کتورولاک ترومتامین، لیدوکائین هیدروکلراید، بوپیواکائین هیدروکلراید، پوویدین ید

برای استفاده داخل نخاعی نیست. (2.1) از استفاده از محلول های حاوی مواد نگهدارنده ضد میکروبی (به عنوان مثال، ویال های چند دوز) برای بیهوشی اپیدورال یا دمی خودداری کنید. (2.1، 5.4) سه میلی لیتر بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین بدون نگهدارنده ضد میکروبی (0.5٪ بوپیواکائین با 1:200000 اپی نفرین) برای استفاده به عنوان دوز آزمایشی قبل از شرایط بالینی اپیدورال دمی و کمری توصیه می شود. (2.4) اطلاعات کامل نسخه را برای موارد زیر مشاهده کنید: غلظت ها و دوزهای توصیه شده بوپیواکائین هیدروکلراید تزریقی/بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین با توجه به نوع بلوک. (2.2) اطلاعات دوز و تجویز اضافی مربوط به استفاده در بیهوشی اپیدورال، دوز آزمایش برای بلوک های اپیدورال دمی و کمری، استفاده در دندانپزشکی و استفاده در جراحی چشم. (2.3، 2.4، 2.5، 2.6)

2.1 اطلاعات مهم درباره دوز و تجویز تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین برای استفاده داخل نخاعی نیست. از استفاده از محلول های تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و محلول های تزریقی اپی نفرین حاوی مواد نگهدارنده ضد میکروبی (به عنوان مثال، ویال های چند دوز) برای بیهوشی اپیدورال یا دمی خودداری کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4) مراجعه کنید]. بخش های استفاده نشده از محلول که حاوی مواد نگهدارنده نیستند، یعنی آنهایی که در ویال های تک دوز عرضه می شوند را پس از استفاده اولیه دور بریزید. هر زمان که محلول و ظرف اجازه می دهد، این محصول را از نظر وجود ذرات معلق و تغییر رنگ قبل از مصرف بررسی کنید. تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین محلول های شفاف و بی رنگ هستند. از محلول هایی که تغییر رنگ داده یا حاوی ذرات معلق هستند استفاده نکنید. به دلیل اطلاعات ناکافی در مورد استفاده بالینی از این مخلوط ها، مخلوط کردن یا استفاده قبلی یا همزمان هر بی حس کننده موضعی دیگری با تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین توصیه نمی شود. اقدامات احتیاطی تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید تزریقی/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین باید در دوزهای تنظیم شده با دقت توسط یا تحت نظارت پزشکان مجرب که در تشخیص و مدیریت مسمومیت های مرتبط با دوز و سایر موارد حاد ناشی از انسداد ناشی از آن به خوبی مسلط هستند، تجویز شود. تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین را فقط در صورتی استفاده کنید که موارد زیر فوراً در دسترس باشند: اکسیژن، تجهیزات احیای قلبی ریوی و داروها، و منابع پرسنلی مورد نیاز برای مدیریت مناسب واکنش‌های سمی و موارد اضطراری مربوطه [به هشدارها و اقدامات احتیاطی مجدد، موارد اضافی، 6 مراجعه کنید. (10) ] . اثرات سمی بی حس کننده های موضعی افزایشی است. هنگامی که داروهای بی حس کننده موضعی اضافی با تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین استفاده می شود، اثرات عصبی و قلبی عروقی مربوط به سمیت سیستمیک بی حس کننده موضعی را بررسی کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید. قبل از تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید تزریقی/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین، هم دوز اولیه و هم همه دوزهای بعدی، خون یا مایع مغزی نخاعی را (در صورت لزوم) آسپیره کنید تا از تزریق داخل عروقی یا داخل نخاعی خودداری کنید. با این حال، آسپیراسیون منفی برای خون یا مایع مغزی نخاعی در برابر تزریق داخل عروقی یا داخل نخاعی تضمین نمی کند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.9) مراجعه کنید]. از تزریق سریع حجم زیادی از تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین خودداری کنید و در صورت امکان از دوزهای کسری (افزاینده) استفاده کنید. در طول بلوک‌های عصبی منطقه‌ای اصلی، مانند بلوک‌های شبکه بازویی یا اندام تحتانی، بیمار باید یک کاتتر داخل وریدی ساکن داشته باشد تا از دسترسی وریدی کافی اطمینان حاصل شود. کمترین دوز تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین که منجر به بیهوشی موثر می شود باید برای جلوگیری از سطوح بالای پلاسما و واکنش های جانبی جدی استفاده شود. پس از هر بار تزریق بی حسی موضعی، علائم حیاتی قلبی عروقی و تنفسی (کفایت اکسیژن و تهویه) و سطح هوشیاری بیمار را به دقت و مداوم کنترل کنید. از تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین در مقادیر با دقت محدود در مناطقی از بدن که توسط شریان‌های انتهایی تامین می‌شود یا به‌طور دیگری جریان خون در آنها به خطر افتاده است مانند انگشت‌ها، بینی، گوش خارجی یا آلت تناسلی استفاده کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.12) مراجعه کنید].

2.2 غلظت و دوزهای توصیه شده تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید/تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین دوز تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین با توجه به نوع روش تجویز شده متفاوت است. از بافت ها، تعداد بخش های عصبی که باید مسدود شوند، عمق بیهوشی و درجه آرامش عضلانی مورد نیاز، مدت زمان بیهوشی مورد نظر، تحمل فردی و وضعیت فیزیکی بیمار. کمترین دوز و غلظت مورد نیاز را برای ایجاد نتیجه دلخواه تجویز کنید. انواع بلوک و غلظت توصیه شده بوپیواکائین هیدروکلراید تزریقی/بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین در جدول 1 نشان داده شده است. جدول 1. انواع بلوک و توصیه شده بوپیواکائین هیدروکلراید تزریقی/غلظت های تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین نوع بلوک بوپیواکائین هیدروکلراید بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین 0.25% (2.5 mg/mL% (5.7% (5.5 mg/mL) 0.5% mg/ml) تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید 0.75% (7.5 mg/mL) برای اعمال جراحی غیرزامایی در بیماران باردار توصیه نمی شود. 0.25% (2.5 mg/mL) 0.5% (5 mg/mL) ✓= مصرف مشخص شده [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید]. انفیلتراسیون موضعی ✓ ✓ بلوک عصبی محیطی ✓ ✓ ✓ ✓ بلوک رتروبولبار ✓ بلوک سمپاتیک ✓ بلوک دمی از استفاده از ویال های چند دوز تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید و بوپیواکایین هیدروکلراید هیدروکلراید یا اپی ژکتوری برای تزریق کاهو پرهیز کنید. [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4) مراجعه کنید]. ✓ ✓ ✓ ✓ بلوک اپیدورال کمری ✓ ✓ ✓ (نه برای بیهوشی زنان و زایمان) ✓ ✓ دوز تست اپیدورال ✓ بلوک دندانی ✓ در دوزهای توصیه شده، بوپیواکائین هیدروکلراید، هیدروکلراید هیدروکلراید و بوپیواکائین کامل تولید می کند. اثر بر عملکرد حرکتی در بین سه غلظت متفاوت است. جدول 2 اطلاعاتی در مورد تأثیر مورد انتظار بر عملکرد حرکتی برای سه غلظت ارائه می دهد. جدول 2. تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ غلظت تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین در مقابل. عملکرد موتور تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید با غلظت عملکرد موتور 0.25% (2.5 میلی گرم در میلی لیتر) این محصولات شامل تزریق هیدروکلراید بوپیواکائین و تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین [غلظت اپی نفرین (1:200000) در جدول گنجانده نشده است. هنگامی که برای بلوک عصبی دمی، اپیدورال یا محیطی استفاده می شود، بلوک حرکتی ناقص ایجاد می کند. باید برای عملیاتی استفاده شود که در آن آرامش عضلانی مهم نیست، یا زمانی که وسیله دیگری برای ایجاد آرامش عضلانی به طور همزمان استفاده می شود. شروع اثر ممکن است کندتر از محلول های 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) یا 0.75٪ (7.5 میلی گرم در میلی لیتر) باشد. 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) محاصره حرکتی را برای بلوک دمی، اپیدورال یا عصبی فراهم می کند، اما شل شدن عضلانی ممکن است برای عملیات هایی که در آن آرامش کامل عضلانی ضروری است، کافی نباشد. 0.75٪ (7.5 میلی گرم در میلی لیتر) اینها فقط محصولات تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید هستند [هیچ غلظت 0.75٪ (7.5 میلی گرم در میلی لیتر) برای تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین وجود ندارد]. بلوک کامل موتور را تولید می کند. برای بلوک اپیدورال در عمل های شکمی که نیاز به آرامش کامل عضلانی دارند و برای بیهوشی رتروبولبار بسیار مفید است. نه برای بیهوشی مامایی مدت زمان بیهوشی با تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین به حدی است که برای اکثر موارد، یک دوز تک دوز کافی است. حداکثر حد دوز در محدوده دوز توصیه شده باید در هر مورد پس از ارزیابی اندازه و وضعیت فیزیکی بیمار و همچنین میزان جذب سیستمیک پیش‌بینی‌شده از یک محل تزریق خاص مشخص شود. دوزهای جدول 3 به عنوان راهنما برای استفاده در بزرگسالان متوسط ​​توصیه می شود. این دوزها ممکن است هر سه ساعت یک بار تکرار شوند. از مجموع دوز روزانه 400 میلی گرم در 24 ساعت تجاوز نکنید. مدت اثر بیهوشی ممکن است با افزودن اپی نفرین طولانی شود. جدول 3. غلظت ها و دوزهای توصیه شده تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین در بزرگسالان نوع غلظت بلوک تزریق هر دوز بلوک موتوری با تکنیک های مداوم (متناوب)، تکرار دوزها درجه بلوک حرکتی را افزایش می دهد. اولین دوز تکراری 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) ممکن است بلوک کامل حرکتی ایجاد کند. بلوک عصب بین دنده ای با 0.25% (2.5 میلی گرم در میلی لیتر) همچنین ممکن است بلوک حرکتی کامل را برای جراحی داخل قفسه سینه و داخل شکم فوقانی ایجاد کند. میلی‌لی‌گرم محلول‌های تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید نفوذ موضعی 0.25٪ (2.5 میلی‌گرم در میلی‌لیتر) محلول‌های با یا بدون اپی نفرین (یعنی برای تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین کاربرد دارد). محصولات بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین شامل اپی نفرین (1:200000) است. تا 70 (بدون اپی نفرین) تا 175 (بدون اپی نفرین) - تا 90 (با اپی نفرین) تا 225 (با اپی نفرین) بلوک عصبی محیطی 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) 5-35 (بدون اپی نفرین 25-1 تا 7) کامل 5-45 (با اپی نفرین) 25-225 (با اپی نفرین) 0.25٪ (2.5 میلی گرم در میلی لیتر) 5-70 (بدون اپی نفرین) 12.5-175 (بدون اپی نفرین) متوسط تا کامل 5-90 (با اپی نفرین) 12.5-225 (با اپی نفرین) بلوک رتروبولبار [نگاه کنید به دوز و نحوه تجویز (2.6) ] 0.75٪ (7.5 میلی گرم در میلی لیتر) 2-4 15-30 کامل بلوک سمپاتیک 0.25٪ (2.5 میلی گرم در میلی لیتر) 20-20-20-50 mg/mL بلوک تجویز (2.4) ] 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) 15-30 75-150 متوسط تا کامل 0.25٪ (2.5 میلی گرم در میلی لیتر) 15-30 37.5-75 بلوک اپیدورال کمری متوسط [دوز و تجویز (2.7٪) را ببینید] (7.5). mg/ml) برای استفاده تک دوز؛ نه برای تکنیک اپیدورال متناوب. نه برای بیهوشی مامایی 10-20 75-150 کامل 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) 10-20 50-100 متوسط تا کامل 0.25٪ (2.5 میلی گرم در میلی لیتر) 10-20 25-50 نسبی تا متوسط دوز آزمایش اپیدورال [به مقدار mg/mL مراجعه کنید و تجویز] (5٪) (5.4). اپی نفرین 2-3 10-15 (10-15 میکروگرم اپی نفرین) - دندانپزشکی [نگاه کنید به دوز و نحوه تجویز (2.5) ] 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) با اپی نفرین 1.8-3.6 در هر محل 9-18 در هر محل - 2.3 استفاده در Epidural در طول تجویز بی‌حسی اپیدورال، توصیه می‌شود که ابتدا یک دوز آزمایشی بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین بدون نگهدارنده ضد میکروبی (بوپیواکائین 0.5 درصد با اپی‌نفرین 1:200000) تجویز شود و اثرات آن قبل از تجویز دوز کامل بررسی شود. هنگام استفاده از روش کاتتر "پیوسته"، دوزهای آزمایش باید قبل از دوز اولیه و همه دوزهای تکمیلی داده شود، زیرا یک کاتتر در فضای اپیدورال می تواند به داخل رگ خونی یا از طریق سخت شامه مهاجرت کند. در طول تجویز اپیدورال، محلول های تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین، 0.5% (5 میلی گرم در میلی لیتر) و بوپیواکائین هیدروکلراید تزریقی 0.75% (7.5 میلی گرم در میلی لیتر) را با دوزهای افزایشی بین میلی لیتر 3 تا 5 دز سمی تجویز کنید. تزریق غیر عمدی داخل عروقی یا داخل نخاعی تزریقات را به آرامی و با آسپیراسیون های مکرر قبل و در حین تزریق انجام دهید تا از تزریق داخل عروقی خودداری کنید. آسپیراسیون سرنگ را قبل و در حین هر تزریق مکمل در تکنیک های کاتتر پیوسته (متناوب) انجام دهید. در مامایی، فقط از غلظت 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) و 0.25٪ (2.5 میلی گرم در میلی لیتر) تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین استفاده کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید]. دوزهای افزایشی 3 تا 5 میلی لیتر از محلول 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) که از 50 میلی گرم تا 100 میلی گرم بیشتر نباشد در هر فاصله زمانی توصیه می شود. اگر از نظر بالینی منع مصرف نداشته باشد، باید قبل از دوزهای تکراری، یک دوز آزمایشی حاوی اپی نفرین انجام شود. فقط از ویال های تک دوز برای بیهوشی دمی یا اپیدورال استفاده کنید. از استفاده از ویال های چند دوز برای این روش ها که حاوی مواد نگهدارنده هستند خودداری کنید [دوز و نحوه تجویز (2.1، 2.4)، هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4، 5.9) را ببینید].

2.4 دوز تست برای بلوک های اپیدورال دمی و کمری سه میلی لیتر بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین تزریقی بدون نگهدارنده ضد میکروبی (0.5٪ بوپیواکائین با اپی نفرین 1:200000) برای استفاده به عنوان دوز آزمایشی قبل از شرایط بالینی دمی و کمری توصیه می شود. این دوز آزمایشی ممکن است به عنوان هشداری در مورد تزریق داخل عروقی یا داخل نخاعی ناخواسته باشد. پس از هر دوز آزمایشی، علائم بالینی اولیه سمیت را به دقت کنترل کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.9) مراجعه کنید]. زمان کافی برای شروع بلوک نخاعی برای تشخیص تزریق احتمالی داخل نخاعی اختصاص دهید. حتی اگر نتایج دوز آزمایش منفی باشد، تزریق داخل عروقی یا داخل نخاعی همچنان امکان پذیر است. دوز آزمایش خود ممکن است یک واکنش سمی سیستمیک، اثرات بالای ستون فقرات یا قلبی عروقی از اپی نفرین ایجاد کند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2، 5.9)، مصرف بیش از حد (10) مراجعه کنید.

2.5 استفاده در دندانپزشکی تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) برای انفیلتراسیون و تزریق بلوک در ناحیه فک بالا و فک پایین توصیه می شود، زمانی که مدت طولانی بی حسی موضعی مورد نظر است، مانند روش هایی که عموماً با درد قابل توجه بعد از عمل همراه هستند. دوز متوسط ​​1.8 میلی لیتر (9 میلی گرم) در هر محل تزریق معمولاً کافی است. دوز دوم گاه به گاه 1.8 میلی‌لیتر (9 میلی‌گرم) ممکن است برای ایجاد بیهوشی کافی پس از 2 تا 10 دقیقه برای شروع بلوک استفاده شود [به فارماکولوژی بالینی (12.2) مراجعه کنید]. از کمترین دوز موثر استفاده کنید و بین تزریق ها زمان بگذارید. توصیه می شود که دوز کل برای همه محل های تزریق، در یک جلسه دندانپزشکی پخش شود، برای یک بیمار بالغ سالم از 90 میلی گرم تجاوز نکند (ده تزریق 1.8 میلی لیتری 0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین). به آرامی و با آسپیراسیون های مکرر تزریق کنید.

2.6 استفاده در جراحی چشم هنگامی که تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید 0.75٪ (7.5 میلی گرم در میلی لیتر) برای بلوک رتروبولبار استفاده می شود، بیهوشی کامل قرنیه معمولاً قبل از شروع آکینزی عضله خارجی چشمی قابل قبول بالینی است. بنابراین، وجود آکینزی به جای بیهوشی به تنهایی باید میزان آمادگی بیمار را برای جراحی تعیین کند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.15) مراجعه کنید].

قبل از تصمیم به استفاده از کتورولاک ترومتامین، مزایا و خطرات احتمالی کتورولاک ترومتامین و سایر گزینه های درمانی را به دقت در نظر بگیرید. از کمترین دوز موثر برای کوتاه ترین مدت مطابق با اهداف درمان فردی بیمار استفاده کنید. در بزرگسالان، مدت زمان استفاده ترکیبی از دوز داخل وریدی یا عضلانی کتورولاک ترومتامین و کتورولاک ترومتامین خوراکی نباید بیش از 5 روز باشد. در بزرگسالان، استفاده از کتورولاک ترومتامین خوراکی تنها به عنوان ادامه درمان با دوز داخل وریدی یا عضلانی کتورولاک ترومتامین نشان داده می شود. برای انتقال از دوز داخل وریدی یا عضلانی کتورولاک ترومتامین (تک دوز یا چند دوز) به کتورولاک ترومتامین خوراکی چند دوز، به برگه بسته بندی قرص های کتورولاک ترومتامین مراجعه کنید. توجه: فرمول O ral نباید به عنوان دوز اولیه داده شود. از حداقل دوز موثر برای هر بیمار استفاده کنید. کل مدت درمان در بیماران بالغ: مدت زمان استفاده ترکیبی از دوز داخل وریدی یا عضلانی کتورولاک ترومتامین و کتورولاک ترومتامین خوراکی نباید بیش از 5 روز باشد. تزریق کتورولاک ترومتامین تزریق کتورولاک ترومتامین ممکن است به عنوان یک دوز منفرد یا چندگانه در یک برنامه منظم یا "در صورت نیاز" برای مدیریت درد متوسط ​​شدید و حاد که نیاز به بی دردی در سطح مواد افیونی دارد، معمولاً در شرایط پس از عمل استفاده شود. هیپوولمی باید قبل از تجویز کتورولاک ترومتامین اصلاح شود (به هشدارها - اثرات کلیوی مراجعه کنید). بیماران باید در اسرع وقت به داروهای ضد درد جایگزین سوئیچ کنند، اما درمان با کتورولاک ترومتامین نباید بیش از 5 روز باشد. هنگام تجویز کتورولاک ترومتامین تزریقی، بولوس داخل وریدی باید در کمتر از 15 ثانیه داده شود. تزریق عضلانی باید به آرامی و عمیق در عضله داده شود. اثر ضد درد در 30 دقیقه شروع می شود و حداکثر اثر آن 1 تا 2 ساعت پس از تزریق داخل وریدی یا عضلانی است. مدت اثر ضد درد معمولاً 4 تا 6 ساعت است. درمان با یک دوز: رژیم زیر باید به یک بار مصرف محدود شود و فقط دوز داخل عضلانی مصرف شود

• بیماران کمتر از 65 سال: یک دوز 60 میلی گرم.
• بیماران بالای 65 سال، نارسایی کلیوی و/یا کمتر از 50 کیلوگرم (110 پوند) وزن بدن: یک دوز 30 میلی گرم. دوز داخل وریدی
• بیماران کمتر از 65 سال: یک دوز 30 میلی گرم.
• بیماران بالای 65 سال، نارسایی کلیوی و/یا وزن بدن کمتر از 50 کیلوگرم (110 پوند): یک دوز 15 میلی گرم. درمان با دوز چندگانه (داخل وریدی یا عضلانی)
• بیماران کمتر از 65 سال: دوز توصیه شده 30 میلی گرم کتورولاک ترومتامین تزریقی هر 6 ساعت است. حداکثر دوز روزانه برای این جمعیت ها نباید بیش از 120 میلی گرم باشد.
• برای بیماران بالای 65 سال، بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی (به هشدارها مراجعه کنید)، و بیماران کمتر از 50 کیلوگرم (110 پوند): دوز توصیه شده 15 میلی گرم کتورولاک ترومتامین تزریقی هر 6 ساعت است. حداکثر دوز روزانه برای این جمعیت ها نباید از 60 میلی گرم تجاوز کند. برای درد ناگهانی، دوز یا دفعات کتورولاک ترومتامین را افزایش ندهید. باید به مکمل این رژیم‌ها با دوزهای پایین مواد افیونی «در صورت نیاز» توجه شود، مگر اینکه منع مصرف دیگری وجود داشته باشد. اطلاعات دارویی برای تزریق کتورولاک ترومتامین تزریق کتورولاک ترومتامین نباید در حجم کم (به عنوان مثال در سرنگ) با مورفین سولفات، مپریدین هیدروکلراید، پرومتازین هیدروکلراید یا هیدروکسی زین هیدروکلراید مخلوط شود. این منجر به رسوب کتورولاک از محلول می شود. توجه: فرآورده های دارویی تزریقی باید قبل از تجویز، هر زمان که محلول و ظرف اجازه می دهد، از نظر وجود ذرات و تغییر رنگ به صورت چشمی بازرسی شوند.

جدول 1 (دوزهای توصیه شده) حجم ها و غلظت های توصیه شده تزریق لیدوکائین هیدروکلراید را برای انواع مختلف روش های بیهوشی خلاصه می کند. دوزهای پیشنهادی در این جدول برای بزرگسالان سالم سالم است و به استفاده از محلول های بدون اپی نفرین اشاره دارد. هنگامی که به حجم بیشتری نیاز است، فقط باید از محلول های حاوی اپی نفرین استفاده کرد، مگر در مواردی که ممکن است داروهای وازوپرسور منع مصرف داشته باشند. گزارش‌هایی از عوارض جانبی کندرولیز در بیمارانی که پس از آرتروسکوپی و سایر روش‌های جراحی انفوزیون داخل مفصلی بی‌حس کننده‌های موضعی دریافت می‌کنند، گزارش شده است. تزریق لیدوکائین هیدروکلراید برای این استفاده تایید نشده است (به هشدارها و دوز و نحوه مصرف مراجعه کنید). این دوزهای توصیه شده تنها به عنوان راهنمای مقدار بیهوشی مورد نیاز برای اکثر روش های معمول عمل می کنند. حجم و غلظت واقعی مورد استفاده به تعدادی از عوامل مانند نوع و وسعت عمل جراحی، عمق بیهوشی و درجه آرامش عضلانی مورد نیاز، مدت زمان بیهوشی مورد نیاز و وضعیت فیزیکی بیمار بستگی دارد. در تمام موارد باید کمترین غلظت و کمترین دوزی که نتیجه مطلوب را ایجاد می کند داده شود. دوزها برای کودکان و افراد مسن و بیماران ناتوان و بیماران مبتلا به بیماری قلبی و/یا کبدی باید کاهش یابد. شروع بیهوشی، طول مدت بیهوشی و میزان آرامش عضلانی با حجم و غلظت (یعنی دوز کل) بی حس کننده موضعی استفاده شده متناسب است. بنابراین، افزایش حجم و غلظت تزریق لیدوکائین هیدروکلراید باعث کاهش شروع بیهوشی، طولانی شدن مدت بیهوشی، ایجاد درجه بیشتری از آرامش عضلانی و افزایش پخش سگمنتال بیهوشی می شود. با این حال، افزایش حجم و غلظت تزریق لیدوکائین هیدروکلراید ممکن است منجر به کاهش شدید فشار خون در هنگام استفاده در بیهوشی اپیدورال شود. اگرچه بروز عوارض جانبی با لیدوکائین هیدروکلراید بسیار کم است، اما هنگام استفاده از مقادیر و غلظت های زیاد باید احتیاط کرد، زیرا بروز عوارض مستقیماً با دوز کل ماده بی حس کننده موضعی تزریق شده متناسب است. بیهوشی اپیدورال برای بیهوشی اپیدورال، فقط اشکال دوز زیر تزریق لیدوکائین هیدروکلراید توصیه می شود: 1% بدون اپی نفرین آمپول 5 میلی لیتری 2% بدون آمپول اپی نفرین 2 میلی لیتر اگر چه این محلول ها به طور خاص برای بیهوشی اپیدورال در نظر گرفته شده اند، اما ممکن است برای تزریق اعصاب نیز از آنها استفاده شود. واحدهای تک دوز این محلول ها فاقد عامل باکتریواستاتیک هستند. در بی حسی اپیدورال، دوز با تعداد درماتوم هایی که باید بیهوش شوند متفاوت است (معمولاً 2 تا 3 میلی لیتر از غلظت مشخص شده در هر درماتوم). بلوک اپیدورال دمی و کمری به عنوان یک اقدام احتیاطی در برابر تجربه نامطلوب که گاهی اوقات به دنبال نفوذ ناخواسته به فضای زیر عنکبوتیه مشاهده می شود، یک دوز آزمایشی مانند 2 تا 3 میلی لیتر لیدوکائین هیدروکلراید 1.5٪ باید حداقل 5 دقیقه قبل از تزریق کل حجم مورد نیاز برای بلوک اپی دورال کمری یا دمی تجویز شود. اگر بیمار به گونه ای حرکت می کند که ممکن است کاتتر را جابجا کرده باشد، دوز آزمایش باید تکرار شود. اپی نفرین، اگر در دوز آزمایشی موجود باشد (10 تا 15 میکروگرم پیشنهاد شده است)، ممکن است به عنوان هشداری در مورد تزریق داخل عروقی ناخواسته عمل کند. اگر این مقدار اپی نفرین در رگ خونی تزریق شود، احتمالاً در عرض 45 ثانیه یک "پاسخ اپی نفرین" گذرا ایجاد می کند که شامل افزایش ضربان قلب و فشار خون سیستولیک، رنگ پریدگی محیطی، تپش قلب و عصبی شدن در بیمار آرام نشده است. بیمار آرام بخش ممکن است تنها یک افزایش ضربان نبض 20 یا بیشتر در دقیقه به مدت 15 ثانیه یا بیشتر از خود نشان دهد. بیمارانی که از مسدودکننده های بتا استفاده می کنند ممکن است تغییراتی را در ضربان قلب نشان ندهند، اما نظارت بر فشار خون می تواند افزایش فزاینده فشار خون سیستولیک را تشخیص دهد. پس از تجویز هر دوز آزمایشی باید زمان کافی برای شروع بیهوشی در نظر گرفته شود. از تزریق سریع حجم زیادی از تزریق لیدوکائین هیدروکلراید از طریق کاتتر باید اجتناب شود و در صورت امکان، دوزهای کسری باید تجویز شود. در صورت تزریق شناخته شده حجم زیادی از محلول بی حس کننده موضعی به فضای زیر عنکبوتیه، پس از احیای مناسب و در صورت قرار گرفتن کاتتر، سعی کنید دارو را با تخلیه مقدار متوسطی از مایع مغزی نخاعی (مانند 10 میلی لیتر) از طریق کاتتر اپیدورال، بازیابی کنید.

دستورالعمل Povidone Iodine: پاره شود، اپلیکاتور را بردارید، فقط یک بار استفاده کنید. به عنوان کمک های اولیه ضد عفونی کننده، ناحیه آسیب دیده را 1 تا 3 بار در روز بمالید، ممکن است با یک باند استریل پوشانده شود، اگر بانداژ شود، بگذارید خشک شود. برای آماده سازی پوست بیمار قبل از عمل، ناحیه تمیز را قبل از جراحی با استفاده از اپلیکاتور روی محل عمل اعمال کنید

دستورالعمل ها در صورت لزوم روی پوست اعمال می شود پس از یک بار استفاده دور بیندازید

5 هشدارها و اقدامات احتیاطی مسمومیت وابسته به دوز: علائم حیاتی قلبی عروقی و تنفسی و وضعیت هوشیاری بیمار پس از تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید تزریقی/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین را کنترل کنید. (5.2) متهموگلوبینمی: مواردی از متهموگلوبینمی در ارتباط با استفاده از بی حسی موضعی گزارش شده است. برای جزئیات بیشتر در مورد مدیریت این خطرات، اطلاعات کامل تجویز را ببینید. (5.3) کندرولیز با انفوزیون داخل مفصلی: تزریق داخل مفصلی داروهای بی حس کننده موضعی از جمله تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید به دنبال روش های آرتروسکوپی و سایر روش های جراحی، استفاده ای تایید نشده است، و گزارش های پس از بازاریابی مبنی بر کندرولیز در بیمارانی که چنین انفوزیونی را دریافت کرده اند، گزارش شده است. (5.5) خطر ایست قلبی با استفاده از بیهوشی منطقه ای داخل وریدی (Bier Block): گزارش هایی از ایست قلبی و مرگ در طول استفاده از بوپیواکائین برای بیهوشی منطقه ای داخل وریدی (Bier Block) گزارش شده است. (5.7) واکنش های آلرژیک به سولفیت ها در تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین: تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین حاوی متابی سولفیت سدیم است، سولفیتی که ممکن است باعث واکنش‌های آلرژیک از جمله علائم آنافیلاکتیک و حملات آسم تهدیدکننده حیات یا حملات کمتر شدید آسم در برخی افراد مستعد شود. (5.8) خطر مسمومیت های سیستمیک با تزریق داخل عروقی یا داخل نخاعی ناخواسته: تزریق داخل عروقی یا داخل نخاعی ناخواسته ممکن است با مسمومیت های سیستمیک از جمله CNS یا افسردگی قلبی تنفسی و کما همراه باشد که در نهایت به ایست تنفسی منجر می شود. قبل از هر دوز برای خون یا مایع مغزی نخاعی (در صورت لزوم) آسپیره کنید و از دوز آزمایشی بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین استفاده کنید. (5.9)

5.1 خطر ایست قلبی با استفاده از تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید در بیهوشی مامایی گزارش هایی از ایست قلبی همراه با احیای دشوار یا مرگ در حین استفاده از تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید برای بیهوشی اپیدورال در بیماران مامایی گزارش شده است. در بیشتر موارد، این به دنبال استفاده از غلظت 0.75٪ (7.5 میلی گرم در میلی لیتر) بوده است. علیرغم آمادگی ظاهرا کافی و مدیریت مناسب، احیا دشوار یا غیرممکن بوده است. ایست قلبی پس از تشنج های ناشی از سمیت سیستمیک، احتمالاً به دنبال تزریق داخل عروقی ناخواسته رخ داده است. غلظت 0.75٪ (7.5 میلی گرم در میلی لیتر) تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید برای بیهوشی زنان و زایمان توصیه نمی شود و باید برای روش های جراحی که درجات بالایی از آرامش عضلانی و اثر طولانی مدت ضروری است، استفاده شود.

5.2 سمیت وابسته به دوز ایمنی و اثربخشی تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین به دوز مناسب، تکنیک صحیح، اقدامات احتیاطی کافی و آمادگی برای شرایط اضطراری بستگی دارد. پس از تزریق محلول های تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین باید علائم حیاتی قلبی عروقی و تنفسی (کفایت تهویه) و وضعیت هوشیاری بیمار را تحت نظارت دقیق و دائمی قرار داد. علائم هشدار دهنده اولیه احتمالی مسمومیت با سیستم عصبی مرکزی (CNS) عبارتند از بیقراری، اضطراب، گفتار نامنسجم، سبکی سر، بی حسی و گزگز دهان و لب ها، طعم فلزی، وزوز گوش، سرگیجه، تاری دید، لرزش، لرزش، افسردگی CNS، یا خواب آلودگی. تأخیر در مدیریت صحیح مسمومیت وابسته به دوز، عدم تهویه به هر علتی و/یا حساسیت تغییر یافته ممکن است منجر به ایجاد اسیدوز، ایست قلبی و احتمالاً مرگ شود. در طول بلوک‌های عصبی منطقه‌ای اصلی، مانند بلوک‌های شبکه بازویی یا اندام تحتانی، بیمار باید یک کاتتر داخل وریدی ساکن داشته باشد تا از دسترسی وریدی کافی اطمینان حاصل شود. از کمترین دوز تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین استفاده کنید که منجر به بیهوشی موثر برای جلوگیری از سطوح بالای پلاسما و عوارض جانبی جدی می شود. از تزریق سریع حجم زیاد بوپیواکائین خودداری کنید. محلول تزریقی هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین تزریقی و در صورت امکان دوزهای کسری (افزاینده) را تجویز کنید. تزریق دوزهای مکرر بوپیواکائین هیدروکلراید تزریقی/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین ممکن است باعث افزایش قابل توجهی در سطوح پلاسما با هر دوز مکرر به دلیل تجمع آهسته دارو یا متابولیت های آن یا کاهش تخریب متابولیک شود. تحمل به سطوح خونی بالا بسته به وضعیت بیمار متفاوت است. بیماران ناتوان، مسن و بیماران مبتلا به بیماری حاد باید دوزهای کاهش یافته را متناسب با سن و وضعیت جسمانی آنها تجویز کنند.

5.3 متهموگلوبینمی مواردی از متهموگلوبینمی در ارتباط با استفاده از بی حسی موضعی گزارش شده است. اگرچه همه بیماران در معرض خطر ابتلا به متهموگلوبینمی هستند، بیماران مبتلا به کمبود گلوکز-6-فسفات دهیدروژناز، متهموگلوبینمی مادرزادی یا ایدیوپاتیک، اختلالات قلبی یا ریوی، نوزادان زیر 6 ماه و مواجهه همزمان با عوامل اکسید کننده یا متابولیت‌های آنزیم‌های بالینی بیشتر تظاهر می‌کنند. (7.5) ] . اگر در این بیماران باید از بی حس کننده های موضعی استفاده شود، نظارت دقیق برای علائم و نشانه های متهموگلوبینمی توصیه می شود. علائم متهموگلوبینمی ممکن است بلافاصله رخ دهد یا ممکن است چند ساعت پس از قرار گرفتن در معرض آن به تعویق بیفتد و با تغییر رنگ پوست سیانوتیک و/یا رنگ غیر طبیعی خون مشخص می شود. سطح متهموگلوبین ممکن است به افزایش خود ادامه دهد. بنابراین، درمان فوری برای جلوگیری از عوارض جانبی جدی تر CNS و قلبی عروقی، از جمله تشنج، کما، آریتمی، و مرگ مورد نیاز است. تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین و هر عامل اکسید کننده دیگر را قطع کنید. بسته به شدت علائم و نشانه ها، بیماران ممکن است به مراقبت های حمایتی، یعنی اکسیژن درمانی، هیدراتاسیون پاسخ دهند. تظاهرات بالینی شدیدتر ممکن است نیاز به درمان با متیلن بلو، تعویض خون، یا اکسیژن هیپرباریک داشته باشد.

5.4 نگهدارنده های ضد میکروبی در ویال های چند دوز از استفاده از محلول های تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و محلول های تزریقی اپی نفرین حاوی مواد نگهدارنده ضد میکروبی، به عنوان مثال، آنهایی که در ویال های چند دوز عرضه می شوند، برای استفاده بی خطر برای اپیدورال خودداری کنید.

5.5 کندرولیز با انفوزیون داخل مفصلی تزریق داخل مفصلی بی حس کننده های موضعی از جمله تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید به دنبال روش های آرتروسکوپی و سایر روش های جراحی، استفاده ای تایید نشده است و گزارش هایی از کندرولیز در بیمارانی که چنین انفوزیون هایی را دریافت کرده اند، پس از بازاریابی گزارش شده است. اکثر موارد گزارش شده از کندرولیز، مفصل شانه را درگیر کرده است. مواردی از کندرولیز گلنو-هومرال در بیماران اطفال و بزرگسالان به دنبال تزریق داخل مفصلی بی حس کننده های موضعی با و بدون اپی نفرین برای دوره های 48 تا 72 ساعته توصیف شده است. اطلاعات کافی برای تعیین اینکه آیا دوره های انفوزیون کوتاه تر با کندرولیز مرتبط است یا خیر وجود ندارد. زمان شروع علائم مانند درد مفاصل، سفتی و از دست دادن حرکت می تواند متغیر باشد، اما ممکن است از ماه دوم پس از جراحی شروع شود. در حال حاضر، هیچ درمان موثری برای کندرولیز وجود ندارد. بیمارانی که کندرولیز را تجربه کرده‌اند به اقدامات تشخیصی و درمانی اضافی و برخی از آرتروپلاستی یا تعویض شانه نیاز دارند.

5.6 خطر عوارض جانبی ناشی از تداخلات دارویی با بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین خطر فشار خون شدید و مداوم ناشی از تداخلات دارویی بین تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین و داروهای ضد اکسی پرس مونوآمینوآمین تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین (حاوی یک منقبض کننده عروق) در بیمارانی که مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAOI) یا داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای دریافت می کنند ممکن است منجر به فشار خون شدید و طولانی مدت شود. به طور کلی باید از مصرف همزمان این عوامل اجتناب شود. در شرایطی که درمان همزمان ضروری است، نظارت دقیق بر وضعیت همودینامیک بیمار ضروری است [به تداخلات دارویی (7.2) مراجعه کنید]. خطر پرفشاری خون شدید و مداوم یا حوادث عروقی مغزی ناشی از تداخلات دارویی بین بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین و داروهای اکسیتوسیک نوع ارگوت مصرف همزمان بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی‌نفرین هیدروکلراید و تزریق اپی‌نفرین، می‌تواند باعث ایجاد داروی شدید و فشار خون مداوم یا حوادث عروق مغزی. از مصرف همزمان بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین تزریقی با داروهای اکسیتوسیک نوع ارگوت خودداری کنید [به تداخلات دارویی (7.3) مراجعه کنید]. خطر فشار خون بالا و برادی کاردی به دلیل تداخلات دارویی بین تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین و آنتاگونیست های غیرانتخابی بتا آدرنرژیک تجویز بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین (حاوی یک داروی بتا منقبض کننده و منقبض کننده عروقی شدید) در بیماران دریافت کننده داروی منقبض کننده عروقی شدید می شود. فشار خون بالا و برادی کاردی. به طور کلی باید از مصرف همزمان این عوامل اجتناب شود. در شرایطی که درمان همزمان ضروری است، نظارت دقیق بر فشار خون و ضربان قلب بیمار ضروری است [به تداخلات دارویی (7.4) مراجعه کنید].

5.7 خطر ایست قلبی با استفاده از بیهوشی منطقه ای داخل وریدی (Bier Block) گزارش هایی از ایست قلبی و مرگ در طول استفاده از بوپیواکائین برای بیهوشی منطقه ای داخل وریدی (Bier Block) گزارش شده است. اطلاعات در مورد دوزها و تکنیک های ایمن تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید در این روش وجود ندارد. بنابراین، تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین برای استفاده با این روش منع مصرف دارد [منع مصرف (4) را ببینید].

5.8 واکنش‌های آلرژیک به سولفیت‌ها در تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی‌نفرین. شیوع کلی حساسیت به سولفیت در جمعیت عمومی ناشناخته و احتمالاً کم است. حساسیت به سولفیت در افراد مبتلا به آسم بیشتر از افراد غیر مبتلا دیده می شود. تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید بدون اپی نفرین حاوی متابی سولفیت سدیم نیست.

5.9 خطر سمیت های سیستمیک با تزریق ناخواسته داخل عروقی یا داخل نخاعی تزریق ناخواسته داخل عروقی یا داخل نخاعی. تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین ممکن است با مسمومیت های سیستمیک، از جمله CNS یا افسردگی قلبی تنفسی و کما همراه باشد که در نهایت به ایست تنفسی منجر می شود. تزریق ناخواسته داخل نخاعی در طول اجرای مورد نظر بلوک اپیدورال دمی یا کمری یا بلوک‌های عصبی در نزدیکی ستون مهره‌ها منجر به تهویه کم یا آپنه ("کل یا بالا اسپینال") شده است. ستون فقرات بالا با فلج پاها، از دست دادن هوشیاری، فلج تنفسی و برادی کاردی مشخص می شود [به واکنش های نامطلوب (6) مراجعه کنید]. قبل از تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید تزریقی/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین، هم دوز اولیه و هم همه دوزهای بعدی، خون یا مایع مغزی نخاعی (در صورت لزوم) را آسپیره کنید تا از تزریق داخل عروقی یا داخل نخاعی خودداری کنید. با این حال، آسپیراسیون منفی برای خون یا مایع مغزی نخاعی در برابر تزریق داخل عروقی یا داخل نخاعی تضمین نمی کند. استفاده از دوز آزمایشی با بی‌حسی اپیدورال برای هشدار در مورد تزریق ناخواسته داخل عروقی یا داخل نخاعی، می‌توان از 3 میلی‌لیتر بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین بدون نگهدارنده ضد میکروبی (0.5 درصد بوپیواکائین با 1:200000 دوز کامل) به عنوان دوز قبل از تزریق کامل از دوز استفاده کرد. بلوک های اپیدورال دمی و کمری [به دوز و نحوه تجویز مراجعه کنید (2.4) ] . سه میلی لیتر بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین بدون نگهدارنده ضد میکروبی (0.5٪ بوپیواکائین با 1:200000 اپی نفرین) حاوی 15 میلی گرم بوپیواکائین و 15 میکروگرم اپی نفرین است. حتی اگر نتایج دوز آزمایش منفی باشد، تزریق داخل عروقی یا داخل نخاعی همچنان امکان پذیر است. علائم/علائم تزریق ناخواسته داخل عروقی یا داخل نخاعی دوز آزمایشی بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین و توصیه های نظارتی در زیر توضیح داده شده است. تزریق داخل عروقی ناخواسته: احتمال ایجاد یک "پاسخ اپی نفرین" گذرا در عرض 45 ثانیه، متشکل از افزایش ضربان قلب و/یا فشار خون سیستولیک، رنگ پریدگی محیطی، تپش قلب، و عصبی بودن در بیمار آرام نشده. بیمار آرام بخش ممکن است تنها یک افزایش ضربان نبض 20 یا بیشتر در دقیقه به مدت 15 ثانیه یا بیشتر از خود نشان دهد. بنابراین، پس از دوز آزمایش، ضربان قلب باید برای افزایش کنترل شود. بیمارانی که از بتابلوکرها استفاده می کنند ممکن است تغییراتی را در ضربان قلب نشان ندهند، اما نظارت بر فشار خون می تواند افزایش گذرا در فشار خون سیستولیک را تشخیص دهد. تزریق داخل نخاعی ناخواسته: در عرض چند دقیقه با علائم بلوک ستون فقرات (به عنوان مثال، کاهش احساس باسن، فلج پاها، یا در بیمار آرام بخش، عدم وجود تکان زانو) مشخص می شود. خود دوز آزمایش ممکن است یک واکنش سمی سیستمیک، اثرات قلبی عروقی ناشی از نخاع یا اپی نفرین بالا ایجاد کند [به مصرف بیش از حد (10) مراجعه کنید].

5.10 خطر مسمومیت در بیماران مبتلا به نارسایی کبدی از آنجایی که بی حس کننده های موضعی آمید مانند بوپیواکائین توسط کبد متابولیزه می شوند، کاهش دوز و افزایش نظارت بر سمیت سیستمیک بوپیواکائین را در بیماران مبتلا به نارسایی کبدی متوسط تا شدید که تحت درمان با بوپیواکائین هیدروکلراید هیدروکلراید و بلوپینفیک هستند در نظر بگیرید. تزریق، به خصوص با دوزها را تکرار کنید [به استفاده در جمعیت های خاص (8.6) مراجعه کنید].

5.11 خطر استفاده در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد قلبی عروقی تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین باید در دوزهای کاهش یافته در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد قلبی عروقی (به عنوان مثال، افت فشار خون، عملکرد طولانی مدت با کاهش عملکرد AV همراه باشد) داده شود. هدایت تولید شده توسط تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/ تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین. بیماران را از نظر فشار خون، ضربان قلب و تغییرات ECG از نزدیک تحت نظر بگیرید.

5.12 خطر آسیب ایسکمیک یا نکروز در نواحی بدن با خون محدود از تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین در مقادیر محدود و با دقت در مناطقی از بدن که توسط شریان‌های انتهایی تامین می‌شود یا به‌طوری‌که منبع خون مختل شده است مانند انگشتان، بینی یا آلت تناسلی گوش خارجی، استفاده کنید. بیماران مبتلا به بیماری عروقی فشار خون بالا ممکن است پاسخ منقبض کننده عروقی را نشان دهند. ممکن است آسیب ایسکمیک یا نکروز ایجاد شود.

5.13 خطر آریتمی قلبی با استفاده همزمان از داروهای بیهوشی قوی استنشاقی در صورتی که داروهای حاوی یک تنگ کننده عروقی مانند اپی نفرین (مانند بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین در حین تزریق پاتوژن در بیماران استفاده شود یا در حین تزریق اپی نفرین در حین تزریق پاتوژن استفاده شود) ممکن است آریتمی های قلبی مرتبط با دوز جدی رخ دهد. [به تداخلات دارویی (7.6) مراجعه کنید]. در تصمیم گیری در مورد استفاده همزمان بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین با داروهای بی حس کننده قوی استنشاقی در یک بیمار، باید اثر ترکیبی هر دو دارو بر روی میوکارد، غلظت و حجم منقبض کننده عروق استفاده شده و زمان پس از تزریق، در صورت لزوم، در نظر گرفته شود.

5.14 خطر عوارض جانبی با استفاده در ناحیه سر و گردن دوزهای کوچک بی حس کننده های موضعی (مانند تزریق هیدروکلراید بوپیواکائین) که در ناحیه سر و گردن تزریق می شود، از جمله بلوک های گانگلیونی رتروبولبار، دندانی و ستاره ای، ممکن است باعث ایجاد عوارض جانبی غیرسمی در داخل سیستم شود. دوزهای بزرگتر مراحل تزریق نیاز به حداکثر دقت دارد. گیجی، تشنج، افسردگی تنفسی و/یا ایست تنفسی و تحریک یا افسردگی قلبی عروقی گزارش شده است. این واکنش ها ممکن است به دلیل تزریق داخل شریانی بی حس کننده موضعی با جریان رتروگراد به گردش خون مغزی باشد. آنها همچنین ممکن است به دلیل سوراخ شدن غلاف دورال عصب بینایی در طول بلوک رتروبولبار با انتشار هرگونه بی حس کننده موضعی در امتداد فضای ساب دورال به مغز میانی باشند. گردش خون و تنفس را کنترل کنید و به طور مداوم بیماران دریافت کننده بلوک های تزریقی بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین را مشاهده کنید. تجهیزات احیا و داروها و پرسنل برای درمان عوارض جانبی باید فوراً در دسترس باشند. توصیه های دوز نباید بیش از حد مجاز شود [به دوز و نحوه تجویز (2.2) مراجعه کنید].

5.15 خطر ایست تنفسی با استفاده در جراحی چشم پزشکانی که بلوک های رتروبولبار را انجام می دهند باید بدانند که گزارش هایی از ایست تنفسی به دنبال تزریق بی حسی موضعی وجود دارد. قبل از بلوک رتروبولبار (به عنوان مثال، با تزریق بوپیواکائین هیدروکلراید/بوپیواکائین هیدروکلراید و تزریق اپی نفرین)، مانند سایر روش های منطقه ای، تجهیزات احیاگر و داروها، و پرسنل برای مدیریت ایست تنفسی یا افسردگی، تشنج، و تحریکات قلبی و افسردگی باید فوراً در دسترس باشد. ]. مانند سایر روش‌های بیهوشی، بیماران باید به‌دنبال بلوک‌های چشمی از نظر علائم این عوارض جانبی که ممکن است پس از دوزهای کل نسبتاً پایین رخ دهند، دائماً تحت نظر باشند. غلظت 0.75٪ بوپیواکائین برای بلوک رتروبولبار نشان داده شده است. با این حال، این غلظت برای هیچ بلوک عصبی محیطی دیگر، از جمله عصب صورت، نشان داده نمی شود، و برای ارتشاح موضعی، از جمله ملتحمه نشان داده نمی شود [به موارد مصرف و استفاده (1) مراجعه کنید].

5.16 خطر ضربه ناخواسته به زبان، لب ها و مخاط باکال در کاربردهای دندانپزشکی به دلیل طولانی بودن مدت بیهوشی، زمانی که بوپیواکائین هیدروکلراید و اپی نفرین تزریقی [0.5٪ (5 میلی گرم در میلی لیتر) بوپیواکائین] برای ضایعات دندانپزشکی برای بیماران استفاده می شود. زبان، لب ها و مخاط باکال را به آنها توصیه کنید تا غذاهای جامد را نجوند بازگشت احساس [به اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

(همچنین هشدار جعبه را ببینید) کل مدت زمان مصرف ترکیبی کتورولاک ترومتامین خوراکی و دوز داخل وریدی یا عضلانی کتورولاک ترومتامین در بزرگسالان نباید از 5 روز بیشتر شود. کتورولاک ترومتامین برای استفاده در بیماران اطفال توصیه نمی شود. جدی ترین خطرات مرتبط با کتورولاک ترومتامین عبارتند از: اثرات گوارشی - خطر زخم، خونریزی و سوراخ شدن: کتورولاک ترومتامین در بیماران مبتلا به زخم معده و/یا خونریزی گوارشی (GI) که قبلاً مستند شده است، منع مصرف دارد. کتورولاک ترومتامین می تواند باعث عوارض جانبی جدی دستگاه گوارش از جمله خونریزی، زخم و سوراخ شدن معده، روده کوچک یا روده بزرگ شود که می تواند کشنده باشد. این عوارض جانبی جدی ممکن است در هر زمانی، با یا بدون علائم هشدار دهنده، در بیماران تحت درمان با کتورولاک ترومتامین رخ دهد. تنها یک نفر از هر پنج بیمار مبتلا به عارضه جانبی جدی دستگاه گوارش فوقانی در درمان با NSAID علامتدار است. مشکلات جزئی دستگاه گوارش فوقانی، مانند سوء هاضمه، شایع هستند و همچنین ممکن است در هر زمانی در طول درمان با NSAID رخ دهند. بروز و شدت عوارض گوارشی با افزایش دوز و طول مدت درمان با کتورولاک ترومتامین افزایش می یابد. بیش از پنج روز از کتورولاک ترومتامین استفاده نکنید. با این حال، حتی درمان کوتاه مدت نیز بدون خطر نیست. علاوه بر سابقه قبلی بیماری زخم، عوامل دیگری که خطر خونریزی دستگاه گوارش را در بیماران تحت درمان با NSAID افزایش می‌دهند عبارتند از: مصرف همزمان کورتیکواستروئیدهای خوراکی یا داروهای ضد انعقاد، طول مدت طولانی‌تر درمان با NSAID، سیگار کشیدن، مصرف الکل، سن بالاتر و وضعیت سلامت عمومی ضعیف. بیشتر گزارش‌های خود به خودی از حوادث گوارشی کشنده در بیماران مسن یا ناتوان است و بنابراین باید در درمان این جمعیت مراقبت ویژه‌ای صورت گیرد. برای به حداقل رساندن خطر بالقوه برای یک رویداد نامطلوب GI، باید از کمترین دوز موثر برای کوتاه ترین مدت ممکن استفاده شود. بیماران و پزشکان باید در طول درمان با NSAID نسبت به علائم و نشانه های زخم دستگاه گوارش و خونریزی هوشیار باشند و در صورت مشکوک شدن به یک عارضه جانبی جدی دستگاه گوارش، به سرعت ارزیابی و درمان تکمیلی را آغاز کنند. این باید شامل قطع کتورولاک ترومتامین باشد تا زمانی که یک عارضه جانبی جدی GI رد شود. برای بیماران پرخطر، درمان های جایگزینی که شامل NSAID نیست باید در نظر گرفته شود. NSAID ها باید با احتیاط به بیماران دارای سابقه بیماری التهابی روده (کولیت اولسراتیو، بیماری کرون) داده شوند زیرا ممکن است وضعیت آنها تشدید شود. خونریزی از آنجایی که پروستاگلاندین ها نقش مهمی در هموستاز دارند و NSAID ها بر تجمع پلاکتی نیز تأثیر می گذارند، استفاده از کتورولاک ترومتامین در بیمارانی که اختلالات انعقادی دارند باید بسیار با احتیاط انجام شود و این بیماران باید به دقت تحت نظر باشند. در بیمارانی که دوزهای درمانی داروهای ضد انعقاد (مانند مشتقات هپارین یا دیکومارول) مصرف می کنند، در صورت مصرف همزمان کتورولاک ترومتامین، خطر عوارض خونریزی افزایش می یابد. بنابراین، پزشکان باید چنین درمان همزمان را فقط با احتیاط انجام دهند. استفاده همزمان از کتورولاک ترومتامین و درمانی که بر هموستاز تأثیر می گذارد، از جمله هپارین با دوز پایین پیشگیری کننده (2500 تا 5000 واحد هر 12 ساعت)، وارفارین و دکسترانس به طور گسترده مورد مطالعه قرار نگرفته است، اما ممکن است با افزایش خطر خونریزی نیز همراه باشد. تا زمانی که داده‌های چنین مطالعاتی در دسترس نباشد، پزشکان باید فواید آن را در مقابل خطرات آن به دقت ارزیابی کنند و از چنین درمان‌های همزمان در این بیماران فقط با احتیاط استفاده کنند. بیمارانی که تحت درمان قرار می گیرند که بر هموستاز تأثیر می گذارد باید به دقت تحت نظر باشند. در تجربه پس از بازاریابی، هماتوم پس از عمل و سایر علائم خونریزی زخم در ارتباط با مصرف دوز داخل وریدی یا عضلانی کتورولاک ترومتامین حین عمل گزارش شده است. بنابراین، استفاده حین عمل از کتورولاک ترومتامین باید اجتناب شود و مصرف بعد از عمل در زمانی که هموستاز حیاتی است با احتیاط انجام شود (به موارد احتیاطی مراجعه کنید). اثرات کلیوی تجویز طولانی مدت NSAID ها منجر به نکروز پاپیلاری کلیه و سایر آسیب های کلیوی شده است. سمیت کلیوی در بیمارانی که پروستاگلاندین های کلیوی نقش جبرانی در حفظ پرفیوژن کلیوی دارند نیز دیده شده است. در این بیماران، تجویز یک NSAID ممکن است باعث کاهش وابسته به دوز در تشکیل پروستاگلاندین و ثانیاً در جریان خون کلیوی شود، که ممکن است باعث تسریع جبران آشکار کلیوی شود. بیمارانی که در معرض بیشترین خطر این واکنش قرار دارند، کسانی هستند که عملکرد کلیوی ناقص، نارسایی قلبی، اختلال عملکرد کبدی دارند، کسانی که دیورتیک ها و مهارکننده های ACE مصرف می کنند و افراد مسن. قطع درمان با NSAID معمولاً با بهبودی به حالت قبل از درمان همراه است. کتورولاک ترومتامین و متابولیت های آن عمدتاً از طریق کلیه ها دفع می شوند که در بیماران با کاهش کلیرانس کراتینین منجر به کاهش کلیرانس دارو می شود (به فارماکولوژی بالینی مراجعه کنید). بنابراین، کتورولاک ترومتامین باید با احتیاط در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد کلیوی استفاده شود (به دوز و نحوه مصرف مراجعه کنید) و چنین بیمارانی باید به دقت تحت نظر باشند. با استفاده از کتورولاک ترومتامین، گزارش هایی از نارسایی حاد کلیه، نفریت بینابینی و سندرم نفروتیک گزارش شده است. اختلال در عملکرد کلیه کتورولاک ترومتامین در بیمارانی که غلظت کراتینین سرم آنها نشان دهنده نارسایی پیشرفته کلیوی است منع مصرف دارد (به موارد منع مصرف مراجعه کنید). کتورولاک ترومتامین در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد کلیوی یا سابقه بیماری کلیوی باید با احتیاط مصرف شود زیرا این دارو یک مهارکننده قوی سنتز پروستاگلاندین است. از آنجایی که بیماران مبتلا به نارسایی زمینه ای کلیوی در معرض افزایش خطر ابتلا به نقص یا نارسایی حاد کلیوی هستند، خطرات و مزایای آن باید قبل از دادن کتورولاک ترومتامین به این بیماران ارزیابی شود. واکنش های آنافیلاکتوئیدی مانند سایر NSAID ها، واکنش های آنافیلاکتوئیدی ممکن است در بیماران بدون مواجهه قبلی با کتورولاک ترومتامین رخ دهد. کتورولاک ترومتامین نباید به بیماران مبتلا به آسپرین سه گانه داده شود. این مجموعه علائم معمولاً در بیماران آسمی رخ می دهد که رینیت با یا بدون پولیپ بینی را تجربه می کنند، یا پس از مصرف آسپرین یا سایر NSAID ها، برونکواسپاسم شدید و بالقوه کشنده را نشان می دهند (به موارد منع مصرف و اقدامات احتیاطی مراجعه کنید - آسم از قبل موجود). در مواردی که واکنش آنافیلاکتوئیدی رخ می دهد باید به دنبال کمک اضطراری باشید. اثرات قلبی عروقی رویدادهای ترومبوتیک قلبی عروقی کارآزمایی‌های بالینی چندین NSAID انتخابی و غیرانتخابی COX-2 با مدت حداکثر تا سه سال، افزایش خطر رویدادهای ترومبوتیک قلبی عروقی (CV) جدی، از جمله انفارکتوس میوکارد (MI) و سکته را نشان داده‌اند که می‌تواند کشنده باشد. بر اساس داده های موجود، مشخص نیست که خطر حوادث ترومبوتیک CV برای همه NSAID ها مشابه است. به نظر می رسد افزایش نسبی حوادث ترومبوتیک جدی CV نسبت به سطح پایه ناشی از استفاده از NSAID در مواردی که دارای بیماری شناخته شده CV یا عوامل خطر بیماری CV هستند و بدون آن مشابه باشد. با این حال، بیماران مبتلا به بیماری CV شناخته شده یا عوامل خطر، به دلیل افزایش نرخ پایه، بروز مطلق حوادث ترومبوتیک بیش از حد جدی CV داشتند. برخی از مطالعات مشاهده ای نشان دادند که این افزایش خطر حوادث ترومبوتیک جدی CV از همان چند هفته اول درمان شروع شد. افزایش خطر ترومبوتیک CV به طور مداوم در دوزهای بالاتر مشاهده شده است. برای به حداقل رساندن خطر احتمالی یک رویداد نامطلوب CV در بیماران تحت درمان با NSAID، از کمترین دوز موثر برای کوتاه ترین مدت ممکن استفاده کنید. پزشکان و بیماران باید در طول کل دوره درمان، حتی در غیاب علائم CV قبلی، نسبت به بروز چنین رویدادهایی هوشیار باشند. بیماران باید در مورد علائم حوادث CV جدی و اقداماتی که در صورت بروز آنها باید انجام دهند، مطلع شوند. شواهد ثابتی وجود ندارد که نشان دهد مصرف همزمان آسپرین خطر افزایش حوادث ترومبوتیک CV مرتبط با استفاده از NSAID را کاهش می دهد. استفاده همزمان از آسپرین و یک NSAID، مانند کتورولاک ترومتامین، خطر بروز حوادث جدی گوارشی (GI) را افزایش می دهد (به هشدارها مراجعه کنید). وضعیت پس از جراحی بای پس عروق کرونر (CABG) دو کارآزمایی بالینی بزرگ و کنترل شده یک NSAID انتخابی COX-2 برای درمان درد در 10 تا 14 روز اول پس از جراحی CABG افزایش بروز انفارکتوس میوکارد و سکته را نشان داد. NSAID ها در شرایط جراحی CABG منع مصرف دارند (به موارد منع مصرف مراجعه کنید). بیماران پس از MI مطالعات مشاهده ای انجام شده در ثبت ملی دانمارک نشان داده است که بیماران تحت درمان با NSAID در دوره پس از MI در معرض افزایش خطر انفارکتوس مجدد، مرگ ناشی از CV و مرگ و میر ناشی از همه علل از هفته اول درمان بودند. در همین گروه، بروز مرگ در سال اول پس از MI در بیماران تحت درمان با NSAID 20 در هر 100 سال در مقایسه با 12 در هر 100 سال در بیماران غیر NSAID بود. اگر چه میزان مطلق مرگ تا حدودی پس از سال اول پس از MI کاهش یافت، افزایش خطر نسبی مرگ در مصرف کنندگان NSAID حداقل طی چهار سال پیگیری بعدی ادامه داشت. از مصرف کتورولاک ترومتامین در بیماران مبتلا به MI اخیر خودداری کنید، مگر اینکه انتظار می رود مزایای آن بیشتر از خطر حوادث ترومبوتیک مکرر CV باشد. اگر کتورولاک ترومتامین در بیماران مبتلا به MI اخیر استفاده می شود، بیماران را از نظر علائم ایسکمی قلبی تحت نظر بگیرید. NSAIDهای فشار خون بالا، از جمله کتورولاک ترومتامین، می تواند منجر به شروع فشار خون جدید یا بدتر شدن فشار خون قبلی شود، که هر یک ممکن است در افزایش بروز حوادث CV نقش داشته باشد. بیمارانی که تیازیدها یا دیورتیک‌های لوپ مصرف می‌کنند ممکن است در هنگام مصرف داروهای NSAID، پاسخ به این درمان‌ها را مختل کنند. NSAID ها، از جمله کتورولاک ترومتامین، باید با احتیاط در بیماران مبتلا به فشار خون بالا استفاده شوند. فشار خون (BP) باید در طول شروع درمان با NSAID و در طول دوره درمان به دقت کنترل شود. نارسایی قلبی و ادم متاآنالیز همکاری کوکسیب و کارآزمایی‌های NSAID سنتی در کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده و کنترل‌شده، افزایش تقریباً دو برابری بستری شدن در بیمارستان برای نارسایی قلبی را در بیماران تحت درمان انتخابی COX-2 و بیماران غیرانتخابی تحت درمان با NSAID در مقایسه با بیماران تحت درمان با دارونما نشان داد. در یک مطالعه ثبت ملی دانمارک بر روی بیماران مبتلا به نارسایی قلبی، استفاده از NSAID خطر MI، بستری شدن در بیمارستان به دلیل نارسایی قلبی و مرگ را افزایش داد. علاوه بر این، احتباس مایعات و ادم در برخی از بیماران تحت درمان با NSAID مشاهده شده است. استفاده از کتورولاک ترومتامین ممکن است اثرات CV چندین عامل درمانی مورد استفاده برای درمان این شرایط پزشکی (مانند دیورتیک‌ها، مهارکننده‌های ACE یا مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین (ARBs) را کاهش دهد. (به احتیاط‌ها - تداخلات دارویی مراجعه کنید). بدتر شدن نارسایی قلبی اگر کتورولاک ترومتامین در بیماران مبتلا به نارسایی شدید قلبی استفاده می شود، بیماران را از نظر علائم بدتر شدن نارسایی قلبی تحت نظر بگیرید. واکنش های پوستی NSAID ها، از جمله کتورولاک ترومتامین، می توانند عوارض جانبی جدی پوستی مانند درماتیت لایه بردار، سندرم استیونز جانسون (SJS) و نکرولیز اپیدرمی سمی (TEN) ایجاد کنند که می تواند کشنده باشد. این حوادث جدی ممکن است بدون هشدار رخ دهد. بیماران باید در مورد علائم و نشانه های تظاهرات جدی پوستی مطلع شوند و مصرف دارو باید در اولین ظاهر بثورات پوستی یا هر نشانه دیگری از حساسیت مفرط قطع شود. واکنش دارویی با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک (DRESS) واکنش دارویی با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک (DRESS) در بیمارانی که NSAID ها مانند کتورولاک ترومتامین مصرف می کنند گزارش شده است. برخی از این حوادث کشنده یا تهدید کننده زندگی بوده اند. لباس معمولاً، اگرچه نه منحصراً، با تب، بثورات پوستی، لنفادنوپاتی و/یا تورم صورت تظاهر می‌کند. سایر تظاهرات بالینی ممکن است شامل هپاتیت، نفریت، ناهنجاری های خونی، میوکاردیت یا میوزیت باشد. گاهی اوقات علائم DRESS ممکن است شبیه یک عفونت حاد ویروسی باشد. ائوزینوفیلی اغلب وجود دارد. از آنجایی که این اختلال در تظاهرات آن متغیر است، سایر سیستم های اندامی که در اینجا ذکر نشده اند ممکن است درگیر باشند. توجه به این نکته ضروری است که تظاهرات اولیه حساسیت مفرط، مانند تب یا لنفادنوپاتی، ممکن است وجود داشته باشد، حتی اگر بثورات آشکار نباشد. در صورت وجود چنین علائم یا نشانه هایی، مصرف کتورولاک ترومتامین را قطع کرده و بیمار را فورا ارزیابی کنید. مسمومیت جنینی بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین: از مصرف NSAID ها، از جمله کتورولاک ترومتامین، در زنان باردار در حدود هفته 30 بارداری و بعد خودداری کنید. NSAID ها از جمله کتورولاک ترومتامین، خطر بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین را تقریباً در این سن حاملگی افزایش می دهند. الیگوهیدرآمنیوس/نارسایی کلیه نوزادان: استفاده از NSAID ها، از جمله کتورولاک ترومتامین، در حدود هفته 20 بارداری یا بعد از آن ممکن است باعث اختلال عملکرد کلیه جنین شود که منجر به الیگوهیدرآمنیوس و در برخی موارد، نارسایی کلیه نوزادان می شود. این پیامدهای نامطلوب به طور متوسط ​​پس از روزها تا هفته‌ها درمان مشاهده می‌شوند، اگرچه الیگوهیدرآمنیوس به ندرت 48 ساعت پس از شروع NSAID گزارش شده است. الیگوهیدرآمنیوس اغلب، اما نه همیشه، با قطع درمان قابل برگشت است. برای مثال، عوارض الیگوهیدرآمنیوس طولانی مدت ممکن است شامل انقباض اندام و تاخیر در بلوغ ریه باشد. در برخی موارد پس از بازاریابی اختلال در عملکرد کلیه نوزادان، اقدامات تهاجمی مانند تعویض خون یا دیالیز مورد نیاز بود. اگر درمان NSAID بین حدود 20 هفته تا 30 هفته بارداری ضروری است، مصرف کتورولاک ترومتامین را به کمترین دوز موثر و کوتاه ترین مدت ممکن محدود کنید. اگر درمان با کتورولاک ترومتامین بیش از 48 ساعت طول کشید، مانیتورینگ مایع آمنیوتیک را با سونوگرافی در نظر بگیرید. در صورت بروز الیگوهیدرآمنیوس، مصرف کتورولاک ترومتامین را قطع کنید و طبق عملکرد بالینی آن را پیگیری کنید (به موارد احتیاطی؛ بارداری مراجعه کنید).

تزریق هیدروکلراید لیدوکائین برای نفوذ و بلوک عصبی فقط باید توسط پزشکانی که به خوبی در تشخیص و مدیریت مسمومیت های مرتبط با دوز و بیماری های دیگر مسمومیت دارند استفاده شود از بلوک مورد نظر برای استخدام و سپس تنها پس از اطمینان از در دسترس بودن فوری اکسیژن، سایر داروهای احیاگر، تجهیزات قلبی و ریوی و پرسنل مورد نیاز برای مدیریت مناسب واکنش‌های سمی و موارد اضطراری مرتبط (همچنین به واکنش‌های نامطلوب و اقدامات احتیاطی مراجعه کنید). تأخیر در مدیریت صحیح مسمومیت های مرتبط با دوز، عدم تهویه به هر علت و/یا تغییر حساسیت ممکن است منجر به ایجاد اسیدوز، ایست قلبی و احتمالاً مرگ شود. Methemoglobinemia مواردی از methemoglobinemia در ارتباط با استفاده از بی حس کننده موضعی گزارش شده است. اگرچه همه بیماران در معرض خطر ابتلا به متموگلوبینمی هستند، بیماران مبتلا به کمبود گلوکز-6-فسفات دهیدروژناز، متهموگلوبینمی مادرزادی یا ایدیوپاتیک، اختلالات قلبی یا ریوی، نوزادان زیر 6 ماه و قرار گرفتن همزمان با عوامل اکسید کننده یا متابولیت های بالینی آنها بیشتر در معرض بیماری های بالینی هستند. اگر در این بیماران باید از بی حس کننده های موضعی استفاده شود، نظارت دقیق برای علائم و نشانه های متهموگلوبینمی توصیه می شود. علائم متهموگلوبینمی ممکن است بلافاصله رخ دهد یا ممکن است چند ساعت پس از قرار گرفتن در معرض آن به تعویق بیفتد و با تغییر رنگ پوست سیانوتیک و/یا رنگ غیر طبیعی خون مشخص می شود. سطح متهموگلوبین ممکن است به افزایش خود ادامه دهد. بنابراین، درمان فوری برای جلوگیری از عوارض جانبی جدی‌تر سیستم عصبی مرکزی و قلبی عروقی، از جمله تشنج، کما، آریتمی و مرگ لازم است. لیدوکائین هیدروکلراید و سایر عوامل اکسید کننده را قطع کنید. بسته به شدت علائم و نشانه ها، بیماران ممکن است به مراقبت های حمایتی، یعنی اکسیژن درمانی، هیدراتاسیون پاسخ دهند. تظاهرات بالینی شدیدتر ممکن است نیاز به درمان با متیلن بلو، تعویض خون، یا اکسیژن هیپرباریک داشته باشد. تزریق داخل مفصلی بی‌حس کننده‌های موضعی به دنبال روش‌های آرتروسکوپی و سایر روش‌های جراحی، استفاده‌ای تایید نشده است و گزارش‌های پس از فروش کندرولیز در بیمارانی که چنین انفوزیون‌هایی دریافت می‌کنند، وجود دارد. اکثر موارد گزارش شده از کندرولیز، مفصل شانه را درگیر کرده است. مواردی از کندرولیز گلنو-هومرال در بیماران اطفال و بزرگسالان به دنبال تزریق داخل مفصلی بی حس کننده های موضعی با و بدون اپی نفرین برای دوره های 48 تا 72 ساعته توصیف شده است. اطلاعات کافی برای تعیین اینکه آیا دوره‌های انفوزیون کوتاه‌تر با این یافته‌ها مرتبط نیستند یا خیر وجود ندارد. زمان شروع علائم مانند درد مفاصل، سفتی و از دست دادن حرکت می تواند متغیر باشد، اما ممکن است از ماه دوم پس از جراحی شروع شود. در حال حاضر، هیچ درمان موثری برای کندرولیز وجود ندارد. بیمارانی که کندرولیز را تجربه کرده‌اند به اقدامات تشخیصی و درمانی اضافی و برخی از آرتروپلاستی یا تعویض شانه نیاز دارند. برای جلوگیری از تزریق داخل عروقی، آسپیراسیون باید قبل از تزریق محلول بی حس کننده موضعی انجام شود. سوزن باید تا زمانی که خون برگشتی با آسپیراسیون ایجاد نشود، تغییر مکان داد. البته توجه داشته باشید که عدم وجود خون در سرنگ تضمینی برای جلوگیری از تزریق داخل عروقی نیست. واکنش های آنافیلاکتیک ممکن است به دنبال تجویز لیدوکائین هیدروکلراید رخ دهد (به واکنش های نامطلوب مراجعه کنید). در صورت واکنش شدید، مصرف دارو را قطع کنید.

فقط برای استفاده خارجی

فقط برای مصارف خارجی قابل اشتعال - دور از آتش یا شعله نگهداری شود با روش های الکتروکوتر استفاده نشود هنگام استفاده از این محصول به چشم ها وارد نشود در صورت زخم های عمیق یا سوراخ شده، گاز گرفتگی حیوانات یا سوختگی های جدی با پزشک مشورت کنید مصرف را متوقف کنید و در صورت بدتر شدن یا بیش از 72 ساعت طول بکشد، بیش از 1 هفته از آن استفاده نکنید. به دستور پزشک دور از دسترس کودکان نگهداری شود. در صورت بلعیده شدن، فوراً با مرکز کنترل سم تماس بگیرید.

نمی توان انتظار داشت که ترومتامین جنرال کتورولاک جایگزین کورتیکواستروئیدها یا درمان نارسایی کورتیکواستروئیدی شود. قطع ناگهانی کورتیکواستروئیدها ممکن است منجر به تشدید بیماری شود. اگر تصمیمی برای قطع کورتیکواستروئید گرفته شود، بیمارانی که درمان طولانی‌مدت کورتیکواستروئید را دریافت می‌کنند، باید به آرامی درمان خود را کاهش دهند. فعالیت دارویی کتورولاک ترومتامین در کاهش التهاب ممکن است کاربرد این علامت تشخیصی را در تشخیص عوارض شرایط غیرعفونی و دردناک فرضی کاهش دهد. اثرات کبدی Ketorolac tromethamine باید با احتیاط در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد کبدی یا سابقه بیماری کبدی استفاده شود. افزایش مرزی یک یا چند آزمایش کبدی ممکن است در 15 درصد از بیمارانی که از NSAID ها از جمله کتورولاک ترومتامین استفاده می کنند رخ دهد. این ناهنجاری های آزمایشگاهی ممکن است پیشرفت کنند، ممکن است بدون تغییر باقی بمانند، یا ممکن است با ادامه درمان گذرا باشند. افزایش قابل توجه ALT یا AST (تقریباً سه برابر یا بیشتر از حد بالای طبیعی) در تقریباً 1٪ از بیماران در آزمایشات بالینی با NSAID گزارش شده است. علاوه بر این، موارد نادری از واکنش‌های شدید کبدی، از جمله زردی و هپاتیت برق‌آلود کشنده، نکروز کبد و نارسایی کبدی که برخی از آنها با عواقب کشنده گزارش شده‌اند، گزارش شده است. بیمار با علائم و/یا علائمی که نشان دهنده اختلال عملکرد کبدی است، یا در او آزمایش غیرطبیعی کبدی رخ داده است، باید برای شواهدی مبنی بر ایجاد یک واکنش شدید کبدی در حین درمان با کتورولاک ترومتامین مورد ارزیابی قرار گیرد. اگر علائم و نشانه‌های بالینی منطبق با بیماری کبدی ایجاد شود، یا اگر تظاهرات سیستمیک رخ دهد (مانند ائوزینوفیلی، بثورات پوستی و غیره)، مصرف کتورولاک ترومتامین باید قطع شود. اثرات هماتولوژیک گاهی اوقات در بیمارانی که NSAIDها از جمله کتورولاک ترومتامین دریافت می کنند، کم خونی دیده می شود. این ممکن است به دلیل احتباس مایعات، از دست دادن خون مخفی یا ناخالص GI، یا یک اثر ناقص توصیف شده بر اریتروپوئزیس باشد. بیمارانی که تحت درمان طولانی مدت با NSAID ها، از جمله کتورولاک ترومتامین هستند، در صورت بروز علائم یا نشانه های کم خونی، باید هموگلوبین یا هماتوکریت خود را بررسی کنند. NSAID ها تجمع پلاکتی را مهار می کنند و نشان داده شده است که زمان خونریزی را در برخی بیماران طولانی تر می کنند. برخلاف آسپرین، تأثیر آنها بر عملکرد پلاکت ها از نظر کمی کمتر، مدت کوتاه تر و برگشت پذیر است. بیمارانی که کتورولاک ترومتامین دریافت می کنند و ممکن است تحت تأثیر نامطلوب تغییرات در عملکرد پلاکت قرار گیرند، مانند بیماران مبتلا به اختلالات انعقادی یا بیمارانی که داروهای ضد انعقاد دریافت می کنند، باید به دقت تحت نظر باشند. آسم از قبل موجود بیماران مبتلا به آسم ممکن است آسم حساس به آسپرین داشته باشند. استفاده از آسپرین در بیماران مبتلا به آسم حساس به آسپرین با برونکواسپاسم شدید همراه است که می تواند کشنده باشد. از آنجایی که واکنش متقاطع، از جمله اسپاسم برونش، بین آسپرین و سایر داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی در چنین بیماران حساس به آسپرین گزارش شده است، کتورولاک ترومتامین نباید در بیمارانی با این نوع حساسیت به آسپرین تجویز شود و باید در بیماران مبتلا به آسم از قبل با احتیاط مصرف شود. اطلاعات برای بیماران Ketorolac tromethamine یک NSAID قوی است و ممکن است عوارض جانبی جدی مانند خونریزی گوارشی یا نارسایی کلیه ایجاد کند که ممکن است منجر به بستری شدن در بیمارستان و حتی عواقب کشنده شود. پزشکان، هنگام تجویز کتورولاک ترومتامین، باید بیماران یا سرپرستان خود را از خطرات بالقوه درمان با کتورولاک ترومتامین آگاه کنند (به بخش‌های هشدار، هشدارها، احتیاط‌ها، و واکنش‌های نامطلوب در جعبه مراجعه کنید)، به بیماران دستور دهند که در صورت بروز عوارض جانبی، توصیه‌های پزشکی را دریافت کنند، یا در صورت بروز عوارض جانبی، توصیه‌های پزشکی را دریافت کنند. ترومتامین به دیگران اعضای خانواده و دور انداختن هرگونه داروی استفاده نشده به یاد داشته باشید که کل مدت زمان مصرف ترکیبی کتورولاک ترومتامین خوراکی و دوز داخل وریدی یا عضلانی کتورولاک ترومتامین در بزرگسالان نباید بیش از 5 روز باشد. کتورولاک ترومتامین برای استفاده در بیماران اطفال توصیه نمی شود. قبل از شروع درمان با یک NSAID و به طور دوره ای در طول دوره درمان در حال انجام، بیماران باید از اطلاعات زیر مطلع شوند. همچنین باید بیماران را تشویق کرد که راهنمای دارویی NSAID را که همراه با هر نسخه تجویز شده است، مطالعه کنند. 1. به بیماران توصیه کنید که نسبت به علائم حوادث ترومبوتیک قلبی عروقی، از جمله درد قفسه سینه، تنگی نفس، ضعف یا تکلم هوشیار باشند و هر یک از این علائم را فوراً به پزشک خود گزارش دهند (به هشدارها مراجعه کنید). 2. کتورولاک ترومتامین، مانند سایر NSAID ها، می تواند باعث ناراحتی دستگاه گوارش و به ندرت عوارض جانبی جدی دستگاه گوارش مانند زخم و خونریزی شود که ممکن است منجر به بستری شدن در بیمارستان و حتی مرگ شود. اگرچه زخم‌ها و خونریزی‌های جدی دستگاه گوارش می‌توانند بدون علائم هشداردهنده رخ دهند، اما بیماران باید نسبت به علائم و نشانه‌های زخم و خونریزی هوشیار باشند و هنگام مشاهده هرگونه علامت یا نشانه‌ای از جمله درد اپی گاستر، سوء هاضمه، ملنا و هماتمز باید از مشاوره پزشکی بخواهند. بیماران باید از اهمیت این پیگیری آگاه شوند (به هشدارها، اثرات گوارشی: خطر زخم، خونریزی و سوراخ شدن مراجعه کنید). 3. واکنش های جدی پوستی، از جمله لباس، به بیماران توصیه کنید در صورت بروز هر نوع راش یا تب فوراً مصرف کتورولاک ترومتامین را متوقف کنند و در اسرع وقت با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود تماس بگیرند (به هشدارها مراجعه کنید). 4. به بیماران توصیه کنید که نسبت به علائم نارسایی احتقانی قلب از جمله تنگی نفس، افزایش وزن غیرقابل توضیح یا ادم هوشیار باشند و در صورت بروز چنین علائمی با پزشک خود تماس بگیرند (به هشدارها مراجعه کنید). 5. بیماران باید از علائم و نشانه های هشدار دهنده سمیت کبدی (مانند حالت تهوع، خستگی، بی حالی، خارش، یرقان، حساسیت ربع فوقانی راست و علائم "شبیه آنفولانزا") مطلع شوند. در صورت بروز این موارد، باید به بیماران آموزش داده شود که درمان را متوقف کنند و به دنبال درمان فوری پزشکی باشند. 6. بیماران باید از علائم یک واکنش آنافیلاکتوئید (مانند مشکل در تنفس، تورم صورت یا گلو) مطلع شوند. در صورت بروز این موارد، باید به بیماران آموزش داده شود که به دنبال کمک فوری فوری باشند (به هشدارها مراجعه کنید). 7. مسمومیت جنینی به زنان باردار اطلاع دهید که از مصرف کتورولاک ترومتامین و سایر NSAID ها از هفته 30 بارداری خودداری کنند زیرا خطر بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین وجود دارد. اگر درمان با کتورولاک ترومتامین برای یک زن باردار بین هفته های 20 تا 30 بارداری مورد نیاز است، به او توصیه کنید که اگر درمان بیش از 48 ساعت ادامه یابد، ممکن است نیاز به نظارت بر الیگوهیدرآمنیوس داشته باشد (به هشدارها؛ مسمومیت جنینی، اقدامات احتیاطی، بارداری مراجعه کنید). آزمایش‌های آزمایشگاهی از آنجایی که زخم‌ها و خونریزی‌های جدی دستگاه گوارش می‌توانند بدون علائم هشداردهنده رخ دهند، پزشکان باید علائم یا نشانه‌های خونریزی گوارشی را تحت نظر داشته باشند. بیمارانی که تحت درمان طولانی مدت با NSAID هستند، باید CBC و مشخصات شیمیایی خود را به طور دوره ای بررسی کنند. اگر علائم و نشانه‌های بالینی منطبق با بیماری کبد یا کلیوی ایجاد شود، تظاهرات سیستمیک رخ دهد (مانند ائوزینوفیلی، بثورات پوستی و غیره) یا اگر آزمایش‌های غیرطبیعی کبد ادامه یابند یا بدتر شوند، کتورولاک ترومتامین باید قطع شود. تداخلات دارویی کتورولاک به پروتئین پلاسمای انسانی بسیار متصل است (میانگین 2/99 درصد). هیچ شواهدی در مطالعات حیوانی یا انسانی وجود ندارد که نشان دهد کتورولاک ترومتامین آنزیم های کبدی را که قادر به متابولیسم خود یا سایر داروها هستند القا یا مهار می کند. وارفارین، دیگوکسین، سالیسیلات و هپارین اتصال in vitro وارفارین به پروتئین های پلاسما فقط اندکی توسط کتورولاک ترومتامین کاهش می یابد (99.5% شاهد در مقابل 99.3%) هنگامی که غلظت کتورولاک پلاسما به 5 تا 10 میکروگرم در میلی لیتر می رسد. کتورولاک اتصال پروتئین دیگوکسین را تغییر نمی دهد. مطالعات آزمایشگاهی نشان می‌دهد که در غلظت‌های درمانی سالیسیلات (300 میکروگرم بر میلی‌لیتر)، اتصال کتورولاک از تقریباً 2/99 درصد به 5/97 درصد کاهش می‌یابد که نشان‌دهنده افزایش دو برابری بالقوه در سطح کتورولاک پلاسما است. غلظت های درمانی دیگوکسی n، وارفارین، ایبوپروفن، ناپروکسن، پیروکسیکام، استامینوفن، فنی توئین و تولبوتامید اتصال پروتئین کتورولاک ترومتامین را تغییر نداد. در مطالعه ای که شامل 12 داوطلب بزرگسال بود، کتورولاک ترومتامین خوراکی با دوز واحد 25 میلی گرم وارفارین تجویز شد که هیچ تغییر قابل توجهی در فارماکوکینتیک یا فارماکودینامیک وارفارین ایجاد نکرد. در مطالعه دیگری، کتورولاک ترومتامین با دوز داخل وریدی یا عضلانی با دو دوز 5000 واحد هپارین به 11 داوطلب سالم داده شد، که منجر به میانگین زمان خونریزی الگوی 6 دقیقه (3.2 تا 11.4 دقیقه) در مقایسه با میانگین 6.0 دقیقه (5.5 دقیقه) (3.4 تا 7 دقیقه به تنهایی) شد (3.4 دقیقه تا 7 هپارین). 8.5 دقیقه) برای دارونما. اگرچه این نتایج نشان دهنده تداخل قابل توجهی بین کتورولاک ترومتامین و وارفارین یا هپارین نیست، تجویز کتورولاک ترومتامین در بیمارانی که داروهای ضد انعقاد خون مصرف می کنند باید بسیار با احتیاط انجام شود و بیماران باید به دقت تحت نظر باشند (به هشدارها و اقدامات احتیاطی - اثرات هماتولوژیک مراجعه کنید). اثرات وارفارین و NSAID ها، به طور کلی، بر خونریزی دستگاه گوارش، هم افزایی هستند، به طوری که مصرف کنندگان هر دو دارو با هم خطر خونریزی جدی دستگاه گوارش را بیشتر از مصرف کنندگان هر دو دارو به تنهایی دارند. آسپرین هنگامی که کتورولاک ترومتامین همراه با آسپرین تجویز می شود، اتصال به پروتئین آن کاهش می یابد، اگرچه ترخیص کالا از گمرک کتورولاک ترومتامین آزاد تغییر نمی کند. اهمیت بالینی این تعامل مشخص نیست. با این حال، مانند سایر NSAID ها، مصرف همزمان کتورولاک ترومتامین و آسپرین به دلیل پتانسیل افزایش عوارض جانبی به طور کلی توصیه نمی شود. دیورتیک ها مطالعات بالینی و همچنین مشاهدات پس از بازاریابی نشان داده اند که کتورولاک ترومتامین می تواند اثر ناتریورتیک فوروزماید و تیازیدها را در برخی از بیماران کاهش دهد. این پاسخ به مهار سنتز پروستاگلاندین کلیوی نسبت داده شده است. در طول درمان همزمان با NSAID ها، بیمار باید از نظر علائم نارسایی کلیوی (به هشدارها - اثرات کلیوی مراجعه کنید) و همچنین برای اطمینان از اثربخشی دیورتیک، از نزدیک تحت نظر باشد. پروبنسید تجویز همزمان کتورولاک ترومتامین خوراکی و پروبنسید منجر به کاهش کلیرانس و حجم توزیع کتورولاک و افزایش قابل توجهی در سطوح پلاسمایی کتورولاک شد (AUC کل تقریباً سه برابر از 5.4 به 17.8 میکروگرم در ساعت در میلی لیتر افزایش یافت) و نیمه عمر نهایی از 2.6 ساعت به 5.6 ساعت افزایش یافت. بنابراین، مصرف همزمان کتورولاک ترومتامین و پروبنسید منع مصرف دارد. NSAID های لیتیوم باعث افزایش سطح لیتیوم پلاسما و کاهش کلیرانس لیتیوم کلیوی شده اند. میانگین حداقل غلظت لیتیوم 15 درصد افزایش یافت و کلیرانس کلیوی تقریباً 20 درصد کاهش یافت. این اثرات به مهار سنتز پروستاگلاندین کلیه توسط NSAID نسبت داده شده است. بنابراین، هنگامی که NSAID ها و لیتیوم به طور همزمان تجویز می شوند، افراد باید به دقت از نظر علائم سمیت لیتیوم تحت نظر قرار گیرند. گزارش شده است که NSAID های متوترکسات بطور رقابتی تجمع متوترکسات را در برش های کلیه خرگوش مهار می کنند. این ممکن است نشان دهد که آنها می توانند سمیت متوترکسات را افزایش دهند. هنگام تجویز همزمان NSAID با متوترکسات باید احتیاط کرد. مهارکننده‌های ACE/آنتاگونیست‌های گیرنده آنژیوتانسین II مصرف همزمان مهارکننده‌های ACE و/یا آنتاگونیست‌های گیرنده آنژیوتانسین II ممکن است خطر نارسایی کلیوی را افزایش دهد، به‌ویژه در بیماران کم حجم. گزارش ها نشان می دهد که NSAID ها ممکن است اثر ضد فشار خون مهارکننده های ACE و/یا آنتاگونیست های گیرنده آنژیوتانسین II را کاهش دهند. در بیمارانی که همزمان با مهارکننده های ACE و/یا آنتاگونیست های گیرنده آنژیوتانسین II از NSAID استفاده می کنند، این تداخل باید مورد توجه قرار گیرد. داروهای ضد صرع موارد پراکنده تشنج در هنگام مصرف همزمان کتورولاک ترومتامین و داروهای ضد صرع (فنی توئین، کاربامازپین) گزارش شده است. داروهای روانگردان هنگامی که از کتورولاک ترومتامین در بیمارانی که داروهای روانگردان (فلوکستین، تیوتیکسن، آلپرازولام) مصرف می کردند، توهمات گزارش شده است. پنتوکسی فیلین هنگامی که کتورولاک ترومتامین همزمان با پنتوکسی فیلین تجویز می شود، تمایل به خونریزی افزایش می یابد. شل‌کننده‌های عضلانی غیر دپولاریزان در تجربه پس از بازاریابی، گزارش‌هایی از تداخل احتمالی بین کتورولاک ترومتامین داخل وریدی/عضلانی و شل‌کننده‌های عضلانی غیردپلاریزان گزارش شده است که منجر به آپنه می‌شود. استفاده همزمان از کتورولاک ترومتامین با شل کننده های عضلانی به طور رسمی مورد مطالعه قرار نگرفته است. مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) هنگامی که مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) با NSAID ترکیب شوند، خطر خونریزی گوارشی افزایش می‌یابد. هنگامی که NSAID ها همزمان با SSRI تجویز می شوند باید احتیاط کرد. سرطان زایی، جهش زایی و اختلال در باروری یک مطالعه 18 ماهه در موش های با دوز خوراکی قرص کتورولاک ترومتامین به میزان 2 میلی گرم بر کیلوگرم در روز (9/0 برابر قرار گرفتن در معرض سیستمیک انسان در دوز توصیه شده داخل عضلانی یا داخل وریدی 30 میلی گرم، بر اساس Currentation-Concentration-A-AUC) مطالعه 24 ماهه در موش‌ها با دوز 5 میلی‌گرم بر کیلوگرم در روز (5/0 برابر AUC انسان) نشان نداد شواهدی از تومورزایی کتورولاک ترومتامین در آزمایش ایمز، سنتز و ترمیم DNA برنامه ریزی نشده و در سنجش جهش رو به جلو جهش زا نبود. کتورولاک ترومتامین باعث شکست کروموزوم در روش in vivo میکرونوکلئوس موش نشد. در 1590 میکروگرم در میلی لیتر و در غلظت های بالاتر، کتورولاک ترومتامین بروز ناهنجاری های کروموزومی را در سلول های تخمدان همستر چینی افزایش داد. اختلال باروری در موش‌های نر یا ماده به ترتیب در دوزهای خوراکی 9 میلی‌گرم بر کیلوگرم (0.9 برابر AUC انسان) و 16 میلی‌گرم بر کیلوگرم (1.6 برابر AUC انسان) کتورولاک ترومتامین رخ نداد. خلاصه خطر بارداری استفاده از NSAID ها، از جمله کتورولاک ترومتامین، می تواند باعث بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین و اختلال عملکرد کلیه جنین شود که منجر به الیگوهیدرآمنیوس و در برخی موارد، نارسایی کلیوی نوزادان می شود. به دلیل این خطرات، دوز و مدت مصرف کتورولاک ترومتامین را بین هفته های 20 تا 30 بارداری محدود کنید و از مصرف کتورولاک ترومتامین در حدود هفته 30 بارداری و بعد از آن در بارداری خودداری کنید (به هشدارها؛ سمیت جنینی مراجعه کنید). بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنینی: استفاده از NSAID ها، از جمله کتورولاک ترومتامین، در حدود 30 هفته بارداری یا بعد از آن در بارداری، خطر بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین را افزایش می دهد. الیگوهیدرآمنیوس/نارسایی کلیه نوزادان: استفاده از NSAID ها در حدود هفته 20 بارداری یا بعد از آن در بارداری با مواردی از اختلال عملکرد کلیه جنین منجر به الیگوهیدرآمنیوس و در برخی موارد، نارسایی کلیوی نوزادان شده است. داده های حاصل از مطالعات مشاهده ای در مورد سایر خطرات جنینی بالقوه استفاده از NSAID در زنان در سه ماهه اول یا دوم بارداری قطعی نیست. مطالعات تولید مثل در طول اندام زایی با استفاده از دوزهای خوراکی روزانه کتورولاک ترومتامین با mg/kg 3.6 (0.37 برابر AUC انسان) در خرگوش و mg/kg 10 (1.0 برابر AUC انسان) در موش انجام شده است. نتایج این مطالعات شواهدی از تراتوژنیک بودن جنین را نشان نداد. با این حال، مطالعات تولید مثل حیوانات همیشه پاسخ انسان را پیش بینی نمی کند. دوزهای خوراکی کتورولاک ترومتامین با mg/kg 1.5 (0.14 برابر AUC انسان)، که پس از روز هفدهم بارداری تجویز شد، باعث دیستوشی و مرگ و میر بیشتر نوزادان در موش شد. بر اساس داده‌های حیوانی، پروستاگلاندین‌ها نقش مهمی در نفوذپذیری عروق آندومتر، کاشت بلاستوسیست و دسیدوالیزه شدن دارند. در مطالعات حیوانی، تجویز مهارکننده های سنتز پروستاگلاندین مانند کتورولاک ترومتامین، منجر به افزایش از دست دادن قبل و بعد از لانه گزینی شد. پروستاگلاندین ها همچنین نقش مهمی در رشد کلیه جنین دارند. در مطالعات حیوانی منتشر شده، گزارش شده است که مهارکننده های سنتز پروستاگلاندین در صورت تجویز در دوزهای مرتبط بالینی، رشد کلیه را مختل می کنند. خطر پس زمینه تخمینی نقایص مادرزادی و سقط جنین برای جمعیت(های) نشان داده شده ناشناخته است. همه حاملگی ها دارای خطر پس زمینه نقص مادرزادی، از دست دادن یا سایر پیامدهای نامطلوب هستند. در ایالات متحده جمعیت عمومی، خطر پیش‌زمینه تخمینی نقایص مادرزادی و سقط جنین در حاملگی‌های بالینی شناخته شده به ترتیب 2 تا 4 درصد و 15 تا 20 درصد است. ملاحظات بالینی عوارض جانبی جنین/نوزادی بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین: از مصرف NSAID ها در زنان در حدود هفته 30 بارداری و بعد از آن در بارداری خودداری کنید، زیرا NSAID ها، از جمله کتورولاک ترومتامین، می توانند باعث بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین شوند (به هشدارها؛ سمیت جنینی مراجعه کنید). الیگوهیدرآمنیوس/نارسایی کلیه نوزادان: اگر NSAID در حدود هفته 20 بارداری یا بعد از آن در بارداری ضروری است، مصرف را به کمترین دوز موثر و کوتاه ترین مدت ممکن محدود کنید. اگر درمان با کتورولاک ترومتامین بیش از 48 ساعت طول کشید، نظارت با سونوگرافی برای الیگوهیدرآمنیوس را در نظر بگیرید. در صورت بروز الیگوهیدرآمنیوس، مصرف کتورولاک ترومتامین را قطع کرده و طبق روش بالینی پیگیری کنید (به هشدارها مراجعه کنید. سمیت جنینی). داده های انسانی هیچ مطالعه کافی و به خوبی کنترل شده در مورد کتورولاک ترومتامین در زنان باردار وجود ندارد. کتورولاک ترومتامین تنها در صورتی باید در دوران بارداری استفاده شود که فواید احتمالی آن خطر بالقوه برای جنین را توجیه کند. بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنینی متون منتشر شده گزارش می دهند که استفاده از NSAID ها در حدود هفته 30 بارداری و بعد از آن در بارداری ممکن است باعث بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین شود. Oligohydramnios/نارسایی کلیه نوزادان مطالعات منتشر شده و گزارش های پس از بازاریابی، مصرف NSAID مادر را در حدود هفته 20 بارداری یا بعد از آن در بارداری همراه با اختلال عملکرد کلیه جنین که منجر به الیگوهیدرآمنیوس و در برخی موارد، نارسایی کلیوی نوزاد می شود، توصیف می کند. این پیامدهای نامطلوب به طور متوسط ​​پس از روزها تا هفته‌ها درمان مشاهده می‌شوند، اگرچه الیگوهیدرآمنیوس به ندرت 48 ساعت پس از شروع NSAID گزارش شده است. در بسیاری از موارد، اما نه همه، کاهش مایع آمنیوتیک گذرا و با قطع دارو برگشت پذیر بود. تعداد محدودی از موارد مصرف NSAID توسط مادر و اختلال عملکرد کلیه نوزادان بدون الیگوهیدرآمنیوس گزارش شده است که برخی از آنها برگشت ناپذیر بودند. برخی از موارد اختلال عملکرد کلیه نوزاد نیاز به درمان با روش‌های تهاجمی مانند تعویض خون یا دیالیز دارند. محدودیت‌های روش‌شناختی این مطالعات و گزارش‌های پس از بازاریابی شامل فقدان گروه کنترل است. اطلاعات محدود در مورد دوز، مدت و زمان قرار گرفتن در معرض دارو؛ و مصرف همزمان سایر داروها. این محدودیت ها مانع از ایجاد تخمین قابل اعتمادی از خطر پیامدهای نامطلوب جنینی و نوزادی با استفاده از NSAID در مادر می شود. از آنجایی که داده‌های ایمنی منتشر شده در مورد پیامدهای نوزادی عمدتاً شامل نوزادان نارس می‌شد، تعمیم‌پذیری برخی از خطرات گزارش شده برای نوزاد ترم در معرض NSAID‌ها از طریق مصرف مادر نامشخص است. زایمان و زایمان استفاده از کتورولاک ترومتامین در زایمان و زایمان منع مصرف دارد زیرا از طریق اثر مهاری سنتز پروستاگلاندین ممکن است بر گردش خون جنین تأثیر منفی بگذارد و انقباضات رحمی را مهار کند و در نتیجه خطر خونریزی رحمی را افزایش دهد (به موارد منع مصرف مراجعه کنید). اثرات بر باروری استفاده از کتورولاک ترومتامین، مانند هر دارویی که باعث مهار سنتز سیکلواکسیژناز/ پروستاگلاندین می شود، ممکن است باروری را مختل کند و در زنانی که قصد باردار شدن دارند توصیه نمی شود. در زنانی که مشکل باردار شدن دارند یا در حال بررسی ناباروری هستند، باید ترک کتورولاک ترومتامین را در نظر گرفت. داده‌های محدود مادران شیرده از یک مطالعه منتشر شده که شامل 10 زن شیرده در 2 تا 6 روز پس از زایمان بود، سطوح پایین کتورولاک در شیر مادر را نشان داد و در 4 بیمار (کمتر از 5 نانوگرم در میلی‌لیتر) قابل تشخیص نبود. پس از یک بار مصرف 10 میلی گرم کتورولاک ترومتامین، حداکثر غلظت شیر ​​مشاهده شده 7.3 نانوگرم در میلی لیتر و حداکثر نسبت شیر ​​به پلاسما 0.037 بود. پس از 1 روز مصرف (10 میلی گرم هر 6 ساعت)، حداکثر غلظت شیر ​​7.9 نانوگرم در میلی لیتر و حداکثر نسبت شیر ​​به پلاسما 0.025 بود. با فرض مصرف روزانه 400 تا 1000 میلی لیتر شیر انسان در روز و وزن بدن مادر 60 کیلوگرم، حداکثر قرار گرفتن در معرض روزانه نوزاد محاسبه شده 0.00263 میلی گرم بر کیلوگرم در روز بود که 0.4 درصد دوز تنظیم شده با وزن مادر است. هنگام تجویز کتورولاک به یک زن شیرده احتیاط کنید. اطلاعات موجود هیچ عارضه جانبی خاصی را در شیرخواران نشان نداده است. با این حال، به بیماران دستور دهید در صورت مشاهده هر گونه عارضه نامطلوب، با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی نوزاد خود تماس بگیرند. استفاده در کودکان Ketorolac tromethamine برای استفاده در بیماران کودکان توصیه نمی شود. ایمنی و اثربخشی کتورولاک ترومتامین در کودکان زیر 17 سال ثابت نشده است. مصرف سالمندان (بیش از 65 سال) از آنجایی که کتورولاک ترومتامین ممکن است توسط افراد مسن با کندی دفع شود (به داروسازی بالینی مراجعه کنید) که همچنین نسبت به عوارض جانبی وابسته به دوز NSAID ها حساس تر هستند (به هشدارها - برای زخم معده، زخم، زخم و زخم های گوارشی مراجعه کنید). احتیاط و کاهش دوز (به دوز و تجویز مراجعه کنید) و بالینی دقیق هنگام درمان سالمندان با کتورولاک ترومتامین باید از نظارت استفاده شود.

General The safety and effectiveness of lidocaine hydrochloride depend on proper dosage, correct technique, adequate precautions, and readiness for emergencies. Standard textbooks should be consulted for specific techniques and precautions for various regional anesthetic procedures. Resuscitative equipment, oxygen, and other resuscitative drugs should be available for immediate use (see WARNINGS and ADVERSE REACTIONS ). The lowest dosage that results in effective anesthesia should be used to avoid high plasma levels and serious adverse effects. Syringe aspirations should also be performed before and during each supplemental injection when using indwelling catheter techniques. During the administration of epidural anesthesia, it is recommended that a test dose be administered initially and that the patient be monitored for central nervous system toxicity and cardiovascular toxicity, as well as for signs of unintended intrathecal administration, before proceeding. When clinical conditions permit, consideration should be given to employing local anesthetic solutions that contain epinephrine for the test dose because circulatory changes compatible with epinephrine may also serve as a warning sign of unintended intravascular injection. An intravascular injection is still possible even if aspirations for blood are negative. Repeated doses of lidocaine hydrochloride may cause significant increases in blood levels with each repeated dose because of slow accumulation of the drug or its metabolites. Tolerance to elevated blood levels varies with the status of the patient. Debilitated, elderly patients, acutely ill patients, and children should be given reduced doses commensurate with their age and physical condition. Lidocaine hydrochloride should also be used with caution in patients with severe shock or heart block. Lumbar and caudal epidural anesthesia should be used with extreme caution in persons with the following conditions: existing neurological disease, spinal deformities, septicemia, and severe hypertension. Local anesthetic solutions containing a vasoconstrictor should be used cautiously and in carefully circumscribed quantities in areas of the body supplied by end arteries or having otherwise compromised blood supply. Patients with peripheral vascular disease and those with hypertensive vascular disease may exhibit exaggerated vasoconstrictor response. Ischemic injury or necrosis may result. Preparations containing a vasoconstrictor should be used with caution in patients during or following the administration of potent general anesthetic agents, since cardiac arrhythmias may occur under such conditions. Careful and constant monitoring of cardiovascular and respiratory (adequacy of ventilation) vital signs and the patient’s state of consciousness should be accomplished after each local anesthetic injection. It should be kept in mind at such times that restlessness, anxiety, tinnitus, dizziness, blurred vision, tremors, depression or drowsiness may be early warning signs of central nervous system toxicity. Since amide-type local anesthetics are metabolized by the liver, lidocaine hydrochloride injection should be used with caution in patients with hepatic disease. Patients with severe hepatic disease, because of their inability to metabolize local anesthetics normally, are at greater risk of developing toxic plasma concentrations. Lidocaine hydrochloride injection should also be used with caution in patients with impaired cardiovascular function since they may be less able to compensate for functional changes associated with the prolongation of A-V conduction produced by these drugs. Many drugs used during the conduct of anesthesia are considered potential triggering agents for familial malignant hyperthermia. Since it is not known whether amide-type local anesthetics may trigger this reaction and since the need for supplemental general anesthesia cannot be predicted in advance, it is suggested that a standard protocol for the management of malignant hyperthermia should be available. Early unexplained signs of tachycardia, tachypnea, labile blood pressure and metabolic acidosis may precede temperature elevation. Successful outcome is dependent on early diagnosis, prompt discontinuance of the suspect triggering agent(s) and institution of treatment, including oxygen therapy, indicated supportive measures and dantrolene (consult dantrolene sodium intravenous package insert before using). Proper tourniquet technique, as described in publications and standard textbooks, is essential in the performance of intravenous regional anesthesia. Solutions containing epinephrine or other vasoconstrictors should not be used for this technique. Lidocaine hydrochloride should be used with caution in persons with known drug sensitivities. Patients allergic to para-aminobenzoic acid derivatives (procaine, tetracaine, benzocaine, etc.) have not shown cross sensitivity to lidocaine hydrochloride. Use in the Head and Neck Area Small doses of local anesthetics injected into the head and neck area, including retrobulbar, dental and stellate ganglion blocks, may produce adverse reactions similar to systemic toxicity seen with unintentional intravascular injections of larger doses. Confusion, convulsions, respiratory depression and/or respiratory arrest, and cardiovascular stimulation or depression have been reported. These reactions may be due to intra-arterial injection of the local anesthetic with retrograde flow to the cerebral circulation. Patients receiving these blocks should have their circulation and respiration monitored and be constantly observed. Resuscitative equipment and personnel for treating adverse reactions should be immediately available. Dosage recommendations should not be exceeded (see DOSAGE AND ADMINISTRATION ). Information for Patients When appropriate, patients should be informed in advance that they may experience temporary loss of sensation and motor activity, usually in the lower half of the body, following proper administration of epidural anesthesia. Inform patients that use of local anesthetics may cause methemoglobinemia, a serious condition that must be treated promptly. Advise patients or caregivers to seek immediate medical attention if they or someone in their care experience the following signs or symptoms: pale, gray, or blue colored skin (cyanosis); headache; rapid heart rate; shortness of breath; lightheadedness; or fatigue. Clinically Significant Drug Interactions The administration of local anesthetic solutions containing epinephrine or norepinephrine to patients receiving monoamine oxidase inhibitors or tricyclic antidepressants may produce severe, prolonged hypertension. Phenothiazines and butyrophenones may reduce or reverse the pressor effect of epinephrine. Concurrent use of these agents should generally be avoided. In situations when concurrent therapy is necessary, careful patient monitoring is essential. Concurrent administration of vasopressor drugs (for the treatment of hypotension related to obstetric blocks) and ergot-type oxytocic drugs may cause severe, persistent hypertension or cerebrovascular accidents. Drug/Laboratory Test Interactions The intramuscular injection of lidocaine hydrochloride may result in an increase in creatine phosphokinase levels. Thus, the use of this enzyme determination, without isoenzyme separation, as a diagnostic test for the presence of acute myocardial infarction may be compromised by the intramuscular injection of lidocaine hydrochloride. Patients who are administered local anesthetics are at increased risk of developing methemoglobinemia when concurrently exposed to the following drugs, which could include other local anesthetics: Examples of Drugs Associated with Methemoglobinemia: Class Examples Nitrates/Nitrites nitric oxide, nitroglycerin, nitroprusside, nitrous oxide Local anesthetics articaine, benzocaine, bupivacaine, lidocaine, mepivacaine, prilocaine, procaine, ropivacaine, tetracaine Antineoplastic agents cyclophosphamide, flutamide, hydroxyurea, ifosfamide, rasburicase Antibiotics dapsone, nitrofurantoin, para-aminosalicylic acid, sulfonamides Antimalarials chloroquine, primaquine Anticonvulsants Phenobarbital, phenytoin, sodium valproate Other drugs acetaminophen, metoclopramide, quinine, sulfasalazine Carcinogenesis, Mutagenesis, Impairment of Fertility Studies of lidocaine hydrochloride in animals to evaluate the carcinogenic and mutagenic potential or the effect on fertility have not been conducted. Pregnancy Teratogenic Effects Reproduction studies have been performed in rats at doses up to 6.6 times the human dose and have revealed no evidence of harm to the fetus caused by lidocaine hydrochloride. There are, however, no adequate and well-controlled studies in pregnant women. Animal reproduction studies are not always predictive of human response. General consideration should be given to this fact before administering lidocaine hydrochloride to women of childbearing potential, especially during early pregnancy when maximum organogenesis takes place. Labor and Delivery Local anesthetics rapidly cross the placenta and when used for epidural, paracervical, pudendal or caudal block anesthesia, can cause varying degrees of maternal, fetal and neonatal toxicity see CLINICAL PHARMACOLOGY , Pharmacokinetics and Metabolism ). The potential for toxicity depends upon the procedure performed, the type and amount of drug used, and the technique of drug administration. Adverse reactions in the parturient, fetus and neonate involve alterations of the central nervous system, peripheral vascular tone and cardiac function. Maternal hypotension has resulted from regional anesthesia. Local anesthetics produce vasodilation by blocking sympathetic nerves. Elevating the patient’s legs and positioning her on her left side will help prevent decreases in blood pressure. The fetal heart rate also should be monitored continuously, and electronic fetal monitoring is highly advisable. Epidural, spinal, paracervical, or pudendal anesthesia may alter the forces of parturition through changes in uterine contractility or maternal expulsive efforts. In one study, paracervical block anesthesia was associated with a decrease in the mean duration of first stage labor and facilitation of cervical dilation. However, spinal and epidural anesthesia have also been reported to prolong the second stage of labor by removing the parturient’s reflex urge to bear down or by interfering with motor function. The use of obstetrical anesthesia may increase the need for forceps assistance. The use of some local anesthetic drug products during labor and delivery may be followed by diminished muscle strength and tone for the first day or two of life. The long-term significance of these observations is unknown. Fetal bradycardia may occur in 20 to 30 percent of patients receiving paracervical nerve block anesthesia with the amide-type local anesthetics and may be associated with fetal acidosis. Fetal heart rate should always be monitored during paracervical anesthesia. The physician should weigh the possible advantages against risks when considering a paracervical block in prematurity, toxemia of pregnancy, and fetal distress. Careful adherence to recommended dosage is of the utmost importance in obstetrical paracervical block. Failure to achieve adequate analgesia with recommended doses should arouse suspicion of intravascular or fetal intracranial injection. Cases compatible with unintended fetal intracranial injection of local anesthetic solution have been reported following intended paracervical or pudendal block or both. Babies so affected present with unexplained neonatal depression at birth, which correlates with high local anesthetic serum levels, and often manifest seizures within six hours. Prompt use of supportive measures combined with forced urinary excretion of the local anesthetic has been used successfully to manage this complication. Case reports of maternal convulsions and cardiovascular collapse following use of some local anesthetics for paracervical block in early pregnancy (as anesthesia for elective abortion) suggest that systemic absorption under these circumstances may be rapid. The recommended maximum dose of each drug should not be exceeded. Injection should be made slowly and with frequent aspiration. Allow a 5-minute interval between sides. Nursing Mothers It is not known whether this drug is excreted in human milk. Because many drugs are excreted in human milk, caution should be exercised when lidocaine hydrochloride is administered to a nursing woman. Pediatric Use Dosages in children should be reduced, commensurate with age, body weight and physical condition, see DOSAGE AND ADMINISTRATION .

General Ketorolac tromethamine cannot be expected to substitute for corticosteroids or to treat corticosteroid insufficiency. Abrupt discontinuation of corticosteroids may lead to disease exacerbation. Patients on prolonged corticosteroid therapy should have their therapy tapered slowly if a decision is made to discontinue corticosteroids. The pharmacological activity of ketorolac tromethamine in reducing inflammation may diminish the utility of this diagnostic sign in detecting complications of presumed noninfectious, painful conditions. Hepatic Effects Ketorolac tromethamine should be used with caution in patients with impaired hepatic function or a history of liver disease. Borderline elevations of one or more liver tests may occur in up to 15% of patients taking NSAIDs including ketorolac tromethamine. These laboratory abnormalities may progress, may remain unchanged, or may be transient with continuing therapy. Notable elevations of ALT or AST (approximately three or more times the upper limit of normal) have been reported in approximately 1% of patients in clinical trials with NSAIDs. In addition, rare cases of severe hepatic reactions, including jaundice and fatal fulminant hepatitis, liver necrosis and hepatic failure, some of them with fatal outcomes have been reported. A patient with symptoms and/or signs suggesting liver dysfunction, or in whom an abnormal liver test has occurred, should be evaluated for evidence of the development of a more severe hepatic reaction while on therapy with ketorolac tromethamine. If clinical signs and symptoms consistent with liver disease develop, or if systemic manifestations occur (e.g., eosinophilia, rash, etc.), ketorolac tromethamine should be discontinued. Hematologic Effects Anemia is sometimes seen in patients receiving NSAIDs, including ketorolac tromethamine. This may be due to fluid retention, occult or gross GI blood loss, or an incompletely described effect upon erythropoiesis. Patients on long-term treatment with NSAIDs, including ketorolac tromethamine, should have their hemoglobin or hematocrit checked if they exhibit any signs or symptoms of anemia. NSAIDs inhibit platelet aggregation and have been shown to prolong bleeding time in some patients. Unlike aspirin, their effect on platelet function is quantitatively less, of shorter duration, and reversible. Patients receiving ketorolac tromethamine who may be adversely affected by alterations in platelet function, such as those with coagulation disorders or patients receiving anticoagulants, should be carefully monitored. Pre-existing Asthma Patients with asthma may have aspirin-sensitive asthma. The use of aspirin in patients with aspirin-sensitive asthma has been associated with severe bronchospasm which can be fatal. Since cross reactivity, including bronchospasm, between aspirin and other nonsteroidal anti-inflammatory drugs has been reported in such aspirin-sensitive patients, ketorolac tromethamine should not be administered to patients with this form of aspirin sensitivity and should be used with caution in patients with pre-existing asthma.

General The safety and effectiveness of lidocaine hydrochloride depend on proper dosage, correct technique, adequate precautions, and readiness for emergencies. Standard textbooks should be consulted for specific techniques and precautions for various regional anesthetic procedures. Resuscitative equipment, oxygen, and other resuscitative drugs should be available for immediate use (see WARNINGS and ADVERSE REACTIONS ). The lowest dosage that results in effective anesthesia should be used to avoid high plasma levels and serious adverse effects. Syringe aspirations should also be performed before and during each supplemental injection when using indwelling catheter techniques. During the administration of epidural anesthesia, it is recommended that a test dose be administered initially and that the patient be monitored for central nervous system toxicity and cardiovascular toxicity, as well as for signs of unintended intrathecal administration, before proceeding. When clinical conditions permit, consideration should be given to employing local anesthetic solutions that contain epinephrine for the test dose because circulatory changes compatible with epinephrine may also serve as a warning sign of unintended intravascular injection. An intravascular injection is still possible even if aspirations for blood are negative. Repeated doses of lidocaine hydrochloride may cause significant increases in blood levels with each repeated dose because of slow accumulation of the drug or its metabolites. Tolerance to elevated blood levels varies with the status of the patient. Debilitated, elderly patients, acutely ill patients, and children should be given reduced doses commensurate with their age and physical condition. Lidocaine hydrochloride should also be used with caution in patients with severe shock or heart block. Lumbar and caudal epidural anesthesia should be used with extreme caution in persons with the following conditions: existing neurological disease, spinal deformities, septicemia, and severe hypertension. Local anesthetic solutions containing a vasoconstrictor should be used cautiously and in carefully circumscribed quantities in areas of the body supplied by end arteries or having otherwise compromised blood supply. Patients with peripheral vascular disease and those with hypertensive vascular disease may exhibit exaggerated vasoconstrictor response. Ischemic injury or necrosis may result. Preparations containing a vasoconstrictor should be used with caution in patients during or following the administration of potent general anesthetic agents, since cardiac arrhythmias may occur under such conditions. Careful and constant monitoring of cardiovascular and respiratory (adequacy of ventilation) vital signs and the patient’s state of consciousness should be accomplished after each local anesthetic injection. It should be kept in mind at such times that restlessness, anxiety, tinnitus, dizziness, blurred vision, tremors, depression or drowsiness may be early warning signs of central nervous system toxicity. Since amide-type local anesthetics are metabolized by the liver, lidocaine hydrochloride injection should be used with caution in patients with hepatic disease. Patients with severe hepatic disease, because of their inability to metabolize local anesthetics normally, are at greater risk of developing toxic plasma concentrations. Lidocaine hydrochloride injection should also be used with caution in patients with impaired cardiovascular function since they may be less able to compensate for functional changes associated with the prolongation of A-V conduction produced by these drugs. Many drugs used during the conduct of anesthesia are considered potential triggering agents for familial malignant hyperthermia. Since it is not known whether amide-type local anesthetics may trigger this reaction and since the need for supplemental general anesthesia cannot be predicted in advance, it is suggested that a standard protocol for the management of malignant hyperthermia should be available. Early unexplained signs of tachycardia, tachypnea, labile blood pressure and metabolic acidosis may precede temperature elevation. Successful outcome is dependent on early diagnosis, prompt discontinuance of the suspect triggering agent(s) and institution of treatment, including oxygen therapy, indicated supportive measures and dantrolene (consult dantrolene sodium intravenous package insert before using). Proper tourniquet technique, as described in publications and standard textbooks, is essential in the performance of intravenous regional anesthesia. Solutions containing epinephrine or other vasoconstrictors should not be used for this technique. Lidocaine hydrochloride should be used with caution in persons with known drug sensitivities. Patients allergic to para-aminobenzoic acid derivatives (procaine, tetracaine, benzocaine, etc.) have not shown cross sensitivity to lidocaine hydrochloride.

Local Anesthetics : The toxic effects of local anesthetics are additive. Monitor for neurologic and cardiovascular effects when additional local anesthetics are administered. ( 7.1 ) Monoamine Oxidase Inhibitors and Tricyclic Antidepressants : Administration of Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection to patients receiving monoamine oxidase inhibitors or tricyclic antidepressants may produce severe, prolonged hypertension. Concurrent use of these agents should generally be avoided. ( 5.6 , 7.2 ) Ergot-Type Oxytocic Drugs : Concurrent administration of Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection and ergot-type oxytocic drugs may cause severe, persistent hypertension or cerebrovascular accidents. ( 5.6 , 7.3 ) Nonselective Beta-Adrenergic Antagonists : Administration of Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection (containing a vasoconstrictor) in patients receiving nonselective beta-adrenergic antagonists may cause severe hypertension and bradycardia. Concurrent use of these agents should generally be avoided. ( 5.6 , 7.4 ) Drugs Associated with Methemoglobinemia : Patients are at increased risk of developing methemoglobinemia when concurrently exposed to nitrates, nitrites, local anesthetics, antineoplastic agents, antibiotics, antimalarials, anticonvulsants, and other drugs. ( 7.5 ) Potent Inhalation Anesthetics : Serious dose-related cardiac arrhythmias may occur if preparations containing a vasoconstrictor such as epinephrine are used in patients during or following the administration of potent inhalation anesthetics. ( 5.13 , 7.6 )

7.1 Local Anesthetics The toxic effects of local anesthetics are additive. If coadministration of other local anesthetics with Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection cannot be avoided, monitor patients for neurologic and cardiovascular effects related to local anesthetic systemic toxicity [see Dosage and Administration (2.1) , Warnings and Precautions (5.2) ] .

7.2 Monoamine Oxidase Inhibitors and Tricyclic Antidepressants The administration Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection to patients receiving monoamine oxidase inhibitors, or tricyclic antidepressants may produce severe, prolonged hypertension. Concurrent use of these agents should generally be avoided. In situations when concurrent therapy is necessary, careful monitoring of the patient's hemodynamic status is essential [see Warnings and Precautions (5.6) ] .

7.3 Ergot-Type Oxytocic Drugs Concurrent administration of Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection and ergot-type oxytocic drugs may cause severe, persistent hypertension or cerebrovascular accidents. Avoid use of Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine concomitantly with ergot-type oxytocic drugs [see Warnings and Precautions (5.6) ].

7.4 Nonselective Beta-Adrenergic Antagonists Administration of Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection (containing a vasoconstrictor) in patients receiving nonselective beta-adrenergic antagonists may cause severe hypertension and bradycardia. Concurrent use of these agents should generally be avoided. In situations when concurrent therapy is necessary, careful monitoring of the patient's blood pressure and heart rate is essential [see Warnings and Precautions (5.6) ].

7.5 Drugs Associated with Methemoglobinemia Patients who are administered Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection are at increased risk of developing methemoglobinemia when concurrently exposed to following drugs, which could include other local anesthetics [see Warnings and Precautions (5.3) ] . Examples of Drugs Associated with Methemoglobinemia: Class Examples Nitrates/Nitrites nitric oxide, nitroglycerin, nitroprusside, nitrous oxide Local anesthetics articaine, benzocaine, bupivacaine, lidocaine, mepivacaine, prilocaine, procaine, ropivacaine, tetracaine Antineoplastic agents cyclophosphamide, flutamide, hydroxyurea, isofamide, rasburicase Antibiotics dapsone, nitrofurantoin, para-aminosalicylic acid, sulfonamides Antimalarials chloroquine, primaquine Anticonvulsants phenobarbital, phenytoin, sodium valproate Other drugs acetaminophen, metoclopramide, quinine, sulfasalazine 7.6 Potent Inhalation Anesthetics Serious dose-related cardiac arrhythmias may occur if preparations containing a vasoconstrictor such as epinephrine (e.g., Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection) are used in patients during or following the administration of potent inhalation anesthetics [see Warnings and Precautions (5.13) ] .

7.7 Phenothiazines and Butyrophenones Phenothiazines and butyrophenones may reduce or reverse the pressor effect of epinephrine. Concurrent use of Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection and these agents should generally be avoided. In situations when concurrent therapy is necessary, careful patient monitoring is essential.

Ketorolac is highly bound to human plasma protein (mean 99.2%). There is no evidence in animal or human studies that ketorolac tromethamine induces or inhibits hepatic enzymes capable of metabolizing itself or other drugs. Warfarin, Digoxin, Salicylate, and Heparin The in vitro binding of warfarin to plasma proteins is only slightly reduced by ketorolac tromethamine (99.5% control vs 99.3%) when ketorolac plasma concentrations reach 5 to 10 mcg/mL. Ketorolac does not alter digoxin protein binding. In vitro studies indicate that, at therapeutic concentrations of salicylate (300 mcg/mL), the binding of ketorolac was reduced from approximately 99.2% to 97.5%, representing a potential two-fold increase in unbound ketorolac plasma levels. Therapeutic concentrations of digoxi n , warfarin , ibuprofen , naproxen , piroxicam , acetaminophen , phenytoin and tolbutamide did not alter ketorolac tromethamine protein binding. In a study involving 12 adult volunteers, oral ketorolac tromethamine was coadministered with a single dose of 25 mg warfarin , causing no significant changes in pharmacokinetics or pharmacodynamics of warfarin. In another study, ketorolac tromethamine dosed intravenous or intramuscular was given with two doses of 5000 U of heparin to 11 healthy volunteers, resulting in a mean template bleeding time of 6 minutes (3.2 to 11.4 min) compared to a mean of 6.0 minutes (3.4 to 7.5 min) for heparin alone and 5.1 minutes (3.5 to 8.5 min) for placebo. Although these results do not indicate a significant interaction between ketorolac tromethamine and warfarin or heparin, the administration of ketorolac tromethamine to patients taking anticoagulants should be done extremely cautiously, and patients should be closely monitored (see WARNINGS and PRECAUTIONS – Hematologic Effects ). The effects of warfarin and NSAIDs, in general, on GI bleeding are synergistic, such that the users of both drugs together have a risk of serious GI bleeding higher than the users of either drug alone. Aspirin When ketorolac tromethamine is administered with aspirin, its protein binding is reduced, although the clearance of free ketorolac tromethamine is not altered. The clinical significance of this interaction is not known; however, as with other NSAIDs, concomitant administration of ketorolac tromethamine and aspirin is not generally recommended because of the potential of increased adverse effects. Diuretics Clinical studies, as well as postmarketing observations, have shown that ketorolac tromethamine can reduce the natriuretic effect of furosemide and thiazides in some patients. This response has been attributed to inhibition of renal prostaglandin synthesis. During concomitant therapy with NSAIDs, the patient should be observed closely for signs of renal failure (see WARNINGS – Renal Effects ), as well as to assure diuretic efficacy. Probenecid Concomitant administration of oral ketorolac tromethamine and probenecid resulted in decreased clearance and volume of distribution of ketorolac and significant increases in ketorolac plasma levels (total AUC increased approximately three-fold from 5.4 to 17.8 mcg/h/mL) and terminal half-life increased approximately two-fold from 6.6 to 15.1 hours. Therefore, concomitant use of ketorolac tromethamine and probenecid is contraindicated. Lithium NSAIDs have produced an elevation of plasma lithium levels and a reduction in renal lithium clearance. The mean minimum lithium concentration increased 15% and the renal clearance was decreased by approximately 20%. These effects have been attributed to inhibition of renal prostaglandin synthesis by the NSAID. Thus, when NSAIDs and lithium are administered concurrently, subjects should be observed carefully for signs of lithium toxicity. Methotrexate NSAIDs have been reported to competitively inhibit methotrexate accumulation in rabbit kidney slices. This may indicate that they could enhance the toxicity of methotrexate. Caution should be used when NSAIDs are administered concomitantly with methotrexate. ACE Inhibitors/Angiotensin II Receptor Antagonists Concomitant use of ACE inhibitors and/or angiotensin II receptor antagonists may increase the risk of renal impairment, particularly in volume-depleted patients. Reports suggest that NSAIDs may diminish the antihypertensive effect of ACE inhibitors and/or angiotensin II receptor antagonists. This interaction should be given consideration in patients taking NSAIDs concomitantly with ACE inhibitors and/or angiotensin II receptor antagonists. Antiepileptic Drugs Sporadic cases of seizures have been reported during concomitant use of ketorolac tromethamine and antiepileptic drugs (phenytoin, carbamazepine). Psychoactive Drugs Hallucinations have been reported when ketorolac tromethamine was used in patients taking psychoactive drugs (fluoxetine, thiothixene, alprazolam). Pentoxifylline When ketorolac tromethamine is administered concurrently with pentoxifylline , there is an increased tendency to bleeding. Nondepolarizing Muscle Relaxants In postmarketing experience there have been reports of a possible interaction between ketorolac tromethamine intravenous/intramuscular and nondepolarizing muscle relaxants that resulted in apnea. The concurrent use of ketorolac tromethamine with muscle relaxants has not been formally studied. Selective Serotonin Reuptake Inhibitors (SSRIs) There is an increased risk of gastrointestinal bleeding when selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) are combined with NSAIDs. Caution should be used when NSAIDs are administered concomitantly with SSRIs.

Clinically Significant Drug Interactions The administration of local anesthetic solutions containing epinephrine or norepinephrine to patients receiving monoamine oxidase inhibitors or tricyclic antidepressants may produce severe, prolonged hypertension. Phenothiazines and butyrophenones may reduce or reverse the pressor effect of epinephrine. Concurrent use of these agents should generally be avoided. In situations when concurrent therapy is necessary, careful patient monitoring is essential. Concurrent administration of vasopressor drugs (for the treatment of hypotension related to obstetric blocks) and ergot-type oxytocic drugs may cause severe, persistent hypertension or cerebrovascular accidents.

The following clinically significant adverse reactions have been reported and described in the Warnings and Precautions section of the labeling: Cardiac Arrest in Obstetrical Anesthesia [see Warnings and Precautions (5.1) ] Dose-Related Toxicity [see Warnings and Precautions (5.2) ] Methemoglobinemia [see Warnings and Precautions (5.3) ] Chondrolysis with Intra-Articular Infusion [see Warnings and Precautions (5.5) ] Severe, Persistent Hypertension, Cerebrovascular Accidents, and Bradycardia Due to Drug Interactions [see Warnings and Precautions (5.6) ] Cardiac Arrest with Intravenous Regional Anesthesia Use [see Contraindications (4) , Warnings and Precautions (5.7) ] Allergic-Type Reactions [see Warnings and Precautions (5.8) ] Systemic Toxicities with Unintended Intravascular or Intrathecal Injection [see Warnings and Precautions (5.9) ] Respiratory Arrest Following Retrobulbar Block [see Warnings and Precautions (5.15) ] The following adverse reactions from voluntary reports or clinical studies have been reported with bupivacaine or bupivacaine and epinephrine. Because many of these reactions were reported voluntarily from a population of uncertain size, it is not always possible to reliably estimate their frequency or establish a causal relationship to drug exposure. Adverse reactions to Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection are characteristic of those associated with other amide-type local anesthetics. A major cause of adverse reactions to this group of drugs is excessive plasma levels, which may be due to overdosage, unintentional intravascular injection, or slow metabolic degradation. The most commonly encountered acute adverse reactions that demand immediate counter-measures were related to the CNS and the cardiovascular system. These adverse reactions were generally dose-related and due to high plasma levels which may have resulted from overdosage, rapid absorption from the injection site, diminished tolerance, or from unintentional intravascular injection of the local anesthetic solution. In addition to systemic dose-related toxicity, unintentional intrathecal injection of drug during the intended performance of caudal or lumbar epidural block or nerve blocks near the vertebral column (especially in the head and neck region) has resulted in underventilation or apnea ("Total or High Spinal"). Also, hypotension due to loss of sympathetic tone and respiratory paralysis or underventilation due to cephalad extension of the motor level of anesthesia have occurred. This has led to secondary cardiac arrest when untreated. Most common adverse reactions are related to the central nervous system and the cardiovascular system. ( 6 ) To report SUSPECTED ADVERSE REACTIONS, contact Pfizer Inc. at 1-800-438-1985 or FDA at 1-800-FDA-1088 or www.fda.gov/medwatch. Nervous System Disorders Adverse reactions were characterized by excitation and/or depression of the central nervous system and included restlessness, anxiety, dizziness, tinnitus, blurred vision, tremors, convulsions, drowsiness, unconsciousness, respiratory arrest, nausea, vomiting, chills, pupillary constriction. In the practice of caudal or lumbar epidural block, unintentional penetration of the subarachnoid space by the catheter or needle has occurred. Subsequent adverse effects may have depended partially on the amount of drug administered intrathecally and the physiological and physical effects of a dural puncture. A high spinal has been characterized by paralysis of the legs, loss of consciousness, respiratory paralysis, and bradycardia. Neurologic effects following epidural or caudal anesthesia have included spinal block of varying magnitude (including high or total spinal block); hypotension secondary to spinal block; urinary retention; fecal and urinary incontinence; loss of perineal sensation and sexual function; persistent anesthesia, paresthesia, weakness, paralysis of the lower extremities and loss of sphincter control, all of which had slow, incomplete, or no recovery; headache; backache; septic meningitis; meningismus; slowing of labor; increased incidence of forceps delivery; and cranial nerve palsies due to traction on nerves from loss of cerebrospinal fluid. Neurologic effects following other procedures or routes of administration have included persistent anesthesia, paresthesia, weakness, paralysis, all with slow, incomplete, or no recovery. Convulsions : Incidence varied with the procedure used and the total dose administered. In a survey of studies of epidural anesthesia, overt toxicity progressing to convulsions occurred in approximately 0.1% of local anesthetic administrations. The incidences of adverse neurologic reactions associated with the use of local anesthetics may be related to the total dose of local anesthetic administered and are also dependent upon the particular drug used, the route of administration, and the physical status of the patient. Cardiac Disorders High doses or unintentional intravascular injection have led to high plasma levels and related depression of the myocardium, decreased cardiac output, heartblock, hypotension, bradycardia, ventricular arrhythmias, including ventricular tachycardia and ventricular fibrillation, and cardiac arrest [see Warnings and Precautions (5.9) ]. Immune System Disorders Allergic-type reactions have occurred as a result of sensitivity to bupivacaine or to other formulation ingredients, such as the antimicrobial preservative methylparaben contained in multiple-dose vials or sulfites in epinephrine-containing solutions. These reactions were characterized by signs such as urticaria, pruritus, erythema, angioneurotic edema (including laryngeal edema), tachycardia, sneezing, nausea, vomiting, dizziness, syncope, excessive sweating, elevated temperature, and severe hypotension. Cross sensitivity among members of the amide-type local anesthetic group has been reported [see Warnings and Precautions (5.8) ] .

Adverse reaction rates increase with higher doses of ketorolac tromethamine. Practitioners should be alert for the severe complications of treatment with ketorolac tromethamine, such as G.I. ulceration, bleeding and perforation, postoperative bleeding, acute renal failure, anaphylactic and anaphylactoid reactions and liver failure (see Boxed WARNING , WARNINGS , PRECAUTIONS , and DOSAGE AND ADMINISTRATION ). These NSAID-related complications can be serious in certain patients for whom ketorolac tromethamine is indicated, especially when the drug is used inappropriately. In patients taking ketorolac tromethamine or other NSAIDs in clinical trials, the most frequently reported adverse experiences in approximately 1% to 10% of patients are: Gastrointestinal (GI) experiences including: abdominal pain constipation/diarrhea dyspepsia flatulence GI fullness GI ulcers (gastric/duodenal) gross bleeding/perforation heartburn nausea* stomatitis vomiting Other experiences: abnormal renal function anemia dizziness drowsiness edema elevated liver enzymes headaches* hypertension increased bleeding time injection site pain pruritus purpura rashes tinnitus sweating *Incidence greater than 10% Additional adverse experiences reported occasionally (<1% in patients taking ketorolac tromethamine or other NSAIDs in clinical trials) include: Body as a Whole: fever, infections, sepsis Cardiovascular: congestive heart failure, palpitation, pallor, tachycardia, syncope Dermatologic: alopecia, photosensitivity, urticaria Gastrointestinal: anorexia, dry mouth, eructation, esophagitis, excessive thirst, gastritis, glossitis, hematemesis, hepatitis, increased appetite, jaundice, melena, rectal bleeding Hemic and Lymphatic: ecchymosis, eosinophilia, epistaxis, leukopenia, thrombocytopenia Metabolic and Nutritional: weight change Nervous System: abnormal dreams, abnormal thinking, anxiety, asthenia, confusion, depression, euphoria, extrapyramidal symptoms, hallucinations, hyperkinesis, inability to concentrate, insomnia, nervousness, paresthesia, somnolence, stupor, tremors, vertigo, malaise Reproductive, female: infertility Respiratory: asthma, cough, dyspnea, pulmonary edema, rhinitis Special Senses: abnormal taste, abnormal vision, blurred vision, hearing loss Urogenital: cystitis, dysuria, hematuria, increased urinary frequency, interstitial nephritis, oliguria/polyuria, proteinuria, renal failure, urinary retention Other rarely observed reactions (reported from postmarketing experience in patients taking ketorolactromethamine or other NSAIDs) are: Body as a Whole: angioedema, death, hypersensitivity reactions such as anaphylaxis, anaphylactoid reaction, laryngeal edema, tongue edema (see WARNINGS ), myalgia Cardiovascular: arrhythmia, bradycardia, chest pain, flushing, hypotension, myocardial infarction, vasculitis Dermatologic: exfoliative dermatitis, erythema multiforme, Lyell's syndrome, bullous reactions including Stevens-Johnson syndrome and toxic epidermal necrolysis Gastrointestinal: acute pancreatitis, liver failure, ulcerative stomatitis, exacerbation of inflammatory bowel disease (ulcerative colitis, Crohn’s disease) Hemic and Lymphatic: agranulocytosis, aplastic anemia, hemolytic anemia, lymphadenopathy, pancytopenia, post operative wound hemorrhage (rarely requiring blood transfusion — see Boxed WARNING , WARNINGS , and PRECAUTIONS ) Metabolic and Nutritional: hyperglycemia, hyperkalemia, hyponatremia Nervous System: aseptic meningitis, convulsions, coma, psychosis Respiratory: bronchospasm, respiratory depression, pneumonia Special Senses: conjunctivitis Urogenital: flank pain with or without hematuria and/or azotemia, hemolytic uremic syndrome Postmarketing Surveillance Study A large postmarketing observational, nonrandomized study, involving approximately 10,000 patients receiving ketorolac tromethamine, demonstrated that the risk of clinically serious gastrointestinal (GI) bleeding was dose-dependent (see Tables 3A and 3B ). This was particularly true in elderly patients who received an average daily dose greater than 60 mg/day of ketorolac tromethamine (see Table 3A ). Table 3: Incidence of Clinically Serious G.I. Bleeding as Related to Age, Total Daily Dose, and History of G.I. Perforation, Ulcer, Bleeding (PUB) after up to 5 Days of Treatment with Ketorolac Tromethamine Injection A. Adult Patients without History of PUB Age of Patients Total Daily Dose of Ketorolac Tromethamine Injection ≤ 60 mg >60 to 90 mg >90 to 120 mg >120 mg <65 years of age 0.4% 0.4% 0.9% 4.6% ≥65 years of age 1.2% 2.8% 2.2% 7.7% B. Adult Patients with History of PUB Age of Patients Total Daily Dose of Ketorolac Tromethamine Injection ≤ 60 mg >60 to 90 mg >90 to 120 mg >120 mg <65 years of age 2.1% 4.6% 7.8% 15.4% ≥65 years of age 4.7% 3.7% 2.8% 25.0% To report SUSPECTED ADVERSE REACTIONS, contact Fosun Pharma USA Inc. at 1-866-611-3762 or FDA at 1-800-FDA-1088 or www.fda.gov/medwatch .

Systemic Adverse experiences following the administration of lidocaine hydrochloride are similar in nature to those observed with other amide local anesthetic agents. These adverse experiences are, in general, dose-related and may result from high plasma levels caused by excessive dosage, rapid absorption or inadvertent intravascular injection, or may result from a hypersensitivity, idiosyncrasy or diminished tolerance on the part of the patient. Serious adverse experiences are generally systemic in nature. The following types are those most commonly reported: Central Nervous System CNS manifestations are excitatory and/or depressant and may be characterized by lightheadedness, nervousness, apprehension, euphoria, confusion, dizziness, drowsiness, tinnitus, blurred or double vision, vomiting, sensations of heat, cold or numbness, twitching, tremors, convulsions, unconsciousness, respiratory depression and arrest. The excitatory manifestations may be very brief or may not occur at all, in which case the first manifestation of toxicity may be drowsiness merging into unconsciousness and respiratory arrest. Drowsiness following the administration of lidocaine hydrochloride is usually an early sign of a high blood level of the drug and may occur as a consequence of rapid absorption. Cardiovascular System Cardiovascular manifestations are usually depressant and are characterized by bradycardia, hypotension, and cardiovascular collapse, which may lead to cardiac arrest. Allergic Allergic reactions are characterized by cutaneous lesions, urticaria, edema or anaphylactoid reactions. Allergic reactions may occur as a result of sensitivity to local anesthetic agents. Allergic reactions, including anaphylactic reactions, may occur as a result of sensitivity to lidocaine, but are infrequent. If allergic reactions do occur, they should be managed by conventional means. The detection of sensitivity by skin testing is of doubtful value. There have been no reports of cross sensitivity between lidocaine hydrochloride and procainamide or between lidocaine hydrochloride and quinidine. Neurologic The incidences of adverse reactions associated with the use of local anesthetics may be related to the total dose of local anesthetic administered and are also dependent upon the particular drug used, the route of administration and the physical status of the patient. In a prospective review of 10,440 patients who received lidocaine hydrochloride for spinal anesthesia, the incidences of adverse reactions were reported to be about 3 percent each for positional headaches, hypotension and backache; 2 percent for shivering; and less than 1 percent each for peripheral nerve symptoms, nausea, respiratory inadequacy and double vision. Many of these observations may be related to local anesthetic techniques, with or without a contribution from the local anesthetic. In the practice of caudal or lumbar epidural block, occasional unintentional penetration of the subarachnoid space by the catheter may occur. Subsequent adverse effects may depend partially on the amount of drug administered subdurally. These may include spinal block of varying magnitude (including total spinal block), hypotension secondary to spinal block, loss of bladder and bowel control, and loss of perineal sensation and sexual function. Persistent motor, sensory and/or autonomic (sphincter control) deficit of some lower spinal segments with slow recovery (several months) or incomplete recovery have been reported in rare instances when caudal or lumbar epidural block has been attempted. Backache and headache have also been noted following use of these anesthetic procedures. There have been reported cases of permanent injury to extraocular muscles requiring surgical repair following retrobulbar administration. Hematologic Methemoglobinemia.

Clinical Presentation Acute emergencies from use of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection are generally related to high plasma levels encountered during therapeutic use or to unintended intrathecal injection [see Warnings and Precautions (5.2 , 5.9) , Adverse Reactions (6) ]. If not treated immediately, convulsions with simultaneous hypoxia, hypercarbia, and acidosis plus myocardial depression from the direct effects of bupivacaine may result in cardiac arrhythmias, bradycardia, asystole, ventricular fibrillation, or cardiac arrest. Respiratory abnormalities, including apnea, may occur. Hypoventilation or apnea due to unintentional intrathecal injection of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection may produce these same signs and also lead to cardiac arrest if ventilatory support is not instituted. If cardiac arrest should occur, successful outcome may require prolonged resuscitative efforts. Management The first step in the management of systemic toxic reactions, as well as hypoventilation or apnea due to unintentional intrathecal injection of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection, consists of immediate attention to the establishment and maintenance of a patent airway and effective assisted or controlled ventilation with 100% oxygen with a delivery system capable of permitting immediate positive airway pressure by mask. Endotracheal intubation, using drugs and techniques familiar to the clinician, may be indicated after initial administration of oxygen by mask if difficulty is encountered in the maintenance of a patent airway, or if prolonged ventilatory support (assisted or controlled) is indicated. If necessary, use drugs to manage the convulsions. A bolus intravenous dose of a benzodiazepine will counteract CNS stimulation related to Bupivacaine Hydrochloride Injection. Immediately after the institution of ventilatory measures, evaluate the adequacy of the circulation. Supportive treatment of circulatory depression may require Advance Cardiac Life Support measures.

Symptoms and Signs Symptoms following acute NSAIDs overdoses are usually limited to lethargy, drowsiness, nausea, vomiting, and epigastric pain, which are generally reversible with supportive care. Gastrointestinal bleeding can occur. Hypertension, acute renal failure, respiratory depression and coma may occur, but are rare. Anaphylactoid reactions have been reported with therapeutic ingestion of NSAIDs, and may occur following an overdose. Treatment Patients should be managed by symptomatic and supportive care following a NSAIDs overdose. There are no specific antidotes. Forced diuresis, alkalization of urine, hemodialysis or hemoperfusion may not be useful due to high protein binding. Single overdoses of ketorolac tromethamine have been variously associated with abdominal pain, nausea, vomiting, hyperventilation, peptic ulcers and/or erosive gastritis and renal dysfunction which have resolved after discontinuation of dosing.

Acute emergencies from local anesthetics are generally related to high plasma levels encountered during therapeutic use of local anesthetics or to unintended subarachnoid injection of local anesthetic solution (see ADVERSE REACTIONS , WARNINGS , and PRECAUTIONS ). Management of Local Anesthetic Emergencies The first consideration is prevention, best accomplished by careful and constant monitoring of cardiovascular and respiratory vital signs and the patient’s state of consciousness after each local anesthetic injection. At the first sign of change, oxygen should be administered. The first step in the management of convulsions, as well as underventilation or apnea due to unintended subarachnoid injection of drug solution, consists of immediate attention to the maintenance of a patent airway and assisted or controlled ventilation with oxygen and a delivery system capable of permitting immediate positive airway pressure by mask. Immediately after the institution of these ventilatory measures, the adequacy of the circulation should be evaluated, keeping in mind that drugs used to treat convulsions sometimes depress the circulation when administered intravenously. Should convulsions persist despite adequate respiratory support, and if the status of the circulation permits, small increments of an ultra-short acting barbiturate (such as thiopental or thiamylal) or a benzodiazepine (such as diazepam) may be administered intravenously. The clinician should be familiar, prior to the use of local anesthetics, with these anticonvulsant drugs. Supportive treatment of circulatory depression may require administration of intravenous fluids and, when appropriate, a vasopressor as directed by the clinical situation (e.g., ephedrine). If not treated immediately, both convulsions and cardiovascular depression can result in hypoxia, acidosis, bradycardia, arrhythmias and cardiac arrest. Underventilation or apnea due to unintentional subarachnoid injection of local anesthetic solution may produce these same signs and also lead to cardiac arrest if ventilatory support is not instituted. If cardiac arrest should occur, standard cardiopulmonary resuscitative measures should be instituted. Endotracheal intubation, employing drugs and techniques familiar to the clinician, may be indicated, after initial administration of oxygen by mask, if difficulty is encountered in the maintenance of a patent airway or if prolonged ventilatory support (assisted or controlled) is indicated. Dialysis is of negligible value in the treatment of acute overdosage with lidocaine hydrochloride. The oral LD 50 of lidocaine hydrochloride in non-fasted female rats is 459 (346 to 773) mg/kg (as the salt) and 214 (159 to 324) mg/kg (as the salt) in fasted female rats.

Pediatric Use : Administration of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection in pediatric patients younger than 12 years is not recommended. ( 8.4 ) Geriatric Use : Patients 65 years and over, particularly those with hypertension, may be at increased risk for developing hypotension while undergoing anesthesia with Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection. ( 8.5 ) Moderate to Severe Hepatic Impairment : Consider increased monitoring for bupivacaine systemic toxicity. ( 8.6 )

8.1 Pregnancy Risk Summary Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection is contraindicated for obstetrical paracervical block anesthesia. Its use in this technique has resulted in fetal bradycardia and death [see Contraindications (4) , Warnings and Precautions (5.1) ]. There are no available data on use of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection in pregnant women to inform a drug-associated risk of adverse developmental outcomes. In animal studies, embryo-fetal lethality was noted when bupivacaine was administered subcutaneously to pregnant rabbits during organogenesis at clinically relevant doses. Decreased pup survival was observed in a rat pre- and post-natal developmental study (dosing from implantation through weaning) at a dose level comparable to the daily maximum recommended human dose (MRHD) on a body surface area (BSA) basis. Based on animal data, advise pregnant women of the potential risks to a fetus (see Data ). Local anesthetics rapidly cross the placenta, and when used for epidural, caudal, or pudendal block anesthesia, can cause varying degrees of maternal, fetal, and neonatal toxicity [see Clinical Pharmacology (12.3) ]. The incidence and degree of toxicity depend upon the procedure performed, the type, and amount of drug used, and the technique of drug administration. Adverse reactions in the parturient, fetus, and neonate involve alterations of the CNS, peripheral vascular tone, and cardiac function. If this drug is used during pregnancy, or if the patient becomes pregnant while taking this drug, inform the patient of the potential hazard to the fetus. The estimated background risk of major birth defects and miscarriage for the indicated populations are unknown. In the U.S. general population, the estimated background risk of major birth defects and miscarriage in clinically recognized pregnancies is 2–4% and 15–20%, respectively. Clinical Considerations Maternal Adverse Reactions Maternal hypotension has resulted from regional anesthesia. Local anesthetics produce vasodilation by blocking sympathetic nerves. The supine position is dangerous in pregnant women at term because of aortocaval compression by the gravid uterus. Therefore, during treatment of systemic toxicity, maternal hypotension or fetal bradycardia following regional block, the parturient should be maintained in the left lateral decubitus position if possible, or manual displacement of the uterus off the great vessels be accomplished. Elevating the patient's legs will also help prevent decreases in blood pressure. The fetal heart rate also should be monitored continuously and electronic fetal monitoring is highly advisable. Labor or Delivery Epidural, caudal, or pudendal anesthesia may alter the forces of parturition through changes in uterine contractility or maternal expulsive efforts. Epidural anesthesia has been reported to prolong the second stage of labor by removing the parturient's reflex urge to bear down or by interfering with motor function. The use of obstetrical anesthesia may increase the need for forceps assistance. The use of some local anesthetic drug products during labor and delivery may be followed by diminished muscle strength and tone for the first day or two of life. This has not been reported with bupivacaine. It is extremely important to avoid aortocaval compression by the gravid uterus during administration of regional block to parturients. To do this, the patient must be maintained in the left lateral decubitus position or a blanket roll or sandbag may be placed beneath the right hip and gravid uterus displaced to the left. Data Animal Data Bupivacaine hydrochloride produced developmental toxicity when administered subcutaneously to pregnant rats and rabbits at clinically relevant doses. Bupivacaine hydrochloride was administered subcutaneously to rats at doses of 4.4, 13.3, & 40 mg/kg and to rabbits at doses of 1.3, 5.8, & 22.2 mg/kg during the period of organogenesis (implantation to closure of the hard palate). The high doses are comparable to the daily MRHD of 400 mg/day on a mg/m 2 BSA basis. No embryo-fetal effects were observed in rats at the high dose which caused increased maternal lethality. An increase in embryo-fetal deaths was observed in rabbits at the high dose in the absence of maternal toxicity with the fetal No Observed Adverse Effect Level representing approximately 0.3 times the MRHD on a BSA basis. In a rat pre-and post-natal developmental study (dosing from implantation through weaning) conducted at subcutaneous doses of 4.4, 13.3, & 40 mg/kg, decreased pup survival was observed at the high dose. The high dose is comparable to the daily MRHD of 400 mg/day on a BSA basis.

8.2 Lactation Risk Summary Lactation studies have not been conducted with bupivacaine. Bupivacaine has been reported to be excreted in human milk suggesting that the nursing infant could be theoretically exposed to a dose of the drug. Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection should be administered to lactating women only if clearly indicated. Studies assessing the effects of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection in breastfed children have not been performed. Studies to assess the effect of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection on milk production or excretion have not been performed. The developmental and health benefits of breastfeeding should be considered along with the mother's clinical need for bupivacaine and any potential adverse effects on the breastfed child from bupivacaine or from the underlying maternal condition.

8.4 Pediatric Use Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection is approved for use in adults. Administration of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection in pediatric patients younger than 12 years is not recommended. Continuous infusions of bupivacaine in pediatric patients have been reported to result in high systemic levels of bupivacaine and seizures; high plasma levels may also be associated with cardiovascular abnormalities.

8.5 Geriatric Use Patients 65 years and over, particularly those with hypertension, may be at increased risk for developing hypotension while undergoing anesthesia with Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection. In clinical studies of bupivacaine, elderly patients reached the maximal spread of analgesia and maximal motor blockade more rapidly than younger adult patients. Differences in various pharmacokinetic parameters have been observed between elderly and younger adult patients [see Clinical Pharmacology (12.3) ]. This product is known to be substantially excreted by the kidney, and the risk of adverse reactions to this drug may be greater in patients with impaired renal function. Because elderly patients are more likely to have decreased renal function, care should be taken in dose selection, and it may be useful to monitor renal function. Elderly patients may require lower doses of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection.

8.6 Hepatic Impairment Amide-type local anesthetics, such as bupivacaine, are metabolized by the liver. Patients with severe hepatic impairment, because of their inability to metabolize local anesthetics normally, are at a greater risk of developing toxic plasma concentrations, and potentially local anesthetic systemic toxicity. Therefore, consider reduced dosing and increased monitoring for local anesthetic systemic toxicity in patients with moderate to severe hepatic impairment treated with Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection, especially with repeat doses [see Warnings and Precautions (5.10) ] .

8.7 Renal Impairment Bupivacaine is known to be substantially excreted by the kidney, and the risk of adverse reactions to this drug may be greater in patients with renal impairment. This should be considered when selecting the Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection dosage [see Use in Specific Populations (8.5) ] .

Risk Summary Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection is contraindicated for obstetrical paracervical block anesthesia. Its use in this technique has resulted in fetal bradycardia and death [see Contraindications (4) , Warnings and Precautions (5.1) ]. There are no available data on use of Bupivacaine Hydrochloride Injection/Bupivacaine Hydrochloride and Epinephrine Injection in pregnant women to inform a drug-associated risk of adverse developmental outcomes. In animal studies, embryo-fetal lethality was noted when bupivacaine was administered subcutaneously to pregnant rabbits during organogenesis at clinically relevant doses. Decreased pup survival was observed in a rat pre- and post-natal developmental study (dosing from implantation through weaning) at a dose level comparable to the daily maximum recommended human dose (MRHD) on a body surface area (BSA) basis. Based on animal data, advise pregnant women of the potential risks to a fetus (see Data ). Local anesthetics rapidly cross the placenta, and when used for epidural, caudal, or pudendal block anesthesia, can cause varying degrees of maternal, fetal, and neonatal toxicity [see Clinical Pharmacology (12.3) ]. The incidence and degree of toxicity depend upon the procedure performed, the type, and amount of drug used, and the technique of drug administration. Adverse reactions in the parturient, fetus, and neonate involve alterations of the CNS, peripheral vascular tone, and cardiac function. If this drug is used during pregnancy, or if the patient becomes pregnant while taking this drug, inform the patient of the potential hazard to the fetus. The estimated background risk of major birth defects and miscarriage for the indicated populations are unknown. In the U.S. general population, the estimated background risk of major birth defects and miscarriage in clinically recognized pregnancies is 2–4% and 15–20%, respectively. Clinical Considerations Maternal Adverse Reactions Maternal hypotension has resulted from regional anesthesia. Local anesthetics produce vasodilation by blocking sympathetic nerves. The supine position is dangerous in pregnant women at term because of aortocaval compression by the gravid uterus. Therefore, during treatment of systemic toxicity, maternal hypotension or fetal bradycardia following regional block, the parturient should be maintained in the left lateral decubitus position if possible, or manual displacement of the uterus off the great vessels be accomplished. Elevating the patient's legs will also help prevent decreases in blood pressure. The fetal heart rate also should be monitored continuously and electronic fetal monitoring is highly advisable. Labor or Delivery Epidural, caudal, or pudendal anesthesia may alter the forces of parturition through changes in uterine contractility or maternal expulsive efforts. Epidural anesthesia has been reported to prolong the second stage of labor by removing the parturient's reflex urge to bear down or by interfering with motor function. The use of obstetrical anesthesia may increase the need for forceps assistance. The use of some local anesthetic drug products during labor and delivery may be followed by diminished muscle strength and tone for the first day or two of life. This has not been reported with bupivacaine. It is extremely important to avoid aortocaval compression by the gravid uterus during administration of regional block to parturients. To do this, the patient must be maintained in the left lateral decubitus position or a blanket roll or sandbag may be placed beneath the right hip and gravid uterus displaced to the left. Data Animal Data Bupivacaine hydrochloride produced developmental toxicity when administered subcutaneously to pregnant rats and rabbits at clinically relevant doses. Bupivacaine hydrochloride was administered subcutaneously to rats at doses of 4.4, 13.3, & 40 mg/kg and to rabbits at doses of 1.3, 5.8, & 22.2 mg/kg during the period of organogenesis (implantation to closure of the hard palate). The high doses are comparable to the daily MRHD of 400 mg/day on a mg/m 2 BSA basis. No embryo-fetal effects were observed in rats at the high dose which caused increased maternal lethality. An increase in embryo-fetal deaths was observed in rabbits at the high dose in the absence of maternal toxicity with the fetal No Observed Adverse Effect Level representing approximately 0.3 times the MRHD on a BSA basis. In a rat pre-and post-natal developmental study (dosing from implantation through weaning) conducted at subcutaneous doses of 4.4, 13.3, & 40 mg/kg, decreased pup survival was observed at the high dose. The high dose is comparable to the daily MRHD of 400 mg/day on a BSA basis.

Risk Summary Use of NSAIDs, including ketorolac tromethamine, can cause premature closure of the fetal ductus arteriosus and fetal renal dysfunction leading to oligohydramnios and, in some cases, neonatal renal impairment. Because of these risks, limit dose and duration of ketorolac tromethamine use between about 20 and 30 weeks of gestation, and avoid ketorolac tromethamine use at about 30 weeks of gestation and later in pregnancy (see WARNINGS; Fetal Toxicity ). Premature Closure of Fetal Ductus Arteriosus: Use of NSAIDs, including ketorolac tromethamine, at about 30 weeks gestation or later in pregnancy increases the risk of premature closure of the fetal ductus arteriosus. Oligohydramnios/Neonatal Renal Impairment: Use of NSAIDs at about 20 weeks gestation or later in pregnancy has been associated with cases of fetal renal dysfunction leading to oligohydramnios, and in some cases, neonatal renal impairment. Data from observational studies regarding other potential embryofetal risks of NSAID use in women in the first or second trimesters of pregnancy are inconclusive. Reproduction studies have been performed during organogenesis using daily oral doses of ketorolac tromethamine at 3.6 mg/kg (0.37 times the human AUC) in rabbits and at 10 mg/kg (1.0 times the human AUC) in rats. Results of these studies did not reveal evidence of teratogenicity to the fetus. However, animal reproduction studies are not always predictive of human response. Oral doses of ketorolac tromethamine at 1.5 mg/kg (0.14 times the human AUC), administered after gestation Day 17, caused dystocia and higher pup mortality in rats. Based on animal data, prostaglandins have been shown to have an important role in endometrial vascular permeability, blastocyst implantation, and decidualization. In animal studies, administration of prostaglandin synthesis inhibitors such as ketorolac tromethamine, resulted in increased pre- and post-implantation loss. Prostaglandins also have been shown to have an important role in fetal kidney development. In published animal studies, prostaglandin synthesis inhibitors have been reported to impair kidney development when administered at clinically relevant doses. The estimated background risk of major birth defects and miscarriage for the indicated population(s) is unknown. All pregnancies have a background risk of birth defect, loss, or other adverse outcomes. In the U.S. general population, the estimated background risk of major birth defects and miscarriage in clinically recognized pregnancies is 2 to 4% and 15 to 20%, respectively. Clinical Considerations Fetal/Neonatal Adverse Reactions Premature Closure of Fetal Ductus Arteriosus: Avoid use of NSAIDs in women at about 30 weeks gestation and later in pregnancy, because NSAIDs, including ketorolac tromethamine, can cause premature closure of the fetal ductus arteriosus (see WARNINGS; Fetal Toxicity ). Oligohydramnios/Neonatal Renal Impairment: If an NSAID is necessary at about 20 weeks gestation or later in pregnancy, limit the use to the lowest effective dose and shortest duration possible. If ketorolac tromethamine treatment extends beyond 48 hours, consider monitoring with ultrasound for oligohydramnios. If oligohydramnios occurs, discontinue ketorolac tromethamine and follow up according to clinical practice (see WARNINGS; Fetal Toxicity ). Data Human Data There are no adequate and well-controlled studies of ketorolac tromethamine in pregnant women. Ketorolac tromethamine should be used during pregnancy only if the potential benefit justifies the potential risk to the fetus. Premature Closure of Fetal Ductus Arteriosus Published literature reports that the use of NSAIDs at about 30 weeks of gestation and later in pregnancy may cause premature closure of the fetal ductus arteriosus. Oligohydramnios/Neonatal Renal Impairment Published studies and postmarketing reports describe maternal NSAID use at about 20 weeks gestation or later in pregnancy associated with fetal renal dysfunction leading to oligohydramnios, and in some cases, neonatal renal impairment. These adverse outcomes are seen, on average, after days to weeks of treatment, although oligohydramnios has been infrequently reported as soon as 48 hours after NSAID initiation. In many cases, but not all, the decrease in amniotic fluid was transient and reversible with cessation of the drug. There have been a limited number of case reports of maternal NSAID use and neonatal renal dysfunction without oligohydramnios, some of which were irreversible. Some cases of neonatal renal dysfunction required treatment with invasive procedures, such as exchange transfusion or dialysis. Methodological limitations of these postmarketing studies and reports include lack of a control group; limited information regarding dose, duration, and timing of drug exposure; and concomitant use of other medications. These limitations preclude establishing a reliable estimate of the risk of adverse fetal and neonatal outcomes with maternal NSAID use. Because the published safety data on neonatal outcomes involved mostly preterm infants, the generalizability of certain reported risks to the full-term infant exposed to NSAIDs through maternal use is uncertain.

Teratogenic Effects Reproduction studies have been performed in rats at doses up to 6.6 times the human dose and have revealed no evidence of harm to the fetus caused by lidocaine hydrochloride. There are, however, no adequate and well-controlled studies in pregnant women. Animal reproduction studies are not always predictive of human response. General consideration should be given to this fact before administering lidocaine hydrochloride to women of childbearing potential, especially during early pregnancy when maximum organogenesis takes place.

12.1 Mechanism of Action Bupivacaine blocks the generation and the conduction of nerve impulses, presumably by increasing the threshold for electrical excitation in the nerve, by slowing the propagation of the nerve impulse, and by reducing the rate of rise of the action potential. In general, the progression of anesthesia is related to the diameter, myelination, and conduction velocity of affected nerve fibers. Clinically, the order of loss of nerve function is as follows: (1) pain, (2) temperature, (3) touch, (4) proprioception, and (5) skeletal muscle tone. Epinephrine is a vasoconstrictor added to bupivacaine to slow absorption into the general circulation and thus prolong maintenance of an active tissue concentration.

12.2 Pharmacodynamics Systemic absorption of bupivacaine produces effects on the cardiovascular system and CNS. At blood concentrations achieved with normal therapeutic doses, changes in cardiac conduction, excitability, refractoriness, contractility, and peripheral vascular resistance are minimal. However, toxic blood concentrations depress cardiac conduction and excitability, which may lead to atrioventricular block, ventricular arrhythmias, and cardiac arrest, sometimes resulting in fatalities. In addition, myocardial contractility is depressed and peripheral vasodilation occurs, leading to decreased cardiac output and arterial blood pressure. These cardiovascular changes are more likely to occur after unintended intravascular injection of bupivacaine [see Warnings and Precautions (5.9) ] . Following systemic absorption, bupivacaine can produce CNS stimulation, CNS depression, or both. Apparent central stimulation is manifested as restlessness, tremors, and shivering, progressing to convulsions, followed by CNS depression and coma progressing ultimately to respiratory arrest. However, bupivacaine has a primary depressant effect on the medulla and on higher centers. The depressed stage may occur without a prior excited state. The duration of local anesthesia after administration of Bupivacaine Hydrochloride Injection is longer than that observed after administration of other commonly used short-acting local anesthetics. There appears to be period of analgesia that persists after the resolution of the block and return of sensation. The onset of action following dental injections is usually 2 to 10 minutes and may last up to 7 hours. The duration of anesthetic effect is prolonged by the addition of epinephrine 1:200,000.

12.3 Pharmacokinetics Systemic plasma levels of bupivacaine following administration of Bupivacaine Hydrochloride Injection do not correlate with local efficacy. Absorption The rate of systemic absorption of bupivacaine is dependent upon the total dose and concentration of drug administered, the route of administration, the vascularity of the administration site, and the presence or absence of epinephrine in the anesthetic solution. A dilute concentration of epinephrine (1:200,000) usually reduces the rate of absorption and peak plasma concentration of bupivacaine, permitting the use of moderately larger total doses and sometimes prolonging the duration of action [see Dosage and Administration (2) ] . After injection of Bupivacaine Hydrochloride Injection for caudal, epidural, or peripheral nerve block, peak levels of bupivacaine in the blood are reached in 30 to 45 minutes, followed by a decline to insignificant levels during the next three to six hours. Distribution Bupivacaine appears to cross the placenta by passive diffusion. The rate and degree of diffusion is governed by (1) the degree of plasma protein binding, (2) the degree of ionization, and (3) the degree of lipid solubility. Fetal/maternal ratios of bupivacaine appear to be inversely related to the degree of plasma protein binding, because only the free, unbound drug is available for placental transfer. Bupivacaine with a high protein binding capacity (95%) has a low fetal/maternal ratio (0.2 to 0.4). The extent of placental transfer is also determined by the degree of ionization and lipid solubility of the drug. Lipid soluble, nonionized drugs readily enter the fetal blood from the maternal circulation. Depending upon the route of administration, bupivacaine is distributed to some extent to all body tissues, with high concentrations found in highly perfused organs such as the liver, lungs, heart, and brain. Pharmacokinetic studies on the plasma profile of bupivacaine after direct intravenous injection (Bupivacaine Hydrochloride Injection is not approved for intravenous use) suggest a three-compartment open model. The first compartment is represented by the rapid intravascular distribution of the drug. The second compartment represents the equilibration of the drug throughout the highly perfused organs such as the brain, myocardium, lungs, kidneys, and liver. The third compartment represents an equilibration of the drug with poorly perfused tissues, such as muscle and fat. Elimination The half-life of bupivacaine in adults is 2.7 hours. Metabolism Amide-type local anesthetics such as bupivacaine are metabolized primarily in the liver via conjugation with glucuronic acid. Pipecoloxylidine is the major metabolite of bupivacaine. The elimination of drug from tissue distribution depends largely upon the availability of binding sites in the circulation to carry it to the liver where it is metabolized. Excretion The kidney is the main excretory organ for most local anesthetics and their metabolites. Urinary excretion is affected by urinary perfusion and factors affecting urinary pH. Only 6% of bupivacaine is excreted unchanged in the urine. Specific Populations Geriatric Patients Elderly patients exhibited higher peak plasma concentrations than younger patients following administration of Bupivacaine Hydrochloride Injection. The total plasma clearance was decreased in these patients [see Use in Specific Populations (8.5) ] . Patients with Hepatic Impairment Various pharmacokinetic parameters of the local anesthetics can be significantly altered by the presence of hepatic disease. Patients with hepatic disease, especially those with severe hepatic disease, may be more susceptible to the potential toxicities of the amide-type local anesthetics [see Use in Specific Populations (8.6) ] . Patients with Renal Impairment Various pharmacokinetic parameters of the local anesthetics can be significantly altered by the presence of renal disease, factors affecting urinary pH, and renal blood flow [see Use in Specific Populations (8.5 , 8.7) ] .

Pharmacodynamics Ketorolac tromethamine is a nonsteroidal anti-inflammatory drug (NSAID) that exhibits analgesic activity in animal models. The mechanism of action of ketorolac, like that of other NSAIDs, is not completely understood but may be related to prostaglandin synthetase inhibition. The biological activity of ketorolac tromethamine is associated with the S-form. Ketorolac tromethamine possesses no sedative or anxiolytic properties. The peak analgesic effect of ketorolac tromethamine occurs within 2 to 3 hours and is not statistically significantly different over the recommended dosage range of ketorolac tromethamine. The greatest difference between large and small doses of ketorolac tromethamine by either route is in the duration of analgesia. Pharmacokinetics Ketorolac tromethamine is a racemic mixture of [-]S- and [+]R-enantiomeric forms, with the S-form having analgesic activity. Comparison of Intravenous, Intramuscular and Oral Pharmacokinetics The pharmacokinetics of ketorolac tromethamine, following intravenous, intramuscular and oral doses of ketorolac tromethamine are compared in Table 1. In adults, the extent of bioavailability following administration of the oral and intramuscular forms of ketorolac tromethamine was equal to that following an intravenous bolus. Table 1: Table of Approximate Average Pharmacokinetic Parameters (Mean±SD) Following Oral, Intramuscular and Intravenous Doses of Ketorolac Tromethamine Pharmacokinetic Parameters (units) Oral † Intramuscular* Intravenous Bolus ‡ 10 mg 15 mg 30 mg 60 mg 15 mg 30 mg Bioavailability (extent) 100% T max 1 (min) 44±34 33±21** 44±29 33±21** 1.1±0.7** 2.9±1.8 C max 2 (mcg/mL) [Single-dose] 0.87±0.22 1.14±0.32** 2.42±0.68 4.55±1.27** 2.47±0.51** 4.65±0.96 C max (mcg/mL) [steady state qid] 1.05±0.26** 1.56±0.44** 3.11±0.87** N/A †† 3.09±1.17** 6.85±2.61 C min 3 (mcg/mL) [steady state qid] 0.29±0.07** 0.47±0.13** 0.93±0.26** N/A 0.61±0.21** 1.04±0.35 C avg 4 (mcg/mL) [steady state qid] 0.59±0.2** 0.94±0.29** 1.88±0.59** N/A 1.09±0.3** 2.17±0.59 V β 5 (L/kg) ——————0.175±0.039—————— 0.210±0.044 % Dose metabolized=<50 % Dose excreted in feces=6 % Dose excreted in urine=91 % Plasma protein binding=99 1 Time-to-peak plasma concentration † Derived from oral pharmacokinetic studies in 77 normal fasted volunteers 2 Peak plasma concentration * Derived from intramuscular pharmacokinetic studies in 54 normal volunteers 3 Trough plasma concentration ‡ Derived from intravenous pharmacokinetic studies in 24 normal volunteers 4 Average plasma concentration †† Not applicable because 60 mg is only recommended as a single dose 5 Volume of distribution **Mean value was simulated from observed plasma concentration data and standard deviation was simulated from percent coefficient of variation for observed C max and T max data Linear Kinetics In adults, following administration of single oral, intramuscular or intravenous doses of ketorolac tromethamine in the recommended dosage ranges, the clearance of the racemate does not change. This implies that the pharmacokinetics of ketorolac tromethamine in adults, following single or multiple intramuscular, intravenous or recommended oral doses of ketorolac tromethamine, are linear. At the higher recommended doses, there is a proportional increase in the concentrations of free and bound racemate. Distribution The mean apparent volume (V β ) of ketorolac tromethamine following complete distribution was approximately 13 liters. This parameter was determined from single-dose data. The ketorolac tromethamine racemate has been shown to be highly protein bound (99%). Nevertheless, plasma concentrations as high as 10 mcg/mL will only occupy approximately 5% of the albumin binding sites. Thus, the unbound fraction for each enantiomer will be constant over the therapeutic range. A decrease in serum albumin, however, will result in increased free drug concentrations. Ketorolac tromethamine is excreted in human milk (see PRECAUTIONS – Nursing Mothers ). Metabolism Ketorolac tromethamine is largely metabolized in the liver. The metabolic products are hydroxylated and conjugated forms of the parent drug. The products of metabolism, and some unchanged drug, are excreted in the urine. Excretion The principal route of elimination of ketorolac and its metabolites is renal. About 92% of a given dose is found in the urine, approximately 40% as metabolites and 60% as unchanged ketorolac. Approximately 6% of a dose is excreted in the feces. A single-dose study with 10 mg ketorolac tromethamine (n=9) demonstrated that the S-enantiomer is cleared approximately two times faster than the R-enantiomer and that the clearance was independent of the route of administration. This means that the ratio of S/R plasma concentrations decreases with time after each dose. There is little or no inversion of the R- to S- form in humans. The clearance of the racemate in normal subjects, elderly individuals and in hepatically and renally impaired patients is outlined in Table 2 (see CLINICAL PHARMACOLOGY – Kinetics in Special Populations ). The half-life of the ketorolac tromethamine S-enantiomer was approximately 2.5 hours (SD ± 0.4) compared with 5 hours (SD ± 1.7) for the R-enantiomer. In other studies, the half-life for the racemate has been reported to lie within the range of 5 to 6 hours. Accumulation Ketorolac tromethamine administered as an intravenous bolus, every 6 hours, for 5 days, to healthy subjects (n = 13), showed no significant difference in C max on Day 1 and Day 5. Trough levels averaged 0.29 mcg/mL (SD ± 0.13) on Day 1 and 0.55 mcg/mL (SD ± 0.23) on Day 6. Steady state was approached after the fourth dose. Accumulation of ketorolac tromethamine has not been studied in special populations (geriatric, pediatric, renal failure patients, or hepatic disease patients). Kinetics in Special Populations Geriatric Patients Based on single-dose data only, the half-life of the ketorolac tromethamine racemate increased from 5 to 7 hours in the elderly (65 to 78 years) compared with young healthy volunteers (24 to 35 years) (see Table 2 ). There was little difference in the C max for the two groups (elderly, 2.52 mcg/mL ± 0.77; young, 2.99 mcg/mL ± 1.03) (see PRECAUTIONS – Geriatric Use ). Pediatric Patients Limited information is available regarding the pharmacokinetics of dosing of ketorolac tromethamine in the pediatric population. Following a single intravenous bolus dose of 0.5 mg/kg in 10 children 4 to 8 years old, the half-life was 5.8 ± 1.6 hours, the average clearance was 0.042 ± 0.01 L/hr/kg, the volume of distribution during the terminal phase (V β ) was 0.34 ± 0.12 L/kg and the volume of distribution at steady state (V ss ) was 0.26 ± 0.08 L/kg. The volume of distribution and clearance of ketorolac in pediatric patients was higher than those observed in adult subjects (see Table 1 ). There are no pharmacokinetic data available for administration of ketorolac tromethamine by the intramuscular route in pediatric patients. Renal Insufficiency Based on single-dose data only, the mean half-life of ketorolac tromethamine in renally impaired patients is between 6 and 19 hours and is dependent on the extent of the impairment. There is poor correlation between creatinine clearance and total ketorolac tromethamine clearance in the elderly and populations with renal impairment (r = 0.5). In patients with renal disease, the AUC ∞ of each enantiomer increased by approximately 100% compared with healthy volunteers. The volume of distribution doubles for the S-enantiomer and increases by 1/5th for the R-enantiomer. The increase in volume of distribution of ketorolac tromethamine implies an increase in unbound fraction. The AUC ∞ -ratio of the ketorolac tromethamine enantiomers in healthy subjects and patients remained similar, indicating there was no selective excretion of either enantiomer in patients compared to healthy subjects (see WARNINGS – Renal Effects ). Hepatic Insufficiency There was no significant difference in estimates of half-life, AUC ∞ and C max in 7 patients with liver disease compared to healthy volunteers (see PRECAUTIONS – Hepatic Effects and Table 2 ). Race Pharmacokinetic differences due to race have not been identified. Table 2: The Influence of Age, Liver and Kidney Function, on the Clearance and Terminal Half-life of Ketorolac Tromethamine (Intramuscular 1 and Oral 2 ) in Adult Populations Total Clearance [in L/h/kg] 3 Terminal Half-life [in hours] Type of Subjects Intramuscular Mean (range) Oral Mean (range) Intramuscular Mean (range) Oral Mean (range) Normal Subjects Intramuscular (n = 54) mean age = 32, range = 18-60 Oral (n = 77) mean age = 32, range = 20-60 0.023 (0.010-0.046) 0.025 (0.013-0.050) 5.3 (3.5-9.2) 5.3 (2.4-9) Healthy Elderly Subjects Intramuscular (n = 13), Oral (n = 12) mean age = 72, range = 65-78 0.019 (0.013-0.034) 0.024 (0.018-0.034) 7 (4.7-8.6) 6.1 (4.3-7.6) Patients with Hepatic Dysfunction Intramuscular and Oral (n = 7) mean age = 51, range = 43-64 0.029 (0.013-0.066) 0.033 (0.019-0.051) 5.4 (2.2-6.9) 4.5 (1.6-7.6) Patients with Renal Impairment Intramuscular (n = 25), Oral (n = 9) serum creatinine = 1.9-5.0 mg/dL, mean age (Intramuscular) = 54, range = 35-71 mean age (Oral) = 57, range = 39-70 0.015 (0.005-0.043) 0.016 (0.007-0.052) 10.3 (5.9-19.2) 10.8 (3.4-18.9) Renal Dialysis Patients Intramuscular and Oral (n = 9) mean age = 40, range = 27-63 0.016 (0.003-0.036) - 13.6 (8.0-39.1) - 1 Estimated from 30 mg single intramuscular doses of ketorolac tromethamine 2 Estimated from 10 mg single oral doses of ketorolac tromethamine 3 Liters/hour/kilogram Intravenous-Administration: In normal subjects (n=37), the total clearance of 30 mg intravenous-administered ketorolac tromethamine was 0.030 (0.017 to 0.051) L/h/kg. The terminal half-life was 5.6 (4.0 to 7.9) hours. (see Kinetics in Special Populations for use of intravenous dosing of ketorolac tromethamine in pediatric patients.) CLINICAL STUDIES Adult Patients In a postoperative study, where all patients received morphine by a PCA device, patients treated with ketorolac tromethamine intravenous as fixed intermittent boluses (e.g., 30 mg initial dose followed by 15 mg every 3 hours), required significantly less morphine (26%) than the placebo group. Analgesia was significantly superior, at various postdosing pain assessment times, in the patients receiving ketorolac tromethamine intravenous plus PCA morphine as compared to patients receiving PCA-administered morphine alone.

Mechanism of Action Lidocaine stabilizes the neuronal membrane by inhibiting the ionic fluxes required for the initiation and conduction of impulses thereby effecting local anesthetic action. Hemodynamics Excessive blood levels may cause changes in cardiac output, total peripheral resistance, and mean arterial pressure. With central neural blockade these changes may be attributable to block of autonomic fibers, a direct depressant effect of the local anesthetic agent on various components of the cardiovascular system, and/or the beta-adrenergic receptor stimulating action of epinephrine when present. The net effect is normally a modest hypotension when the recommended dosages are not exceeded. Pharmacokinetics and Metabolism Information derived from diverse formulations, concentrations and usages reveals that lidocaine is completely absorbed following parenteral administration, its rate of absorption depending, for example, upon various factors such as the site of administration and the presence or absence of a vasoconstrictor agent. Except for intravascular administration, the highest blood levels are obtained following intercostal nerve block and the lowest after subcutaneous administration. The plasma binding of lidocaine is dependent on drug concentration, and the fraction bound decreases with increasing concentration. At concentrations of 1 to 4 mcg of free base per mL 60 to 80 percent of lidocaine is protein bound. Binding is also dependent on the plasma concentration of the alpha-1-acid glycoprotein. Lidocaine crosses the blood-brain and placental barriers, presumably by passive diffusion. Lidocaine is metabolized rapidly by the liver, and metabolites and unchanged drug are excreted by the kidneys. Biotransformation includes oxidative N-dealkylation, ring hydroxylation, cleavage of the amide linkage, and conjugation. N-dealkylation, a major pathway of biotransformation, yields the metabolites monoethylglycinexylidide and glycinexylidide. The pharmacological/toxicological actions of these metabolites are similar to, but less potent than, those of lidocaine. Approximately 90% of lidocaine administered is excreted in the form of various metabolites, and less than 10% is excreted unchanged. The primary metabolite in urine is a conjugate of 4-hydroxy-2,6-dimethylaniline. The elimination half-life of lidocaine following an intravenous bolus injection is typically 1.5 to 2 hours. Because of the rapid rate at which lidocaine is metabolized, any condition that affects liver function may alter lidocaine kinetics. The half-life may be prolonged two-fold or more in patients with liver dysfunction. Renal dysfunction does not affect lidocaine kinetics but may increase the accumulation of metabolites. Factors such as acidosis and the use of CNS stimulants and depressants affect the CNS levels of lidocaine required to produce overt systemic effects. Objective adverse manifestations become increasingly apparent with increasing venous plasma levels above 6 mcg free base per mL. In the rhesus monkey arterial blood levels of 18 to 21 mcg/mL have been shown to be threshold for convulsive activity.

17 PATIENT COUNSELING INFORMATION Allergic-Type Reactions Assess if the patient has had allergic-type reactions to amide-type local anesthetics or to other formulation ingredients, such as the antimicrobial preservative methylparaben contained in multiple-dose vials or sulfites in epinephrine-containing solutions [see Contraindications (4) , Warnings and Precautions (5.8) , Adverse Reactions (6) ]. Temporary Loss of Sensation and Motor Activity After Caudal or Epidural Anesthesia When appropriate, patients should be informed in advance that they may experience temporary loss of sensation and motor activity, usually in the lower half of the body, following proper administration of caudal or epidural anesthesia. Instructions After Dental Injection of Bupivacaine Hydrochloride Injection Advise patients receiving dental injections of Bupivacaine Hydrochloride Injection not to chew solid foods or to test the anesthetized area by biting or probing until anesthesia has worn off (up to 7 hours) [see Warnings and Precautions (5.16) ]. Methemoglobinemia Inform patients that use of local anesthetics may cause methemoglobinemia, a serious condition that must be treated promptly. Advise patients or caregivers to seek immediate medical attention if they or someone in their care experience the following signs or symptoms: pale, gray, or blue colored skin (cyanosis); headache; rapid heart rate; shortness of breath; lightheadedness; or fatigue [see Warnings and Precautions (5.3) ].

Ketorolac tromethamine is a potent NSAID and may cause serious side effects such as gastrointestinal bleeding or kidney failure, which may result in hospitalization and even fatal outcome. Physicians, when prescribing ketorolac tromethamine, should inform their patients or their guardians of the potential risks of ketorolac tromethamine treatment (see Boxed WARNING , WARNINGS , PRECAUTIONS , and ADVERSE REACTIONS sections), instruct patients to seek medical advice if they develop treatment-related adverse events, and advise patients not to give oral ketorolac tromethamine to other family members and to discard any unused drug. Remember that the total combined duration of use of oral ketorolac tromethamine and intravenous or intramuscular dosing of ketorolac tromethamine is not to exceed 5 days in adults. Ketorolac tromethamine is not indicated for use in pediatric patients. Patients should be informed of the following information before initiating therapy with an NSAID and periodically during the course of ongoing therapy. Patients should also be encouraged to read the NSAID Medication Guide that accompanies each prescription dispensed. 1. Advise patients to be alert for the symptoms of cardiovascular thrombotic events, including chest pain, shortness of breath, weakness, or slurring of speech, and to report any of these symptoms to their health care provider immediately (see WARNINGS ). 2. Ketorolac tromethamine, like other NSAIDs, can cause GI discomfort and, rarely, serious GI side effects, such as ulcers and bleeding, which may result in hospitalization and even death. Although serious GI tract ulcerations and bleeding can occur without warning symptoms, patients should be alert for the signs and symptoms of ulcerations and bleeding, and should ask for medical advice when observing any indicative sign or symptoms including epigastric pain, dyspepsia, melena, and hematemesis. Patients should be apprised of the importance of this follow-up (see WARNINGS , Gastrointestinal Effects: Risk of Ulceration, Bleeding, and Perforation ). 3. Serious Skin Reactions, including DRESS Advise patients to stop taking ketorolac tromethamine immediately if they develop any type of rash or fever and to contact their healthcare provider as soon as possible (see WARNINGS ). 4. Advise patients to be alert for the symptoms of congestive heart failure including shortness of breath, unexplained weight gain, or edema and to contact their healthcare provider if such symptoms occur (see WARNINGS ). 5. Patients should be informed of the warning signs and symptoms of hepatotoxicity (e.g., nausea, fatigue, lethargy, pruritus, jaundice, right upper quadrant tenderness, and "flu-like" symptoms). If these occur, patients should be instructed to stop therapy and seek immediate medical therapy. 6. Patients should be informed of the signs of an anaphylactoid reaction (e.g., difficulty breathing, swelling of the face or throat). If these occur, patients should be instructed to seek immediate emergency help (see WARNINGS ). 7. Fetal Toxicity Inform pregnant women to avoid use of ketorolac tromethamine and other NSAIDs starting at 30 weeks gestation because of the risk of the premature closing of the fetal ductus arteriosus. If treatment with ketorolac tromethamine is needed for a pregnant woman between about 20 to 30 weeks gestation, advise her that she may need to be monitored for oligohydramnios, if treatment continues for longer than 48 hours (see WARNINGS; Fetal Toxicity, PRECAUTIONS; Pregnancy ).

When appropriate, patients should be informed in advance that they may experience temporary loss of sensation and motor activity, usually in the lower half of the body, following proper administration of epidural anesthesia. Inform patients that use of local anesthetics may cause methemoglobinemia, a serious condition that must be treated promptly. Advise patients or caregivers to seek immediate medical attention if they or someone in their care experience the following signs or symptoms: pale, gray, or blue colored skin (cyanosis); headache; rapid heart rate; shortness of breath; lightheadedness; or fatigue.