لانزوپرازول Dr

2.1 دوز توصیه شده برای بزرگسالان براساس اندیکاسیون * لطفاً به بخش اطلاعات کامل تجویز آموکسی سیلین و کلاریترومایسین، موارد منع مصرف و هشدارها و اقدامات احتیاطی و برای اطلاعات در مورد دوز در بیماران مسن و مبتلا به نارسایی کلیوی مراجعه کنید. † مطالعات کنترل شده فراتر از مدت زمان مشخص شده گسترش نیافتند. ‡ برای بیمارانی که به مدت هشت هفته (5 تا 10 درصد) با لانسوپرازول بهبود نمی یابند، ممکن است انجام هشت هفته درمان اضافی مفید باشد. در صورت عود ازوفاژیت فرسایشی، ممکن است یک دوره هشت هفته ای اضافی از لانزوپرازول در نظر گرفته شود. § مطالعات کنترل شده بیش از 12 ماه طول نکشید ¶ با هر بیمار متفاوت است. دوز اولیه توصیه شده برای بزرگسالان 60 میلی گرم یک بار در روز است. دوزها باید بر اساس نیازهای فردی بیمار تنظیم شود و تا زمانی که از نظر بالینی مشخص شده است ادامه یابد. دوزهای تا 90 میلی گرم دو بار در روز تجویز شده است. دوز روزانه بیش از 120 میلی گرم باید در دوزهای منقسم تجویز شود. برخی از بیماران مبتلا به سندرم زولینگر-الیسون به مدت بیش از چهار سال به طور مداوم با لانزوپرازول درمان شده اند. اندیکاسیون دوز توصیه شده فرکانس زخم اثنی عشر درمان کوتاه مدت نگهداری Healed 15 میلی گرم 15 میلی گرم یک بار در روز به مدت 4 هفته یک بار در روز ریشه کن کردن هلیکوباکتر پیلوری برای کاهش خطر عود زخم اثنی عشر * درمان سه گانه: لانزوپرازول آموکسی سیلین کلیتراپی درمانی: لانزوپرازول آموکسی سیلین 30 میلی گرم 1 گرم 500 میلی گرم 30 میلی گرم 1 گرم دو بار در روز به مدت 10 یا 14 روز دو بار در روز به مدت 10 یا 14 روز دو بار در روز به مدت 10 یا 14 روز سه بار در روز به مدت 14 روز سه بار در روز به مدت 14 روز سه بار در روز به مدت 14 روز یک بار در روز به مدت 10 یا 14 روز. کاهش خطر بهبود زخم معده مرتبط با NSAID 30 میلی گرم 15 میلی گرم یک بار در روز به مدت 8 هفته † یک بار در روز تا حداکثر 12 هفته‌ها † بیماری رفلاکس معده به مری (GERD) درمان کوتاه‌مدت علائم GERD درمان کوتاه‌مدت ازوفاژیت فرسایشی 15 میلی‌گرم 30 میلی‌گرم یک بار در روز تا 8 هفته یک‌بار در روز تا حداکثر 8 هفته. از جمله سندرم زولینگر-الیسون 60 میلی گرم یک بار در روز ¶ 2.2 دوز توصیه شده برای کودکان توسط اندیکاسیون بیماران کودکان 1 تا 11 سال در مطالعات بالینی، لانسوپرازول بیش از 12 هفته در کودکان 1 تا 11 ساله تجویز نمی شد. مشخص نیست که آیا لانسوپرازول در صورت استفاده بیشتر از مدت زمان توصیه شده بی خطر و موثر است یا خیر. از دوز و مدت زمان مصرف توصیه شده در بیماران اطفال همانطور که در زیر ذکر شده است تجاوز نکنید [به مصرف در جمعیت های خاص (8.4) مراجعه کنید]. اندیکاسیون دوز توصیه شده فرکانس درمان کوتاه مدت GERD علامت دار و درمان کوتاه مدت ازوفاژیت فرسایشی ≤ 30 کیلوگرم 15 میلی گرم یک بار در روز تا 12 هفته > 30 کیلوگرم 30 میلی گرم یک بار در روز تا 12 هفته بیماران اطفال 12 تا 1 توصیه شده درمان کوتاه مدت GERD علامتی GERD غیر فرسایشی 15 میلی گرم یک بار در روز تا 8 هفته فرسایشی ازوفاژیت 30 میلی گرم یک بار در روز تا 8 هفته 2.3 نارسایی کبدی دوز توصیه شده 15 میلی گرم خوراکی در روز در بیماران مبتلا به نارسایی شدید کبدی (Child-Pugh C) است [به مصرف در جمعیت های خاص مراجعه کنید (8.6)

2.4 اطلاعات مهم در مورد تجویز کپسول لانزوپرازول با رهش تاخیری قبل از غذا مصرف کنید. کپسول های لانسوپرازول را له نکنید یا نجوید. حداقل 30 دقیقه قبل از سوکرالفات، کپسول‌های لانزوپرازول را مصرف کنید [به تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید] آنتی‌اسیدها را می‌توان همزمان با کپسول‌های تاخیری رهش لانسوپرازول استفاده کرد. دوزهای فراموش شده: اگر یک دوز فراموش شد، در اسرع وقت تجویز شود. با این حال، اگر نوبت بعدی برنامه ریزی شده است، دوز فراموش شده را مصرف نکنید و نوبت بعدی را به موقع مصرف کنید. برای جبران دوز فراموش شده، دو دوز را در یک زمان مصرف نکنید. لانزوپرازول کپسول تاخیری رهش کامل بلع. نجوید برای بیمارانی که در بلع کپسول ها مشکل دارند، کپسول های تأخیری لانسوپرازول را می توان باز کرد و به صورت خوراکی یا از طریق لوله بینی معده در غذاهای نرم یا مایعات مشخص شده در زیر مصرف کرد. استفاده از کپسول‌های تأخیری لانسوپرازول در غذاها یا مایعات غیر از مواردی که در زیر توضیح داده شده است، از نظر بالینی مورد مطالعه قرار نگرفته است و بنابراین توصیه نمی‌شود. تجویز در غذاهای نرم (سس سیب، پودینگ ENSURE، پنیر دلمه، ماست یا گلابی صاف شده): در کپسول باز، گلوله های دست نخورده را روی یک قاشق غذاخوری از سس سیب، پودینگ ENSURE، پنیر دلمه، ماست یا گلابی صاف شده بپاشید.. فورا قورت دهید. مصرف در مایعات (آب سیب، آب پرتقال یا آب گوجه فرنگی): کپسول باز گلوله های دست نخورده را در حجم کمی از آب سیب، آب پرتقال یا آب گوجه فرنگی (60 میلی لیتر - تقریباً دو اونس) بپاشید. به طور خلاصه مخلوط کنید. بلافاصله قورت دهید. برای اطمینان از تحویل کامل دوز، لیوان را با دو یا چند حجم آب بشویید و بلافاصله محتویات آن را ببلعید. مصرف با آب سیب از طریق یک لوله معده (≥16 فرانسوی) کپسول باز گلوله های دست نخورده را در 40 میلی لیتر آب سیب بپاشید. به طور خلاصه مخلوط کنید. با استفاده از یک سرنگ با نوک کاتتر، مخلوط را بکشید. از طریق لوله بینی معده به معده تزریق کنید و با آب سیب اضافی بشویید تا لوله پاک شود.

5.1 وجود بدخیمی معده در بزرگسالان، پاسخ علامتی به درمان با لانزوپرازول مانع از وجود بدخیمی معده نمی شود. پیگیری و آزمایشات تشخیصی اضافی را در بیماران بزرگسالی که پس از تکمیل درمان با PPI، پاسخ کمتر از حد مطلوب یا عود علائم اولیه دارند، در نظر بگیرید. در بیماران مسن تر، آندوسکوپی را نیز در نظر بگیرید.

5.2 نفریت حاد توبولو بینابینی نفریت حاد توبولوینترستیشیال (TIN) در بیمارانی که PPI مصرف می کنند مشاهده شده است و ممکن است در هر نقطه از درمان با PPI رخ دهد. بیماران ممکن است با علائم و نشانه‌های متفاوتی از واکنش‌های حساسیت مفرط علامتی گرفته تا علائم غیراختصاصی کاهش عملکرد کلیه (مانند بی‌حالی، حالت تهوع، بی‌اشتهایی) مراجعه کنند. در سری موارد گزارش شده، برخی از بیماران در بیوپسی و در غیاب تظاهرات خارج کلیوی (مانند تب، راش یا آرترالژی) تشخیص داده شدند. لانزوپرازول را قطع کنید و بیماران مشکوک به TIN حاد را ارزیابی کنید [به موارد منع مصرف (4) مراجعه کنید].

5.3 اسهال مرتبط با کلستریدیوم دیفیسیل مطالعات مشاهده ای منتشر شده نشان می دهد که درمان با PPI مانند لانزوپرازول ممکن است با افزایش خطر اسهال مرتبط با کلستریدیوم دیفیسیل (CDAD) به ویژه در بیماران بستری در بیمارستان مرتبط باشد. این تشخیص باید برای اسهالی که بهبود نمی یابد در نظر گرفته شود [به واکنش های نامطلوب (6.2) مراجعه کنید]. بیماران باید از کمترین دوز و کوتاه ترین مدت درمان PPI مناسب با شرایط تحت درمان استفاده کنند. CDAD با استفاده از تقریباً همه عوامل ضد باکتریایی گزارش شده است. برای اطلاعات بیشتر در مورد عوامل ضد باکتریایی (کلاریترومایسین و آموکسی سیلین) که برای استفاده در ترکیب با لانزوپرازول نشان داده شده اند، به بخش هشدارها و اقدامات احتیاطی در اطلاعات مربوط به تجویز آنها مراجعه کنید.

5.4 شکستگی استخوان چندین مطالعه مشاهده ای منتشر شده نشان می دهد که درمان با PPI ممکن است با افزایش خطر شکستگی های مرتبط با پوکی استخوان لگن، مچ دست یا ستون فقرات مرتبط باشد. خطر شکستگی در بیمارانی که دوز بالا، که به عنوان دوزهای متعدد روزانه تعریف شده بود، و درمان طولانی مدت PPI (یک سال یا بیشتر) دریافت کردند، افزایش یافت. بیماران باید از کمترین دوز و کوتاه ترین مدت درمان با PPI مناسب با شرایط تحت درمان استفاده کنند. بیمارانی که در معرض خطر شکستگی‌های مرتبط با پوکی استخوان هستند باید بر اساس دستورالعمل‌های درمانی تعیین‌شده مدیریت شوند [به دوز و نحوه تجویز (2)، واکنش‌های جانبی (6.2) مراجعه کنید.

5.5 عوارض جانبی شدید پوستی 5.5 واکنش های نامطلوب جلدی شدید واکنش های جانبی شدید پوستی، از جمله سندرم استیونز-جانسون (SJS) و نکرولیز اپیدرمی سمی (TEN)، واکنش دارویی با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک همراه با psympact گزارش شده است (DRESS) با استفاده از PPI ها [به واکنش های نامطلوب (6.2) مراجعه کنید]. در اولین علائم یا علائم عوارض جانبی شدید پوستی یا سایر علائم حساسیت مفرط، مصرف لانزوپرازول را قطع کنید و ارزیابی بیشتر را در نظر بگیرید.

5.6 لوپوس اریتماتوی پوستی و سیستمیک لوپوس اریتماتوز جلدی (CLE) و لوپوس اریتماتوی سیستمیک (SLE) در بیمارانی که PPI از جمله لانسوپرازول مصرف می کنند گزارش شده است. این رویدادها هم به عنوان شروع جدید و هم به عنوان تشدید بیماری خودایمنی موجود رخ داده اند. اکثر موارد لوپوس اریتماتوز ناشی از PPI CLE بودند. شایع‌ترین شکل CLE گزارش شده در بیماران تحت درمان با PPI، CLE تحت حاد (SCLE) بود و طی هفته‌ها تا سال‌ها پس از درمان مداوم دارویی در بیمارانی از نوزادان تا افراد مسن رخ داد. به طور کلی، یافته های بافت شناسی بدون درگیری اندام مشاهده شد. لوپوس اریتماتوز سیستمیک (SLE) کمتر از CLE در بیماران دریافت کننده PPI گزارش شده است. SLE مرتبط با PPI معمولاً خفیف‌تر از SLE ناشی از دارو است. شروع SLE معمولاً طی چند روز تا سالها پس از شروع درمان، عمدتاً در بیمارانی از بزرگسالان جوان تا افراد مسن رخ می دهد. اکثر بیماران با راش مراجعه کردند. با این حال، آرترالژی و سیتوپنی نیز گزارش شده است. از مصرف PPIها برای مدت طولانی‌تر از آنچه که از نظر پزشکی مشخص شده است خودداری کنید. اگر علائم یا علائمی مطابق با CLE یا SLE در بیماران دریافت کننده لانزوپرازول مشاهده شد، دارو را قطع کرده و بیمار را برای ارزیابی به متخصص مربوطه ارجاع دهید. اکثر بیماران با قطع PPI به تنهایی در 4 تا 12 هفته بهبود می یابند. آزمایش‌های سرولوژیکی (مانند ANA) ممکن است مثبت باشد و بهبود نتایج آزمایش‌های سرولوژیکی ممکن است بیشتر از تظاهرات بالینی طول بکشد.

5.7 کمبود سیانوکوبالامین (ویتامین B 12) درمان روزانه با هر گونه داروهای سرکوب کننده اسید در مدت زمان طولانی (مثلاً بیش از سه سال) ممکن است منجر به سوء جذب سیانوکوبالامین (ویتامین B12) ناشی از هیپو یا آکلرهدری شود. گزارش های نادری از کمبود سیانوکوبالامین که با درمان سرکوب کننده اسید اتفاق می افتد در مقالات گزارش شده است. اگر علائم بالینی مطابق با کمبود سیانوکوبالامین در بیماران تحت درمان با لانزوپرازول مشاهده شود، باید این تشخیص را در نظر گرفت.

5.8 هیپومنیزیمی و متابولیسم مواد معدنی هیپومنیزیمی، علامت دار و بدون علامت، به ندرت در بیماران تحت درمان با PPI برای حداقل سه ماه، در بیشتر موارد پس از یک سال درمان، گزارش شده است. عوارض جانبی جدی شامل کزاز، آریتمی و تشنج است. هیپومنیزیمی ممکن است منجر به هیپوکلسمی و/یا هیپوکالمی شود و ممکن است هیپوکلسمی زمینه ای را در بیماران در معرض خطر تشدید کند. در اکثر بیماران، درمان هیپومنیزیمی نیاز به جایگزینی منیزیم و قطع PPI داشت. برای بیمارانی که انتظار می‌رود تحت درمان طولانی‌مدت باشند یا PPI را با داروهایی مانند دیگوکسین یا داروهایی که ممکن است باعث هیپومنیزیمی شوند (مانند دیورتیک‌ها) مصرف می‌کنند، متخصصان مراقبت‌های بهداشتی ممکن است قبل از شروع درمان PPI و به‌طور دوره‌ای سطح منیزیم را تحت نظر داشته باشند [به واکنش‌های جانبی (6.2) مراجعه کنید]. کنترل سطح منیزیم و کلسیم را قبل از شروع لانسوپرازول و به طور دوره ای در حین درمان در بیمارانی که از قبل خطر هیپوکلسمی دارند (مانند هیپوپاراتیروئیدیسم) در نظر بگیرید. در صورت لزوم با منیزیم و/یا کلسیم مکمل کنید. اگر هیپوکلسمی نسبت به درمان مقاوم است، قطع PPI را در نظر بگیرید.

5.9 تداخلات با تحقیقات تومورهای نورواندوکرین سطوح کروموگرانین A (CgA) سرم ثانویه به کاهش اسیدیته معده ناشی از دارو افزایش می یابد. افزایش سطح CgA ممکن است باعث نتایج مثبت کاذب در تحقیقات تشخیصی تومورهای عصبی غدد شود. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی باید حداقل 14 روز قبل از ارزیابی سطح CgA به طور موقت درمان لانزوپرازول را متوقف کنند و در صورت بالا بودن سطح اولیه CgA، آزمایش را تکرار کنند. اگر آزمایش‌های سریالی انجام شود (مثلاً برای نظارت)، باید از همان آزمایشگاه تجاری برای آزمایش استفاده شود، زیرا محدوده مرجع بین آزمایش‌ها ممکن است متفاوت باشد [به تداخلات دارویی (7)، فارماکولوژی بالینی (12.2) مراجعه کنید.

5.10 تداخل با متوترکسات ادبیات نشان می دهد که استفاده همزمان از PPIs با متوترکسات (عمدتا در دوز بالا) ممکن است سطوح سرمی متوترکسات و/یا متابولیت آن را افزایش داده و طولانی کند و احتمالاً منجر به مسمومیت با متوترکسات شود. در تجویز دوز بالا متوترکسات، ممکن است در برخی بیماران قطع موقت PPI در نظر گرفته شود [به تداخلات دارویی (7)، فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید.

5.12 پولیپ غدد فوندیک استفاده از PPI با افزایش خطر پولیپ غدد فوندیک همراه است که با استفاده طولانی مدت، به ویژه بیش از یک سال، افزایش می یابد. اکثر کاربران PPI که پولیپ غدد فوندیک ایجاد کردند بدون علامت بودند و پولیپ غدد فوندیک بطور اتفاقی در آندوسکوپی شناسایی شد. از کوتاه ترین مدت درمان PPI متناسب با شرایط تحت درمان استفاده کنید.

5.13 خطر ضخیم شدن دریچه قلب در بیماران اطفال کمتر از یک سال لانزوپرازول در کودکان کمتر از یک سال مورد تایید نیست. مطالعات غیر بالینی در موش های صحرایی جوان با لانزوپرازول اثر نامطلوب ضخیم شدن دریچه قلب را نشان داده است. به نظر نمی رسد خطر آسیب دریچه قلب برای بیماران یک ساله و بالاتر مرتبط باشد [به استفاده در جمعیت های خاص (8.4) مراجعه کنید].

جداول 2 و 3 شامل داروهایی با تداخلات دارویی مهم بالینی و تداخل با روش های تشخیصی در صورت تجویز همزمان با کپسول های تاخیری رهش لانزوپرازول و دستورالعمل هایی برای پیشگیری یا مدیریت آنها است. برای به دست آوردن اطلاعات بیشتر در مورد تداخلات با PPIها، با برچسب داروهایی که همزمان مصرف می شوند، مشورت کنید. جدول 2. تداخلات بالینی مرتبط مؤثر بر داروهای تجویز شده همزمان با کپسول های تأخیری لانزوپرازول و تداخلات با داروهای تشخیصی ضد رتروویروسی تأثیر بالینی: تأثیر PPI بر داروهای ضد رتروویروسی متغیر است. اهمیت بالینی و مکانیسم های پشت این فعل و انفعالات همیشه شناخته شده نیست. کاهش قرار گرفتن در معرض برخی از داروهای ضد رتروویروسی (مانند ریلپیویرین، آتازاناویر و نلفیناویر) در صورت استفاده همزمان با لانزوپرازول ممکن است اثر ضد ویروسی را کاهش دهد و باعث ایجاد مقاومت دارویی شود. افزایش قرار گرفتن در معرض سایر داروهای ضد رتروویروسی (مانند ساکویناویر) در صورت استفاده همزمان با لانزوپرازول ممکن است سمیت داروهای ضد رتروویروسی را افزایش دهد. داروهای ضد رتروویروس دیگری نیز وجود دارند که به تداخلات بالینی مرتبط با لانزوپرازول منجر نمی شوند. مداخله: محصولات حاوی ریلپیویرین: مصرف همزمان با لانزوپرازول منع مصرف دارد [به موارد منع مصرف (4) مراجعه کنید]. به اطلاعات تجویز مراجعه کنید. آتازاناویر: برای اطلاعات دوز به اطلاعات مربوط به تجویز آتازاناویر مراجعه کنید. نلفیناویر: از مصرف همزمان با لانزوپرازول خودداری کنید. به اطلاعات مربوط به تجویز نلفیناویر مراجعه کنید. ساکویناویر: به اطلاعات مربوط به تجویز ساکویناویر مراجعه کنید و سمیت بالقوه ساکویناویر را کنترل کنید. سایر داروهای ضد رتروویروسی: به اطلاعات تجویز مراجعه کنید. تأثیر بالینی وارفارین: افزایش INR و زمان پروترومبین در بیمارانی که به طور همزمان PPI و وارفارین دریافت می کنند. افزایش INR و زمان پروترومبین ممکن است منجر به خونریزی غیرطبیعی و حتی مرگ شود. مداخله: INR و زمان پروترومبین را پایش کنید. تنظیم دوز وارفارین ممکن است برای حفظ محدوده INR مورد نیاز باشد. به اطلاعات مربوط به تجویز وارفارین مراجعه کنید. تاثیر بالینی متوترکسات: استفاده همزمان از PPIها با متوترکسات (عمدتا در دوزهای بالا) ممکن است غلظت سرمی متوترکسات و/یا متابولیت آن هیدروکسی متوترکسات را افزایش داده و طولانی کند و احتمالاً منجر به سمیت متوترکسات شود. هیچ مطالعه رسمی تداخل دارویی متوترکسات با دوز بالا با PPI انجام نشده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.10) مراجعه کنید]. مداخله: ممکن است در برخی از بیمارانی که متوترکسات با دوز بالا دریافت می کنند، قطع موقت لانسوپرازول در نظر گرفته شود. تأثیر بالینی دیگوکسین: بالقوه برای افزایش مواجهه با دیگوکسین. مداخله: غلظت دیگوکسین را کنترل کنید. تنظیم دوز دیگوکسین ممکن است برای حفظ غلظت دارویی مورد نیاز باشد. به اطلاعات تجویز دیگوکسین مراجعه کنید. تاثیر بالینی تئوفیلین: افزایش کلیرانس تئوفیلین [به فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]. مداخله: بیماران منفرد ممکن است به تیتراژ اضافی دوز تئوفیلین خود در هنگام شروع یا توقف لانزوپرازول نیاز داشته باشند تا از غلظت خونی مؤثر بالینی اطمینان حاصل شود. داروهای وابسته به pH معده برای جذب (مثلاً نمک‌های آهن، ارلوتینیب، داساتینیب، نیلوتینیب، مایکوفنولات موفتیل، کتوکونازول/ایتراکونازول) تأثیر بالینی: لانسوپرازول می‌تواند جذب سایر داروها را به دلیل اثر آن بر کاهش اسیدیته کاهش دهد. مداخله: مایکوفنولات موفتیل (MMF): گزارش شده است که تجویز همزمان PPI در افراد سالم و در بیماران پیوندی که MMF دریافت می کنند، قرار گرفتن در معرض متابولیت فعال، اسید مایکوفنولیک (MPA) را کاهش می دهد، احتمالاً به دلیل کاهش حلالیت MMF در افزایش pH معده. ارتباط بالینی کاهش مواجهه با MPA در رد عضو در بیماران پیوندی که لانزوپرازول و MMF دریافت می‌کنند ثابت نشده است. در بیماران پیوندی که MMF دریافت می کنند از لانزوپرازول با احتیاط استفاده کنید. به اطلاعات تجویز سایر داروهای وابسته به pH معده برای جذب مراجعه کنید. درمان ترکیبی با کلاریترومایسین و آموکسی سیلین تأثیر بالینی: تجویز همزمان کلاریترومایسین با سایر داروها می تواند منجر به عوارض جانبی جدی از جمله آریتمی های بالقوه کشنده شود و منع مصرف دارد. آموکسی سیلین تداخل دارویی نیز دارد. مداخله: به موارد منع مصرف و هشدارها و اقدامات احتیاطی در اطلاعات مربوط به تجویز کلاریترومایسین مراجعه کنید. به تداخلات دارویی در اطلاعات مربوط به تجویز آموکسی سیلین مراجعه کنید. تأثیر بالینی تاکرولیموس: قرار گرفتن در معرض بالقوه تاکرولیموس، به ویژه در بیماران پیوندی که متابولیزکننده متوسط ​​یا ضعیف CYP2C19 هستند. مداخله: غلظت پایین تاکرولیموس در خون را کنترل کنید. تنظیم دوز تاکرولیموس ممکن است برای حفظ غلظت دارویی مورد نیاز باشد. به اطلاعات تجویز تاکرولیموس مراجعه کنید. تداخلات با بررسی‌های تومورهای نورواندوکرین تأثیر بالینی: سطوح CgA ثانویه به کاهش اسیدیته معده ناشی از PPI افزایش می‌یابد. افزایش سطح CgA ممکن است باعث نتایج مثبت کاذب در تحقیقات تشخیصی تومورهای عصبی غدد شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.9)، فارماکولوژی بالینی (12.2) مراجعه کنید]. مداخله: حداقل 14 روز قبل از ارزیابی سطح CgA، درمان با لانزوپرازول را موقتاً متوقف کنید و در صورت بالا بودن سطح اولیه CgA، آزمایش را تکرار کنید. اگر آزمایش‌های سریالی انجام شود (مثلاً برای نظارت)، باید از همان آزمایشگاه تجاری برای آزمایش استفاده شود، زیرا محدوده مرجع بین آزمایش‌ها ممکن است متفاوت باشد. تداخل با تست تحریک سکرتین تاثیر بالینی: واکنش بیش از حد در ترشح گاسترین در پاسخ به تست تحریک سکرتین، که به اشتباه نشان دهنده گاسترینوما است. مداخله: درمان با لانسوپرازول را حداقل 28 روز قبل از ارزیابی موقتاً متوقف کنید تا سطح گاسترین به حالت اولیه بازگردد [به فارماکولوژی بالینی (12.2) مراجعه کنید]. آزمایش‌های ادرار مثبت کاذب برای تأثیر بالینی THC: گزارش‌هایی از آزمایش‌های غربالگری ادرار مثبت کاذب برای تتراهیدروکانابینول (THC) در بیماران دریافت‌کننده PPI وجود دارد. مداخله: یک روش تأییدی جایگزین باید برای تأیید نتایج مثبت در نظر گرفته شود. جدول 3. تداخلات مرتبط بالینی موثر بر لانزوپرازول در صورت تجویز همزمان با سایر داروها القاء کننده های CYP2C19 یا CYP3A4 تأثیر بالینی: کاهش قرار گرفتن در معرض لانسوپرازول در صورت استفاده همزمان با القاء کننده های قوی [به داروسازی بالینی مراجعه کنید]. مداخله: مخمر سنت جان، ریفامپین: از مصرف همزمان با لانزوپرازول خودداری کنید. محصولات حاوی ریتوناویر: به اطلاعات مربوط به نسخه مراجعه کنید. تأثیر بالینی مهارکننده‌های CYP2C19 یا CYP3A4: در صورت استفاده همزمان با مهارکننده‌های قوی، افزایش مواجهه با لانزوپرازول انتظار می‌رود [به فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]. مداخله: وریکونازول: به اطلاعات تجویز مراجعه کنید. تاثیر بالینی سوکرالفیت: کاهش و تاخیر در جذب لانسوپرازول [به فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]. مداخله: لانزوپرازول را حداقل 30 دقیقه قبل از سوکرالفات مصرف کنید [به مقدار مصرف و نحوه تجویز (2.4) مراجعه کنید].

عوارض جانبی جدی زیر در زیر و در جاهای دیگر در برچسب توضیح داده شده است: نفریت حاد توبولو بینابینی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2)] اسهال مرتبط با کلستریدیوم دیفیسیل [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3)] شکستگی استخوان [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4) مراجعه کنید]] (5.5)] لوپوس اریتماتوز جلدی و سیستمیک [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6)] کمبود سیانوکوبالامین (ویتامین B 12) [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.7)] هیپومنیزیمی و متابولیسم مواد معدنی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.8)] پولیپ غده بنیادی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.12)] 6.1 کارآزمایی های بالینی تجربه از آنجایی که آزمایش های بالینی نمی توانند به طور مستقیم تحت شرایط بالینی متفاوتی از واکنش های دارویی انجام شوند. در مقایسه با میزان در آزمایشات بالینی داروی دیگری است و ممکن است نرخ های مشاهده شده در عمل بالینی را منعکس نکند. در سراسر جهان، بیش از 10000 بیمار با لانزوپرازول در فاز 2 یا فاز 3 کارآزمایی بالینی که شامل دوزها و مدت زمان های مختلف درمان است، تحت درمان قرار گرفته اند. به طور کلی، درمان با لانسوپرازول هم در کارآزمایی های کوتاه مدت و هم در طولانی مدت به خوبی تحمل شده است. عوارض جانبی زیر توسط پزشک معالج گزارش شده است که در 1% یا بیشتر از بیماران تحت درمان با لانزوپرازول ارتباط احتمالی یا احتمالی با دارو دارد و در بیماران تحت درمان با لانزوپرازول به میزان بیشتری نسبت به بیماران تحت درمان با دارونما در جدول 1 رخ داده است. جدول 1: بروز عوارض جانبی احتمالاً یا احتمالاً مرتبط با درمان در مطالعات لانزوپرازول کنترل‌شده با دارونما کوتاه‌مدت سیستم بدن/واکنش نامطلوب لانزوپرازول (N= 2768) % دارونما (N= 1023) % بدن به‌عنوان کل سیستم گوارشی 2211. اسهال تهوع 1.0 3.8 1.3 0.4 2.3 1.2 سردرد نیز با بروز بیش از 1 درصد دیده شد اما در دارونما شایع تر بود. بروز اسهال بین بیمارانی که دارونما دریافت کردند و بیمارانی که 15 میلی گرم و 30 میلی گرم لانسوپرازول دریافت کردند مشابه بود، اما در بیمارانی که 60 میلی گرم لانسوپرازول دریافت کردند (به ترتیب 2.9٪، 1.4، 4.2٪ و 7.4٪) بیشتر بود. شایع ترین عارضه نامطلوب احتمالاً یا احتمالاً مرتبط با درمان گزارش شده در طول درمان نگهدارنده اسهال بود. در مطالعه کاهش خطر لانسوپرازول برای زخم معده مرتبط با NSAID، بروز اسهال برای بیماران تحت درمان با لانسوپرازول، میزوپروستول و دارونما به ترتیب 5، 22 و 3 درصد بود. مطالعه دیگری برای همان نشانه، که در آن بیماران یا مهارکننده COX-2 یا لانزوپرازول و ناپروکسن مصرف کردند، نشان داد که مشخصات ایمنی مشابه مطالعه قبلی است. واکنش‌های اضافی از این مطالعه که قبلاً در سایر کارآزمایی‌های بالینی با لانزوپرازول مشاهده نشده بود شامل کوفتگی، اثنی عشر، ناراحتی اپی‌گاستر، اختلال مری، خستگی، گرسنگی، فتق هیاتال، گرفتگی صدا، اختلال در تخلیه معده، متاپلازی و نارسایی کلیوی بود. تجارب جانبی اضافی که در کمتر از 1 درصد از بیماران یا افرادی که در کارآزمایی‌های داخلی لانزوپرازول دریافت کرده‌اند، رخ می‌دهد، در زیر نشان داده شده است: بدن به طور کلی - بزرگ شدن شکم، واکنش آلرژیک، آستنیا، کمردرد، کاندیدیاز، کارسینوم، درد قفسه سینه (غیر مشخص نشده)، لرز، ادم، تب، سندرم آنفولانزا، هالیتوز، عفونت (در غیر این صورت مشخص نشده)، ضعف، درد گردن، سفتی گردن، درد سینه‌ای، درد لگنی برادی کاردی، تصادف عروق مغزی / انفارکتوس مغزی، فشار خون / فشار خون بالا، میگرن، انفارکتوس میوکارد، تپش قلب، شوک (نارسایی گردش خون)، سنکوپ، تاکی کاردی، اتساع عروق سیستم گوارش - مدفوع غیر طبیعی، بی اشتهایی، بیزوآر، اسپاسم قلبی، سنگ کلیه، کولیت، خشکی دهان، سوء هاضمه، دیس پپسی، دیس پپسی، دیس پپسی، دیس‌پپسی، دیس‌پپسی، دیس‌پپسی، دیس‌پپسی، دیس تنگی، زخم مری، ازوفاژیت، تغییر رنگ مدفوع، نفخ شکم، گره‌های معده/غده بنیادی پولیپ، گاستریت، گاستروانتریت، ناهنجاری های گوارشی، اختلالات گوارشی، خونریزی گوارشی، گلوسیت، خونریزی لثه، هماتمز، افزایش اشتها، افزایش بزاق، ملنا، زخم دهان، تهوع و استفراغ، تهوع و استفراغ، تهوع و استفراغ ادراری اختلال رکتوم، خونریزی رکتوم، استوماتیت، تنسموس، تشنگی، اختلال زبان، کولیت اولسراتیو، استوماتیت اولسراتیو سیستم غدد درون ریز - دیابت شیرین، گواتر، کم کاری تیروئید سیستم همیک و لنفاوی - کم خونی، همولیز، لنفادنوپاتی اختلالات متابولیسم و تغذیه -آویتامینوز، نقرس، کم آبی، هیپرگلیسمی/افزایش وزن/ هیپوگلیسمی موسوم به هیپوگلیسمی، پرخونی - آرترالژی، آرتریت، اختلالات استخوانی، اختلالات مفصلی، گرفتگی عضلات پا، درد عضلانی اسکلتی، میالژی، میاستنی، پتوز، سینوویت سیستم عصبی - رویاهای غیرطبیعی، بیقراری، فراموشی، اضطراب، بی تفاوتی، سردرگمی، تشنج، زوال عقل، مسخ شخصیت، افسردگی، دوبینی، سرگیجه، بی‌توانی هیجانی، بیش از حد لگنی، خواب آلودگی، توهمات هیپستزی، بی خوابی، کاهش/افزایش میل جنسی، عصبی بودن، روان رنجوری، پارستزی، اختلال خواب، خواب آلودگی، اختلال در تفکر، لرزش، سرگیجه سیستم تنفسی - آسم، برونشیت، افزایش سرفه، تنگی نفس، اپیستاکسی، هموپتیزی، سکسکه، نئوپلازی حنجره، فیبروز ریه، فارنژیت، اختلال پلور، التهاب ریه/التهاب تنفسی، التهاب تنفسی بالا، التهاب تنفسی، التهاب تنفسی سینوزیت، استریدور پوست و ضمائم - آکنه، آلوپسی، درماتیت تماسی، خشکی پوست، فوران ثابت، اختلال مو، بثورات ماکولوپاپولار، اختلال ناخن، خارش، بثورات، کارسینوم پوست، اختلالات پوستی، تعریق، کهیر حواس خاص - دید غیر طبیعی، آمبلیوپی، بلفاریت، تاری دید، آب مروارید، ملتحمه، ناشنوایی، اختلالات خشکی چشم، درد گوش/ گوش فتوفوبیا، دژنراسیون/اختلال شبکیه، از دست دادن چشایی، انحراف چشایی، وزوز گوش، نقص میدان بینایی دستگاه تناسلی - قاعدگی غیرطبیعی، بزرگ شدن سینه، درد سینه، حساسیت پستان، دیسمنوره، سوزش ادرار، ژنیکوماستی، ناتوانی جنسی، سنگ کلیه، درد کلیه، لکوره، منوراژی، اختلال قاعدگی، اختلال تناسلی تناسلی، ادرار ادراری، تکرر ادرار، اختلال ادرار ادراری، ادرار ادراری عفونت دستگاه، فوریت ادراری، اختلال در ادرار، واژینیت

6.2 تجارب پس از بازاریابی تجارب جانبی دیگری از زمان عرضه لانزوپرازول به بازار گزارش شده است. اکثر این موارد منشا خارجی دارند و ارتباطی با لانزوپرازول ثابت نشده است. از آنجایی که این واکنش ها به طور داوطلبانه از جمعیتی با اندازه ناشناخته گزارش شده است، تخمین فراوانی را نمی توان انجام داد. این رویدادها توسط سیستم بدن COSTART در زیر فهرست شده است. بدن به عنوان یک کل – واکنش های آنافیلاکتیک/آنافیلاکتوئید، لوپوس اریتماتوز سیستمیک؛ دستگاه گوارش - سمیت کبدی، پانکراتیت، استفراغ؛ سیستم همیک و لنفاوی - آگرانولوسیتوز، آنمی آپلاستیک، کم خونی همولیتیک، لکوپنی، نوتروپنی، پان سیتوپنی، ترومبوسیتوپنی و پورپورای ترومبوسیتوپنی ترومبوتیک. عفونت ها و آلودگی ها - اسهال مرتبط با کلستریدیوم دیفیسیل. اختلالات متابولیسم و ​​تغذیه - هیپومنیزیمی، هیپوکلسمی، هیپوکالمی، هیپوناترمی؛ سیستم اسکلتی عضلانی - شکستگی استخوان، میوزیت؛ پوست و ضمائم – واکنش های پوستی شدید شامل اریتم مولتی فرم، SJS/TEN (بعضی کشنده)، لباس، AGEP، لوپوس اریتماتوز جلدی. حواس خاص - اختلال گفتار؛ دستگاه ادراری تناسلی - نفریت بینابینی، احتباس ادرار.

6.3 درمان ترکیبی با آموکسی سیلین و کلاریترومایسین در کارآزمایی های بالینی با استفاده از درمان ترکیبی با لانسوپرازول به همراه آموکسی سیلین و کلاریترومایسین و لانزوپرازول به علاوه آموکسی سیلین، هیچ واکنش نامطلوبی که خاص این ترکیبات دارویی باشد مشاهده نشد. عوارض جانبی رخ داده محدود به آنهایی است که قبلاً با لانزوپرازول، آموکسی سیلین یا کلاریترومایسین گزارش شده بود. درمان سه گانه: لانزوپرازول/آموکسی سیلین/کلاریترومایسین شایع ترین واکنش های جانبی گزارش شده برای بیمارانی که درمان سه گانه را به مدت 14 روز دریافت کردند، اسهال (7%)، سردرد (6%) و انحراف چشایی (5%) بود. تفاوت آماری معنی داری در فراوانی عوارض جانبی گزارش شده بین رژیم های درمانی سه گانه 10 و 14 روزه وجود نداشت. هیچ واکنش جانبی اورژانسی در درمان با میزان قابل توجهی بالاتر از درمان سه گانه نسبت به هر رژیم درمانی دوگانه مشاهده نشد. درمان دوگانه: لانزوپرازول/آموکسی سیلین بیشترین عوارض جانبی گزارش شده برای بیمارانی که لانزوپرازول را سه بار در روز به همراه آموکسی سیلین سه بار در روز درمان دوگانه دریافت کردند، اسهال (8%) و سردرد (7%) بود. هیچ عارضه جانبی اورژانسی در درمان با میزان قابل توجهی بالاتر با لانسوپرازول سه بار در روز به همراه آموکسی سیلین سه بار در روز درمان دوگانه نسبت به لانزوپرازول به تنهایی مشاهده نشد. برای اطلاعات در مورد عوارض جانبی با عوامل ضد باکتریایی (آموکسی سیلین و کلاریترومایسین) که در ترکیب با لانزوپرازول نشان داده شده اند، به بخش واکنش های نامطلوب اطلاعات مربوط به تجویز آنها مراجعه کنید. تست های غیر طبیعی عملکرد کبد، افزایش SGOT (AST)، افزایش SGPT (ALT)، افزایش کراتینین، افزایش آلکالین فسفاتاز، افزایش گلوبولین ها، افزایش GGTP، افزایش/کاهش/غیر طبیعی WBC، نسبت غیر طبیعی AG، RBC غیرطبیعی، بیلی روبینمی، افزایش پتاسیم خون، افزایش وجود پتاسیم خون، کریستال خونی. هموگلوبین کاهش، چربی خون، افزایش/کاهش الکترولیت ها، افزایش/کاهش کلسترول، افزایش گلوکوکورتیکوئیدها، افزایش LDH، افزایش/کاهش/غیر طبیعی پلاکت ها، افزایش سطح گاسترین و خون مخفی مدفوع مثبت. ناهنجاری های ادراری مانند آلبومینوری، گلیکوزوری و هماچوری نیز گزارش شده است. ناهنجاری های جدا شده آزمایشگاهی اضافی گزارش شد. در مطالعات کنترل شده با دارونما، زمانی که SGOT (AST) و SGPT (ALT) مورد ارزیابی قرار گرفتند، 0.4٪ (4/978) و 0.4٪ (11/2677) بیمارانی که به ترتیب دارونما و لانزوپرازول دریافت کردند، افزایش آنزیم بیش از سه برابر حد بالای محدوده طبیعی درمان در آخرین بازدید داشتند. هیچ یک از این بیمارانی که لانسوپرازول دریافت کردند در هیچ زمانی در طول مطالعه زردی گزارش نکردند. در کارآزمایی‌های بالینی با استفاده از درمان ترکیبی با لانزوپرازول به همراه آموکسی سیلین و کلاریترومایسین، و لانزوپرازول به اضافه آموکسی سیلین، هیچ اختلال آزمایشگاهی افزایش یافته ای به خصوص این ترکیبات دارویی مشاهده نشد. برای اطلاعات در مورد تغییرات ارزش آزمایشگاهی با عوامل ضد باکتریایی (آموکسی سیلین و کلاریترومایسین) که در ترکیب با کپسول‌های تاخیری رهش لانزوپرازول نشان داده شده‌اند، به بخش واکنش‌های نامطلوب اطلاعات مربوط به تجویز آنها مراجعه کنید.

8.1 خلاصه خطر بارداری داده های موجود از مطالعات مشاهده ای منتشر شده به طور کلی نشان دهنده ارتباط پیامدهای نامطلوب بارداری با درمان لانزوپرازول نیست (به داده ها مراجعه کنید). در مطالعات تولید مثل حیوانی، تجویز خوراکی لانسوپرازول به موش‌ها در طول ارگانوژنز از طریق شیردهی با 6.4 برابر حداکثر دوز توصیه شده برای انسان باعث کاهش وزن ران، طول استخوان ران، طول تاج تاج و ضخامت صفحه رشد (فقط برای مردان) در روز 21 پس از زایمان شد (به داده‌ها مراجعه کنید). این اثرات با کاهش افزایش وزن بدن همراه بود. به زنان باردار در مورد خطرات احتمالی جنین توصیه کنید. خطر پس زمینه تخمینی نقایص مادرزادی و سقط جنین برای جمعیت های نشان داده شده ناشناخته است. همه حاملگی ها دارای خطر پس زمینه نقص مادرزادی، از دست دادن یا سایر پیامدهای نامطلوب هستند. در ایالات متحده جمعیت عمومی، خطر پیش‌زمینه تخمینی نقایص مادرزادی و سقط جنین در حاملگی‌های بالینی شناخته شده به ترتیب 2 تا 4 درصد و 15 تا 20 درصد است. اگر لانزوپرازول همراه با کلاریترومایسین تجویز شود، اطلاعات بارداری برای کلاریترومایسین در رژیم ترکیبی نیز اعمال می شود. برای اطلاعات بیشتر در مورد استفاده در بارداری به اطلاعات تجویز کلاریترومایسین مراجعه کنید. داده‌های انسانی داده‌های موجود از مطالعات مشاهده‌ای منتشر شده نتوانستند ارتباط پیامدهای نامطلوب مرتبط با بارداری و مصرف لانزوپرازول را نشان دهند. محدودیت‌های روش‌شناختی این مطالعات مشاهده‌ای نمی‌تواند به طور قطع هرگونه خطر مرتبط با دارو را در دوران بارداری مشخص یا رد کند. در یک مطالعه آینده نگر توسط شبکه اروپایی خدمات اطلاعات تراتولوژی، نتایج گروهی متشکل از 62 زن باردار که دوزهای متوسط ​​روزانه 30 میلی گرم لانسوپرازول را دریافت کردند، با گروه کنترل 868 زن باردار که هیچ PPI مصرف نکردند، مقایسه شد. تفاوتی در میزان ناهنجاری‌های عمده بین زنان در معرض PPI و گروه کنترل وجود نداشت که مطابق با خطر نسبی (RR)=1.04، [95% فاصله اطمینان (CI) 0.25-4.21] است. در یک مطالعه همگروهی گذشته نگر مبتنی بر جمعیت که همه تولدهای زنده در دانمارک از سال 1996 تا 2008 را پوشش می‌دهد، هیچ افزایش قابل‌توجهی در نقایص مادرزادی اصلی در طول تجزیه و تحلیل مواجهه سه ماهه اول با لانسوپرازول در 794 تولد زنده مشاهده نشد. یک متاآنالیز که 1530 زن باردار را که حداقل در سه ماهه اول در معرض PPI قرار گرفته بودند با 133410 زن باردار بدون مواجهه مقایسه کرد، هیچ افزایش قابل توجهی در خطر ناهنجاری های مادرزادی یا سقط خود به خودی با قرار گرفتن در معرض PPI ها نشان نداد (برای ناهنجاری های اصلی Odds Ratio (2.4-95% CI) [0.1-95=]. برای سقط های خودبخودی OR=1.29، [95% فاصله اطمینان (CI): 0.84-1.97]). داده های حیوانی در مطالعات انجام شده بر روی موش های باردار با دوز خوراکی لانسوپرازول تا 150 میلی گرم بر کیلوگرم در روز (40 برابر دوز توصیه شده برای انسان [30 میلی گرم در روز] بر اساس سطح بدن) که در طول اندام زایی و خرگوش های باردار با دوز خوراکی لانسوپرازول 30 میلی گرم در روز (6 میلی گرم در روز تا 30 دوز توصیه شده لانسوپرازول) به صورت خوراکی انجام شد، هیچ اثر جانبی روی رشد جنین و جنین مشاهده نشد. بر اساس سطح بدن) در طول اندام زایی تجویز می شود. یک مطالعه مسمومیت رشدی قبل و بعد از تولد در موش‌های صحرایی با نقاط پایانی اضافی برای ارزیابی رشد استخوان با لانزوپرازول در دوزهای خوراکی 10 تا 100 میلی‌گرم بر کیلوگرم در روز (7/0 تا 4/6 برابر حداکثر دوز توصیه‌شده لانسوپرازول انسانی 30 میلی‌گرم بر اساس AUC [ناحیه تحت غلظت اندام‌زا در پلاسما) انجام شد. اثرات مادری مشاهده شده در 100 میلی گرم بر کیلوگرم در روز (6.4 برابر حداکثر دوز توصیه شده لانزوپرازول انسانی 30 میلی گرم بر اساس AUC) شامل افزایش دوره بارداری، کاهش افزایش وزن بدن در طول بارداری و کاهش مصرف غذا بود. تعداد مرده زایی در این دوز افزایش یافت که ممکن است ثانویه به سمیت مادری بوده باشد. وزن بدن نوزادان از روز 11 پس از زایمان با mg/kg 100 کاهش یافت. وزن استخوان ران، طول استخوان ران، و طول تاج استخوان ران در روز 21 پس از زایمان به میزان 100 میلی گرم بر کیلوگرم در روز کاهش یافت. ضخامت صفحه رشد در مردان 100 میلی گرم بر کیلوگرم در روز در روز 21 پس از زایمان کاهش یافت و در مردان 30 و 100 میلی گرم بر کیلوگرم در روز در سن 17 تا 18 هفتگی افزایش یافت. اثرات روی پارامترهای استخوانی با کاهش افزایش وزن بدن همراه بود.

8.2 Lactation Risk Summary There is no information regarding the presence of lansoprazole in human milk, the effects on the breastfed infant, or the effects on milk production. However, lansoprazole and its metabolites are present in rat milk. The developmental and health benefits of breastfeeding should be considered along with the mother’s clinical need for lansoprazole and any potential adverse effects on the breastfed child from lansoprazole or from the underlying maternal condition.

8.4 Pediatric Use The safety and effectiveness of lansoprazole have been established in pediatric patients one year to 17 years of age for short-term treatment of symptomatic GERD and erosive esophagitis. In clinical studies of symptomatic GERD and erosive esophagitis, lansoprazole was not administered beyond 12 weeks in patients one year to 11 years of age. It is not known if lansoprazole is safe and effective if used longer than the recommended duration. Do not exceed the recommended dose and duration of use in pediatric patients (see Juvenile Animal Toxicity Data). Lansoprazole was not effective in pediatric patients with symptomatic GERD one month to less than one year of age in a multicenter, double-blind, placebo-controlled study. Therefore, safety and effectiveness have not been established in patients less than one year of age. Nonclinical studies in juvenile rats have demonstrated an adverse effect of heart valve thickening and bone changes at lansoprazole doses higher than the maximum recommended equivalent human dose. Neonate to less than one year of age The pharmacokinetics of lansoprazole were studied in pediatric patients with GERD aged less than 28 days and one to 11 months. Compared to healthy adults receiving 30 mg, neonates had higher exposure (mean weight-based normalized AUC values 2.04 and 1.88 fold higher at doses of 0.5 and 1 mg/kg/day, respectively). Infants aged ≤10 weeks had clearance and exposure values that were similar to neonates. Infants aged greater than 10 weeks who received 1 mg/kg/day had mean AUC values that were similar to adults who received a 30 mg dose. Lansoprazole was not found to be effective in a US and Polish four week, multicenter, double-blind, placebo-controlled, parallel-group study of 162 patients between one month and less than 12 months of age with symptomatic GERD based on a medical history of crying/fussing/irritability associated with feedings who had not responded to conservative GERD management (i.e., nonpharmacologic intervention) for seven to 14 days. Patients received lansoprazole as a suspension daily (0.2 to 0.3 mg/kg/day in infants ≤10 weeks of age or 1.0 to 1.5 mg/kg/day in infants greater than 10 weeks or placebo) for up to four weeks of double-blind treatment. The primary efficacy endpoint was assessed by greater than 50% reduction from baseline in either the percent of feedings with a crying/fussing/irritability episode or the duration (minutes) of a crying/fussing/irritability episode within one hour after feeding. There was no difference in the percentage of responders between the lansoprazole pediatric suspension group and placebo group (54% in both groups). There were no adverse events reported in pediatric clinical studies (one month to less than 12 months of age) that were not previously observed in adults. Based on the results of the Phase 3 efficacy study, lansoprazole was not shown to be effective. Therefore, these results do not support the use of lansoprazole in treating symptomatic GERD in infants. One year to 11 years of age In an uncontrolled, open-label, US multicenter study, 66 pediatric patients (one year to 11 years of age) with GERD were assigned, based on body weight, to receive an initial dose of either lansoprazole 15 mg daily if ≤30 kg or lansoprazole 30 mg daily if greater than 30 kg administered for eight to 12 weeks. The lansoprazole dose was increased (up to 30 mg twice daily) in 24 of 66 pediatric patients after two or more weeks of treatment if they remained symptomatic. At baseline 85% of patients had mild to moderate overall GERD symptoms (assessed by investigator interview), 58% had non-erosive GERD and 42% had erosive esophagitis (assessed by endoscopy). After eight to 12 weeks of lansoprazole treatment, the intent-to-treat analysis demonstrated an approximate 50% reduction in frequency and severity of GERD symptoms. Twenty one of 27 erosive esophagitis patients were healed at eight weeks and 100% of patients were healed at 12 weeks by endoscopy ( Table 4). * At Week 8 or Week12 † Symptoms assessed by patients diary kept by caregiver. ‡ No data were available for four pediatric patients. Table 4: GERD Symptom Improvement and Erosive Esophagitis Healing Rates in Pediatric Patients Age 1 to 11 GERD Final Visit * % (n/N) Symptomatic GERD Improvement in Overall GERD Symptoms † 76% (47/62 ‡) Erosive Esophagitis Improvement in Overall GERD Symptoms † Healing Rate 81% (22/27) 100% (27/27) In a study of 66 pediatric patients in the age group one year to 11 years old after treatment with lansoprazole given orally in doses of 15 mg daily to 30 mg twice daily, increases in serum gastrin levels were similar to those observed in adult studies. Median fasting serum gastrin levels increased 89% from 51 pg/mL at baseline to 97 pg/mL [interquartile range (25th to 75th percentile) of 71 to 130 pg/mL] at the final visit. The pediatric safety of lansoprazole delayed-release capsules has been assessed in 66 pediatric patients aged one to 11 years of age. Of the 66 patients with GERD, 85% (56/66) took lansoprazole for eight weeks and 15% (10/66) took it for 12 weeks. The most frequently reported (two or more patients) treatment-related adverse reactions in patients one to 11 years of age (N=66) were constipation (5%) and headache (3%). Twelve years to 17 years of age In an uncontrolled, open-label, US multicenter study, 87 adolescent patients (12 years to 17 years of age) with symptomatic GERD were treated with lansoprazole for eight to 12 weeks. Baseline upper endoscopies classified these patients into two groups: 64 (74%) non-erosive GERD and 23 (26%) erosive esophagitis (EE). The non-erosive GERD patients received lansoprazole 15 mg daily for eight weeks and the EE patients received lansoprazole 30 mg daily for eight to 12 weeks. At baseline, 89% of these patients had mild to moderate overall GERD symptoms (assessed by investigator interviews). During eight weeks of lansoprazole treatment, adolescent patients experienced a 63% reduction in frequency and a 69% reduction in severity of GERD symptoms based on diary results. Twenty one of 22 (95.5%) adolescent erosive esophagitis patients were healed after eight weeks of lansoprazole treatment. One patient remained unhealed after 12 weeks of treatment (Table 5). * Symptoms assessed by patient diary (parents/caregivers as necessary). † No data available for five patients. ‡ Data from one healed patient was excluded from this analysis due to timing of final endoscopy. Table 5:GERD Symptom Improvement and Erosive Esophagitis Healing Rates in Pediatric Patients Age 12 to 17 GERD Final Visit % (n/N) Symptomatic GERD (All Patients) Improvement in Overall GERD Symptoms * 73.2%(60/82) † Non-erosive GERD Improvement in Overall GERD Symptoms * 71.2%(42/59) † Erosive Esophagitis Improvement in Overall GERD Symptoms * Healing rate ‡ 78.3%(18/23) 95.5%(21/22) ‡ In these 87 adolescent patients, increases in serum gastrin levels were similar to those observed in adult studies, median fasting serum gastrin levels increased 42% from 45 pg/mL at baseline to 64 pg/mL [interquartile range (25 th to 75 th percentile) of 44 to 88 pg/mL] at the final visit. (Normal serum gastrin levels are 25 to 111 pg/mL). The safety of lansoprazole delayed-release capsules has been assessed in these 87 adolescent patients. Of the 87 adolescent patients with GERD, 6% (5/87) took lansoprazole for less than six weeks, 93% (81/87) for six to 10 weeks , and 1% (1/87) for greater than 10 weeks. The most frequently reported (at least 3%) treatment-related adverse reactions in these patients were headache (7%), abdominal pain (5%), nausea (3%) and dizziness (3%). Treatment-related dizziness, reported in this prescribing information as occurring in less than 1% of adult patients, was reported in this study by three adolescent patients with non-erosive GERD, who had dizziness concurrently with other reactions (such as migraine, dyspnea, and vomiting). Juvenile Animal Toxicity Data Heart Valve Thickening In two oral toxicity studies, thickening of the mitral heart valve occurred in juvenile rats treated with lansoprazole. Heart valve thickening was observed primarily with oral dosing initiated on postnatal Day 7 (age equivalent to neonatal humans) and postnatal Day 14 (human age equivalent of approximately one year) at doses of 250 mg/kg/day and higher (at postnatal Day 7 and postnatal Day 14, respectively 6.2 times and 4.2 times the daily pediatric dose of 15 mg in pediatric patients age one to 11 years weighing 30 kg or less, based on AUC). The treatment durations associated with heart valve thickening ranged from 5 days to 8 weeks. The findings reversed or trended towards reversibility after a 4-week drug-free recovery period. The incidence of heart valve thickening after initiation of dosing on postnatal Day 21 (human age equivalent of approximately two years) was limited to a single rat (1/24) in groups given 500 mg/kg/day for 4 or 8 weeks (approximately 5.2 times the daily pediatric dose of 15 mg in pediatric patients age one to 11 years weighing 30 kg or less, based on AUC). Based on exposure margins, the risk of heart valve injury does not appear to be relevant to patients one year of age and older. Bone Changes In an eight-week oral toxicity study in juvenile rats with dosing initiated on postnatal Day 7, doses equal to or greater than 100 mg/kg/day (2.5 times the daily pediatric dose of 15 mg in children age one to 11 years weighing 30 kg or less, based on AUC) produced delayed growth, with impairment of weight gain observed as early as postnatal Day 10 (age equivalent to neonatal humans). At the end of treatment, the signs of impaired growth at 100 mg/kg/day and higher included reductions in body weight (14 to 44% compared to controls), absolute weight of multiple organs, femur weight, femur length, and crown-rump length. Femoral growth plate thickness was reduced only in males and only at the 500 mg/kg/day dose. The effects related to delayed growth persisted through the end of the four-week recovery period. Longer term data were not collected.

8.5 Geriatric Use Of the total number of patients (n=21,486) in clinical studies of lansoprazole 16% of patients were aged 65 years and over, while 4% were 75 years and over. No overall differences in safety or effectiveness were observed between these patients and younger patients and other reported clinical experience has not identified significant differences in responses between geriatric and younger patients, but greater sensitivity of some older individuals cannot be ruled out [see Clinical Pharmacology ( 12.3)] 8.6 Hepatic Impairment In patients with various degrees of chronic hepatic impairment the exposure to lansoprazole was increased compared to healthy subjects with normal hepatic function [see Clinical Pharmacology ( 12.3)] . No dosage adjustment for lansoprazole is necessary for patients with mild (Child-Pugh Class A) or moderate (Child-Pugh Class B) hepatic impairment. The recommended dosage is 15 mg orally daily in patients with severe hepatic impairment(Child-Pugh Class C) [see Dosage and Administration ( 2.3)].

12.1 Mechanism of Action Lansoprazole belongs to a class of antisecretory compounds, the substituted benzimidazoles, that suppress gastric acid secretion by specific inhibition of the (H +, K +)-ATPase enzyme system at the secretory surface of the gastric parietal cell. Because this enzyme system is regarded as the acid (proton) pump within the parietal cell, lansoprazole has been characterized as a gastric acid-pump inhibitor, in that it blocks the final step of acid production. This effect is dose-related and leads to inhibition of both basal and stimulated gastric acid secretion irrespective of the stimulus. Lansoprazole does not exhibit anticholinergic or histamine type-2 antagonist activity.

12.2 Pharmacodynamics Antisecretory Activity: After oral administration, lansoprazole was shown to significantly decrease the basal acid output and significantly increase the mean gastric pH and percent of time the gastric pH was greater than three and greater than four. Lansoprazole also significantly reduced meal-stimulated gastric acid output and secretion volume, as well as pentagastrin-stimulated acid output. In patients with hypersecretion of acid, lansoprazole significantly reduced basal and pentagastrin-stimulated gastric acid secretion. Lansoprazole inhibited the normal increases in secretion volume, acidity and acid output induced by insulin. The intragastric pH results of a five day, pharmacodynamic, crossover study of 15 mg and 30 mg of once daily lansoprazole are presented in Table 6: NOTE: An intragastric pH of greater than four reflects a reduction in gastric acid by 99%. * (p<0.05) vs baseline only. † (p<0.05) vs baseline and lansoprazole 15 mg. Table 6: Mean Antisecretory Effects After Single and Multiple Daily Lansoprazole Dosing Lansoprazole Parameter Baseline 15 mg 30 mg Value Day 1 Day 5 Day 1 Day 5 Mean 24 Hour pH 2.1 2.7 * 4.0 * 3.6 † 4.9 † Mean Nighttime pH 1.9 2.4 3.0 * 2.6 3.8 † % Time Gastric pH>3 18 33 * 59 * 51 † 72 † % Time Gastric pH>4 12 22 * 49 * 41 † 66 † After the initial dose in this study, increased gastric pH was seen within one to two hours with 30 mg of lansoprazole and two to three hours with 15 mg of lansoprazole. After multiple daily dosing, increased gastric pH was seen within the first hour post-dosing with 30 mg of lansoprazole and within one to two hours post-dosing with 15 mg of lansoprazole. Acid suppression may enhance the effect of antimicrobials in eradicating Helicobacter pylori ( H. pylori). The percentage of time gastric pH was elevated above five and six was evaluated in a crossover study of lansoprazole given daily, twice daily and three times daily (Table 7). * (p<0.05) vs lansoprazole 30 mg daily † (p<0.05) vs lansoprazole 30 mg daily, 15 mg and 30 mg twice daily. Table 7 : Mean Antisecretory Effects After Five Days of Twice Daily and Three Times Daily Dosing Lansoprazole Parameter 30 mg daily 15 mg twice daily 30 mg twice daily 30 mg three times daily % Time Gastric pH>5 43 47 59 * 77 † % Time Gastric pH>6 20 23 28 45 † The inhibition of gastric acid secretion as measured by intragastric pH gradually returned to normal over two to four days after multiple doses. There was no indication of rebound gastric acidity. Enterochromaffin-like (ECL) Cell Effects During lifetime exposure of rats with up to 150 mg/kg/day of lansoprazole dosed seven days per week, marked hypergastrinemia was observed followed by ECL cell proliferation and formation of carcinoid tumors, especially in female rats. Gastric biopsy specimens from the body of the stomach from approximately 150 patients treated continuously with lansoprazole for at least one year did not show evidence of ECL cell effects similar to those seen in rat studies. Longer term data are needed to rule out the possibility of an increased risk of the development of gastric tumors in patients receiving long-term therapy with lansoprazole [see Nonclinical Toxicology ( 13.1)]. Other Gastric Effects in Humans Lansoprazole did not significantly affect mucosal blood flow in the fundus of the stomach. Due to the normal physiologic effect caused by the inhibition of gastric acid secretion, a decrease of about 17% in blood flow in the antrum, pylorus, and duodenal bulb was seen. Lansoprazole significantly slowed the gastric emptying of digestible solids. Lansoprazole increased serum pepsinogen levels and decreased pepsin activity under basal conditions and in response to meal stimulation or insulin injection. As with other agents that elevate intragastric pH, increases in gastric pH were associated with increases in nitrate-reducing bacteria and elevation of nitrite concentration in gastric juice in patients with gastric ulcer. No significant increase in nitrosamine concentrations was observed. Serum Gastrin Effects In over 2100 patients, median fasting serum gastrin levels increased 50 to 100% from baseline but remained within normal range after treatment with 15 to 60 mg of oral lansoprazole. These elevations reached a plateau within two months of therapy and returned to pre-treatment levels within four weeks after discontinuation of therapy. Increased gastrin causes enterochromaffin-like cell hyperplasia and increased serum CgA levels. The increased CgA levels may cause false positive results in diagnostic investigations for neuroendocrine tumors [see Warnings and Precautions (5.9)]. Endocrine Effects Human studies for up to one year have not detected any clinically significant effects on the endocrine system. Hormones studied include testosterone, luteinizing hormone (LH), follicle stimulating hormone (FSH), sex hormone binding globulin (SHBG), dehydroepiandrosterone sulfate (DHEA-S), prolactin, cortisol, estradiol, insulin, aldosterone, parathormone, glucagon, thyroid stimulating hormone (TSH), triiodothyronine (T 3), thyroxine (T 4), and somatotropic hormone (STH). Lansoprazole in oral doses of 15 to 60 mg for up to one year had no clinically significant effect on sexual function. In addition, lansoprazole in oral doses of 15 to 60 mg for two to eight weeks had no clinically significant effect on thyroid function. In 24-month carcinogenicity studies in Sprague-Dawley rats with daily lansoprazole dosages up to 150 mg/kg, proliferative changes in the Leydig cells of the testes, including benign neoplasm, were increased compared to control rats. Other Effects No systemic effects of lansoprazole on the central nervous system, lymphoid, hematopoietic, renal, hepatic, cardiovascular, or respiratory systems have been found in humans. Among 56 patients who had extensive baseline eye evaluations, no visual toxicity was observed after lansoprazole treatment (up to 180 mg/day) for up to 58 months. After lifetime lansoprazole exposure in rats, focal pancreatic atrophy, diffuse lymphoid hyperplasia in the thymus, and spontaneous retinal atrophy were seen.

12.3 Pharmacokinetics Absorption: Lansoprazole delayed-release capsules contain an enteric-coated pellets formulation of lansoprazole(because lansoprazole is acid-labile), so that absorption of lansoprazole begins only after the pellets leave the stomach.The mean peak plasma levels of lansoprazole occur at approximately 1.7 hours. After a single-dose administration of 15 to 60 mg of oral lansoprazole, the peak plasma concentrations (Cmax) of lansoprazole and the area under the plasma concentration curves (AUCs) of lansoprazole were approximately proportional to the administered dose. Lansoprazole does not accumulate and its pharmacokinetics are unaltered by multiple dosing. The absolute bioavailability is over 80%. In healthy subjects, the mean (±SD) plasma half-life was 1.5 (±1.0) hours. Both the Cmax and AUC are diminished by about 50 to 70% if lansoprazole is given 30 minutes after food, compared to the fasting condition. There is no significant food effect if lansoprazole is given before meals. Distribution: Lansoprazole is 97% bound to plasma proteins. Plasma protein binding is constant over the concentration range of 0.05 to 5 mcg/mL. Elimination: Metabolism: Lansoprazole is extensively metabolized in the liver. Two metabolites have been identified in measurable quantities in plasma (the hydroxylated sulfinyl and sulfone derivatives of lansoprazole). These metabolites have very little or no antisecretory activity. Lansoprazole is thought to be transformed into two active species which inhibit acid secretion by blocking the proton pump [(H +, K +)-ATPase enzyme system] at the secretory surface of the gastric parietal cell. The two active species are not present in the systemic circulation. The plasma elimination half-life of lansoprazole is less than two hours while the acid inhibitory effect lasts more than 24 hours. Therefore, the plasma elimination half-life of lansoprazole does not reflect its duration of suppression of gastric acid secretion. Excretion:Following single-dose oral administration of lansoprazole, virtually no unchanged lansoprazole was excreted in the urine. In one study, after a single oral dose of 14C-lansoprazole, approximately one-third of the administered radiation was excreted in the urine and two-thirds was recovered in the feces. This implies a significant biliary excretion of the lansoprazole metabolites. Specific Populations Pediatric Patients: One to 17 years of age The pharmacokinetics of lansoprazole were studied in pediatric patients with GERD aged one to 11 years and 12 to 17 years in two separate clinical studies. In children aged one to 11 years, lansoprazole was dosed 15 mg daily for subjects weighing ≤ 30 kg and 30 mg daily for subjects weighing greater than 30 kg. Mean C max and AUC values observed on Day 5 of dosing were similar between the two dose groups and were not affected by weight or age within each weight-adjusted dose group used in the study. In adolescent subjects aged 12 to 17 years, subjects were randomized to receive lansoprazole at 15 mg or 30 mg daily. Mean C max and AUC values of lansoprazole were not affected by body weight or age; and nearly dose-proportional increases in mean C max and AUC values were observed between the two dose groups in the study. Overall, lansoprazole pharmacokinetics in pediatric patients aged one to 17 years were similar to those observed in healthy adult subjects. Geriatric Patients: The clearance of lansoprazole is decreased in the elderly, with elimination half-life increased approximately 50 to 100%. Because the mean half-life in the elderly remains between 1.9 to 2.9 hours, repeated once daily dosing does not result in accumulation of lansoprazole. Peak plasma levels were not increased in the elderly [see Use in Specific Populations ( 8.5)]. Male and Female Patients: In a study comparing 12 male and six female human subjects who received lansoprazole, no sex-related differences were found in pharmacokinetics and intragastric pH results. Racial or Ethnic Groups: The pooled mean pharmacokinetic parameters of lansoprazole from twelve U.S. studies (N=513) were compared to the mean pharmacokinetic parameters from two Asian studies (N=20). The mean AUCs of lansoprazole in Asian subjects were approximately twice those seen in pooled U.S. data; however, the inter-individual variability was high. The Cmax values were comparable. Patients with Renal Impairment: In patients with severe renal impairment, plasma protein binding decreased by 1 to 1.5% after administration of 60 mg of lansoprazole. Patients with renal impairment had a shortened elimination half-life and decreased total AUC (free and bound). The AUC for free lansoprazole in plasma, however, was not related to the degree of renal impairment; and the C max and T max (time to reach the maximum concentration) were not different than the C max and T max from subjects with normal renal function. Therefore, the pharmacokinetics of lansoprazole were not clinically different in patients with mild, moderate or severe renal impairment compared to healthy subjects with normal renal function. Patients with Hepatic Impairment: In patients with mild (Child-Pugh Class A) or moderate (Child-Pugh Class B) hepatic impairment there was an approximate 3-fold increase in mean AUC compared to healthy subjects with normal hepatic function following multiple oral doses of 30 mg lansoprazole delayed-release capsules for seven days. The corresponding mean plasma half-life of lansoprazole was prolonged from 1.5 to four hours (Child-Pugh A) or five hours (Child-Pugh B). In patients with compensated and decompensated cirrhosis, there was an approximate 6- and 5-fold increase in AUC, respectively, compared to healthy subjects with normal hepatic function following a single oral dose of 30 mg lansoprazole delayed-release capsules [see Dosage and Administration ( 2.3), Use in Specific Populations ( 8.6)]. Drug Interactions Studies Effect of Lansoprazole on Other Drugs Cytochrome P450 Interactions: Lansoprazole is metabolized through the cytochrome P 450 system, specifically through the CYP3A and CYP2C19 isozymes. Studies have shown that lansoprazole does not have clinically significant interactions with other drugs metabolized by the cytochrome P 450 system, such as warfarin, antipyrine, indomethacin, ibuprofen, phenytoin, propranolol, prednisone, diazepam, or clarithromycin in healthy subjects. These compounds are metabolized through various cytochrome P 450 isozymes including CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, and CYP3A. Theophylline: When lansoprazole was administered concomitantly with theophylline (CYP1A2, CYP3A), a minor increase (10%) in the clearance of theophylline was seen. Because of the small magnitude and the direction of the effect on theophylline clearance, this interaction is unlikely to be of clinical concern. [see Drug Interactions ( 7)]. Methotrexate and 7-hydroxymethotrexate: In an open-label, single-arm,eight day, pharmacokinetic study of 28 adult rheumatoid arthritis patients (who required the chronic use of 7.5 to 15 mg of methotrexate given weekly), administration of seven days of naproxen 500 mg twice daily and lansoprazole 30 mg daily had no effect on the pharmacokinetics of methotrexate and 7-hydroxymethotrexate. While this study was not designed to assess the safety of this combination of drugs, no major adverse reactions were noted. However, this study was conducted with low doses of methotrexate. A drug interaction study with high doses of methotrexate has not been conducted. [see Warnings and Precautions (5.10)]. Amoxicillin: Lansoprazole has also been shown to have no clinically significant interaction with amoxicillin. Sucralfate: In a single-dose crossover study examining lansoprazole delayed release capsules 30 mg administered alone and concomitantly with sucralfate 1 gram, absorption of lansoprazole was delayed and the bioavailability was reduced by 17% when administered concomitantly with sucralfate [see Dosage and Administration ( 2.4), Drug Interactions ( 7)]. Antacids: In clinical trials, antacids were administered concomitantly with lansoprazole delayed release capsules and there was no evidence of a change in the efficacy of lansoprazole. Clopidogrel: Clopidogrel is metabolized to its active metabolite in part by CYP2C19. A study of healthy subjects who were CYP2C19 extensive metabolizers, receiving once daily administration of clopidogrel 75 mg alone or concomitantly with lansoprazole 30 mg (n=40), for nine days was conducted. The mean AUC of the active metabolite of clopidogrel was reduced by approximately 14% (mean AUC ratio was 86%, with 90% CI of 80 to 92%) when lansoprazole was co-administered compared to administration of clopidogrel alone. Pharmacodynamic parameters were also measured and demonstrated that the change in inhibition of platelet aggregation (induced by 5 mcM ADP) was related to the change in the exposure to clopidogrel active metabolite. The effect on exposure to the active metabolite of clopidogrel and on clopidogrel-induced platelet inhibition is not considered clinically important. Effect of Other Drugs on Lansoprazole Because lansoprazole is metabolized by CYP2C19 and CYP3A4, inducers and inhibitors of these enzymes may potentially alter exposure of lansoprazole.

12.4 Microbiology Microbiology Lansoprazole, clarithromycin and/or amoxicillin have been shown to be active against most strains of Helicobacter pylori in vitro and in clinical infections [see Warnings and Precautions ( 5.9)]. Helicobacter pylori Pretreatment Resistance Clarithromycin pre-treatment resistance (≥2.0 mcg/mL) was 9.5% (91/960) by E-test and 11.3% (12/106) by agar dilution in the dual and triple therapy clinical trials (M93-125, M93-130, M93-131, M95-392, and M95-399). Amoxicillin pre-treatment susceptible isolates (≤0.25 mcg/mL) occurred in 97.8% (936/957) and 98.0% (98/100) of the patients in the dual and triple therapy clinical trials by E-test and agar dilution, respectively. Twenty one of 957 patients (2.2%) by E-test, and two of 100 patients (2.0%) by agar dilution, had amoxicillin pre-treatment MICs of greater than 0.25 mcg/mL. One patient on the 14 day triple therapy regimen had an unconfirmed pre-treatment amoxicillin minimum inhibitory concentration (MIC) of greater than 256 mcg/mL by E-test and the patient was eradicated of H. pylori (Table 8). Table 8: Clarithromycin Susceptibility Test Results and Clinical/Bacteriological Outcomes * * Includes only patients with pre-treatment clarithromycin susceptibility test results † Susceptible (S) MIC ≤ 0.25 mcg/mL, Intermediate (I) MIC 0.5 to 1.0 mcg/mL, Resistant (R) MIC ≥ 2 mcg/mL Clarithromycin Pre-treatment Results Clarithromycin Post-treatment Results H. pylori negative – eradicated H. pylori positive –not Eradicated Post-treatment susceptibility results S † I † R † No MIC Triple Therapy 14 Day (lansoprazole 30 mg twice daily/amoxicillin 1 g twice daily/ clarithromycin 500 mg twice daily) (M95-399, M93-131, M95-392) Susceptible † 112 105 7 Intermediate † 3 3 Resistant † 17 6 7 4 Triple Therapy 10 Day (lansoprazole 30 mg twice daily/amoxicillin 1 g twice daily/clarithromycin 500 mg twice daily) (M95-399) Susceptible † 42 40 1 1 Intermediate † Resistant † 4 1 3 Patients not eradicated of H. pylori following lansoprazole/amoxicillin/clarithromycin triple therapy will likely have clarithromycin resistant H. pylori. Therefore, for those patients who fail therapy, clarithromycin susceptibility testing should be done when possible. Patients with clarithromycin resistant H.pylori should not be treated with lansoprazole/amoxicillin/ clarithromycin triple therapy or with regimens which include clarithromycin as the sole antimicrobial agent. Amoxicillin Susceptibility Test Results and Clinical/Bacteriological Outcomes: In the dual and triple therapy clinical trials, 82.6% (195/236) of the patients that had pre-treatment amoxicillin susceptible MICs (≤0.25 mcg/mL) were eradicated of H. pylori. Of those with pre-treatment amoxicillin MICs of greater than 0.25 mcg/mL, three of six had the H. pylori eradicated. A total of 30% (21/70) of the patients failed lansoprazole 30 mg three times daily/amoxicillin 1 g three times daily dual therapy and a total of 12.8% (22/172) of the patients failed the 10 and 14 day triple therapy regimens. Post-treatment susceptibility results were not obtained on 11 of the patients who failed therapy. Nine of the 11 patients with amoxicillin post-treatment MICs that failed the triple therapy regimen also had clarithromycin resistant H. pylori isolates. Susceptibility Test for Helicobacter pylori: For susceptibility testing information about Helicobacter pylori, see Microbiology section in prescribing information for clarithromycin and amoxicillin.