بگیرید [به هشدارها مراجعه کنید]. دوز را برای به دست آوردن تعادل مناسب بین مدیریت درد و عوارض جانبی مرتبط با مواد افیونی تنظیم کنید. کاهش ایمن و قطع مصرف قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن در بیمارانی که ممکن است از نظر فیزیکی به مواد افیونی وابسته باشند، مصرف قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن را به طور ناگهانی قطع نکنید. کاهش سریع یا قطع ناگهانی مسکن های مخدر در بیمارانی که از نظر جسمی به مواد افیونی وابسته هستند منجر به علائم جدی ترک، درد کنترل نشده و خودکشی شده است. کاهش سریع یا قطع ناگهانی مصرف نیز با تلاش‌هایی برای یافتن منابع دیگر مسکن‌های افیونی مرتبط است که ممکن است با جستجوی مواد مخدر برای سوء مصرف اشتباه گرفته شود. بیماران همچنین ممکن است سعی کنند درد یا علائم ترک خود را با مواد افیونی غیرقانونی مانند هروئین و سایر مواد درمان کنند. هنگامی که تصمیمی برای کاهش دوز یا قطع درمان در یک بیمار وابسته به مواد افیونی گرفته می شود که از قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن استفاده می کند، عوامل مختلفی باید در نظر گرفته شود، از جمله کل دوز روزانه مواد افیونی (از جمله هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن) که بیمار مصرف کرده است، مدت زمان درمان، نوع درد. درمان شده و ویژگی های جسمی و روانی بیمار. حصول اطمینان از مراقبت مداوم از بیمار و توافق بر سر برنامه و برنامه پیگیری مناسب به طوری که اهداف و انتظارات بیمار و ارائه دهنده روشن و واقع بینانه باشد، مهم است. هنگامی که داروهای ضد درد اپیوئیدی به دلیل مشکوک به اختلال مصرف مواد قطع می شوند، بیمار را ارزیابی و درمان کنید یا برای ارزیابی و درمان اختلال مصرف مواد مراجعه کنید. درمان باید شامل رویکردهای مبتنی بر شواهد باشد، مانند درمان با کمک دارو برای اختلال مصرف مواد افیونی. بیماران پیچیده با درد همراه و اختلالات مصرف مواد ممکن است از ارجاع به متخصص سود ببرند. هیچ برنامه استانداردی برای کاهش مواد افیونی وجود ندارد که برای همه بیماران مناسب باشد. عملکرد بالینی خوب یک برنامه خاص بیمار را برای کاهش تدریجی دوز مواد افیونی دیکته می کند. برای بیمارانی که از قرص‌های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن استفاده می‌کنند و از نظر فیزیکی وابسته به مواد افیونی هستند، برای جلوگیری از علائم ترک، کاهش دوز را با یک افزایش کوچک به اندازه کافی (مثلاً بیش از 10 تا 25 درصد از کل دوز روزانه) شروع کنید و با فاصله هر 2 تا 4 هفته، دوز را کاهش دهید. بیمارانی که برای دوره های زمانی کوتاه تری از مواد افیونی استفاده کرده اند ممکن است کاهش سریع تری را تحمل کنند. ممکن است لازم باشد که دوزهای قوت کمتری به بیمار داده شود تا یک کاهش موفقیت آمیز انجام شود. برای مدیریت درد و علائم ترک، در صورت بروز، بیمار را مرتباً ارزیابی کنید. علائم رایج ترک شامل بی قراری، اشک ریزش، رینوره، خمیازه کشیدن، تعریق، لرز، میالژی و میدریازیس است. علائم و نشانه های دیگری نیز ممکن است ایجاد شود، از جمله تحریک پذیری، اضطراب، کمردرد، درد مفاصل، ضعف، گرفتگی شکم، بی خوابی، حالت تهوع، بی اشتهایی، استفراغ، اسهال، یا افزایش فشار خون، تعداد تنفس یا ضربان قلب. در صورت بروز علائم ترک، ممکن است لازم باشد که تاپر را برای مدتی مکث کنید یا دوز ضددرد اپیوئیدی را به دوز قبلی افزایش دهید و سپس با کاهش آهسته‌تری ادامه دهید. علاوه بر این، بیماران را از نظر هرگونه تغییر در خلق و خو، ظهور افکار خودکشی یا استفاده از مواد دیگر ارزیابی کنید. هنگام مدیریت بیمارانی که مسکن های مخدر مصرف می کنند، به ویژه آنهایی که برای مدت طولانی و/یا با دوزهای بالا برای درد مزمن تحت درمان قرار گرفته اند، اطمینان حاصل کنید که یک رویکرد چندوجهی برای مدیریت درد، از جمله حمایت از سلامت روان (در صورت نیاز)، قبل از شروع کاهش درد ضددرد اپیوئیدی وجود دارد. یک رویکرد چندوجهی برای مدیریت درد ممکن است درمان درد مزمن را بهینه کند، و همچنین به کاهش موفقیت آمیز مسکن مخدر کمک کند [به هشدارها/ ترک، سوء مصرف و وابستگی به مواد مخدر مراجعه کنید].

اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده از اجزای هیدروکودون قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن حاوی هیدروکودون است که یک ماده کنترل شده در جدول دوم است. به عنوان یک محصول حاوی مواد افیونی، قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن، کاربران را در معرض خطرات اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده قرار می دهد (به سوء مصرف مواد مخدر و وابستگی مراجعه کنید). اگرچه خطر اعتیاد در هر فردی ناشناخته است، اما می تواند در بیمارانی که به طور مناسب قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن تجویز می کنند، رخ دهد. اعتیاد می تواند در دوزهای توصیه شده و در صورت سوء استفاده یا سوء استفاده از دارو رخ دهد. خطر مصرف بیش از حد یا مرگ ناشی از مصرف بیش از حد مواد افیونی با دوزهای بالاتر مواد افیونی افزایش می یابد و این خطر در طول دوره درمان ادامه می یابد. در مطالعات پس از بازاریابی، اعتیاد، سوء مصرف، استفاده نادرست و مصرف بیش از حد مواد مخدر کشنده و غیرکشنده در بیماران با مصرف طولانی مدت مواد افیونی مشاهده شد [واکنش های نامطلوب]. قبل از تجویز قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن، خطر اعتیاد، سوء مصرف یا سوء مصرف هر بیمار را ارزیابی کنید و همه بیمارانی که قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن دریافت می کنند را برای ایجاد این رفتارها و شرایط دوباره ارزیابی کنید. خطرات در بیماران با سابقه شخصی یا خانوادگی سوء مصرف مواد (از جمله سوء مصرف مواد مخدر یا الکل یا اعتیاد) یا بیماری روانی (مانند افسردگی اساسی) افزایش می یابد. با این حال، پتانسیل این خطرات نباید از مدیریت صحیح درد در هر بیمار ممانعت کند. برای بیماران در معرض خطر ممکن است مواد افیونی مانند هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن تجویز شود، اما استفاده در چنین بیمارانی مستلزم مشاوره شدید در مورد خطرات و استفاده صحیح از قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن همراه با ارزیابی مجدد مکرر از نظر علائم اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده است. توصیه یا تجویز یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی را در نظر بگیرید (هشدارها، دوز و نحوه مصرف. مواد افیونی برای استفاده غیرپزشکی جستجو می شوند و در معرض انحراف از مصرف تجویز شده قانونی هستند. این خطرات را هنگام تجویز یا توزیع هیدروکودون بیتارترات و قرص هیدروکودون بیتارات در نظر بگیرید. راهبردهای کاهش این خطرات شامل تجویز دارو در کمترین مقدار مناسب و توصیه به بیمار در نگهداری دقیق دارو در طول دوره درمان و دفع صحیح داروی استفاده نشده است. برای اطلاع از نحوه جلوگیری و تشخیص سوء استفاده یا انحراف از این محصول، با هیئت صدور مجوز حرفه ای ایالتی یا مرجع مواد تحت کنترل دولتی تماس بگیرید. افسردگي تنفسي تهديد كننده حيات، افسردگي تنفسي شديد، تهديد كننده يا كشنده حتي در صورت استفاده از مواد افيوني گزارش شده است. افسردگی تنفسی، اگر فورا تشخیص داده نشود و درمان نشود، ممکن است منجر به ایست تنفسی و مرگ شود. مدیریت افسردگی تنفسی بسته به وضعیت بالینی بیمار ممکن است شامل مشاهده دقیق، اقدامات حمایتی، و استفاده از داروهای معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی باشد (به اوردوز مراجعه کنید). احتباس دی اکسید کربن (CO2) ناشی از افسردگی تنفسی ناشی از مواد افیونی می تواند اثرات آرام بخش مواد افیونی را تشدید کند. در حالی که افسردگی تنفسی جدی، تهدید کننده زندگی یا کشنده می تواند در هر زمانی در طول استفاده از قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن رخ دهد، این خطر در طول شروع درمان یا پس از افزایش دوز بیشتر است. برای کاهش خطر ابتلا به افسردگی تنفسی، دوز مناسب و تیتراسیون قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن ضروری است (به دوز و نحوه مصرف مراجعه کنید). تخمین بیش از حد دوز هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن هنگام تبدیل بیماران از یک فرآورده مخدر دیگر می تواند منجر به مصرف بیش از حد دارو در اولین دوز شود. مصرف تصادفی حتی یک دوز از قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن، به ویژه توسط کودکان، می تواند منجر به افسردگی تنفسی و مرگ ناشی از مصرف بیش از حد قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن شود. به بیماران و مراقبان در مورد نحوه تشخیص افسردگی تنفسی آموزش دهید و بر اهمیت تماس با 911 یا دریافت فوری کمک پزشکی در صورت مصرف بیش از حد شناخته شده یا مشکوک تأکید کنید (به احتیاط ها، اطلاعات برای بیماران مراجعه کنید). مواد افیونی می توانند باعث اختلالات تنفسی مرتبط با خواب از جمله آپنه مرکزی خواب (CSA) و هیپوکسمی مرتبط با خواب شوند. مصرف مواد افیونی خطر ابتلا به CSA را به صورت وابسته به دوز افزایش می دهد. در بیمارانی که با CSA مراجعه می کنند، کاهش دوز مواد افیونی را با استفاده از بهترین شیوه ها برای کاهش مصرف مواد افیونی در نظر بگیرید (به دوز و نحوه تجویز مراجعه کنید). خطرات ناشی از مصرف همزمان با بنزودیازپین ها یا سایر داروهای مضعف CNS آرامبخشی عمیق، افسردگی تنفسی، کما و مرگ ممکن است در نتیجه مصرف همزمان هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن با بنزودیازپین ها یا سایر داروهای مضعف CNS (مانند داروهای غیر بنزودیازپین، ضداکسیپین ها) باشد. آرام بخش ها، شل کننده های عضلانی، داروهای بیهوشی عمومی، داروهای ضد روان پریشی، گاباپنتینوئیدها [گاباپنتین یا پره گابالین] سایر مواد افیونی،). به دلیل این خطرات، تجویز همزمان این داروها را برای استفاده در بیمارانی که گزینه های درمانی جایگزین برای آنها ناکافی است، رزرو کنید. مطالعات مشاهده‌ای نشان داده‌اند که مصرف همزمان مسکن‌های اپیوئیدی و بنزودیازپین‌ها خطر مرگ و میر ناشی از مصرف دارو را در مقایسه با استفاده از مسکن‌های مخدر به تنهایی افزایش می‌دهد. به دلیل خواص دارویی مشابه، منطقی است که خطر مشابهی را با مصرف همزمان سایر داروهای مضعف CNS با داروهای ضد درد اپیوئیدی انتظار داشته باشیم (به موارد احتیاطی: تداخلات دارویی مراجعه کنید). اگر تصمیم به تجویز بنزودیازپین یا سایر داروهای مضعف CNS به همراه مسکن مخدر گرفته شده است، کمترین دوز موثر و حداقل مدت زمان مصرف همزمان را تجویز کنید. در بیمارانی که قبلاً مسکن اپیوئیدی دریافت می‌کنند، دوز اولیه بنزودیازپین یا سایر داروهای مضعف CNS را کمتر از آنچه در غیاب یک اپیوئید نشان داده شده است تجویز کنید و بر اساس پاسخ بالینی آن را تیتر کنید. اگر در بيماري كه قبلاً بنزوديازپين يا ساير داروهاي مضعف CNS مصرف مي‌كند، داروي ضددرد شبه افيوني شروع شود، دوز اوليه كمتري از مسكن اپيوييدي را تجويز كنيد و بر اساس پاسخ باليني آن را تيتر كنيد. بیماران و مراقبان را از این تعامل بالقوه آگاه کنید، آنها را در مورد علائم و نشانه های افسردگی تنفسی (از جمله آرام بخش) آموزش دهید. در صورت لزوم استفاده همزمان، توصیه یا تجویز یک داروی معکوس کننده بیش از حد مواد افیونی را در نظر بگیرید (به هشدارها، دوز و مصرف، و مصرف بیش از حد مراجعه کنید). (از جمله الکل و مواد مخدر). به بیماران توصیه کنید تا زمانی که اثرات مصرف همزمان بنزودیازپین یا سایر داروهای مضعف CNS مشخص نشده است، از رانندگی یا کار با ماشین آلات سنگین خودداری کنند. بیماران را از نظر خطر اختلالات مصرف مواد، از جمله سوء مصرف و سوء مصرف مواد افیونی، غربالگری کنید و آنها را در مورد خطر مصرف بیش از حد و مرگ ناشی از استفاده از داروهای مضعف CNS اضافی از جمله الکل و داروهای غیرقانونی هشدار دهید (به موارد احتیاطی: تداخلات دارویی، اطلاعات برای بیماران مراجعه کنید). سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزادان استفاده از قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن برای مدت طولانی در دوران بارداری می تواند منجر به ترک اعتیاد در نوزاد شود. سندرم ترک مواد افیونی نوزادان، بر خلاف سندرم ترک مواد افیونی در بزرگسالان، در صورت عدم شناسایی و درمان ممکن است تهدید کننده زندگی باشد و نیاز به مدیریت بر اساس پروتکل های توسعه یافته توسط متخصصان نوزادان دارد. نوزادان را از نظر علائم سندرم ترک مواد افیونی نوزادی مشاهده کنید و بر اساس آن مدیریت کنید. به زنان باردار که برای مدت طولانی از مواد افیونی استفاده می کنند، در مورد خطر سندرم ترک مواد افیونی نوزادان توصیه کنید و اطمینان حاصل کنید که درمان مناسب در دسترس خواهد بود (به احتیاط ها: بارداری، اطلاعات برای بیماران مراجعه کنید). استراتژی ارزیابی و کاهش خطر ضددرد مواد افیونی (REMS): سازمان غذا و دارو (FDA) برای حصول اطمینان از اینکه مزایای داروهای ضددرد اپیوئیدی بر خطرات اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده بیشتر است، یک استراتژی ارزیابی خطر و کاهش خطر (REMS) را برای این محصولات الزامی کرده است. بر اساس الزامات REMS، شرکت‌های دارویی دارای محصولات ضددرد اپیوئیدی تایید شده باید برنامه‌های آموزشی مطابق با REMS را در اختیار ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی قرار دهند. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی به شدت تشویق می شوند تا همه موارد زیر را انجام دهند:

• یک برنامه آموزشی مطابق با REMS ارائه شده توسط یک ارائه دهنده معتبر آموزش مداوم (CE) یا برنامه آموزشی دیگری که شامل تمام عناصر طرح آموزشی FDA برای ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی درگیر در مدیریت یا حمایت از بیماران مبتلا به درد است را تکمیل کنید.
• در مورد استفاده ایمن، خطرات جدی، و نگهداری و دفع مناسب مسکن های مخدر با بیماران و/یا مراقبان آنها هر بار که این داروها تجویز می شوند، بحث کنید. راهنمای مشاوره بیمار (PCG) را می توان در این پیوند دریافت کرد: www.fda.gov/OpioidAnalgesicREMSPCG.
• به بیماران و مراقبان آنها بر اهمیت خواندن راهنمای دارویی که هر بار که یک مسکن مخدر برای آنها تجویز می شود از داروساز خود دریافت می کنند، تأکید کنید.
• استفاده از ابزارهای دیگر را برای بهبود ایمنی بیمار، خانواده و جامعه در نظر بگیرید، مانند توافق نامه های بیمار- تجویز کننده که مسئولیت های بیمار- تجویز کننده را تقویت می کند. برای به دست آوردن اطلاعات بیشتر در مورد ضددرد اپیوئیدی REMS و لیستی از REMS CME/CE معتبر، با شماره 800-503-0784 تماس بگیرید یا به www.opioidanalgesicrems.com وارد شوید. طرح FDA را می توان در www.fda.gov/OpioidAnalgesicREMSBlueprint یافت. خطرات مصرف همزمان یا قطع مهارکننده‌ها و محرک‌های سیتوکروم P450 3A4 مصرف همزمان قرص‌های هیدروکودون بی‌تارترات و ایبوپروفن با مهارکننده‌های CYP3A4، مانند آنتی‌بیوتیک‌های ماکرولید (مانند اریترومایسین، کئونگالازولژانت)، اریترومایسین، آنتومایسین، آز. و مهارکننده های پروتئاز (به عنوان مثال، ریتوناویر)، ممکن است غلظت هیدروکودون در پلاسما را افزایش داده و عوارض جانبی مواد افیونی را طولانی کنند. واکنش‌هایی که ممکن است باعث افسردگی تنفسی بالقوه کشنده شوند (به هشدارها: افسردگی تنفسی تهدیدکننده زندگی مراجعه کنید)، به‌ویژه زمانی که یک مهارکننده پس از دریافت دوز پایدار هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن اضافه شود. به طور مشابه، قطع یک القاء کننده CYP3A4، مانند ریفامپین، کاربامازپین، و فنی توئین، در بیماران تحت درمان با قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن ممکن است غلظت هیدروکودون پلاسما را افزایش داده و عوارض جانبی مواد مخدر را طولانی کند. هنگام استفاده از قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن با مهارکننده های CYP3A4 یا قطع القاء کننده های CYP3A4 در بیماران تحت درمان با هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن، بیماران را در فواصل زمانی مکرر ارزیابی کنید و کاهش دوز هیدروکودون بی تارترات و تا زمانی که اثرات قابل استفاده قرص ایبوپروفن D به دست نیاید، در نظر بگیرید. تجویز، اقدامات احتیاطی: تداخلات دارویی). مصرف همزمان هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن با القاء کننده های CYP3A4 یا قطع یک مهار کننده CYP3A4 می تواند غلظت هیدروکودون در پلاسما را کاهش دهد، کارایی مواد افیونی را کاهش دهد یا احتمالاً منجر به سندرم ترک در بیمار مبتلا به وابستگی فیزیکی به هیدروکودون شود. هنگام استفاده از قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن با القاء کننده های CYP3A4 یا قطع مصرف مهارکننده های CYP3A4، بیماران را به دقت در فواصل زمانی مکرر تحت نظر قرار دهید و در صورت نیاز برای حفظ بی دردی کافی یا در صورت بروز علائم ترک مواد افیونی، دوز اپیوئید را افزایش دهید. پردردی ناشی از مواد افیونی و آلودینیا پردردی ناشی از مواد افیونی (OIH) زمانی رخ می دهد که یک ضددرد اپیوئیدی به طور متناقضی باعث افزایش درد یا افزایش حساسیت به درد شود. این شرایط با تحمل متفاوت است، که نیاز به افزایش دوز مواد افیونی برای حفظ یک اثر تعریف شده است [به وابستگی مراجعه کنید]. علائم OIH عبارتند از (اما ممکن است محدود به آن نباشد) افزایش سطح درد با افزایش دوز مواد افیونی، کاهش سطح درد پس از کاهش دوز مواد افیونی، یا درد ناشی از محرک های معمولی غیر دردناک (آلوداینیا). این علائم تنها در صورتی ممکن است OIH را نشان دهند که هیچ مدرکی دال بر پیشرفت بیماری زمینه ای، تحمل به مواد افیونی، ترک مواد افیونی یا رفتار اعتیادآور وجود نداشته باشد. موارد OIH گزارش شده است، هم با استفاده کوتاه مدت و هم طولانی مدت از مسکن های مخدر. اگرچه مکانیسم OIH به طور کامل شناخته نشده است، مسیرهای بیوشیمیایی متعددی دخیل هستند. ادبیات پزشکی وجود یک معقول بیولوژیکی قوی بین مسکن های مخدر و OIH و آلوداینیا را نشان می دهد. اگر بیمار مشکوک به تجربه OIH است، به دقت کاهش دوز ضددرد اپیوئیدی فعلی یا چرخش اپیوئیدی را به دقت در نظر بگیرید (به طور ایمن بیمار را به یک گروه دیگر مواد افیونی تغییر دهید) [به دوز و نحوه تجویز، هشدارها مراجعه کنید]. دسترسی بیمار به داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی برای درمان اضطراری مصرف بیش از حد مواد افیونی، بیماران و مراقبان را در مورد عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (مانند نالوکسان، نالمفن) آگاه کنید. در مورد اهمیت دسترسی به یک عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی بحث کنید، به خصوص اگر بیمار دارای عوامل خطر برای مصرف بیش از حد اوردوز باشد (مانند مصرف همزمان داروهای مضعف CNS، سابقه اختلال مصرف مواد افیونی یا مصرف بیش از حد مواد مخدر) یا اگر اعضای خانواده (از جمله کودکان) یا سایر تماس های نزدیک در معرض خطر مصرف بیش از حد یا مصرف تصادفی مواد افیونی باشند. وجود عوامل خطر برای مصرف بیش از حد نباید از مدیریت درد در هیچ بیمار جلوگیری کند [به هشدارها مراجعه کنید]. در مورد گزینه های بدست آوردن یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (به عنوان مثال، نسخه، بدون نسخه، یا به عنوان بخشی از یک برنامه مبتنی بر جامعه) بحث کنید. تفاوت های مهمی بین عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی وجود دارد، مانند مسیر تجویز، قدرت محصول، محدوده سنی تایید شده بیمار و فارماکوکینتیک. قبل از توصیه یا تجویز چنین عاملی، همانطور که در برچسب تایید شده برای آن محصولات ذکر شده است، با این تفاوت ها آشنا باشید. به بیماران و مراقبان در مورد نحوه تشخیص افسردگی تنفسی و نحوه استفاده از یک عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی برای درمان اورژانسی مصرف بیش از حد مواد افیونی آموزش دهید. بر اهمیت تماس با 911 یا دریافت کمک پزشکی اورژانسی تاکید کنید، حتی اگر داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی تجویز شود [به هشدارها، مصرف بیش از حد مراجعه کنید]. افسردگي تنفسي تهديد كننده حيات در بيماران مبتلا به بيماري مزمن ريوي يا در بيماران مسن، كاككتيك يا ناتوان استفاده از قرص هيدروكدون بي تارتارات و ايبوپروفن در بيماران مبتلا به آسم برونشيال حاد يا شديد در شرايط كنترل نشده يا در صورت عدم وجود تجهيزات كنتراسيوني است. بیماران مبتلا به بیماری مزمن ریوی: بیماران تحت درمان با هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن مبتلا به بیماری انسدادی مزمن ریوی یا کور ریوی، و افرادی که دارای ذخیره تنفسی قابل ملاحظه کاهش یافته، هیپوکسی، هیپرکاپنیا، یا افسردگی تنفسی از قبل موجود هستند، در معرض افزایش خطر کاهش نیروی تنفسی از جمله آپنه های تنفسی بیبوتارون، حتی در موارد توصیه شده با هیدروتارکو هستند. قرص ها (به هشدارها: افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی مراجعه کنید). بیماران مسن، کشکتیک یا ناتوان: افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی بیشتر در بیماران مسن، کشکتیک یا ناتوان رخ می دهد زیرا ممکن است در مقایسه با بیماران جوانتر و سالم تر، فارماکوکینتیک یا کلیرانس آنها تغییر کرده باشد (به هشدارها: افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی مراجعه کنید). به طور منظم بیماران را ارزیابی کنید، به ویژه هنگام شروع و تیتراسیون قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن و زمانی که قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن همزمان با سایر داروهایی که تنفس را کاهش می دهند تجویز می شود (به هشدارها: افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی مراجعه کنید). روش دیگر، استفاده از مسکن های غیر مخدر در این بیماران را در نظر بگیرید. نارسایی آدرنال مواردی از نارسایی آدرنال با مصرف مواد افیونی گزارش شده است که اغلب پس از مصرف بیش از یک ماه می باشد. تظاهر نارسایی آدرنال ممکن است شامل علائم و نشانه های غیر اختصاصی از جمله تهوع، استفراغ، بی اشتهایی، خستگی، ضعف، سرگیجه و فشار خون پایین باشد. در صورت مشکوک بودن به نارسایی آدرنال، در اسرع وقت با آزمایش های تشخیصی، تشخیص را تایید کنید. اگر نارسایی آدرنال تشخیص داده شد، با دوزهای جایگزین فیزیولوژیک کورتیکواستروئیدها درمان کنید. بیمار را از مواد افیونی جدا کنید تا عملکرد آدرنال بهبود یابد و درمان کورتیکواستروئید را تا بهبود عملکرد آدرنال ادامه دهید. سایر مواد افیونی ممکن است آزمایش شوند زیرا برخی موارد استفاده از یک مخدر دیگر را بدون عود نارسایی آدرنال گزارش کرده اند. اطلاعات موجود هیچ گونه افیونی خاصی را که بیشتر با نارسایی آدرنال مرتبط است شناسایی نمی کند. افت فشار خون شدید قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن ممکن است باعث افت فشار خون شدید از جمله افت فشار خون ارتواستاتیک و سنکوپ در بیماران سرپایی شود. در بیمارانی که توانایی آنها در حفظ فشار خون قبلاً به دلیل کاهش حجم خون یا تجویز همزمان برخی داروهای مضعف CNS (مانند فنوتیازین ها یا داروهای بیهوشی عمومی) به خطر افتاده است، افزایش می یابد (به موارد احتیاطی: تداخلات دارویی مراجعه کنید). پس از شروع یا تیتر کردن دوز قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن، این بیماران را به طور منظم از نظر علائم افت فشار خون ارزیابی کنید. در بیماران مبتلا به شوک گردش خون، قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن ممکن است باعث اتساع عروق شود که می تواند برون ده قلبی و فشار خون را بیشتر کاهش دهد. از مصرف قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن در بیماران مبتلا به شوک گردش خون خودداری کنید. خطرات مصرف در بیماران با افزایش فشار داخل جمجمه ای، تومورهای مغزی، آسیب به سر، یا اختلال هوشیاری در بیمارانی که ممکن است مستعد اثرات داخل جمجمه ای احتباس CO2 باشند (مثلاً کسانی که شواهدی از افزایش فشار داخل جمجمه یا تومورهای مغزی دارند)، ممکن است هیدروکودون بیتراپیر و هیدروکودون بیتراپیر باعث کاهش اثر محرک مجدد شود. احتباس CO2 می تواند بیشتر باشد افزایش فشار داخل جمجمه این بیماران را از نظر علائم آرامبخشی و افسردگی تنفسی، به ویژه در هنگام شروع درمان با هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن، تحت نظر بگیرید. مواد افیونی همچنین ممکن است سیر بالینی را در بیمار مبتلا به آسیب سر پنهان کند. از مصرف قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن در بیماران با اختلال هوشیاری یا کما خودداری کنید. خطرات بیماری های گوارشی قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن در بیماران مبتلا به انسداد شناخته شده یا مشکوک دستگاه گوارش، از جمله ایلئوس فلج، منع مصرف دارد. هیدروکودون موجود در قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن ممکن است باعث اسپاسم اسفنکتر اودی شود. مواد افیونی ممکن است باعث افزایش آمیلاز سرم شوند. بیماران مبتلا به بیماری مجاری صفراوی، از جمله پانکراتیت حاد، را برای تشدید علائم به طور منظم ارزیابی کنید. مواردی از اختلال عملکرد مری ناشی از مواد افیونی (OIED) در بیماران مصرف کننده مواد افیونی گزارش شده است. خطر OIED ممکن است با افزایش دوز و/یا مدت مواد افیونی افزایش یابد. بیماران را به طور منظم از نظر علائم و نشانه های OIED (مانند دیسفاژی، نارسایی، درد قفسه سینه غیر قلبی) ارزیابی کنید و در صورت لزوم، درمان با مواد افیونی را مطابق بالینی مناسب تنظیم کنید [به فارماکولوژی بالینی مراجعه کنید]. خطر تشنج در بیماران مبتلا به اختلالات تشنج هیدروکودون موجود در قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن ممکن است دفعات تشنج را در بیماران مبتلا به اختلالات تشنج افزایش دهد و ممکن است خطر بروز تشنج در سایر محیط های بالینی مرتبط با تشنج را افزایش دهد. در طول درمان با هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن، بیماران با سابقه اختلالات تشنج را به طور منظم برای کنترل تشنج ارزیابی کنید. قطع مصرف قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن را به طور ناگهانی در بیمارانی که از نظر فیزیکی وابسته به مواد افیونی هستند قطع نکنید. هنگام قطع مصرف قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن در بیماران وابسته به جسم، به تدریج دوز را کاهش دهید. کاهش سریع قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن در بیمارانی که از نظر فیزیکی وابسته به مواد افیونی هستند ممکن است منجر به سندرم ترک و بازگشت درد شود [به دوز و نحوه مصرف، سوء مصرف و وابستگی به دارو مراجعه کنید]. علاوه بر این، از استفاده از آگونیست/آنتاگونیست مختلط (مانند پنتازوسین، نالبوفین و بوتورفانول) یا آگونیست های جزئی (مثلاً بوپرنورفین) در بیمارانی که یک ضددرد آگونیست کامل اوپیوئیدی، از جمله هیدروکودون بیتارترات و ایربو را دریافت می کنند، خودداری کنید. در این بیماران، مسکن‌های آگونیست/آنتاگونیست مختلط و آگونیست جزئی ممکن است اثر ضد درد را کاهش داده و/یا علائم ترک را تسریع کنند (به احتیاط‌ها/تداخلات دارویی مراجعه کنید). خطرات ناشی از رانندگی و کار با ماشین آلات قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن ممکن است توانایی های ذهنی یا فیزیکی مورد نیاز برای انجام فعالیت های بالقوه خطرناک مانند رانندگی ماشین یا کار با ماشین آلات را مختل کند. به بیماران هشدار دهید که از رانندگی یا کار با ماشین آلات خطرناک خودداری کنند، مگر اینکه نسبت به اثرات قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن تحمل کنند و بدانند که چگونه به دارو واکنش نشان خواهند داد (به موارد احتیاطی: اطلاعات برای بیماران مراجعه کنید). رویدادهای ترومبوتیک قلبی عروقی جزء ایبوپروفن کارآزمایی‌های بالینی چندین NSAID انتخابی و غیرانتخابی COX-2 با مدت حداکثر تا سه سال، افزایش خطر رویدادهای ترومبوتیک قلبی عروقی (CV) جدی، از جمله انفارکتوس میوکارد (MI) و سکته مغزی را نشان داده است که می‌تواند کشنده باشد. بر اساس داده های موجود، مشخص نیست که خطر حوادث ترومبوتیک CV برای همه NSAID ها مشابه است. به نظر می رسد افزایش نسبی حوادث ترومبوتیک جدی CV نسبت به سطح پایه ناشی از استفاده از NSAID در مواردی که دارای بیماری شناخته شده CV یا عوامل خطر بیماری CV هستند و بدون آن مشابه باشد. با این حال، بیماران مبتلا به بیماری CV شناخته شده یا عوامل خطر، به دلیل افزایش نرخ پایه، بروز مطلق حوادث ترومبوتیک بیش از حد جدی CV داشتند. برخی از مطالعات مشاهده ای نشان دادند که این افزایش خطر حوادث ترومبوتیک جدی CV از همان اوایل هفته های اول درمان شروع شد. افزایش خطر ترومبوتیک CV به طور مداوم در دوزهای بالاتر مشاهده شده است. برای به حداقل رساندن خطر احتمالی یک رویداد نامطلوب CV در بیماران تحت درمان با NSAID، از کمترین دوز موثر برای کوتاه ترین مدت ممکن استفاده کنید. پزشکان و بیماران باید در طول کل دوره درمان، حتی در غیاب علائم CV قبلی، نسبت به بروز چنین رویدادهایی هوشیار باشند. بیماران باید در مورد علائم حوادث CV جدی و اقداماتی که در صورت بروز آنها باید انجام دهند، مطلع شوند. شواهد ثابتی وجود ندارد که نشان دهد مصرف همزمان آسپرین خطر افزایش حوادث ترومبوتیک CV مرتبط با استفاده از NSAID را کاهش می دهد. مصرف همزمان آسپرین و یک NSAID مانند ایبوپروفن، خطر بروز حوادث جدی گوارشی (GI) را افزایش می دهد (به هشدارها مراجعه کنید: خونریزی، زخم و سوراخ شدن دستگاه گوارش). وضعیت پس از جراحی بای پس عروق کرونر (CABG) دو کارآزمایی بالینی کنترل شده بزرگ از یک NSAID انتخابی COX-2 برای درمان درد در 14-10 روز اول پس از جراحی CABG، افزایش بروز انفارکتوس میوکارد و سکته را نشان داد. NSAID ها در تنظیم CABG منع مصرف دارند (به موارد منع مصرف مراجعه کنید). بیماران پس از MI مطالعات مشاهده ای انجام شده در ثبت ملی دانمارک نشان داده است که بیماران تحت درمان با NSAID در دوره پس از MI در معرض افزایش خطر انفارکتوس مجدد، مرگ ناشی از CV و مرگ و میر ناشی از همه علل از هفته اول درمان بودند. در همین گروه، بروز مرگ در سال اول پس از MI در بیماران تحت درمان با NSAID 20 در هر 100 سال در مقایسه با 12 در هر 100 سال در بیماران غیر NSAID بود. اگرچه میزان مطلق مرگ تا حدودی پس از سال اول پس از MI کاهش یافت، افزایش خطر نسبی مرگ در مصرف کنندگان NSAID حداقل در چهار سال بعدی پیگیری ادامه داشت. از مصرف قرص های هیدروکودون بی تارتارات و ایبوپروفن در بیماران مبتلا به MI اخیر خودداری کنید، مگر اینکه انتظار می رود مزایای آن بیشتر از خطر حوادث ترومبوتیک مکرر CV باشد. در صورت استفاده از قرص هیدروکودون بی تارتارات و ایبوپروفن در بیماران مبتلا به MI اخیر، بیماران را از نظر علائم ایسکمی قلبی تحت نظر بگیرید. خونریزی گوارشی، زخم و سوراخ شدن NSAID ها، از جمله ایبوپروفن، باعث عوارض جانبی جدی دستگاه گوارش (GI) از جمله التهاب، خونریزی، زخم، و سوراخ شدن مری، معده، روده کوچک یا روده بزرگ می شود که می تواند کشنده باشد. این عوارض جانبی جدی ممکن است در هر زمانی، با یا بدون علائم هشدار دهنده، در بیماران تحت درمان با قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن رخ دهد. تنها یک نفر از هر پنج بیمار مبتلا به عارضه جانبی جدی دستگاه گوارش فوقانی در درمان با NSAID علامتدار است. زخم دستگاه گوارش فوقانی، خونریزی شدید یا سوراخ شدن ناشی از NSAIDها در تقریباً 1٪ از بیماران تحت درمان به مدت 3-6 ماه و در حدود 2٪ -4٪ از بیماران تحت درمان به مدت یک سال رخ داده است. با این حال، حتی درمان کوتاه مدت NSAID بدون خطر نیست. عوامل خطر برای خونریزی دستگاه گوارش، زخم، و سوراخ شدن بیماران با سابقه قبلی بیماری زخم پپتیک و/یا خونریزی گوارشی که از NSAID استفاده می کردند، در مقایسه با بیمارانی که این عوامل خطر را نداشتند، بیش از 10 برابر افزایش خطر ابتلا به خونریزی دستگاه گوارش داشتند. سایر عواملی که خطر خونریزی دستگاه گوارش را در بیماران تحت درمان با NSAID افزایش می‌دهند عبارتند از: مدت طولانی‌تر درمان با NSAID. استفاده همزمان از کورتیکواستروئیدهای خوراکی، آسپرین، داروهای ضد انعقاد، یا مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)؛ سیگار کشیدن؛ استفاده از الکل؛ سن بالاتر؛ و وضعیت سلامت عمومی ضعیف است. بیشتر گزارش‌های پس از بازاریابی از رویدادهای GI کشنده در بیماران مسن یا ناتوان رخ داده است. علاوه بر این، بیماران مبتلا به بیماری پیشرفته کبدی و/یا انعقاد در خطر افزایش خونریزی دستگاه گوارش هستند. راهبردهایی برای به حداقل رساندن خطرات دستگاه گوارش در بیماران تحت درمان با NSAID:
• از کمترین دوز موثر برای کوتاه ترین مدت ممکن استفاده کنید.
• از تجویز بیش از یک NSAID در یک زمان خودداری کنید.
• از مصرف در بیمارانی که در معرض خطر بالاتری هستند خودداری کنید، مگر اینکه انتظار می رود مزایای آن بیشتر از افزایش خطر خونریزی باشد. برای بیماران پرخطر، و همچنین کسانی که خونریزی دستگاه گوارش فعال دارند، درمان های جایگزینی غیر از NSAID ها را در نظر بگیرید.
• در طول درمان با NSAID نسبت به علائم و نشانه های زخم دستگاه گوارش و خونریزی هوشیار باشید.
• در صورت مشکوک شدن به یک عارضه جانبی جدی GI، به سرعت ارزیابی و درمان را آغاز کنید و تا زمانی که یک عارضه جانبی جدی GI رد شود، مصرف قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن را قطع کنید.
• در صورت استفاده همزمان از آسپرین با دوز پایین برای پیشگیری قلبی، بیماران را برای شواهد خونریزی گوارشی با دقت بیشتری تحت نظر بگیرید (به موارد احتیاطی: تداخلات دارویی مراجعه کنید). سمیت کبدی افزایش ALT یا AST (سه بار یا بیشتر از حد بالای نرمال [ULN]) در تقریباً 1٪ از بیماران تحت درمان با NSAID در کارآزمایی های بالینی با NSAIDs گزارش شده است. علاوه بر این، موارد نادر، گاهی کشنده، آسیب شدید کبدی، از جمله هپاتیت برق آسا، نکروز کبد و نارسایی کبدی گزارش شده است. افزایش ALT یا AST (کمتر از سه برابر ULN) ممکن است در 15٪ از بیمارانی که NSAID از جمله ایبوپروفن مصرف می کنند رخ دهد. علائم و نشانه های هشداردهنده سمیت کبدی (مانند حالت تهوع، خستگی، بی حالی، اسهال، خارش، یرقان، حساسیت ربع فوقانی راست، و علائم "فلوانزا") را به بیماران اطلاع دهید. اگر علائم و نشانه های بالینی منطبق با بیماری کبدی ایجاد شد، یا اگر تظاهرات سیستمیک رخ داد (مانند ائوزینوفیلی، بثورات پوستی، و غیره)، بلافاصله مصرف هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن را قطع کنید و یک ارزیابی بالینی از بیمار انجام دهید. پرفشاری خون فرآورده‌های حاوی NSAID، از جمله، می‌توانند منجر به شروع جدید یا بدتر شدن فشار خون از قبل موجود شوند، هر دو قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن که ممکن است در افزایش بروز حوادث CV نقش داشته باشند. بیمارانی که از مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE)، دیورتیک‌های تیازیدی یا دیورتیک‌های لوپ استفاده می‌کنند، ممکن است در هنگام مصرف NSAID‌ها در پاسخ به این درمان‌ها اختلال ایجاد کنند (به موارد احتیاطی: تداخلات دارویی مراجعه کنید). فشار خون (BP) را در طول شروع درمان با NSAID و در طول دوره درمان کنترل کنید. نارسایی قلبی و ادم متاآنالیز همکاری کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده و کنترل‌شده توسط کارآزمایی‌های کوکسیب و NSAID سنتی، افزایش تقریباً دو برابری بستری شدن در بیمارستان برای نارسایی قلبی را در بیماران تحت درمان انتخابی COX-2 و بیماران غیرانتخابی تحت درمان با NSAID در مقایسه با بیماران تحت درمان با دارونما نشان داد. در یک مطالعه ثبت ملی دانمارک بر روی بیماران مبتلا به نارسایی قلبی، استفاده از NSAID خطر MI، بستری شدن در بیمارستان به دلیل نارسایی قلبی و مرگ را افزایش داد. علاوه بر این، احتباس مایعات و ادم در برخی از بیماران تحت درمان با NSAID مشاهده شده است. استفاده از هیدروکودون بی تارتارات و قرص های ایبوپروفن ممکن است اثرات CV چندین داروی درمانی مورد استفاده برای درمان این شرایط پزشکی (مانند دیورتیک ها، مهارکننده های ACE یا مسدود کننده های گیرنده آنژیوتانسین [ARBs]) را کاهش دهد (به احتیاط ها: تداخلات دارویی مراجعه کنید). از مصرف قرص هیدروکودون بی تارتارات و ایبوپروفن در بیماران مبتلا به نارسایی شدید قلبی خودداری کنید، مگر اینکه انتظار می رود مزایای آن بیشتر از خطر بدتر شدن نارسایی قلبی باشد. اگر در بیماران مبتلا به نارسایی شدید قلبی از قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن استفاده می شود، بیماران را از نظر علائم بدتر شدن نارسایی قلبی تحت نظر بگیرید. مسمومیت کلیوی و هیپرکالمی مسمومیت کلیوی تجویز طولانی مدت NSAID ها منجر به نکروز پاپیلاری کلیوی و سایر آسیب های کلیوی شده است. همچنین در بیمارانی که پروستاگلاندین های کلیوی نقش جبرانی در حفظ پرفیوژن کلیوی دارند، سمیت کلیوی دیده شده است. در این بیماران، تجویز یک NSAID ممکن است باعث کاهش وابسته به دوز در تشکیل پروستاگلاندین و ثانیاً در جریان خون کلیوی شود، که ممکن است باعث جبران خسارت آشکار کلیوی شود. بیمارانی که در معرض بیشترین خطر این واکنش قرار دارند، کسانی هستند که عملکرد کلیه، کم آبی، هیپوولمی، نارسایی قلبی، اختلال عملکرد کبدی دارند، کسانی که دیورتیک ها و مهارکننده های ACE یا مسدود کننده های گیرنده آنژیوتانسین (ARBs) مصرف می کنند، و افراد مسن هستند. قطع درمان با NSAID معمولاً با بهبودی به حالت قبل از درمان دنبال می شد. هیچ اطلاعاتی از مطالعات بالینی کنترل شده در مورد استفاده از هیدروکودون در دسترس نیست…

پوشاندن التهاب و تب فعالیت دارویی قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن در کاهش التهاب و احتمالاً تب، ممکن است کاربرد علائم تشخیصی را در تشخیص عفونت کاهش دهد. اثرات چشمی تاری یا کاهش دید، اسکوتومات و تغییرات در دید رنگی با ایبوپروفن خوراکی گزارش شده است. در صورت بروز چنین شکایاتی در بیمار، مصرف ایبوپروفن را قطع کنید و بیمار را برای معاینه چشم پزشکی که شامل میدان های بینایی مرکزی و آزمایش دید رنگی است، ارجاع دهید. اطلاعات برای بیماران به بیمار توصیه کنید که برچسب بیمار مورد تایید FDA (راهنمای دارو) را که همراه هر نسخه تجویز شده است، مطالعه کند. بیماران، خانواده ها یا مراقبان آنها باید قبل از شروع درمان با هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن و به طور دوره ای در طول دوره درمان در حال انجام، از اطلاعات زیر مطلع شوند. 1. ذخیره سازی و دفع: به دلیل خطرات مرتبط با بلع تصادفی، استفاده نادرست و سوء استفاده، به بیماران توصیه کنید که قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن را به طور ایمن، دور از دید و دسترس کودکان و در مکانی غیرقابل دسترس دیگران، از جمله بازدیدکنندگان از خانه، نگهداری کنند. به بیماران اطلاع دهید که عدم ایمن نگه داشتن قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن می تواند خطر مرگباری برای دیگران در خانه داشته باشد. (به هشدارها، سوء مصرف مواد مخدر و وابستگی مراجعه کنید) به بیماران و مراقبین توصیه کنید که وقتی دیگر به داروها نیازی نیست، باید فورا دور ریخته شوند. قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن تاریخ مصرف گذشته، ناخواسته یا استفاده نشده باید با ریختن داروی مصرف نشده در توالت دور ریخته شود، اگر گزینه پس گرفتن دارو به راحتی در دسترس نباشد. به بیماران اطلاع دهید که می توانند برای دریافت لیست کامل داروهای توصیه شده برای دفع با شستشو و همچنین اطلاعات اضافی در مورد دفع داروهای استفاده نشده، به www.fda.gov/drugdisposal مراجعه کنند. 2. اعتیاد، سوء استفاده و استفاده نادرست به بیماران اطلاع دهید که استفاده از قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن، حتی زمانی که طبق توصیه مصرف شود، می تواند منجر به اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده شود که می تواند منجر به مصرف بیش از حد و مرگ شود (به هشدارها: اعتیاد، سوء استفاده و استفاده نادرست مراجعه کنید). به بیماران آموزش دهید که قرص های هیدروکودون بی تارتارات و ایبوپروفن را با دیگران به اشتراک نگذارند و اقدامات لازم را برای محافظت از قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن در برابر سرقت یا استفاده نادرست انجام دهند. 3. افسردگی تنفسی تهدید کننده خطر ابتلا به افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی را به بیماران اطلاع دهید، از جمله اطلاعاتی مبنی بر اینکه این خطر در هنگام شروع قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن یا زمانی که دوز افزایش می یابد، بیشتر است و حتی در دوزهای توصیه شده نیز ممکن است رخ دهد. به بیماران توصیه کنید که چگونه افسردگی تنفسی را تشخیص دهند و در صورت بروز مشکلات تنفسی به پزشک مراجعه کنند. به بیماران و مراقبان در مورد چگونگی تشخیص افسردگی تنفسی آموزش دهید و بر اهمیت تماس با 911 یا دریافت فوری کمک پزشکی در صورت مصرف بیش از حد شناخته شده یا مشکوک تاکید کنید (به هشدارها، افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی مراجعه کنید). 4. بلع تصادفی به بیماران اطلاع دهید که بلع تصادفی، به ویژه توسط کودکان، ممکن است منجر به افسردگی تنفسی یا مرگ شود (به هشدارها: افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی مراجعه کنید). 5. تداخلات با بنزودیازپین ها و سایر داروهای مضعف CNS به بیماران و مراقبان اطلاع دهید که در صورت استفاده از قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن با بنزودیازپین ها یا سایر داروهای تضعیف کننده CNS، از جمله الکل، (مانند داروهای آرام بخش/ خواب آور عضلانی غیر بنزودیازپین، آرام بخش ها/ خواب آورهای عضلانی، آرام بخش های عضلانی یا خواب آور عمومی، اثرات افزایشی بالقوه کشنده ممکن است رخ دهد). داروهای بیهوشی، ضد روان پریشی، گاباپنتینوئیدها [گاباپنتین یا پره گابالین] و سایر اپیوئیدها) و از آنها استفاده نکنید مگر اینکه تحت نظارت یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی باشد (به هشدارها مراجعه کنید: خطرات ناشی از مصرف همزمان بنزودیازپین ها یا سایر داروهای مضعف CNS، احتیاط ها: تداخلات دارویی). دسترسی بیمار به داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی برای درمان اضطراری مصرف بیش از حد مواد افیونی، بیماران و مراقبان را در مورد عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (مانند نالوکسان، نالمفن) آگاه کنید. در مورد اهمیت دسترسی به یک عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی بحث کنید، به خصوص اگر بیمار دارای عوامل خطر برای مصرف بیش از حد اوردوز باشد (مانند مصرف همزمان داروهای مضعف CNS، سابقه اختلال مصرف مواد افیونی یا مصرف بیش از حد مواد مخدر) یا اگر اعضای خانواده (از جمله کودکان) یا سایر تماس های نزدیک در معرض خطر مصرف بیش از حد یا مصرف تصادفی مواد افیونی باشند. با بیمار در مورد گزینه های دریافت داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (مانند نسخه، بدون نسخه، یا به عنوان بخشی از یک برنامه مبتنی بر جامعه) صحبت کنید [به هشدارها، دوز و تجویز مراجعه کنید]. به بیماران و مراقبان نحوه تشخیص علائم و نشانه های مصرف بیش از حد دارو آموزش دهید. به بیماران و مراقبان توضیح دهید که اثرات عوامل معکوس کننده بیش از حد مواد افیونی مانند نالوکسان و نالمفن موقتی است و آنها باید فوراً با 911 تماس بگیرند یا در همه موارد مشکوک به مصرف بیش از حد مخدر شناخته شده یا مشکوک، حتی اگر داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی تجویز شده است، فوراً با 911 تماس بگیرند یا کمک پزشکی فوری دریافت کنند (به OVERDOS مراجعه کنید). توصیه به بیماران و مراقبین:

• نحوه درمان با عامل معکوس کننده بیش از حد در صورت مصرف بیش از حد مواد افیونی
• برای اطلاع دادن به خانواده و دوستان در مورد عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی و نگهداری آن در مکانی که خانواده و دوستان بتوانند در مواقع اضطراری به آن دسترسی داشته باشند.
• برای خواندن اطلاعات بیمار (یا سایر مطالب آموزشی) که همراه با عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی ارائه می شود. بر اهمیت انجام این کار قبل از وقوع یک اورژانس اپیوئیدی تاکید کنید، بنابراین بیمار و مراقب خود بدانند چه کاری باید انجام دهند. پردردی و آلوداینیا به بیماران و مراقبین اطلاع دهید که دوز مواد افیونی را بدون مشورت با پزشک افزایش ندهند. به بیماران توصیه کنید در صورت تجربه علائم پردردی، از جمله بدتر شدن درد، افزایش حساسیت به درد، یا درد جدید، به دنبال مراقبت پزشکی باشند [به هشدارها مراجعه کنید. واکنش های نامطلوب]. 8. سندرم S er otonin به بیماران اطلاع دهید که اپیوئیدها می توانند باعث ایجاد یک وضعیت نادر اما بالقوه تهدید کننده زندگی ناشی از مصرف همزمان داروهای سروتونرژیک شوند. به بیماران در مورد علائم سندرم سروتونین هشدار دهید و در صورت بروز علائم فوراً به پزشک مراجعه کنند. به بیماران آموزش دهید که در صورت مصرف یا برنامه ریزی برای مصرف داروهای سروتونرژیک به ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی خود اطلاع دهند (به موارد احتیاطی: تداخلات دارویی مراجعه کنید). 9. تداخل MAOI به بیماران اطلاع دهید که از مصرف قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن در حین استفاده از داروهای مهارکننده مونوآمین اکسیداز خودداری کنند. بیماران نباید هنگام مصرف قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن، MAOI را شروع کنند (به موارد احتیاطی: تداخلات دارویی مراجعه کنید). 10. من دستورالعمل‌های مهم تجویزی به بیماران آموزش می‌دهم که چگونه قرص‌های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن را به درستی مصرف کنند. برای مدیریت کوتاه مدت (معمولاً کمتر از 10 روز) درد حاد، دوز توصیه شده قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن در صورت لزوم هر 4 تا 6 ساعت یک قرص است. به بیماران اطلاع دهید که دوز مصرفی نباید از 5 قرص در یک دوره 24 ساعته بیشتر شود (به دوز و نحوه مصرف مراجعه کنید). 11. دستورالعمل های مهم قطع مصرف به منظور جلوگیری از بروز علائم ترک، به بیماران دستور دهید که قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن را بدون مشورت با تجویز کننده قطع نکنند (دوز و نحوه مصرف را ببینید). رانندگی یا کار با ماشین های سنگین به بیماران اطلاع دهید که قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن ممکن است توانایی انجام فعالیت های بالقوه خطرناک مانند رانندگی ماشین یا کار با ماشین آلات سنگین را مختل کند. به بیماران توصیه کنید تا زمانی که متوجه نشوند نسبت به دارو چگونه واکنش نشان می دهند، از انجام چنین کارهایی خودداری کنند (به هشدارها: خطرات رانندگی و کار با ماشین آلات مراجعه کنید). 13. یبوست به بیماران در مورد احتمال یبوست شدید، از جمله دستورالعمل های مدیریتی و زمان مراجعه به پزشک، توصیه کنید (به واکنش های نامطلوب: تجربه کارآزمایی های بالینی مراجعه کنید). 14. وقایع ترومبوتیک قلبی عروقی به بیماران توصیه کنید که نسبت به علائم رویدادهای ترومبوتیک قلبی عروقی، از جمله درد قفسه سینه، تنگی نفس، ضعف یا تکلم، هوشیار باشند و هر یک از این علائم را فوراً به پزشک خود گزارش دهند (به هشدارها: رویدادهای ترومبوتیک قلبی عروقی مراجعه کنید). 15. خونریزی، زخم و سوراخ شدن دستگاه گوارش به بیماران توصیه کنید علائم زخم و خونریزی از جمله درد اپی گاستر، سوء هاضمه، ملنا و هماتمز را به پزشک خود گزارش دهند. در صورت مصرف همزمان آسپرین با دوز پایین برای پیشگیری قلبی، بیماران را از افزایش خطر و علائم و نشانه های خونریزی گوارشی آگاه کنید (به هشدارها مراجعه کنید: خونریزی، زخم و سوراخ شدن دستگاه گوارش). 16. سمیت کبدی بیماران را از علائم و نشانه های هشداردهنده سمیت کبدی آگاه کنید (مانند حالت تهوع، خستگی، بی حالی، خارش، اسهال، یرقان، حساسیت ربع فوقانی راست، و علائم "شبیه آنفولانزا"). در صورت بروز این موارد، به بیماران دستور دهید تا قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن را قطع کنند و به دنبال درمان فوری پزشکی باشند (به هشدارها: سمیت کبدی مراجعه کنید). 17. نارسایی قلبی و ادم به بیماران توصیه کنید که نسبت به علائم نارسایی احتقانی قلب از جمله تنگی نفس، افزایش وزن غیرقابل توضیح یا ادم هوشیار باشند و در صورت بروز چنین علائمی با پزشک خود تماس بگیرند (به هشدارها مراجعه کنید: نارسایی قلبی و ادم). 18. نارسایی آدرنال به بیماران اطلاع دهید که مواد افیونی می توانند باعث نارسایی آدرنال شوند، یک وضعیت بالقوه تهدید کننده زندگی. نارسایی آدرنال ممکن است با علائم و نشانه های غیر اختصاصی مانند تهوع، استفراغ، بی اشتهایی، خستگی، ضعف، سرگیجه و فشار خون پایین ظاهر شود. به بیماران توصیه کنید در صورت تجربه مجموعه ای از این علائم (به هشدارها: نارسایی آدرنال مراجعه کنید) به دنبال مراقبت پزشکی باشند. 19. H y potension به بیماران اطلاع دهید که قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن ممکن است باعث افت فشار خون و سنکوپ ارتوستاتیک شود. به بیماران آموزش دهید که چگونه علائم فشار خون پایین را تشخیص دهند و چگونه خطر عواقب جدی را در صورت بروز افت فشار خون کاهش دهند (مثلاً بنشینید یا دراز بکشید، با دقت از حالت نشسته یا دراز کشیده بلند شوید) (به هشدارها: افت فشار خون شدید مراجعه کنید). 20. آنافیلاکسی به بیماران اطلاع دهید که آنافیلاکسی با مواد موجود در قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن گزارش شده است. به بیماران راهنمایی کنید که چگونه چنین واکنشی را تشخیص دهند و چه زمانی به دنبال مراقبت پزشکی باشند (به موارد منع مصرف، هشدارها: واکنش های آنافیلاکتیک مراجعه کنید). 21. پتانسیل باروری به بیماران زن اطلاع دهید که استفاده از قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن برای مدت طولانی در دوران بارداری می تواند منجر به سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزادی شود که در صورت عدم شناسایی و درمان ممکن است تهدید کننده زندگی باشد (به NeonatalINGS Waroiding مراجعه کنید. سندرم، اقدامات احتیاطی: بارداری). مسمومیت جنینی به بیماران زن از پتانسیل باروری اطلاع دهید که قرص هیدروکودون بی تارتارات و ایبوپروفن می تواند به جنین آسیب برساند و پزشک را از حاملگی شناخته شده یا مشکوک مطلع کنید. به زنان باردار اطلاع دهید که از مصرف قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن و سایر NSAID ها با شروع هفته 30 بارداری خودداری کنند زیرا خطر بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین وجود دارد. مجرای جنینی شریانی اگر درمان با هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن برای یک زن باردار بین هفته های 20 تا 30 بارداری مورد نیاز است، به او توصیه کنید که اگر درمان بیش از 48 ساعت ادامه یابد، ممکن است نیاز به نظارت بر الیگوهیدرآمنیوس داشته باشد (به هشدارها، مسمومیت جنینی، اقدامات احتیاطی مراجعه کنید). 22. به مادران شیرده توصیه کنید که نوزادان را از نظر افزایش خواب آلودگی (بیش از حد معمول)، مشکلات تنفسی یا لنگی به دقت مشاهده کنند. به مادران شیرده دستور دهید در صورت مشاهده این علائم فوراً به دنبال مراقبت های پزشکی باشند (به موارد احتیاطی مراجعه کنید: مادران شیرده). 23. باروری به بیماران اطلاع دهید که استفاده از مواد افیونی برای مدت طولانی ممکن است باعث کاهش باروری شود. مشخص نیست که آیا این اثرات بر باروری برگشت پذیر هستند [به واکنش نامطلوب مراجعه کنید]. به بیماران زن با پتانسیل باروری که تمایل به بارداری دارند، توصیه کنید که NSAID ها، از جمله قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن، ممکن است با تأخیر برگشت پذیر در تخمک گذاری همراه باشد (به موارد احتیاطی مراجعه کنید: سرطان زایی، جهش زایی، اختلال در باروری). 24. واکنش های جدی پوستی، از جمله لباس. به بیماران توصیه کنید در صورت بروز هر نوع راش یا تب فوراً مصرف قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن را قطع کنند و در اسرع وقت با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود تماس بگیرند (به هشدارها مراجعه کنید). 25. از مصرف همزمان NSAID ها خودداری کنید به بیماران اطلاع دهید که استفاده همزمان از هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن با سایر NSAID ها یا سالیسیلات ها (مانند دیفلونیزال، سالسالات) به دلیل افزایش خطر سمیت گوارشی، و افزایش کم یا بدون افزایش اثربخشی، نارسایی معده، و استروک توصیه نمی شود. سوراخ کردن، اقدامات احتیاطی: تداخلات دارویی). به بیماران هشدار دهید که NSAID ها ممکن است در داروهای "بدون نسخه" برای درمان سرماخوردگی، تب یا بی خوابی وجود داشته باشند. 26. استفاده از NSAIDs و آسپرین با دوز پایین به بیماران اطلاع دهید که تا زمانی که با پزشک خود صحبت نکنند از آسپرین با دوز پایین همزمان با قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن استفاده نکنند (به موارد احتیاطی: تداخلات دارویی مراجعه کنید). 27. اثرات چشمی به بیماران دستور دهید تا هرگونه نشانه ای از تاری دید یا سایر علائم چشمی را گزارش کنند (اقدامات احتیاطی: اثرات چشمی). مانیتورینگ آزمایشگاهی از آنجایی که خونریزی جدی دستگاه گوارش، سمیت کبدی و آسیب کلیوی می‌تواند بدون علائم یا نشانه‌های هشداردهنده رخ دهد، بیماران با CBC و مشخصات شیمی را به طور دوره‌ای تحت نظر داشته باشید (به هشدارها مراجعه کنید: خونریزی گوارشی، زخم، و سوراخ شدن، مسمومیت کلیه و هیپرکالمی، سمیت کبدی). تداخلات دارویی مهارکننده های CYP3A4 و CYP2D6 استفاده همزمان از هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن و مهارکننده های CYP3A4، مانند آنتی بیوتیک های ماکرولید (مانند اریترومایسین)، عوامل آزول-ضد قارچ (مانند. کتوکونازول)، مهارکننده‌های پروتئاز (مانند ریتوناویر)، می‌توانند غلظت پلاسمایی هیدروکودون را افزایش دهند، که منجر به افزایش یا طولانی‌مدت اثرات اوپیوئیدی می‌شود. این اثرات می تواند با استفاده همزمان از هیدروکودون بی تارتارات و قرص های ایبوپروفن و مهارکننده های CYP2D6 و CYP3A4 آشکارتر شود، به ویژه هنگامی که پس از دوز پایدار هیدروکودون بی تارتارات و قرص ایبوپروفن، یک مهارکننده اضافه شود (به هشدارها: خطرات مربوط به استفاده از سایپرز، مراجعه کنید). مهارکننده ها و القاء کننده های P450 3A4). پس از قطع یک مهارکننده CYP3A4، با کاهش اثرات مهارکننده، غلظت هیدروکودون در پلاسما کاهش می‌یابد (به فارماکولوژی بالینی: فارماکوکینتیک مراجعه کنید)، و در نتیجه باعث کاهش اثربخشی مواد افیونی یا سندرم ترک در بیمارانی می‌شود که وابستگی فیزیکی به Tablettesprofen و Idrocodone Idrocodone ایجاد کرده‌اند. در صورت لزوم مصرف همزمان، کاهش دوز قرص هیدروکودون بی تارتارات و ایبوپروفن را تا زمانی که اثرات دارویی پایدار حاصل شود، در نظر بگیرید. بیماران را در فواصل زمانی مکرر از نظر افسردگی و آرامبخشی تنفسی ارزیابی کنید. در صورت قطع مصرف مهارکننده CYP3A4، افزایش دوز هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن را تا زمانی که اثرات دارویی پایدار حاصل شود در نظر بگیرید. علائم ترک مواد افیونی را ارزیابی کنید. القاء کننده های CYP3A4 مصرف همزمان هیدروکودون بی تارتارات و قرص های ایبوپروفن و القا کننده های CYP3A4 مانند ریفامپین، کاربامازپین و فنی توئین می تواند غلظت هیدروکودون در پلاسما را کاهش دهد (به فارماکولوژی بالینی مراجعه کنید: فارماکوکینتیک)، که منجر به کاهش اثربخشی یا شروع سندرم ترک در بیمارانی می شود که وابستگی فیزیکی به هیدروکودون ایجاد کرده اند (به هشدارها: ترک مراجعه کنید). پس از توقف القا کننده CYP3A4، با کاهش اثرات القا کننده، غلظت هیدروکودون پلاسما افزایش می یابد (به فارماکولوژی بالینی مراجعه کنید: فارماکوکینتیک) که می تواند اثرات درمانی و عوارض جانبی را افزایش یا طولانی کند و ممکن است باعث افسردگی جدی تنفسی شود. در صورت لزوم مصرف همزمان، افزایش دوز هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن را تا زمانی که اثرات دارویی پایدار حاصل شود در نظر بگیرید. علائم ترک مواد افیونی را ارزیابی کنید. در صورت قطع مصرف القاکننده CYP3A4، کاهش دوز هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن را در نظر بگیرید و بیماران را در فواصل زمانی مکرر از نظر علائم دپرسیون تنفسی و آرامبخشی ارزیابی کنید. بنزودیازپین‌ها و سایر داروهای مضعف سیستم عصبی مرکزی (CNS) به دلیل اثر افزایشی فارماکولوژیک، استفاده همزمان از بنزودیازپین‌ها و سایر داروهای مضعف CNS، مانند بنزودیازپین‌ها و سایر خواب‌آورهای آرام‌بخش، مسکن‌ها، آرام‌بخش‌ها، شل‌کننده‌های عضلانی، داروهای ضد گاباتاپنتینوئید، داروهای بی‌حسی عمومی پرگابالین) و سایر مواد افیونی، از جمله الکل، می توانند افزایش خطر افت فشار خون، افسردگی تنفسی، آرامبخشی عمیق، کما و مرگ. تجویز همزمان این داروها را برای استفاده در بیمارانی که گزینه های درمانی جایگزین برای آنها ناکافی است، رزرو کنید. دوزها و مدت زمان را به حداقل مورد نیاز محدود کنید. بیماران و مراقبان را از این تعامل بالقوه آگاه کنید، آنها را در مورد علائم و نشانه های افسردگی تنفسی (از جمله آرام بخش) آموزش دهید. در صورت لزوم استفاده همزمان، توصیه یا تجویز یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی را در نظر بگیرید [به هشدارها، دوز و نحوه مصرف مراجعه کنید]. داروهای سروتونرژیک استفاده همزمان از مواد افیونی با سایر داروهایی که بر سیستم انتقال دهنده عصبی سروتونرژیک تأثیر می گذارند، مانند مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، مهارکننده های بازجذب سروتونین و نوراپی نفرین (SNRIs)، ضد افسردگی های سه حلقه ای (TCAs)، اثر تریپتان ها، داروهای گیرنده های بازجذب سروتونین، سیستم انتقال دهنده عصبی (به عنوان مثال، میرتازاپین، ترازودون، ترامادول)، برخی شل کننده های عضلانی (مانند سیکلوبنزاپرین، متاکسالون)، و مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAO) (آنهایی که برای درمان اختلالات روانپزشکی و همچنین سایرین، مانند لینزولید و متیلن بلو داخل وریدی) در نظر گرفته شده اند، منجر به سندرم سروتونین شده است (به احتیاط ها مراجعه کنید: اطلاعات برای بیمار). در صورت لزوم استفاده همزمان، بیمار را به طور مکرر بررسی کنید، به ویژه در زمان شروع درمان و تنظیم دوز. در صورت مشکوک بودن به سندرم سروتونین، مصرف قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن را قطع کنید. مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAOIs) تداخلات MAOI با مواد افیونی ممکن است به صورت سندرم سروتونین یا سمیت مواد افیونی (مانند افسردگی تنفسی، کما) ظاهر شود. اگر استفاده فوری از یک اپیوئید با MAOIها مانند فنلزین، ترانیل سیپرومین، لینزولید ضروری است، از دوزهای آزمایشی و تیتراسیون مکرر دوزهای کوچک برای درمان درد استفاده کنید و در عین حال فشار خون و علائم و نشانه های CNS و افسردگی تنفسی را به دقت کنترل کنید. استفاده از هیدروکودون بی تارتارات و قرص ایبوپروفن برای بیمارانی که MAOI مصرف می کنند یا ظرف 14 روز پس از قطع چنین درمانی توصیه نمی شود. ضددردهای افیونی آگونیست/آنتاگونیست مختلط و آگونیست جزئی ضددردهای آگونیست/آنتاگونیست مانند پنتازوسین، نالبوفین، بوتورفانول و بوپرنورفین ممکن است اثر ضددردی قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن را کاهش دهند و/یا علائم ترک را در این بیماران تشدید کنند. از مصرف همزمان این داروها خودداری کنید. قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن شل کننده های عضلانی ممکن است باعث افزایش عملکرد انسداد عصبی-عضلانی شل کننده های عضلانی اسکلتی شوند و درجه ای از افسردگی تنفسی ایجاد کنند. از آنجا که افسردگی تنفسی ممکن است بیشتر از حد انتظار باشد، در صورت لزوم دوز هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن و/یا شل کننده عضلانی را کاهش دهید. با توجه به خطر ابتلا به افسردگی تنفسی با استفاده همزمان از شل کننده های عضلانی اسکلتی و مواد افیونی، توصیه یا تجویز یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی را در نظر بگیرید (به هشدارها، دوز و نحوه مصرف مراجعه کنید). مثال: سیکلوبنزاپرین، متاکسالون. آنتی کولینرژیک ها مصرف همزمان داروهای آنتی کولینرژیک ممکن است خطر احتباس ادرار و/یا یبوست شدید را افزایش دهد که ممکن است منجر به ایلئوس فلج شود. هنگام استفاده همزمان از قرص های هیدروکودون بی تارتارات و ایبوپروفن با داروهای آنتی کولینرژیک، بیماران را از نظر علائم احتباس ادرار یا کاهش تحرک معده ارزیابی کنید. داروهایی که با هموستاز تداخل دارند ایبوپروفن و داروهای ضد انعقاد مانند وارفارین اثر هم افزایی بر خونریزی دارند. مصرف همزمان ایبوپروفن و داروهای ضد انعقاد در مقایسه با استفاده از هر دو دارو به تنهایی، خطر خونریزی جدی را افزایش می دهد. ترشح سروتونین توسط پلاکت ها نقش مهمی در هموستاز دارد. مطالعات مورد شاهدی و همگروهی اپیدمیولوژیک نشان داد که مصرف همزمان داروهایی که با بازجذب سروتونین تداخل دارند و یک NSAID ممکن است خطر خونریزی را بیش از یک NSAID به تنهایی تشدید کند. بیماران با مصرف همزمان هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن را با داروهای ضد انعقاد (مانند وارفارین)، داروهای ضد پلاکتی (مانند آسپرین)، SSRI ها و SNRI ها از نظر علائم خونریزی تحت نظر بگیرید (به هشدارها: سمیت خونی مراجعه کنید). مطالعات فارماکودینامیک آسپرین تداخل با فعالیت ضد پلاکتی آسپرین را نشان داده است، هنگامی که ایبوپروفن 400 میلی گرم، سه بار در روز، با آسپرین با دوز پایین با پوشش روده تجویز می شود. این تداخل حتی پس از رژیم 400 میلی گرمی ایبوپروفن یک بار در روز وجود دارد، به ویژه زمانی که ایبوپروفن قبل از آسپرین دوز مصرف شود. اگر آسپرین با دوز کم با رهش فوری حداقل 2 ساعت قبل از رژیم یک بار در روز ایبوپروفن مصرف شود، این تداخل کاهش می یابد. با این حال، این یافته را نمی توان به آسپرین با دوز کم با پوشش روده تعمیم داد [به فارماکولوژی بالینی/فارماکودینامیک مراجعه کنید]. از آنجایی که ممکن است به دلیل تداخل ایبوپروفن با اثر ضد پلاکتی آسپرین، خطر بروز حوادث قلبی عروقی افزایش یابد، برای بیمارانی که آسپرین با دوز پایین برای محافظت از قلب مصرف می کنند و به مسکن نیاز دارند، استفاده از NSAID هایی را که با اثر ضد پلاکتی آسپرین تداخل نمی کند، یا مسکن های غیر NSAID در صورت لزوم در نظر بگیرید. مطالعات بالینی کنترل شده نشان داد که استفاده همزمان از NSAID ها و دوزهای ضد درد آسپرین هیچ اثر درمانی بیشتری نسبت به استفاده از NSAID ها به تنهایی ایجاد نمی کند. در یک مطالعه بالینی، استفاده همزمان از یک NSAID و آسپرین با افزایش قابل توجهی از بروز عوارض جانبی دستگاه گوارش در مقایسه با استفاده از NSAID به تنهایی همراه بود (به هشدارها مراجعه کنید: خونریزی، زخم و سوراخ شدن دستگاه گوارش). مصرف همزمان هیدروکودون بی تارتارات و قرص های ایبوپروفن و دوزهای ضد درد آسپرین به دلیل افزایش خطر خونریزی به طور کلی توصیه نمی شود (به هشدارها: سمیت خونی مراجعه کنید). مهارکننده‌های ACE، مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین و مسدودکننده‌های بتا داروهای NSAID ممکن است اثر ضد فشار خون مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE)، مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین (ARBs)، یا مسدودکننده‌های بتا (از جمله پروپرانولول) را کاهش دهند. در طول استفاده همزمان از هیدروکودون بی تارترات و قرص های ایبوپروفن و مهارکننده های ACE، ARB ها یا بتابلوکرها، فشار خون را کنترل کنید تا مطمئن شوید که فشار خون مورد نظر به دست می آید. در بیماران مسن، کاهش حجم (از جمله کسانی که تحت درمان با دیورتیک هستند)، یا دارای نارسایی کلیوی هستند، تجویز همزمان یک NSAID با مهارکننده های ACE یا ARBs ممکن است منجر به بدتر شدن عملکرد کلیه، از جمله نارسایی حاد کلیوی شود. علائم بدتر شدن عملکرد کلیه را ارزیابی کنید (به هشدارها: سمیت کلیوی و هیپرکالمی مراجعه کنید). این اثرات معمولا برگشت پذیر هستند. هنگامی که این داروها به طور همزمان تجویز می شوند، بیماران باید به اندازه کافی هیدراته شوند. عملکرد کلیه را در آغاز درمان همزمان و پس از آن به صورت دوره ای ارزیابی کنید. دیورتیک ها مطالعات بالینی و همچنین مشاهدات پس از بازاریابی نشان داد که NSAID ها اثر ناتریورتیک دیورتیک های لوپ (مانند فوروزماید) و دیورتیک های تیازیدی را در برخی بیماران کاهش می دهند. این اثر به مهار NSAID سنتز پروستاگلاندین کلیوی نسبت داده شده است. در طول مصرف همزمان هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن با دیورتیک ها، علاوه بر اطمینان از اثربخشی دیورتیک از جمله اثرات کاهنده فشار خون، بیماران را از نظر علائم بدتر شدن عملکرد کلیوی مشاهده کنید (به هشدارها مراجعه کنید: سمیت کلیوی و هیپرکالمی). دیگوکسین گزارش شده است که مصرف همزمان ایبوپروفن با دیگوکسین باعث افزایش غلظت سرمی و افزایش نیمه عمر دیگوکسین می شود. در طول مصرف همزمان هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن و دیگوکسین، سطح سرمی دیگوکسین را کنترل کنید. NSAID های لیتیوم باعث افزایش غلظت لیتیوم پلاسما و کاهش کلیرانس لیتیوم کلیوی شده اند. میانگین حداقل غلظت لیتیوم 15 درصد افزایش یافت و کلیرانس کلیوی تقریباً 20 درصد کاهش یافت. این اثر به مهار NSAID سنتز پروستاگلاندین کلیوی نسبت داده شده است. در طول مصرف همزمان هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن و لیتیوم، بیماران را از نظر علائم سمیت لیتیوم ارزیابی کنید. متوترکسات مصرف همزمان NSAID ها و متوترکسات ممکن است خطر مسمومیت با متوترکسات را افزایش دهد (مانند نوتروپنی، ترومبوسیتوپنی، اختلال عملکرد کلیوی). در طول مصرف همزمان هیدروکودون بی تارتارات و قرص ایبوپروفن و متوترکسات، بیماران را از نظر مسمومیت با متوترکسات ارزیابی کنید. سیکلوسپورین مصرف همزمان هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن و سیکلوسپورین ممکن است سمیت کلیوی سیکلوسپورین را افزایش دهد. در طول مصرف همزمان هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن و سیکلوسپورین، بیماران را از نظر علائم بدتر شدن عملکرد کلیه ارزیابی کنید. NSAID ها و سالیسیلات ها مصرف همزمان ایبوپروفن با سایر NSAID ها یا سالیسیلات ها (مانند دیفلونیزال، سالسالات) خطر سمیت دستگاه گوارش را افزایش می دهد، با افزایش کم یا بدون افزایش اثر (به هشدارها: خونریزی گوارشی، زخم و سوراخ شدن مراجعه کنید). مصرف همزمان ایبوپروفن با سایر NSAID ها یا سالیسیلات ها توصیه نمی شود. پمترکسد مصرف همزمان هیدروکودون بی تارتارات و قرص ایبوپروفن و پمترکسد ممکن است خطر سرکوب عضلانی مرتبط با پمترکسد، سمیت کلیوی و گوارشی را افزایش دهد (به اطلاعات مربوط به تجویز پمترکسد مراجعه کنید). در طول مصرف همزمان هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن و پمترکسد، در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی که کلیرانس کراتینین آنها بین 45 تا 79 میلی لیتر در دقیقه است، از نظر سرکوب میلوسکوپی، سمیت کلیوی و دستگاه گوارش کنترل شود. از مصرف داروهای غیراستروئیدی غیراستروئیدی با نیمه عمر کوتاه (مانند دیکلوفناک، ایندومتاسین) به مدت دو روز قبل، روز و دو روز پس از تجویز پمترکسد باید اجتناب شود. در غیاب داده‌های مربوط به تداخل احتمالی بین پمترکسد و NSAID‌ها با نیمه عمر طولانی‌تر (مانند ملوکسیکام، نابومتون)، بیمارانی که این NSAID‌ها را مصرف می‌کنند باید حداقل پنج روز قبل، روز و دو روز پس از تجویز پمترکسد، دوز را قطع کنند. سرطان زایی، جهش زایی، اختلال در باروری سرطان زایی مطالعات حیوانی طولانی مدت برای ارزیابی پتانسیل سرطان زایی ترکیب هیدروکودون و ایبوپروفن، ایبوپروفن به تنهایی یا هیدروکودون به تنهایی انجام نشده است. جهش زایی پتانسیل جهش زایی ترکیب هیدروکودون و ایبوپروفن یا هیدروکودون به تنهایی بررسی نشده است. در مطالعات منتشر شده، ایبوپروفن در سنجش جهش معکوس باکتریایی در شرایط آزمایشگاهی (آزمان ایمز) جهش زا نبود. اختلال در باروری مطالعات حیوانی برای ارزیابی تأثیر ترکیب هیدروکودون و ایبوپروفن یا هیدروکودون به تنهایی بر باروری انجام نشده است. در یک مطالعه منتشر شده، تجویز رژیم غذایی ایبوپروفن به موش های صحرایی نر و ماده 8 هفته قبل و در طول جفت گیری در سطوح دوز 20 میلی گرم بر کیلوگرم (0.2 برابر MRHD 1000 میلی گرم ایبوپروفن بر اساس مقایسه سطح بدن) بر باروری یا اندازه نوزاد نر یا ماده تأثیری نداشت. در مطالعات دیگر، موش های بالغ ایبوپروفن به صورت داخل صفاقی با دوز 5.6 میلی گرم بر کیلوگرم در روز (0.03 برابر MRHD بر اساس مقایسه سطح بدن) به مدت 35 یا 60 روز در نرها و 35 روز در ماده ها تجویز شدند. هیچ تاثیری بر تحرک یا زنده ماندن اسپرم در مردان وجود نداشت اما کاهش تخمک گذاری در زنان گزارش شد. بر اساس مکانیسم اثر، استفاده از داروهای NSAID با واسطه پروستاگلاندین، از جمله ایبوپروفن، ممکن است پارگی فولیکول‌های تخمدان را به تأخیر بیندازد یا از پارگی آن جلوگیری کند، که در برخی از زنان با ناباروری برگشت‌پذیر همراه است. مطالعات کوچک در زنان تحت درمان با NSAID نیز تأخیر برگشت پذیر در تخمک گذاری را نشان داده است. قطع محصولات حاوی NSAID، از جمله هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن را در زنانی که مشکل باردار شدن دارند یا در حال بررسی ناباروری هستند، در نظر بگیرید. استفاده از مواد افیونی برای مدت طولانی ممکن است باعث کاهش باروری در زنان و مردان بالقوه باروری شود. مشخص نیست که آیا این اثرات بر باروری قابل برگشت هستند یا نه (به واکنش های نامطلوب: تجربه پس از بازاریابی مراجعه کنید). خلاصه خطر بارداری استفاده از NSAID ها، از جمله هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن، می تواند باعث بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین و اختلال عملکرد کلیه جنین شود که منجر به الیگوهیدرآمنیوس و در برخی موارد، نارسایی کلیوی نوزادان می شود. به دلیل این خطرات، دوز و مدت استفاده از قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن را بین هفته های 20 تا 30 بارداری محدود کنید و از مصرف قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن در حدود 30 هفته بارداری و بعد از آن در بارداری خودداری کنید (به هشدارها؛ سمیت جنینی مراجعه کنید). بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین استفاده از NSAID ها، از جمله قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن، در حدود 30 هفته بارداری یا بعد از آن در بارداری، خطر بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین را افزایش می دهد. الیگوهیدرآمنیوس/نارسایی کلیه نوزادان استفاده از NSAIDها در حدود هفته 20 بارداری یا بعد از آن در بارداری با مواردی از اختلال عملکرد کلیه جنین منجر به الیگوهیدرآمنیوس و در برخی موارد، نارسایی کلیوی نوزادان همراه شده است. داده های حاصل از مطالعات مشاهده ای در مورد سایر خطرات احتمالی جنینی …

مهارکننده های CYP3A4 و CYP2D6 استفاده همزمان از هیدروکودون بی تارترات و قرص های ایبوپروفن و مهارکننده های CYP3A4، مانند آنتی بیوتیک های ماکرولید (مانند اریترومایسین)، عوامل آزول-ضد قارچ (مانند کتوکونازول اینویریتیت، پروبیت افزایش دهنده) غلظت پلاسمایی هیدروکودون، که منجر به افزایش یا طولانی مدت اثرات مواد افیونی می شود. این اثرات می تواند با استفاده همزمان از هیدروکودون بی تارتارات و قرص های ایبوپروفن و مهارکننده های CYP2D6 و CYP3A4 آشکارتر شود، به ویژه هنگامی که پس از دوز پایدار هیدروکودون بی تارتارات و قرص ایبوپروفن، یک مهارکننده اضافه شود (به هشدارها: خطرات مربوط به استفاده از سایپرز، مراجعه کنید). مهارکننده ها و القاء کننده های P450 3A4). پس از قطع یک مهارکننده CYP3A4، با کاهش اثرات مهارکننده، غلظت هیدروکودون در پلاسما کاهش می‌یابد (به فارماکولوژی بالینی: فارماکوکینتیک مراجعه کنید)، و در نتیجه باعث کاهش اثربخشی مواد افیونی یا سندرم ترک در بیمارانی می‌شود که وابستگی فیزیکی به Tablettesprofen و Idrocodone Idrocodone ایجاد کرده‌اند. در صورت لزوم مصرف همزمان، کاهش دوز قرص هیدروکودون بی تارتارات و ایبوپروفن را تا زمانی که اثرات دارویی پایدار حاصل شود، در نظر بگیرید. بیماران را در فواصل زمانی مکرر از نظر افسردگی و آرامبخشی تنفسی ارزیابی کنید. در صورت قطع مصرف مهارکننده CYP3A4، افزایش دوز هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن را تا زمانی که اثرات دارویی پایدار حاصل شود در نظر بگیرید. علائم ترک مواد افیونی را ارزیابی کنید. القاء کننده های CYP3A4 مصرف همزمان هیدروکودون بی تارتارات و قرص های ایبوپروفن و القا کننده های CYP3A4 مانند ریفامپین، کاربامازپین و فنی توئین می تواند غلظت هیدروکودون در پلاسما را کاهش دهد (به فارماکولوژی بالینی مراجعه کنید: فارماکوکینتیک)، که منجر به کاهش اثربخشی یا شروع سندرم ترک در بیمارانی می شود که وابستگی فیزیکی به هیدروکودون ایجاد کرده اند (به هشدارها: ترک مراجعه کنید). پس از توقف القا کننده CYP3A4، با کاهش اثرات القا کننده، غلظت هیدروکودون پلاسما افزایش می یابد (به فارماکولوژی بالینی مراجعه کنید: فارماکوکینتیک) که می تواند اثرات درمانی و عوارض جانبی را افزایش یا طولانی کند و ممکن است باعث افسردگی جدی تنفسی شود. در صورت لزوم مصرف همزمان، افزایش دوز هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن را تا زمانی که اثرات دارویی پایدار حاصل شود در نظر بگیرید. علائم ترک مواد افیونی را ارزیابی کنید. در صورت قطع مصرف القاکننده CYP3A4، کاهش دوز هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن را در نظر بگیرید و بیماران را در فواصل زمانی مکرر از نظر علائم دپرسیون تنفسی و آرامبخشی ارزیابی کنید. بنزودیازپین‌ها و سایر داروهای مضعف سیستم عصبی مرکزی (CNS) به دلیل اثر افزایشی فارماکولوژیک، استفاده همزمان از بنزودیازپین‌ها و سایر داروهای مضعف CNS، مانند بنزودیازپین‌ها و سایر خواب‌آورهای آرام‌بخش، مسکن‌ها، آرام‌بخش‌ها، شل‌کننده‌های عضلانی، داروهای ضد گاباتاپنتینوئید، داروهای بی‌حسی عمومی پرگابالین) و سایر مواد افیونی، از جمله الکل، می توانند افزایش خطر افت فشار خون، افسردگی تنفسی، آرامبخشی عمیق، کما و مرگ. تجویز همزمان این داروها را برای استفاده در بیمارانی که گزینه های درمانی جایگزین برای آنها ناکافی است، رزرو کنید. دوزها و مدت زمان را به حداقل مورد نیاز محدود کنید. بیماران و مراقبان را از این تعامل بالقوه آگاه کنید، آنها را در مورد علائم و نشانه های افسردگی تنفسی (از جمله آرام بخش) آموزش دهید. در صورت لزوم استفاده همزمان، توصیه یا تجویز یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی را در نظر بگیرید [به هشدارها، دوز و نحوه مصرف مراجعه کنید]. داروهای سروتونرژیک استفاده همزمان از مواد افیونی با سایر داروهایی که بر سیستم انتقال دهنده عصبی سروتونرژیک تأثیر می گذارند، مانند مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، مهارکننده های بازجذب سروتونین و نوراپی نفرین (SNRIs)، ضد افسردگی های سه حلقه ای (TCAs)، اثر تریپتان ها، داروهای گیرنده های بازجذب سروتونین، سیستم انتقال دهنده عصبی (به عنوان مثال، میرتازاپین، ترازودون، ترامادول)، برخی شل کننده های عضلانی (مانند سیکلوبنزاپرین، متاکسالون)، و مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAO) (آنهایی که برای درمان اختلالات روانپزشکی و همچنین سایرین، مانند لینزولید و متیلن بلو داخل وریدی) در نظر گرفته شده اند، منجر به سندرم سروتونین شده است (به احتیاط ها مراجعه کنید: اطلاعات برای بیمار). در صورت لزوم استفاده همزمان، بیمار را به طور مکرر بررسی کنید، به ویژه در زمان شروع درمان و تنظیم دوز. در صورت مشکوک بودن به سندرم سروتونین، مصرف قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن را قطع کنید. مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAOIs) تداخلات MAOI با مواد افیونی ممکن است به صورت سندرم سروتونین یا سمیت مواد افیونی (مانند افسردگی تنفسی، کما) ظاهر شود. اگر استفاده فوری از یک اپیوئید با MAOIها مانند فنلزین، ترانیل سیپرومین، لینزولید ضروری است، از دوزهای آزمایشی و تیتراسیون مکرر دوزهای کوچک برای درمان درد استفاده کنید و در عین حال فشار خون و علائم و نشانه های CNS و افسردگی تنفسی را به دقت کنترل کنید. استفاده از هیدروکودون بی تارتارات و قرص ایبوپروفن برای بیمارانی که MAOI مصرف می کنند یا ظرف 14 روز پس از قطع چنین درمانی توصیه نمی شود. ضددردهای افیونی آگونیست/آنتاگونیست مختلط و آگونیست جزئی ضددردهای آگونیست/آنتاگونیست مانند پنتازوسین، نالبوفین، بوتورفانول و بوپرنورفین ممکن است اثر ضددردی قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن را کاهش دهند و/یا علائم ترک را در این بیماران تشدید کنند. از مصرف همزمان این داروها خودداری کنید. قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن شل کننده های عضلانی ممکن است باعث افزایش عملکرد انسداد عصبی-عضلانی شل کننده های عضلانی اسکلتی شوند و درجه ای از افسردگی تنفسی ایجاد کنند. از آنجا که افسردگی تنفسی ممکن است بیشتر از حد انتظار باشد، در صورت لزوم دوز هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن و/یا شل کننده عضلانی را کاهش دهید. با توجه به خطر ابتلا به افسردگی تنفسی با استفاده همزمان از شل کننده های عضلانی اسکلتی و مواد افیونی، توصیه یا تجویز یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی را در نظر بگیرید (به هشدارها، دوز و نحوه مصرف مراجعه کنید). مثال: سیکلوبنزاپرین، متاکسالون. آنتی کولینرژیک ها مصرف همزمان داروهای آنتی کولینرژیک ممکن است خطر احتباس ادرار و/یا یبوست شدید را افزایش دهد که ممکن است منجر به ایلئوس فلج شود. هنگام استفاده همزمان از قرص های هیدروکودون بی تارتارات و ایبوپروفن با داروهای آنتی کولینرژیک، بیماران را از نظر علائم احتباس ادرار یا کاهش تحرک معده ارزیابی کنید. داروهایی که با هموستاز تداخل دارند ایبوپروفن و داروهای ضد انعقاد مانند وارفارین اثر هم افزایی بر خونریزی دارند. مصرف همزمان ایبوپروفن و داروهای ضد انعقاد در مقایسه با استفاده از هر دو دارو به تنهایی، خطر خونریزی جدی را افزایش می دهد. ترشح سروتونین توسط پلاکت ها نقش مهمی در هموستاز دارد. مطالعات مورد شاهدی و همگروهی اپیدمیولوژیک نشان داد که مصرف همزمان داروهایی که با بازجذب سروتونین تداخل دارند و یک NSAID ممکن است خطر خونریزی را بیش از یک NSAID به تنهایی تشدید کند. بیماران با مصرف همزمان هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن را با داروهای ضد انعقاد (مانند وارفارین)، داروهای ضد پلاکتی (مانند آسپرین)، SSRI ها و SNRI ها از نظر علائم خونریزی تحت نظر بگیرید (به هشدارها: سمیت خونی مراجعه کنید). مطالعات فارماکودینامیک آسپرین تداخل با فعالیت ضد پلاکتی آسپرین را نشان داده است، هنگامی که ایبوپروفن 400 میلی گرم، سه بار در روز، با آسپرین با دوز پایین با پوشش روده تجویز می شود. این تداخل حتی پس از رژیم 400 میلی گرمی ایبوپروفن یک بار در روز وجود دارد، به ویژه زمانی که ایبوپروفن قبل از آسپرین دوز مصرف شود. اگر آسپرین با دوز کم با رهش فوری حداقل 2 ساعت قبل از رژیم یک بار در روز ایبوپروفن مصرف شود، این تداخل کاهش می یابد. با این حال، این یافته را نمی توان به آسپرین با دوز کم با پوشش روده تعمیم داد [به فارماکولوژی بالینی/فارماکودینامیک مراجعه کنید]. از آنجایی که ممکن است به دلیل تداخل ایبوپروفن با اثر ضد پلاکتی آسپرین، خطر بروز حوادث قلبی عروقی افزایش یابد، برای بیمارانی که آسپرین با دوز پایین برای محافظت از قلب مصرف می کنند و به مسکن نیاز دارند، استفاده از NSAID هایی را که با اثر ضد پلاکتی آسپرین تداخل نمی کند، یا مسکن های غیر NSAID در صورت لزوم در نظر بگیرید. مطالعات بالینی کنترل شده نشان داد که استفاده همزمان از NSAID ها و دوزهای ضد درد آسپرین هیچ اثر درمانی بیشتری نسبت به استفاده از NSAID ها به تنهایی ایجاد نمی کند. در یک مطالعه بالینی، استفاده همزمان از یک NSAID و آسپرین با افزایش قابل توجهی از بروز عوارض جانبی دستگاه گوارش در مقایسه با استفاده از NSAID به تنهایی همراه بود (به هشدارها مراجعه کنید: خونریزی، زخم و سوراخ شدن دستگاه گوارش). مصرف همزمان هیدروکودون بی تارتارات و قرص های ایبوپروفن و دوزهای ضد درد آسپرین به دلیل افزایش خطر خونریزی به طور کلی توصیه نمی شود (به هشدارها: سمیت خونی مراجعه کنید). مهارکننده‌های ACE، مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین و مسدودکننده‌های بتا داروهای NSAID ممکن است اثر ضد فشار خون مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE)، مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین (ARBs)، یا مسدودکننده‌های بتا (از جمله پروپرانولول) را کاهش دهند. در طول استفاده همزمان از هیدروکودون بی تارترات و قرص های ایبوپروفن و مهارکننده های ACE، ARB ها یا بتابلوکرها، فشار خون را کنترل کنید تا مطمئن شوید که فشار خون مورد نظر به دست می آید. در بیماران مسن، کاهش حجم (از جمله کسانی که تحت درمان با دیورتیک هستند)، یا دارای نارسایی کلیوی هستند، تجویز همزمان یک NSAID با مهارکننده های ACE یا ARBs ممکن است منجر به بدتر شدن عملکرد کلیه، از جمله نارسایی حاد کلیوی شود. علائم بدتر شدن عملکرد کلیه را ارزیابی کنید (به هشدارها: سمیت کلیوی و هیپرکالمی مراجعه کنید). این اثرات معمولا برگشت پذیر هستند. هنگامی که این داروها به طور همزمان تجویز می شوند، بیماران باید به اندازه کافی هیدراته شوند. عملکرد کلیه را در آغاز درمان همزمان و پس از آن به صورت دوره ای ارزیابی کنید. دیورتیک ها مطالعات بالینی و همچنین مشاهدات پس از بازاریابی نشان داد که NSAID ها اثر ناتریورتیک دیورتیک های لوپ (مانند فوروزماید) و دیورتیک های تیازیدی را در برخی بیماران کاهش می دهند. این اثر به مهار NSAID سنتز پروستاگلاندین کلیوی نسبت داده شده است. در طول مصرف همزمان هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن با دیورتیک ها، علاوه بر اطمینان از اثربخشی دیورتیک از جمله اثرات کاهنده فشار خون، بیماران را از نظر علائم بدتر شدن عملکرد کلیوی مشاهده کنید (به هشدارها مراجعه کنید: سمیت کلیوی و هیپرکالمی). دیگوکسین گزارش شده است که مصرف همزمان ایبوپروفن با دیگوکسین باعث افزایش غلظت سرمی و افزایش نیمه عمر دیگوکسین می شود. در طول مصرف همزمان هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن و دیگوکسین، سطح سرمی دیگوکسین را کنترل کنید. NSAID های لیتیوم باعث افزایش غلظت لیتیوم پلاسما و کاهش کلیرانس لیتیوم کلیوی شده اند. میانگین حداقل غلظت لیتیوم 15 درصد افزایش یافت و کلیرانس کلیوی تقریباً 20 درصد کاهش یافت. این اثر به مهار NSAID سنتز پروستاگلاندین کلیوی نسبت داده شده است. در طول مصرف همزمان هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن و لیتیوم، بیماران را از نظر علائم سمیت لیتیوم ارزیابی کنید. متوترکسات مصرف همزمان NSAID ها و متوترکسات ممکن است خطر مسمومیت با متوترکسات را افزایش دهد (مانند نوتروپنی، ترومبوسیتوپنی، اختلال عملکرد کلیوی). در طول مصرف همزمان هیدروکودون بی تارتارات و قرص ایبوپروفن و متوترکسات، بیماران را از نظر مسمومیت با متوترکسات ارزیابی کنید. سیکلوسپورین مصرف همزمان هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن و سیکلوسپورین ممکن است سمیت کلیوی سیکلوسپورین را افزایش دهد. در طول مصرف همزمان هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن و سیکلوسپورین، بیماران را از نظر علائم بدتر شدن عملکرد کلیه ارزیابی کنید. NSAID ها و سالیسیلات ها مصرف همزمان ایبوپروفن با سایر NSAID ها یا سالیسیلات ها (مانند دیفلونیزال، سالسالات) خطر سمیت دستگاه گوارش را افزایش می دهد، با افزایش کم یا بدون افزایش اثر (به هشدارها: خونریزی گوارشی، زخم و سوراخ شدن مراجعه کنید). مصرف همزمان ایبوپروفن با سایر NSAID ها یا سالیسیلات ها توصیه نمی شود. پمترکسد مصرف همزمان هیدروکودون بی تارتارات و قرص ایبوپروفن و پمترکسد ممکن است خطر سرکوب عضلانی مرتبط با پمترکسد، سمیت کلیوی و گوارشی را افزایش دهد (به اطلاعات مربوط به تجویز پمترکسد مراجعه کنید). در طول مصرف همزمان هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن و پمترکسد، در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی که کلیرانس کراتینین آنها بین 45 تا 79 میلی لیتر در دقیقه است، از نظر سرکوب میلوسکوپی، سمیت کلیوی و دستگاه گوارش کنترل شود. از مصرف داروهای غیراستروئیدی غیراستروئیدی با نیمه عمر کوتاه (مانند دیکلوفناک، ایندومتاسین) به مدت دو روز قبل، روز و دو روز پس از تجویز پمترکسد باید اجتناب شود. در غیاب داده‌های مربوط به تداخل احتمالی بین پمترکسد و NSAID‌ها با نیمه عمر طولانی‌تر (مانند ملوکسیکام، نابومتون)، بیمارانی که این NSAID‌ها را مصرف می‌کنند باید حداقل پنج روز قبل، روز و دو روز پس از تجویز پمترکسد، دوز را قطع کنند.

عوارض جانبی زیر در زیر و در جاهای دیگر برچسب شامل بخش هشدارها توضیح داده شده است. اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده تهدید کننده زندگی افسردگی تنفسی نوزادان سندرم ترک مواد افیونی تداخلات با مهارکننده ها و محرک های سیتوکروم P450 3A4 تداخلات با بنزودیازپین ها یا سایر داروهای مضعف CNS نارسایی آدرنال شدید فشار خون بالا و حتی تشنج سمیت کبدی خونریزی، زخم و سوراخ شدن دستگاه گوارش فشار خون بالا نارسایی قلبی و ادم سمیت کلیوی و هیپرکالمی واکنش های آنافیلاکتیک تشدید آسم مرتبط با حساسیت به آسپرین واکنش های جدی پوستی بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین مسمومیت هماتولوژیک تجربه زیرا کارآزمایی‌های بالینی تحت شرایط بسیار متفاوتی انجام می‌شوند در شرایط، نرخ واکنش های نامطلوب مشاهده شده در کارآزمایی های بالینی یک دارو را نمی توان به طور مستقیم با نرخ های آزمایش های بالینی یک داروی دیگر مقایسه کرد و ممکن است منعکس کننده نرخ های مشاهده شده در عمل نباشد. قرص های هیدروکودون بی تارتارات و ایبوپروفن به حدود 300 بیمار مبتلا به درد در یک مطالعه ایمنی که از دوزها و مدت درمان کافی برای در نظر گرفتن موارد مصرف توصیه شده استفاده شد (به دوز و تجویز مراجعه کنید) تجویز شد. نرخ عوارض جانبی به طور کلی با افزایش دوز روزانه افزایش می یابد. نرخ رویداد گزارش شده در زیر مربوط به تقریباً 150 بیمار است که در گروهی بودند که به طور متوسط ​​سه تا چهار بار در روز یک قرص هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن دریافت کردند. نرخ کلی بروز تجارب نامطلوب در کارآزمایی‌ها برای این گروه بیمار و کسانی که درمان مقایسه، استامینوفن 600 میلی‌گرم با کدئین 60 میلی‌گرم را دریافت کردند، تقریباً مشابه بود. موارد زیر عوارض جانبی را که با بروز 1% یا بیشتر در کارآزمایی‌های بالینی هیدروکودون بی‌تارترات و قرص ایبوپروفن رخ داده‌اند، بدون توجه به رابطه علت و معلولی این رویدادها با دارو فهرست می‌کند. برای تشخیص نرخ های مختلف وقوع در مطالعات بالینی، عوارض جانبی به شرح زیر ذکر شده است: نام عارضه نامطلوب = کمتر از 3% عوارض جانبی با علامت ستاره * = 3% تا 9% نرخ عوارض جانبی بیش از 9% در داخل پرانتز آمده است. بدن به عنوان یک کل درد شکم*; آستنیا*; تب؛ سندرم آنفولانزا؛ سردرد (27%)؛ عفونت*; درد. تپش قلب و عروق؛ اتساع عروق. اضطراب سیستم عصبی مرکزی*; گیجی؛ سرگیجه (14٪)؛ هیپرتونی؛ بی خوابی*; عصبی بودن*; پارستزی؛ خواب آلودگی (22%)؛ ناهنجاری های فکری بی اشتهایی گوارشی؛ یبوست (22%)؛ اسهال*؛ خشکی دهان*؛ سوء هاضمه (12%)؛ نفخ شکم*; گاستریت؛ ملنا؛ زخم های دهان؛ حالت تهوع (21%)؛ تشنگی؛ استفراغ*. اختلالات متابولیک و تغذیه ادم*. تنگی نفس تنفسی؛ سکسکه؛ فارنژیت؛ رینیت. خارش پوست و ضمائم*؛ عرق کردن*. وزوز حواس خاص تکرر ادرار از ناحیه تناسلی بروز کمتر از 1٪ بدن به عنوان یک واکنش آلرژیک کامل. آریتمی قلبی عروقی؛ فشار خون بالا؛ تاکی کاردی. تحریک سیستم عصبی مرکزی؛ رویاهای غیر طبیعی؛ کاهش میل جنسی؛ افسردگی؛ سرخوشی؛ تغییرات خلق و خوی؛ نورالژی؛ گفتار نامفهوم؛ لرزش، سرگیجه. مدفوع گچی گوارشی؛ "دندان به هم فشار دادن"؛ دیسفاژی؛ اسپاسم مری؛ ازوفاژیت؛ گاستروانتریت؛ گلوسیت؛ افزایش آنزیم های کبدی کاهش وزن متابولیک و تغذیه ای آرترالژی اسکلتی عضلانی؛ میالژی. آسم تنفسی؛ برونشیت؛ گرفتگی صدا؛ افزایش سرفه؛ احتقان ریوی؛ ذات الریه؛ تنفس کم عمق؛ سینوزیت. بثورات پوستی و ضمائم؛ کهیر. حس های خاص تغییر بینایی. طعم بد؛ خشکی چشم. سیستیت ادراری تناسلی؛ گلیکوزوری؛ ناتوانی جنسی؛ بی اختیاری ادرار؛ احتباس ادرار. تجربه پس از بازاریابی واکنش های نامطلوب زیر در طول استفاده پس از تایید هیدروکودون شناسایی شده است. از آنجایی که این واکنش ها به طور داوطلبانه از جمعیتی با اندازه نامشخص گزارش می شوند، همیشه نمی توان به طور قابل اعتماد فراوانی آنها را تخمین زد یا یک رابطه علّی با قرار گرفتن در معرض دارو ایجاد کرد. سندرم سروتونین: مواردی از سندرم سروتونین، یک وضعیت بالقوه تهدید کننده زندگی، در طول مصرف همزمان مواد افیونی با داروهای سروتونرژیک گزارش شده است. نارسایی آدرنال: مواردی از نارسایی غدد فوق کلیوی با مصرف مواد افیونی گزارش شده است که اغلب پس از مصرف بیش از یک ماه می باشد. آنافیلاکسی: آنافیلاکسی با ترکیبات موجود در قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن گزارش شده است. کمبود آندروژن: موارد کمبود آندروژن با مصرف مزمن مواد افیونی برای مدت زمان طولانی رخ داده است. پردردی و آلوداینیا: مواردی از پردردی و آلوداینیا با درمان با مواد افیونی با هر مدت زمانی گزارش شده است [به هشدارها مراجعه کنید] هیپوگلیسمی: مواردی از هیپوگلیسمی در بیماران مصرف کننده مواد افیونی گزارش شده است. بیشتر گزارش ها در بیمارانی بود که حداقل یک عامل خطر مستعد کننده (مثلاً دیابت) داشتند. پوست و ضمائم: درماتیت لایه بردار، سندرم استیونز-جانسون (SJS)، نکرولیز سمی اپیدرمی (TEN) و فوران دارویی ثابت (FDE). اختلال عملکرد مری ناشی از مواد افیونی (OIED): موارد OIED در بیمارانی که مواد افیونی مصرف می کنند گزارش شده است و ممکن است در بیمارانی که دوزهای بالاتری از مواد افیونی مصرف می کنند و/یا در بیمارانی که مدت طولانی تر از مواد افیونی مصرف می کنند، بیشتر رخ دهد [به هشدارها مراجعه کنید]. واکنش‌های نامطلوب ناشی از مطالعات مشاهده‌ای یک مطالعه کوهورت مشاهده‌ای آینده‌نگر خطرات اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده را در بیمارانی که شروع به استفاده طولانی‌مدت از مسکن‌های افیونی Schedule II بین سال‌های 2017 تا 2021 کرده‌اند، برآورد کرد. شرکت‌کننده‌ای که در مطالعه شامل یک یا چند تجزیه و تحلیل بود، حداقل برای یک سال در طرح‌های بیمه یا سیستم‌های سلامت منتخب ثبت‌نام کرده بود، حداقل یک پیامد را در ابتدا نداشت، حداقل تعداد ارزیابی‌های بعدی را تکمیل کرد، و یا: 1) نسخه‌های ضددرد افیونی طولانی‌مدت انتشار/طولانی اثر را طی یک دوره 90 روزه پر کرد (n=978). یا 2) هر گونه نسخه ضددرد مواد افیونی جدول II را که حداقل 70 روز از 90 روز را پوشش می دهد (1244=n) پر کرده است. آنهایی که شامل می شوند نیز در 6 ماه گذشته هیچ گونه مواد افیونی واجد شرایط را توزیع نکرده بودند. بیش از 12 ماه:

• تقریباً 1٪ تا 6٪ از شرکت کنندگان در دو گروه به تازگی معیارهای اعتیاد را برآورده کردند، همانطور که با دو معیار مبتنی بر مصاحبه معتبر اختلال مصرف مواد افیونی متوسط ​​تا شدید بر اساس معیارهای راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، نسخه پنجم (DSM-5) و معیارهای ارزیابی شد.
• تقریباً 9٪ و 22٪ از شرکت کنندگان در دو گروه به تازگی معیارهای سوء مصرف و سوء استفاده از مواد افیونی را دارند [تعریف شده در سوء مصرف مواد مخدر و وابستگی]، همانطور که با یک ابزار معتبر گزارش شده توسط خود اندازه گیری شد. یک مطالعه همگروهی مشاهده ای گذشته نگر، خطر مصرف بیش از حد مواد افیونی یا مرگ ناشی از مصرف بیش از حد مواد افیونی را در بیماران با استفاده طولانی مدت جدید از مسکن های اپیوئیدی Schedule II از سال 2006 تا 2016 تخمین زد (n=220,249). بیماران شامل حداقل 9 ماه در یکی از دو برنامه بیمه تجاری، یک برنامه مراقبت مدیریت شده، یا یک برنامه مدیکید ثبت نام کرده بودند. استفاده طولانی‌مدت جدید به‌عنوان داشتن نسخه‌های ضددرد مواد افیونی برنامه دوم که حداقل 70 روز را در 3 ماه قبل از ورود به مطالعه پوشش می‌دهد و هیچ‌یک در طول 6 ماه قبل تعریف نشده است. بیماران در صورت مصرف بیش از حد مواد افیونی در 9 ماه قبل از ورود به مطالعه از مطالعه حذف شدند. اوردوز با استفاده از یک الگوریتم مبتنی بر کد پزشکی معتبر با پیوند به پایگاه داده شاخص ملی مرگ اندازه‌گیری شد. برآوردهای وقوع تجمعی 5 ساله برای مصرف بیش از حد مواد افیونی یا مرگ ناشی از مصرف بیش از حد مواد افیونی از حدود 1.5٪ تا 4٪ در سراسر سایت های مورد مطالعه متغیر بود، که تنها اولین رویداد در طول پیگیری است. تقریباً 17 درصد از اولین مصرف بیش از حد مواد افیونی مشاهده شده در کل دوره مطالعه (11-5 سال، بسته به محل مطالعه) کشنده بود. دوز پایه بالاتر مواد افیونی قوی‌ترین و ثابت‌ترین پیش‌بینی‌کننده مصرف بیش از حد ناشی از مواد افیونی یا مرگ ناشی از مصرف بیش از حد مواد مخدر بود. معیارهای خروج از مطالعه ممکن است بیمارانی را انتخاب کرده باشد که در معرض خطر کمتر اوردوز قرار دارند و از دست دادن قابل توجه پیگیری (تقریباً 80٪) نیز ممکن است تخمین های جانبدارانه داشته باشد. تخمین خطر از مطالعاتی که در بالا توضیح داده شد ممکن است برای همه بیمارانی که داروهای ضددرد اپیوئیدی دریافت می کنند، قابل تعمیم نباشد، مانند بیمارانی که قرار گرفتن در معرض آنها کمتر یا بیشتر از مدت زمان ارزیابی شده در مطالعات است.

مواد کنترل شده قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن حاوی هیدروکودون است که یک ماده کنترل شده در جدول II است. سوء مصرف قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن حاوی هیدروکودون هستند، ماده ای با پتانسیل بالا برای سوء استفاده و سوء استفاده، که می تواند منجر به ایجاد اختلال مصرف مواد، از جمله اعتیاد شود [به هشدارها مراجعه کنید]. استفاده نادرست عبارت است از استفاده عمدی، برای اهداف درمانی، از یک دارو توسط یک فرد به روشی غیر از تجویز یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی یا افرادی که برای آنها تجویز نشده است. سوء استفاده عبارت است از استفاده عمدی و غیر درمانی از یک دارو، حتی یک بار، برای اثرات روانی یا فیزیولوژیکی مطلوب آن. اعتیاد به مواد مخدر مجموعه ای از پدیده های رفتاری، شناختی و فیزیولوژیکی است که ممکن است شامل میل شدید به مصرف دارو، مشکلات در کنترل مصرف مواد مخدر (مثلاً ادامه مصرف مواد مخدر با وجود پیامدهای مضر، اولویت دادن به مصرف مواد مخدر نسبت به سایر فعالیت ها و تعهدات) و تحمل یا وابستگی فیزیکی احتمالی باشد. استفاده نادرست از قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن خطر مصرف بیش از حد را افزایش می دهد که ممکن است منجر به افسردگی سیستم عصبی مرکزی و تنفسی، افت فشار خون، تشنج و مرگ شود. این خطر با مصرف همزمان قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن با الکل و سایر داروهای مضعف CNS افزایش می یابد. سوء مصرف و اعتیاد به مواد افیونی در برخی افراد ممکن است با تحمل همزمان و علائم وابستگی فیزیکی همراه نباشد. علاوه بر این، سوء مصرف مواد افیونی می تواند در غیاب اعتیاد رخ دهد. همه بیماران تحت درمان با مواد افیونی نیاز به ارزیابی مجدد دقیق و مکرر از نظر علائم سوء استفاده، سوء مصرف و اعتیاد دارند، زیرا استفاده از محصولات ضددرد اپیوئیدی حتی در صورت استفاده پزشکی مناسب خطر اعتیاد را به همراه دارد. بیمارانی که در معرض خطر بالای سوء مصرف قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن هستند، شامل کسانی هستند که سابقه استفاده طولانی مدت از هر گونه مواد افیونی، از جمله محصولات حاوی هیدروکودون، کسانی که سابقه سوءمصرف مواد مخدر یا الکل دارند، یا کسانی که از قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن در ترکیب با سایر داروهای سوء مصرف شده استفاده می کنند. رفتار «مصرف مواد» در افراد مبتلا به اختلالات مصرف مواد بسیار رایج است. تاکتیک‌های جستجوی مواد مخدر شامل تماس‌های اضطراری یا ملاقات‌ها در نزدیکی پایان ساعات اداری، امتناع از انجام معاینه، آزمایش یا ارجاع مناسب، «از دست دادن» مکرر نسخه‌ها، دستکاری در نسخه‌ها، و عدم تمایل به ارائه سوابق پزشکی قبلی یا اطلاعات تماس برای سایر ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی درمانی است. "خرید دکتر" (بازدید از چندین نسخه برای دریافت نسخه های اضافی) در بین افرادی که مواد مخدر مصرف می کنند و افراد مبتلا به اختلال مصرف مواد رایج است. اشتغال ذهنی برای دستیابی به تسکین درد کافی می تواند رفتار مناسبی در بیمار با کنترل ناکافی درد باشد. قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن، مانند سایر مواد افیونی، می توانند برای استفاده غیرپزشکی به کانال های توزیع غیرقانونی هدایت شوند. اکیداً توصیه می‌شود که ثبت دقیق اطلاعات تجویز، از جمله مقدار، دفعات، و درخواست‌های تمدید، همانطور که در قوانین ایالتی و فدرال الزامی است. ارزیابی مناسب بیمار، شیوه های مناسب تجویز، ارزیابی مجدد دوره ای درمان، و توزیع و نگهداری مناسب اقدامات مناسبی هستند که به محدود کردن سوء مصرف داروهای مخدر کمک می کنند. خطرات خاص سوء استفاده از قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن سوء استفاده از قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن خطر مصرف بیش از حد و مرگ را به همراه دارد. این خطر با مصرف همزمان قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن با الکل و/یا سایر داروهای مضعف CNS افزایش می یابد. سوء مصرف تزریقی مواد مخدر معمولاً با انتقال بیماری های عفونی مانند هپاتیت و HIV مرتبط است. وابستگی هم تحمل و هم وابستگی فیزیکی می توانند در طول استفاده از درمان با مواد افیونی ایجاد شوند. تحمل یک حالت فیزیولوژیکی است که با کاهش پاسخ به یک دارو پس از تجویز مکرر مشخص می شود (یعنی دوز بالاتری از یک دارو برای ایجاد همان اثری که زمانی با دوز پایین تر به دست می آمد مورد نیاز است). وابستگی فیزیکی حالتی است که در نتیجه سازگاری فیزیولوژیکی در پاسخ به مصرف مکرر دارو ایجاد می شود و با علائم و نشانه های ترک پس از قطع ناگهانی یا کاهش قابل توجه دوز دارو نمایان می شود. ترک ممکن است از طریق تجویز داروهایی با فعالیت آنتاگونیست مواد افیونی (مانند نالوکسان، نالمفن)، ضددردهای آگونیست/آنتاگونیست مختلط (مانند پنتازوسین، بوتورفانول، نالبوفین) یا آگونیست های جزئی (مانند بوپرنورفین) تسریع شود. وابستگی فیزیکی ممکن است تا پس از چند روز تا چند هفته ادامه مصرف به میزان قابل توجهی از نظر بالینی رخ ندهد. در بیمارانی که از نظر فیزیکی به مواد افیونی وابسته هستند، مصرف قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن را به سرعت کاهش ندهید یا به سرعت قطع نکنید. کاهش سریع قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن در بیمارانی که از نظر جسمی به مواد افیونی وابسته هستند ممکن است منجر به علائم جدی ترک، درد کنترل نشده و خودکشی شود. قطع سریع دارو همچنین با تلاش برای یافتن منابع دیگر مسکن های مخدر همراه است که ممکن است با جستجوی مواد مخدر برای سوء مصرف اشتباه گرفته شود. هنگام قطع مصرف قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن، به تدریج دوز را با استفاده از یک برنامه خاص بیمار که موارد زیر را در نظر می گیرد کاهش دهید: دوز قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن که بیمار مصرف کرده است، مدت زمان درمان و ویژگی های فیزیکی و روانی بیمار. برای بهبود احتمال کاهش موفقیت آمیز و به حداقل رساندن علائم ترک، مهم است که برنامه کاهش مواد افیونی توسط بیمار توافق شود. در بیمارانی که مواد افیونی را برای مدت طولانی در دوزهای بالا مصرف می‌کنند، اطمینان حاصل کنید که یک رویکرد چندوجهی برای مدیریت درد، از جمله حمایت از سلامت روان (در صورت نیاز)، قبل از شروع یک داروی ضددرد اپیوئیدی وجود دارد [به دوز و تجویز، و هشدارها مراجعه کنید]. نوزادانی که از مادرانی که به طور فیزیکی وابسته به مواد افیونی هستند متولد می شوند، از نظر جسمی نیز وابسته خواهند بود و ممکن است مشکلات تنفسی و علائم ترک را نشان دهند [به بارداری مراجعه کنید].

خلاصه خطر استفاده از NSAID ها، از جمله هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن، می تواند باعث بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین و اختلال عملکرد کلیه جنین شود که منجر به الیگوهیدرآمنیوس و در برخی موارد، نارسایی کلیوی نوزادان می شود. به دلیل این خطرات، دوز و مدت استفاده از قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن را بین هفته های 20 تا 30 بارداری محدود کنید و از مصرف قرص های هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن در حدود 30 هفته بارداری و بعد از آن در بارداری خودداری کنید (به هشدارها؛ سمیت جنینی مراجعه کنید). بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین استفاده از NSAID ها، از جمله قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن، در حدود 30 هفته بارداری یا بعد از آن در بارداری، خطر بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین را افزایش می دهد. الیگوهیدرآمنیوس/نارسایی کلیه نوزادان استفاده از NSAIDها در حدود هفته 20 بارداری یا بعد از آن در بارداری با مواردی از اختلال عملکرد کلیه جنین منجر به الیگوهیدرآمنیوس و در برخی موارد، نارسایی کلیوی نوزادان همراه شده است. داده های حاصل از مطالعات مشاهده ای در مورد سایر خطرات جنینی بالقوه استفاده از NSAID در زنان در سه ماهه اول یا دوم بارداری قطعی نیست. در مطالعات تولیدمثل حیوانی، وقتی ترکیبی از هیدروکودون و ایبوپروفن به صورت خوراکی در خرگوش‌های باردار در طول اندام‌زایی با حداکثر دوز 1.8 برابر روزانه تجویز شد، افزایش در درصد نوزادان و جنین‌ها با هر گونه ناهنجاری عمده و افزایش تعداد نوزادان و جنین‌های دارای یک یا چند متاکارپ غیر استخوانی مشاهده شد. هیچ مطالعه سم شناسی تولید مثل و رشد حیوانی با هیدروکودون به تنهایی وجود ندارد. در مطالعات منتشر شده تولید مثل حیوانی که ایبوپروفن را به تنهایی آزمایش می‌کردند، هیچ اثر رشدی واضحی در دوزهای 1.2 برابر حداکثر دوز توصیه‌شده انسانی (MRHD) در خرگوش و 1.8 برابر در موش‌های صحرایی MRHD در طول دوران بارداری مشاهده نشد. در مقابل، افزایش نقایص سپتوم بطنی غشایی در موش‌های تحت درمان در روزهای 9 و 10 بارداری با 3 برابر MRHD گزارش شد. بر اساس داده‌های حیوانی، پروستاگلاندین‌ها نقش مهمی در نفوذپذیری عروق آندومتر، کاشت بلاستوسیست و دسیدوالیزه شدن دارند. در مطالعات حیوانی، تجویز مهارکننده های سنتز پروستاگلاندین مانند ایبوپروفن، منجر به افزایش از دست دادن قبل و بعد از لانه گزینی شد. پروستاگلاندین ها همچنین نقش مهمی در رشد کلیه جنین دارند. در مطالعات حیوانی منتشر شده، گزارش شده است که مهارکننده های سنتز پروستاگلاندین در صورت تجویز در دوزهای مرتبط بالینی، رشد کلیه را مختل می کنند. خطر پس زمینه تخمینی نقایص مادرزادی و سقط جنین برای جمعیت(های) نشان داده شده ناشناخته است. همه حاملگی ها دارای خطر پس زمینه نقص مادرزادی، از دست دادن یا سایر پیامدهای نامطلوب هستند. در جمعیت عمومی ایالات متحده، خطر پس زمینه تخمینی نقایص مادرزادی و سقط جنین در حاملگی های بالینی شناخته شده به ترتیب 2-4٪ و 15-20٪ است. ملاحظات بالینی عوارض جانبی جنین/نوزادی استفاده از مسکن های مخدر برای مدت طولانی در دوران بارداری برای مقاصد پزشکی یا غیرپزشکی می تواند منجر به وابستگی فیزیکی در نوزادان و سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزاد در مدت کوتاهی پس از تولد شود. سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزادان به صورت تحریک پذیری، بیش فعالی و الگوی خواب غیرطبیعی، گریه بلند، لرزش، استفراغ، اسهال و عدم افزایش وزن ظاهر می شود. شروع، مدت و شدت سندرم ترک مواد افیونی نوزادان بر اساس مواد افیونی خاص مورد استفاده، مدت زمان مصرف، زمان و میزان آخرین مصرف مادر، و میزان دفع دارو توسط نوزاد متفاوت است. نوزادان را از نظر علائم سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزادان مشاهده کنید و بر اساس آن درمان کنید (به هشدارها مراجعه کنید: سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزادان). بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنینی: از مصرف NSAID ها در زنان در حدود هفته 30 بارداری و بعد از آن در بارداری خودداری کنید، زیرا NSAID ها، از جمله هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن، می توانند باعث بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین شوند (به هشدارها؛ سمیت جنینی مراجعه کنید). الیگوهیدرآمنیوس/نارسایی کلیه نوزادان اگر NSAID در حدود هفته 20 بارداری یا بعد از آن در بارداری ضروری است، مصرف را به کمترین دوز موثر و کوتاه ترین مدت ممکن محدود کنید. اگر درمان با هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن بیش از 48 ساعت طول کشید، نظارت با اولتراسوند را برای الیگوهیدرآمنیوس در نظر بگیرید. در صورت بروز الیگوهیدرآمنیوس، مصرف قرص هیدروکودون بی تارترات و ایبوپروفن را قطع کرده و طبق روش بالینی پیگیری کنید (به هشدارها؛ سمیت جنینی مراجعه کنید). زایمان و زایمان مواد افیونی از جفت عبور می کنند و ممکن است باعث ایجاد افسردگی تنفسی و اثرات روانی - فیزیولوژیکی در نوزادان شوند. یک عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی، مانند نالوکسان، باید برای معکوس کردن افسردگی تنفسی ناشی از مواد افیونی در نوزاد در دسترس باشد. نوزادانی را که در هنگام زایمان در معرض داروهای ضددرد اپیوئیدی قرار گرفته اند از نظر علائم آرامبخشی بیش از حد و افسردگی تنفسی تحت نظر بگیرید. هیچ مطالعه ای در مورد اثرات هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن در حین زایمان یا زایمان انجام نشده است. در مطالعات حیوانی، NSAID ها، از جمله ایبوپروفن، سنتز پروستاگلاندین ها را مهار می کنند، باعث تاخیر در زایمان و افزایش بروز مرده زایی می شوند. مصرف قرص های هیدروکودون بی تارتارات و ایبوپروفن در زنان در حین و بلافاصله قبل از زایمان توصیه نمی شود، زیرا استفاده از مسکن های کوتاه اثرتر یا سایر تکنیک های ضد درد مناسب تر است. مسکن‌های اپیوئیدی، از جمله هیدروکودون بی تارترات و قرص ایبوپروفن، می‌توانند زایمان را از طریق اقداماتی که به طور موقت قدرت، مدت و دفعات انقباضات رحمی را کاهش می‌دهند، طولانی‌تر کنند. با این حال، این اثر سازگار نیست و ممکن است با افزایش میزان اتساع دهانه رحم، که تمایل به کوتاه کردن زایمان را دارد، جبران شود. نوزادانی را که در هنگام زایمان در معرض داروهای ضددرد اپیوئیدی قرار گرفته اند از نظر علائم آرامبخشی بیش از حد و افسردگی تنفسی تحت نظر بگیرید. داده های انسانی بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین: ادبیات منتشر شده گزارش می دهد که استفاده از NSAID ها در حدود 30 هفته بارداری و بعد از آن در بارداری ممکن است باعث بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین شود. الیگوهیدرآمنیوس/نارسایی کلیه نوزادان: مطالعات منتشر شده و گزارش‌های پس از بازاریابی، مصرف NSAID مادر را در حدود هفته 20 بارداری یا بعد از آن در بارداری همراه با اختلال عملکرد کلیه جنین که منجر به الیگوهیدرآمنیوس و در برخی موارد، نارسایی کلیوی نوزاد می‌شود، توصیف می‌کند. این پیامدهای نامطلوب به طور متوسط ​​پس از روزها تا هفته‌ها درمان مشاهده می‌شوند، اگرچه الیگوهیدرآمنیوس به ندرت 48 ساعت پس از شروع NSAID گزارش شده است. در بسیاری از موارد، اما نه همه، کاهش مایع آمنیوتیک گذرا و با قطع دارو برگشت پذیر بود. تعداد محدودی از موارد مصرف NSAID توسط مادر و اختلال عملکرد کلیه نوزادان بدون الیگوهیدرآمنیوس گزارش شده است که برخی از آنها برگشت ناپذیر بودند. برخی از موارد اختلال عملکرد کلیه نوزاد نیاز به درمان با روش‌های تهاجمی مانند تعویض خون یا دیالیز دارند. محدودیت‌های روش‌شناختی این مطالعات و گزارش‌های پس از بازاریابی شامل فقدان گروه کنترل است. اطلاعات محدود در مورد دوز، مدت و زمان قرار گرفتن در معرض دارو؛ و مصرف همزمان سایر داروها. این محدودیت ها مانع از ایجاد تخمین قابل اعتمادی از خطر پیامدهای نامطلوب جنینی و نوزادی با استفاده از NSAID در مادر می شود. از آنجایی که داده‌های ایمنی منتشر شده در مورد پیامدهای نوزادی عمدتاً شامل نوزادان نارس می‌شد، تعمیم‌پذیری برخی از خطرات گزارش شده برای نوزاد ترم در معرض NSAID‌ها از طریق مصرف مادر نامشخص است. داده های حیوانی خرگوش های باردار با 10، 33 یا 95 میلی گرم بر کیلوگرم نسبت 1:27 هیدروکودون: ایبوپروفن (دوز بالا 1.8 برابر حداکثر دوز روزانه هر دو ترکیب بر اساس سطح سطح است) از روز 5 تا 18 حاملگی تحت درمان قرار گرفتند. دوز 95 میلی‌گرم بر کیلوگرم ترکیب، که باعث ایجاد مسمومیت مادری نیز شد (44 درصد کاهش در افزایش وزن بدن در مقایسه با گروه شاهد)، منجر به افزایش درصد نوزادان و جنین‌ها با هر ناهنجاری عمده و افزایش تعداد نوزادان و جنین‌های دارای یک یا چند متاکارپ غیر استخوانی (یک ناهنجاری جزئی) شد. موش‌های باردار با 50، 100 یا 166 میلی‌گرم بر کیلوگرم از نسبت 1:27 هیدروکودون: ایبوپروفن (دوز بالا 1.6 برابر حداکثر دوز روزانه هر دو ترکیب بر اساس سطح بدن است) از روز 5 تا 15 بارداری تحت درمان قرار گرفتند. گروه های mg/kg (21% و 60% کاهش در افزایش وزن بدن نسبت به شاهد). در یک مطالعه منتشر شده، خرگوش‌های ماده 7.5، 20 یا 60 میلی‌گرم بر کیلوگرم ایبوپروفن (0.15، 0.39 یا 1.2 برابر حداکثر دوز توصیه‌شده روزانه 1000 میلی‌گرم ایبوپروفن بر اساس سطح بدن) از روزهای 1 تا 29 حاملگی دریافت کردند، هیچ اثر نامطلوبی مرتبط با درمان مشاهده نشد. این دوز با سمیت قابل توجه مادر (زخم معده، ضایعات معده) همراه بود. در همین نشریه، موش‌های ماده با دوزهای 7.5، 20، 60، 180 میلی‌گرم بر کیلوگرم ایبوپروفن (0.07، 0.2، 0.6، 1.8 برابر حداکثر دوز روزانه) اثرات نامطلوب رشدی آشکاری نداشتند. سمیت مادر (ضایعات گوارشی) در mg/kg 20 و بالاتر مشاهده شد. در یک مطالعه منتشر شده، موش‌ها با دوز خوراکی 300 میلی‌گرم بر کیلوگرم ایبوپروفن (3 برابر حداکثر دوز روزانه 1000 میلی‌گرم بر اساس سطح بدن) در طول روزهای 9 و 10 بارداری (نقاط زمانی بحرانی برای رشد قلب در موش‌ها) مصرف کردند. درمان با ایبوپروفن منجر به افزایش بروز نقایص سپتوم بطنی غشایی شد. این دوز با سمیت قابل توجه مادر از جمله سمیت دستگاه گوارش (1 از 20 حیوان) همراه بود. در همان مطالعه/انتشار، خرگوش‌ها در روزهای 9، 10 و 11 حاملگی با mg/kg 500 (9.7 برابر حداکثر دوز روزانه انسان) دوز شدند و تنها یک مورد از نقص دیواره بین بطنی غشایی و گاستروشیزیس در جنین‌های خرگوش مشاهده شد. این دوز همچنین با سمیت مادری همراه بود.

Mechanism of Action Hydrocodone Component Hydrocodone is a full opioid agonist with relative selectivity for the mu-opioid receptor, although it can interact with other opioid receptors at higher doses. The principal therapeutic action of hydrocodone is analgesia. Like all full opioid agonists, there is no ceiling effect for analgesia with hydrocodone. Clinically, dosage is titrated to provide adequate analgesia and may be limited by adverse reactions, including respiratory and CNS depression. The precise mechanism of the analgesic action is unknown. However, specific CNS opioid receptors for endogenous compounds with opioid-like activity have been identified throughout the brain and spinal cord and are thought to play a role in the analgesic effects of this drug. Ibuprofen Component Ibuprofen has analgesic, anti-inflammatory, and antipyretic properties. The mechanism of action, like that of other NSAIDs, is not completely understood, but involves inhibition of cyclooxygenase (COX-1 and COX-2). Ibuprofen is a potent inhibitor of prostaglandin synthesis in vitro. Ibuprofen concentrations reached during therapy have produced in vivo effects. Prostaglandins sensitize afferent nerves and potentiate the action of bradykinin in inducing pain in animal models. Prostaglandins are mediators of inflammation. Because ibuprofen is an inhibitor of prostaglandin synthesis, its mode of action may be due to a decrease of prostaglandins in peripheral tissues. Pharmacodynamics Effects on the Central Nervous System Hydrocodone produces respiratory depression by direct action on brain stem respiratory centers. The respiratory depression involves a reduction in the responsiveness of the brain stem respiratory centers to both increases in carbon dioxide tension and electrical stimulation. Hydrocodone causes miosis, even in total darkness. Pinpoint pupils are a sign of opioid overdose but are not pathognomonic (e.g., pontine lesions of hemorrhagic or ischemic origins may produce similar findings). Marked mydriasis rather than miosis may be seen due to hypoxia in overdose situations. Effects on the Gastrointestinal Tract and Other Smooth Muscle Hydrocodone causes a reduction in motility associated with an increase in smooth muscle tone in the antrum of the stomach and duodenum. Digestion of food in the small intestine is delayed and propulsive contractions are decreased. Propulsive peristaltic waves in the colon are decreased, while tone may be increased to the point of spasm, resulting in constipation. Other opioid- induced effects may include a reduction in biliary and pancreatic secretions, spasm of sphincter of Oddi, and transient elevations in serum amylase, and opioid-induced esophageal dysfunction (OIED). Effects on the Cardiovascular System Hydrocodone produces peripheral vasodilation, which may result in orthostatic hypotension or syncope. Manifestations of histamine release and/or peripheral vasodilation may include pruritus, flushing, red eyes, sweating, and/or orthostatic hypotension. Effects on the Endocrine System Opioids inhibit the secretion of adrenocorticotropic hormone (ACTH), cortisol, and luteinizing hormone (LH) in humans (see ADVERSE REACTIONS: Post marketing Experience). They also stimulate prolactin, growth hormone (GH) secretion, and pancreatic secretion of insulin and glucagon. Use of opioids for an extended period of time may influence the hypothalamic-pituitary-gonadal axis, leading to androgen deficiency that may manifest as low libido, impotence, erectile dysfunction, amenorrhea, or infertility. The causal role of opioids in the clinical syndrome of hypogonadism is unknown because the various medical, physical, lifestyle, and psychological stressors that may influence gonadal hormone levels have not been adequately controlled for in studies conducted to date (see ADVERSE REACTIONS: Post marketing Experience ). Effects on the Immune System Opioids have been shown to have a variety of effects on components of the immune system in both in vitro and animal models. The clinical significance of these findings is unknown. Overall, the effects of opioids appear to be modestly immunosuppressive. Concentration-Efficacy Relationships The minimum effective analgesic concentration will vary widely among patients, especially among patients who have been previously treated with extended-release agonist opioids. The minimum effective analgesic concentration of hydrocodone for any individual patient may increase over time due to an increase in pain, the development of a new pain syndrome, and/or the development of analgesic tolerance (see DOSAGE AND ADMINISTRATION ). Concentration-Adverse Reaction Relationships There is a relationship between increasing hydrocodone plasma concentration and increasing frequency of dose-related opioid adverse reactions such as nausea, vomiting, CNS effects, and respiratory depression. In opioid-tolerant patients, the situation may be altered by the development of tolerance to opioid-related adverse reactions (see DOSAGE AND ADMINISTRATION ). In a healthy volunteer study, ibuprofen 400 mg given once daily, administered 2 hours prior to immediate-release aspirin (81 mg) for 6 days, showed an interaction with the antiplatelet activity of aspirin as measured by % serum thromboxane 82 (TxB2) inhibition at 24 hours following the day-6 aspirin dose [53%]. An interaction was still observed, but minimized, when ibuprofen 400 mg given once-daily was administered as early as 8 hours prior to the immediate-release aspirin dose [90.7%]. However, there was no interaction with the antiplatelet activity of aspirin when ibuprofen 400 mg, given once daily, was administered 2 hours after (but not concomitantly, 15 min, or 30 min after) the immediate-release aspirin dose [99.2%]. In another study, where immediate-release aspirin 81 mg was administered once daily with ibuprofen 400 mg given three times daily (1 , 7, and 13 hours post-aspirin dose) for 10 consecutive days, the mean % serum thromboxane 82 (TxB2) inhibition suggested no interaction with the antiplatelet activity of aspirin [98.3%]. However, there were individual subjects with serum TxB2 inhibition below 95%, with the lowest being 90.2%. When a similarly designed study was conducted with enteric-coated aspirin, where healthy subjects were administered enteric-coated aspirin 81 mg once daily for 6 days and ibuprofen 400 mg three times daily (2, 7 and 12 h post-aspirin dose) for 6 days, there was an interaction with the antiplatelet activity at 24 hours following the day-6 aspirin dose [67%]. [See Precautions/Drug Interactions ]. Pharmacokinetics Absorption After oral dosing with the Hydrocodone Bitartrate and Ibuprofen Tablets, a peak hydrocodone plasma level of 27 ng/mL is achieved at 1.7 hours, and a peak ibuprofen plasma level of 30 mcg/mL is achieved at 1.8 hours. The effect of food on the absorption of either component from the Hydrocodone Bitartrate and Ibuprofen Tablets tablet has not been established. Distribution Ibuprofen is highly protein-bound (99%) like most other non-steroidal anti-inflammatory agents. Although the extent of protein binding of hydrocodone in human plasma has not been definitely determined, structural similarities to related opioid analgesics suggest that hydrocodone is not extensively protein bound. As most agents in the 5-ring morphinan group of semi-synthetic opioids bind plasma protein to a similar degree (range 19% [hydromorphone] to 45% [oxycodone]), hydrocodone is expected to fall within this range. Elimination Metabolism Hydrocodone exhibits a complex pattern of metabolism, including O-demethylation, N­ demethylation, and 6-keto reduction to the corresponding 6-α-and 6-β-hydroxy metabolites. Hydromorphone, a potent opioid, is formed from the O-demethylation of hydrocodone and contributes to the total analgesic effect of hydrocodone. The O- and N- demethylation processes are mediated by separate P-450 isoenzymes: CYP2D6 and CYP3A4, respectively. Ibuprofen is present in this product as a racemate, and following absorption it undergoes interconversion in the plasma from the R-isomer to the S-isomer. Both the R- and S- isomers are metabolized to two primary metabolites: (+)-2-4'-(2hydroxy-2-methyl-propyl) phenyl propionic acid and (+)-2-4'-(2carboxypropyl) phenyl propionic acid, both of which circulate in the plasma at low levels relative to the parent. Excretion Hydrocodone and its metabolites are eliminated primarily in the kidneys, with a mean plasma half-life of 4.5 hours. Ibuprofen is excreted in the urine, 50% to 60% as metabolites and approximately 15% as unchanged drug and conjugate. The plasma half-life is 2.2 hours. Specific Populations No significant pharmacokinetic differences based on age or gender have been demonstrated. The pharmacokinetics of hydrocodone and ibuprofen from Hydrocodone Bitartrate and Ibuprofen Tablets have not been evaluated in children. Renal Impairment The effect of renal insufficiency on the pharmacokinetics of the Hydrocodone Bitartrate and Ibuprofen Tablets dosage form has not been determined. Drug Interaction Studies Aspirin When NSAIDs were administered with aspirin, the protein binding of NSAIDs were reduced, although the clearance of free NSAID was not altered. The clinical significance of this interaction is not known (see PRECAUTIONS: Drug Interactions ).

Advise the patient to read the FDA-approved patient labeling (Medication Guide) that accompanies each prescription dispensed. Patients, families, or their caregivers should be informed of the following information before initiating therapy with hydrocodone bitartrate and ibuprofen tablets and periodically during the course of ongoing therapy. 1. Storage and Disposal : Because of the risks associated with accidental ingestion, misuse, and abuse, advise patients to store Hydrocodone Bitartrate and Ibuprofen Tablets securely, out of sight and reach of children, and in a location not accessible by others, including visitors to the home . Inform patients that leaving Hydrocodone Bitartrate and Ibuprofen Tablets unsecured can pose a deadly risk to others in the home. (see WARNINGS, DRUG ABUSE AND DEPENDENCE) Advise patients and caregivers that when medicines are no longer needed, they should be disposed of promptly. Expired, unwanted, or unused Hydrocodone Bitartrate and Ibuprofen Tablets should be disposed of by flushing the unused medication down the toilet if a drug take-back option is not readily available. Inform patients that they can visit www.fda.gov/drugdisposal for a complete list of medicines recommended for disposal by flushing, as well as additional information on disposal of unused medicines. 2. Addiction, Abuse, and Misuse Inform patients that the use of Hydrocodone Bitartrate And Ibuprofen Tablets, even when taken as recommended, can result in addiction, abuse, and misuse, which can lead to overdose and death (see WARNINGS: Addiction, Abuse, and Misuse) . Instruct patients not to share hydrocodone bitartrate and ibuprofen tablets with others and to take steps to protect hydrocodone bitartrate and ibuprofen tablets from theft or misuse. 3. L ife-Threatening Respiratory Depression Inform patients of the risk of life-threatening respiratory depression, including information that the risk is greatest when starting hydrocodone bitartrate and ibuprofen tablets or when the dosage is increased, and that it can occur even at recommended dosages. Advise patients how to recognize respiratory depression and to seek medical attention if breathing difficulties develop. Educate patients and caregivers on how to recognize respiratory depression and emphasize the importance of calling 911 or getting emergency medical help right away in the event of a known or suspected overdose (see WARNINGS, Life Threatening Respiratory Depression). 4. Accidental Ingestion Inform patients that accidental ingestion, especially by children, may result in respiratory depression or death (see WARNINGS: Life-Threatening Respiratory Depression) . 5. I nteractions with Benzodiazepines and OtherCNS Depressants Inform patients and caregivers that potentially fatal additive effects may occur if hydrocodone bitartrate and ibuprofen tablets are used with benzodiazepines or other CNS depressants, including alcohol,(e.g., non-benzodiazepine sedative/hypnotics, anxiolytics, tranquilizers, muscle relaxants, general anesthetics, antipsychotics, gabapentinoids [gabapentin or pregabalin], and other opioids) and not to use these concomitantly unless supervised by a healthcare provider (see WARNINGS: Risks from Concomitant Use with Benzodiazepines or Other CNS Depressants, PRECAUTIONS: Drug Interactions) . Patient Access to an Opioid Overdose Reversal Agent for the Emergency Treatment of Opioid Overdose Inform patients and caregivers about opioid overdose reversal agents (e.g., naloxone, nalmefene). Discuss the importance of having access to an opioid overdose reversal agent, especially if the patient has risk factors for overdose (e.g., concomitant use of CNS depressants, a history of opioid use disorder, or prior opioid overdose) or if there are household members (including children) or other close contacts at risk for accidental ingestion or opioid overdose. Discuss with the patient the options for obtaining an opioid overdose reversal agent (e.g., prescription, over-the-counter, or as part of a community-based program) [see WARNINGS, DOSAGE AND ADMINISTRATION]. Educate patients and caregivers on how to recognize the signs and symptoms of an overdose. Explain to patients and caregivers that effects of opioid overdose reversal agents like naloxone and nalmefene are temporary, and that they must call 911 or get emergency medical help right away in all cases of known or suspected opioid overdose, even if an opioid overdose reversal agent is administered (see OVERDOSAGE). Advise patients and caregivers:

• how to treat with the overdose reversal agent in the event of an opioid overdose
• to tell family and friends about their opioid overdose reversal agent and to keep it in a place where family and friends can access it in an emergency.
• to read the Patient Information (or other educational material) that will come with their opioid overdose reversal agent. Emphasize the importance of doing this before an opioid emergency happens, so the patient and caregiver will know what to do. Hyperalgesia and Allodynia Inform patients and caregivers not to increase opioid dosage without first consulting a clinician. Advise patients to seek medical attention if they experience symptoms of hyperalgesia, including worsening pain, increased sensitivity to pain, or new pain [see Warnings; Adverse Reactions]. 8. S er otonin Syndrome Inform patients that opioids could cause a rare but potentially life-threatening condition resulting from concomitant administration of serotonergic drugs. Warn patients of the symptoms of serotonin syndrome and to seek medical attention right away if symptoms develop. Instruct patients to inform their healthcare providers if they are taking, or plan to take serotonergic medications (see PRECAUTIONS: Drug Interactions) . 9. MAOI Interaction Inform patients to avoid taking hydrocodone bitartrate and ibuprofen tablets while using any drugs that inhibit monoamine oxidase. Patients should not start MAOIs while taking hydrocodone bitartrate and ibuprofen tablets (see PRECAUTIONS: Drug Interactions) . 10. I mportant Administration Instructions Instruct patients how to properly take Hydrocodone Bitartrate and Ibuprofen Tablets. For the short-term (generally less than 10 days) management of acute pain, the recommended dose of hydrocodone bitartrate and ibuprofen tablets are one tablet every 4 to 6 hours, as necessary. Inform patients that the dosage should not exceed 5 tablets in a 24-hour period (see DOSAGE AND ADMINISTRATION) . 11. Important Discontinuation Instructions In order to avoid developing withdrawal symptoms, instruct patients not to discontinue Hydrocodone Bitartrate and Ibuprofen Tablets without first discussing a tapering plan with the prescriber (see DOSAGE AND ADMINISTRATION) 12. Driving or Operating Heavy Machinery Inform patients that hydrocodone bitartrate and ibuprofen tablets may impair the ability to perform potentially hazardous activities such as driving a car or operating heavy machinery. Advise patients not to perform such tasks until they know how they will react to the medication (see WARNINGS: Risks of Driving and Operating Machinery) . 13. C onstipation Advise patients of the potential for severe constipation, including management instructions and when to seek medical attention (see ADVERSE REACTIONS: Clinical Trials Experience) . 14. C ar diovascular Thrombotic Events Advise patients to be alert for the symptoms of cardiovascular thrombotic events, including chest pain, shortness of breath, weakness, or slurring of speech, and to report any of these symptoms to their healthcare provider immediately (see WARNINGS: Cardiovascular Thrombotic Events) . 15. Gastrointestinal Bleeding, Ulceration, and Perforation Advise patients to report symptoms of ulcerations and bleeding, including epigastric pain, dyspepsia, melena, and hematemesis to their healthcare provider. In the setting of concomitant use of low-dose aspirin for cardiac prophylaxis, inform patients of the increased risk for and the signs and symptoms of GI bleeding (see WARNINGS: Gastrointestinal Bleeding, Ulceration, and Perforation) . 16. Hepatotoxicity Inform patients of the warning signs and symptoms of hepatotoxicity (e.g., nausea, fatigue, lethargy, pruritus, diarrhea, jaundice, right upper quadrant tenderness, and "flu-like" symptoms). If these occur, instruct patients to stop hydrocodone bitartrate and ibuprofen tablets and seek immediate medical therapy (see WARNINGS: Hepatotoxicity) . 17. Heart Failure and Edema Advise patients to be alert for the symptoms of congestive heart failure including shortness of breath, unexplained weight gain, or edema and to contact their healthcare provider if such symptoms occur (see WARNINGS: Heart Failure and Edema) . 18. Adrenal Insufficiency Inform patients that opioids could cause adrenal insufficiency, a potentially life-threatening condition. Adrenal insufficiency may present with non-specific symptoms and signs such as nausea, vomiting, anorexia, fatigue, weakness, dizziness, and low blood pressure. Advise patients to seek medical attention if they experience a constellation of these symptoms (see WARNINGS: Adrenal Insufficiency) . 19. H y potension Inform patients that hydrocodone bitartrate and ibuprofen tablets may cause orthostatic hypotension and syncope. Instruct patients how to recognize symptoms of low blood pressure and how to reduce the risk of serious consequences should hypotension occur (e.g., sit or lie down, carefully rise from a sitting or lying position) (see WARNINGS: Severe Hypotension) . 20. Anaphylaxis Inform patients that anaphylaxis has been reported with ingredients contained in Hydrocodone Bitartrate and Ibuprofen Tablets. Advise patients how to recognize such a reaction and when to seek medical attention (see CONTRAINDICATIONS, WARNINGS: Anaphylactic Reactions) . 21. P re g n a ncy N e onatal Opioid Withdrawal Syndrome Inform female patients of reproductive potential that use of hydrocodone bitartrate and ibuprofen tablets for an extended period of time during pregnancy can result in neonatal opioid withdrawal syndrome, which may be life-threatening if not recognized and treated (see Boxed Warning, WARNINGS: Neonatal Opioid Withdrawal Syndrome, PRECAUTIONS: Pregnancy) . Fetal Toxicity Inform female patients of reproductive potential that hydrocodone bitartrate and ibuprofen tablets can cause fetal harm and to inform the prescriber of a known or suspected pregnancy. Inform pregnant women to avoid use of hydrocodone bitartrate and ibuprofen tablets and other NSAIDs starting at 30 weeks gestation because of the risk of premature closing of the fetal ductus arteriosus Inform pregnant women to avoid use of Hydrocodone Bitartrate and Ibuprofen Tablets and other NSAIDs starting at 30 weeks gestation because of the risk of the premature closing of the fetal ductus arteriosus. If treatment with Hydrocodone Bitartrate and Ibuprofen Tablets is needed for a pregnant woman between about 20 to 30 weeks gestation, advise her that she may need to be monitored for oligohydramnios, if treatment continues for longer than 48 hours (see WARNINGS; Fetal Toxicity, PRECAUTIONS; Pregnancy ). 22. L a c tation Advise nursing mothers to carefully observe infants for increased sleepiness (more than usual), breathing difficulties, or limpness. Instruct nursing mothers to seek immediate medical care if they notice these signs (see PRECAUTIONS: Nursing Mothers) . 23. I n fer tility Inform patients that use of opioids for an extended period of time may cause reduced fertility. It is not known whether these effects on fertility are reversible [see Adverse Reaction]. Advise female patients of reproductive potential who desire pregnancy that NSAIDs, including Hydrocodone Bitartrate And Ibuprofen Tablets, may be associated with a reversible delay in ovulation (see PRECAUTIONS: Carcinogenicity, Mutagenicity, Impairment of Fertility) . 24. Serious Skin Reactions, including DRESS. Advise patients to stop taking Hydrocodone Bitartrate and Ibuprofen Tablets immediately if they develop any type of rash or fever and to contact their healthcare provider as soon as possible (see Warnings) . 25. Avoid Concomitant use of NSAIDs Inform patients that the concomitant use of hydrocodone bitartrate and ibuprofen tablets with other NSAIDs or salicylates (e.g., diflunisal, salsalate) is not recommended due to the increased risk of gastrointestinal toxicity, and little or no increase in efficacy (see WARNINGS: Gastrointestinal Bleeding, Ulceration, and Perforation, PRECAUTIONS: Drug Interactions) . Alert patients that NSAIDs may be present in “over the counter” medications for treatment of colds, fever, or insomnia. 26. Use of NSAIDS and Low-Dose Aspirin Inform patients not to use low-dose aspirin concomitantly with hydrocodone bitartrate and ibuprofen tablets until they talk to their healthcare provider (see PRECAUTIONS: Drug Interactions) . 27. Ophthalmological Effects Instruct patients to report any signs of blurred vision or other eye symptoms (s ee PRECAUTIONS: Ophthalmological Effects) .