لووفلوکساسین

لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد برای درمان بزرگسالان (بالای 18 سال) با عفونت های خفیف، متوسط ​​و شدید ناشی از ایزوله های حساس از میکروارگانیسم های تعیین شده در شرایط ذکر شده در این بخش اندیکاسیون دارد. لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد زمانی نشان داده می‌شود که تزریق داخل وریدی مسیر مفیدی را برای بیمار ارائه دهد (به عنوان مثال، بیمار نمی‌تواند فرم دوز خوراکی را تحمل کند). لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد یک آنتی باکتریال فلوروکینولون است که در بزرگسالان (بالای 18 سال) با عفونت‌های ناشی از باکتری‌های حساس و تعیین‌شده نشان داده شده است (1، 12.4).

• پنومونی: بیمارستانی (1.1) و اکتسابی از جامعه (1.2، 1.3)
• عفونت های پوست و ساختار پوست: پیچیده (1.4) و بدون عارضه (1.5)
• پروستاتیت باکتریایی مزمن (1.6)
• سیاه زخم استنشاقی، پس از مواجهه ( 1.7 )
• طاعون (1.8)
• عفونت های دستگاه ادراری: پیچیده (1.9، 1.10) و بدون عارضه (1.12)
• پیلونفریت حاد (1.11)
• تشدید باکتریایی حاد برونشیت مزمن (1.13)
• سینوزیت حاد باکتریایی (1.14)

1.1 پنومونی بیمارستانی لووفلوکساسین در 5% دکستروز تزریقی برای درمان پنومونی بیمارستانی ناشی از استافیلوکوکوس اورئوس حساس به متی سیلین، سودوموناس آئروژینوزا، سراتیا مارسسنس، اشریشیا کلی، کلبسیلا اینفلونوم، کلبسیلا، کلبسیلائم و کلبسیلائم استفاده می شود. استرپتوکوک پنومونیه. درمان کمکی باید طبق علائم بالینی استفاده شود. در مواردی که سودوموناس آئروژینوزا یک پاتوژن مستند یا احتمالی است، درمان ترکیبی با بتالاکتام ضد کاذب توصیه می شود [به مطالعات بالینی (14.1) مراجعه کنید].

1.2 پنومونی اکتسابی از جامعه: رژیم درمانی 7 تا 14 روزه لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد برای درمان پنومونی اکتسابی از جامعه ناشی از استافیلوکوکوس اورئوس حساس به متی سیلین، استرپتوکوک پنومونیه (از جمله استرپتوکوکوس مقاوم به چند دارو)، استرپتوکوکوس پیپتوکوکوس [MDRONEUMP]. آنفولانزا، هموفیلوس پاراآنفلوانزا، کلبسیلا پنومونیه، موراکسلا کاتارالیس، کلامیدوفیلا پنومونیه، لژیونلا پنوموفیلا، یا مایکوپلاسما پنومونیه [نگاه کنید به دوز و نحوه تجویز (2.1) و مطالعات بالینی (14.2)]. ایزوله های MDRSP ایزوله های مقاوم به دو یا چند مورد از آنتی باکتریال های زیر هستند: پنی سیلین (MIC ≥ 2 میکروگرم در میلی لیتر)، سفالوسپورین های نسل دوم، مانند سفوروکسیم، ماکرولیدها، تتراسایکلین ها و تری متوپریم/سولفامتوکسازول.

1.3 پنومونی اکتسابی از جامعه: رژیم درمانی 5 روزه لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد برای درمان پنومونی اکتسابی از جامعه ناشی از استرپتوکوک پنومونیه (به استثنای ایزوله های مقاوم به چند دارو [MDRSP])، هموفیلوس آنفولانزا، هموفیلوس آنفلوآنزا، هموفیلوس، مایوفیلوس، پارائونیوم، اندیکاسیون دارد. Chlamydophila pneumoniae [دوز و نحوه تجویز (2.1) و مطالعات بالینی (14.3) را ببینید].

1.4 عفونت های پیچیده پوستی و ساختاری پوست تزریق لووفلوکساسین در دکستروز 5 درصد برای درمان عفونت های پیچیده پوست و ساختار پوست به دلیل استافیلوکوکوس اورئوس حساس به متی سیلین، انتروکوکوس فکالیس، استرپتوکوک پیوژنز، یا پروتئوس پیوژنز (5.5) میرابیل (Proteeus.

1.5 عفونت های پوست و ساختار پوست بدون عارضه تزریق لووفلوکساسین در دکستروز 5 درصد برای درمان عفونت های پوستی و ساختار پوستی بدون عارضه (خفیف تا متوسط) از جمله آبسه، سلولیت، فورونکل ها، زرد زخم، پیودرما، عفونت های زخم، استافیلوکسیلین یا سوسیس آکوسپت به دلیل استاتوفلوکسیبل، یا عفونت های زخم ناشی از میتی سیکلوس استفاده می شود. استرپتوکوک پیوژنز.

1.6 پروستاتیت باکتریایی مزمن لووفلوکساسین در 5% دکستروز تزریقی برای درمان پروستاتیت باکتریایی مزمن ناشی از اشریشیا کلی، انتروکوکوس فکالیس یا استافیلوکوک اپیدرمیدیس حساس به متی سیلین نشان داده شده است [به مطالعات بالینی مراجعه کنید (14.6)].

1.7 سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض) لووفلوکساسین در دکستروز 5 درصد تزریق برای سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض) برای کاهش بروز یا پیشرفت بیماری به دنبال قرار گرفتن در معرض باسیلوس آنتراسیس آئروسل نشان داده شده است. اثربخشی لووفلوکساسین بر اساس غلظت های پلاسمایی به دست آمده در انسان است، یک نقطه پایانی جایگزین که به احتمال معقولی می تواند مزایای بالینی را پیش بینی کند. لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد برای پیشگیری پس از مواجهه از سیاه‌ زخم استنشاقی روی انسان آزمایش نشده است. ایمنی لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد در بزرگسالان برای مدت درمان بیش از 28 روز یا در بیماران اطفال برای مدت درمان بیش از 14 روز مطالعه نشده است. درمان طولانی‌مدت لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد تنها زمانی باید استفاده شود که سود آن بیشتر از خطر باشد [به دوز و نحوه تجویز (2.1، 2.2) و مطالعات بالینی (14.9) مراجعه کنید.

1.8 طاعون لووفلوکساسین در 5% دکستروز تزریقی برای درمان طاعون، از جمله طاعون پنومونی و سپتی سمیک، به دلیل یرسینیا پستیس (Y. pestis) و پیشگیری از طاعون در بزرگسالان و کودکان 6 ماهه به بالا اندیکاسیون دارد. مطالعات اثربخشی لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد در انسان مبتلا به طاعون به دلایل اخلاقی و امکان سنجی انجام نشد. بنابراین، تأیید این اندیکاسیون بر اساس یک مطالعه اثربخشی انجام شده در حیوانات بود [به دوز و نحوه تجویز (2.1، 2.2) و مطالعات بالینی (14.10) مراجعه کنید].

1.9 عفونت های پیچیده دستگاه ادراری: رژیم درمانی 5 روزه لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد برای درمان عفونت های پیچیده دستگاه ادراری ناشی از اشریشیا کلی، کلبسیلا پنومونیه یا پروتئوس میرابیلیس اندیکاسیون دارد.

1.10 عفونت های پیچیده دستگاه ادراری: رژیم درمانی 10 روزه لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد برای درمان عفونت های پیچیده مجاری ادراری (خفیف تا متوسط) ناشی از انتروکوکوس فکالیس، انتروباکتر کلوآکا، پروانه، اشکیومنیا، پروفلوکساسین استفاده می شود. mirabilis یا Pseudomonas aeruginosa [مطالعات بالینی (14.8) را ببینید].

1.11 پیلونفریت حاد: رژیم درمانی 5 یا 10 روزه لووفلوکساسین در 5% دکستروز تزریقی برای درمان پیلونفریت حاد ناشی از اشرشیاکلی، از جمله موارد با باکتریمی همزمان، نشان داده شده است [به مطالعات بالینی (14.7، 14) مراجعه کنید.

1.12 عفونت های مجاری ادراری بدون عارضه تزریق لووفلوکساسین در دکستروز 5 درصد برای درمان عفونت های بدون عارضه دستگاه ادراری (خفیف تا متوسط) ناشی از اشریشیا کلی، کلبسیلا پنومونیه یا استافیلوکوکوس ساپروفیتیکوس اندیکاسیون دارد. از آنجایی که فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با عوارض جانبی جدی همراه بوده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1 - 5.15) مراجعه کنید] و برای برخی از بیماران عفونت بدون عارضه دستگاه ادراری خود محدود شونده است، لووفلوکساسین را در 5 درصد درمان تزریقی دکسترو غیرعارضه ذخیره کنید. بیمارانی که درمان جایگزین ندارند گزینه ها

1.13 تشدید باکتریایی حاد برونشیت مزمن تزریق لووفلوکساسین در دکستروز 5% برای درمان تشدید باکتریایی حاد برونشیت مزمن (ABECB) به دلیل استافیلوکوکوس اورئوس حساس به متی سیلین، استرپتوکوک پنومونیوموفیلئوس، هافلوئوس، هافلوئم و هافلوئم استفاده می شود. پاراآنفلوآنزا یا Moraxella catarrhalis. از آنجایی که فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با عوارض جانبی جدی همراه بوده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1 - 5.15) مراجعه کنید] و برای برخی از بیماران ABECB خود محدودکننده است، لووفلوکساسین را برای درمان ABECB در بیمارانی که هیچ گزینه درمانی جایگزینی ندارند، ذخیره کنید.

1.14 سینوزیت حاد باکتریایی: رژیم های درمانی 5 روزه و 10 تا 14 روزه تزریق لووفلوکساسین در دکستروز 5 درصد برای درمان سینوزیت باکتریایی حاد (ABS) به دلیل استرپتوکوک پنومونیه، هموفیلوس آنفلوآنزایالسلادیس، یا استرپتوکوکوس، 14.4)]. از آنجایی که فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با عوارض جانبی جدی همراه بوده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1 - 5.15) مراجعه کنید] و برای برخی از بیماران ABS خود محدودکننده است، لووفلوکساسین را در 5 درصد تزریق دکستروز برای بیمارانی که درمان جایگزینی ندارند، ذخیره کنید.

1.15 استفاده برای کاهش رشد باکتری های مقاوم به دارو و حفظ اثربخشی لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد و سایر داروهای ضد باکتریایی، لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد باید فقط برای درمان یا پیشگیری از عفونت هایی استفاده شود که ثابت شده یا به شدت مشکوک به ایجاد باکتری های حساس هستند. هنگامی که اطلاعات کشت و حساسیت در دسترس است، باید در انتخاب یا اصلاح درمان ضد باکتریایی در نظر گرفته شود. در غیاب چنین داده‌هایی، اپیدمیولوژی موضعی و الگوهای حساسیت ممکن است به انتخاب تجربی درمان کمک کند. کشت و آزمایش حساسیت برای جداسازی و شناسایی ارگانیسم‌های عامل عفونت و تعیین حساسیت آنها به لووفلوکساسین، باید قبل از درمان، آزمایش‌های کشت و حساسیت مناسب انجام شود [به میکروبیولوژی (12.4) مراجعه کنید. درمان با لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% ممکن است قبل از مشخص شدن نتایج این آزمایشات آغاز شود. هنگامی که نتایج در دسترس هستند، درمان مناسب باید انتخاب شود. مانند سایر داروهای این دسته، برخی از ایزوله‌های سودوموناس آئروژینوزا ممکن است نسبتاً سریع در طول درمان با لووفلوکساسین مقاومت ایجاد کنند. کشت و آزمایش حساسیت که به طور دوره ای در طول درمان انجام می شود، اطلاعاتی در مورد حساسیت مستمر پاتوژن ها به عامل ضد میکروبی و همچنین ظهور احتمالی مقاومت باکتریایی ارائه می دهد.

1.1 پنومونی بیمارستانی لووفلوکساسین در 5% دکستروز تزریقی برای درمان پنومونی بیمارستانی ناشی از استافیلوکوکوس اورئوس حساس به متی سیلین، سودوموناس آئروژینوزا، سراتیا مارسسنس، اشریشیا کلی، کلبسیلا اینفلونوم، کلبسیلا، کلبسیلائم و کلبسیلائم استفاده می شود. استرپتوکوک پنومونیه. درمان کمکی باید طبق علائم بالینی استفاده شود. در مواردی که سودوموناس آئروژینوزا یک پاتوژن مستند یا احتمالی است، درمان ترکیبی با بتالاکتام ضد کاذب توصیه می شود [به مطالعات بالینی (14.1) مراجعه کنید].

1.2 پنومونی اکتسابی از جامعه: رژیم درمانی 7 تا 14 روزه لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد برای درمان پنومونی اکتسابی از جامعه ناشی از استافیلوکوکوس اورئوس حساس به متی سیلین، استرپتوکوک پنومونیه (از جمله استرپتوکوکوس مقاوم به چند دارو)، استرپتوکوکوس پیپتوکوکوس [MDRONEUMP]. آنفولانزا، هموفیلوس پاراآنفلوانزا، کلبسیلا پنومونیه، موراکسلا کاتارالیس، کلامیدوفیلا پنومونیه، لژیونلا پنوموفیلا، یا مایکوپلاسما پنومونیه [نگاه کنید به دوز و نحوه تجویز (2.1) و مطالعات بالینی (14.2)]. ایزوله های MDRSP ایزوله های مقاوم به دو یا چند مورد از آنتی باکتریال های زیر هستند: پنی سیلین (MIC ≥ 2 میکروگرم در میلی لیتر)، سفالوسپورین های نسل دوم، مانند سفوروکسیم، ماکرولیدها، تتراسایکلین ها و تری متوپریم/سولفامتوکسازول.

1.3 پنومونی اکتسابی از جامعه: رژیم درمانی 5 روزه لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد برای درمان پنومونی اکتسابی از جامعه ناشی از استرپتوکوک پنومونیه (به استثنای ایزوله های مقاوم به چند دارو [MDRSP])، هموفیلوس آنفولانزا، هموفیلوس آنفلوآنزا، هموفیلوس، مایوفیلوس، پارائونیوم، اندیکاسیون دارد. Chlamydophila pneumoniae [دوز و نحوه تجویز (2.1) و مطالعات بالینی (14.3) را ببینید].

1.4 عفونت های پیچیده پوستی و ساختاری پوست تزریق لووفلوکساسین در دکستروز 5 درصد برای درمان عفونت های پیچیده پوست و ساختار پوست به دلیل استافیلوکوکوس اورئوس حساس به متی سیلین، انتروکوکوس فکالیس، استرپتوکوک پیوژنز، یا پروتئوس پیوژنز (5.5) میرابیل (Proteeus.

1.5 عفونت های پوست و ساختار پوست بدون عارضه تزریق لووفلوکساسین در دکستروز 5 درصد برای درمان عفونت های پوستی و ساختار پوستی بدون عارضه (خفیف تا متوسط) از جمله آبسه، سلولیت، فورونکل ها، زرد زخم، پیودرما، عفونت های زخم، استافیلوکسیلین یا سوسیس آکوسپت به دلیل استاتوفلوکسیبل، یا عفونت های زخم ناشی از میتی سیکلوس استفاده می شود. استرپتوکوک پیوژنز.

1.6 پروستاتیت باکتریایی مزمن لووفلوکساسین در 5% دکستروز تزریقی برای درمان پروستاتیت باکتریایی مزمن ناشی از اشریشیا کلی، انتروکوکوس فکالیس یا استافیلوکوک اپیدرمیدیس حساس به متی سیلین نشان داده شده است [به مطالعات بالینی مراجعه کنید (14.6)].

1.7 سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض) لووفلوکساسین در دکستروز 5 درصد تزریق برای سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض) برای کاهش بروز یا پیشرفت بیماری به دنبال قرار گرفتن در معرض باسیلوس آنتراسیس آئروسل نشان داده شده است. اثربخشی لووفلوکساسین بر اساس غلظت های پلاسمایی به دست آمده در انسان است، یک نقطه پایانی جایگزین که به احتمال معقولی می تواند مزایای بالینی را پیش بینی کند. لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد برای پیشگیری پس از مواجهه از سیاه‌ زخم استنشاقی روی انسان آزمایش نشده است. ایمنی لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد در بزرگسالان برای مدت درمان بیش از 28 روز یا در بیماران اطفال برای مدت درمان بیش از 14 روز مطالعه نشده است. درمان طولانی‌مدت لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد تنها زمانی باید استفاده شود که سود آن بیشتر از خطر باشد [به دوز و نحوه تجویز (2.1، 2.2) و مطالعات بالینی (14.9) مراجعه کنید.

1.8 طاعون لووفلوکساسین در 5% دکستروز تزریقی برای درمان طاعون، از جمله طاعون پنومونی و سپتی سمیک، به دلیل یرسینیا پستیس (Y. pestis) و پیشگیری از طاعون در بزرگسالان و کودکان 6 ماهه به بالا اندیکاسیون دارد. مطالعات اثربخشی لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد در انسان مبتلا به طاعون به دلایل اخلاقی و امکان سنجی انجام نشد. بنابراین، تأیید این اندیکاسیون بر اساس یک مطالعه اثربخشی انجام شده در حیوانات بود [به دوز و نحوه تجویز (2.1، 2.2) و مطالعات بالینی (14.10) مراجعه کنید].

1.9 عفونت های پیچیده دستگاه ادراری: رژیم درمانی 5 روزه لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد برای درمان عفونت های پیچیده دستگاه ادراری ناشی از اشریشیا کلی، کلبسیلا پنومونیه یا پروتئوس میرابیلیس اندیکاسیون دارد.

1.10 عفونت های پیچیده دستگاه ادراری: رژیم درمانی 10 روزه لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد برای درمان عفونت های پیچیده مجاری ادراری (خفیف تا متوسط) ناشی از انتروکوکوس فکالیس، انتروباکتر کلوآکا، پروانه، اشکیومنیا، پروفلوکساسین استفاده می شود. mirabilis یا Pseudomonas aeruginosa [مطالعات بالینی (14.8) را ببینید].

1.11 پیلونفریت حاد: رژیم درمانی 5 یا 10 روزه لووفلوکساسین در 5% دکستروز تزریقی برای درمان پیلونفریت حاد ناشی از اشرشیاکلی، از جمله موارد با باکتریمی همزمان، نشان داده شده است [به مطالعات بالینی (14.7، 14) مراجعه کنید.

1.12 عفونت های مجاری ادراری بدون عارضه تزریق لووفلوکساسین در دکستروز 5 درصد برای درمان عفونت های بدون عارضه دستگاه ادراری (خفیف تا متوسط) ناشی از اشریشیا کلی، کلبسیلا پنومونیه یا استافیلوکوکوس ساپروفیتیکوس اندیکاسیون دارد. از آنجایی که فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با عوارض جانبی جدی همراه بوده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1 - 5.15) مراجعه کنید] و برای برخی از بیماران عفونت بدون عارضه دستگاه ادراری خود محدود شونده است، لووفلوکساسین را در 5 درصد درمان تزریقی دکسترو غیرعارضه ذخیره کنید. بیمارانی که درمان جایگزین ندارند گزینه ها

1.13 تشدید باکتریایی حاد برونشیت مزمن تزریق لووفلوکساسین در دکستروز 5% برای درمان تشدید باکتریایی حاد برونشیت مزمن (ABECB) به دلیل استافیلوکوکوس اورئوس حساس به متی سیلین، استرپتوکوک پنومونیوموفیلئوس، هافلوئوس، هافلوئم و هافلوئم استفاده می شود. پاراآنفلوآنزا یا Moraxella catarrhalis. از آنجایی که فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با عوارض جانبی جدی همراه بوده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1 - 5.15) مراجعه کنید] و برای برخی از بیماران ABECB خود محدودکننده است، لووفلوکساسین را برای درمان ABECB در بیمارانی که هیچ گزینه درمانی جایگزینی ندارند، ذخیره کنید.

1.14 سینوزیت حاد باکتریایی: رژیم های درمانی 5 روزه و 10 تا 14 روزه تزریق لووفلوکساسین در دکستروز 5 درصد برای درمان سینوزیت باکتریایی حاد (ABS) به دلیل استرپتوکوک پنومونیه، هموفیلوس آنفلوآنزایالسلادیس، یا استرپتوکوکوس، 14.4)]. از آنجایی که فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با عوارض جانبی جدی همراه بوده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1 - 5.15) مراجعه کنید] و برای برخی از بیماران ABS خود محدودکننده است، لووفلوکساسین را در 5 درصد تزریق دکستروز برای بیمارانی که درمان جایگزینی ندارند، ذخیره کنید.

• دوز در بیماران با عملکرد کلیوی نرمال ( 2.1 ) نوع عفونت دوز هر 24 ساعت مدت (روزها) پنومونی بیمارستانی (1.1) 750 میلی گرم 7 تا 14 پنومونی اکتسابی از جامعه (1.2) 500 میلی گرم 7 تا 14 میلی گرم 7 تا 14 P305 جامعه-Acquiared عفونت های پیچیده پوست و ساختار پوست (SSSI) (1.6) 750 میلی گرم 7 تا 14 SSSI بدون عارضه (1.7) 500 میلی گرم 7 تا 10 پروستاتیت باکتریایی مزمن ( 1.8 ) 500 میلی گرم 28 سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض) ( 1.13 ) بزرگسالان و بیماران اطفال > 50 کیلوگرم بیماران اطفال < 50 کیلوگرم و سن ≥ 6 ماهگی 500 میلی گرم 8 میلی گرم بر کیلوگرم در هر روز (60 میلی گرم در هر کیلوگرم هر روز 14.6 بیشتر نباشد) ) بزرگسالان و بیماران اطفال > 50 کیلوگرم کودکان کودکان با وزن کمتر از 50 کیلوگرم و سن ≥ 6 ماه 500 میلی گرم 8 میلی گرم بر کیلوگرم دو بار در روز (حداکثر از 250 میلی گرم در دوز) 10 تا 14 10 تا 14 دستگاه ادراری عارضه دار عفونت (1.9) یا پیلونفریت حاد (1.11) 750 میلی گرم 5 عفونت مجاری ادراری پیچیده (1.10) یا پیلونفریت حاد (1.11) 250 میلی گرم 10 عفونت ادراری بدون عارضه 3.10 میلی گرم عفونت ادراری Acute (1.10) برونشیت مزمن (1.5) 500 میلی گرم 7 سینوزیت باکتریال حاد (1.4) 750 میلی گرم 5500 میلی گرم 10 تا 14 دوز را برای کلیرانس کراتینین کمتر از 50 میلی لیتر در دقیقه تنظیم کنید (2.3، 8.6، 12.3) تزریق IV، Premix: فقط انفوزیون آهسته IV، بیش از 60 یا 90 دقیقه بسته به دوز. از تزریق سریع یا بولوس IV خودداری کنید (2.5) با سایر داروهای خط IV (2.6) مخلوط نکنید.

2.1 دوز در بیماران بزرگسال با عملکرد طبیعی کلیه دوز معمول لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% 250 میلی گرم یا 500 میلی گرم است که به صورت انفوزیون آهسته طی 60 دقیقه هر 24 ساعت یا 750 میلی گرم با انفوزیون آهسته هر 24 ساعت یا 750 میلی گرم با انفوزیون آهسته در 90 دقیقه تجویز می شود. برای بیماران با کلیرانس کراتینین ≥ 50 میلی لیتر در دقیقه. برای بیماران با کلیرانس کراتینین کمتر از 50 میلی لیتر در دقیقه، تنظیم رژیم دوز مورد نیاز است [دوز و نحوه تجویز (2.3) را ببینید]. جدول 1: دوز در بیماران بزرگسال با عملکرد طبیعی کلیه (کلرانس کراتینین ≥ 50 میلی لیتر در دقیقه) نوع عفونت * دوز مصرفی هر 24 ساعت مدت زمان (روزها) † پنومونی بیمارستانی 750 میلی گرم 7 تا 14 میلی گرم پنومونی اکتسابی جامعه ‡ 7 تا 500 میلی گرم پنومونی اکتسابی جامعه 750 میلی گرم 5 عفونت پیچیده پوست و ساختار پوست (SSSI) 750 میلی گرم 7 تا 14 SSSI بدون عارضه 500 میلی گرم 7 تا 10 باکتری مزمن پروستاتیت 500 میلی گرم 28 سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض)، بیماران بزرگسال و اطفال > 50 کیلوگرم Þ، ß بیماران اطفال < 50 کیلوگرم و ≥ 6 ماه Þ، 500 میلی گرم میلی گرم Þ 500 میلی گرم به جدول 2 زیر مراجعه کنید (2.2) کیلوگرم و ≥ 6 ماهگی 500 میلی گرم جدول 2 را در زیر ببینید (2.2) 10 تا 14 10 تا 14 عفونت پیچیده دستگاه ادراری (cUTI) یا حاد پیلونفریت (AP) ¶ 750 میلی گرم 5 عفونت پیچیده دستگاه ادراری (cUTI) یا پیلونفریت حاد (AP) # 250 میلی گرم 10 عفونت مجاری ادراری بدون عارضه 250 میلی گرم 3 تشدید باکتریایی حاد برونشیت مزمن (ABECS7) 750 میلی گرم 5 500 میلی گرم 10 تا 14 * به دلیل پاتوژن های تعیین شده [به موارد مصرف و مصرف (1) مراجعه کنید]. † درمان متوالی (داخل وریدی به خوراکی) ممکن است بنا به صلاحدید پزشک انجام شود. ‡ به دلیل استافیلوکوکوس اورئوس حساس به متی سیلین، استرپتوکوک پنومونیه (شامل ایزوله‌های مقاوم به چند دارو [MDRSP])، هموفیلوس آنفولانزا، هموفیلوس پاراآنفلوآنزا، کلبسیلا پنومونیه، موراکسولیزوفیلومونه، موراکسیلا، کاکلاتار لژیونلا پنوموفیلا یا مایکوپلاسما پنومونیه [نگاه کنید به موارد مصرف و استفاده (1.2)]. § به دلیل استرپتوکوک پنومونیه (به استثنای ایزوله های مقاوم به چند دارو [MDRSP])، هموفیلوس آنفولانزا، هموفیلوس پاراآنفلوآنزا، مایکوپلاسما پنومونیه، یا کلامیدوفیلا پنومونیه [به موارد مصرف مراجعه کنید. 3.] ¶ این رژیم برای cUTI ناشی از اشریشیا کلی، کلبسیلا پنومونیه، پروتئوس میرابیلیس و AP ناشی از E.coli، از جمله موارد با باکتریمی همزمان، اندیکاسیون دارد. # این رژیم برای cUTI ناشی از Enterococcus faecalis، Enterococcus cloacae، Escherichia coli، Klebsiella Pneumoniae، Proteus mirabilis، Pseudomonas aeruginosa نشان داده شده است. و برای AP ناشی از E. coli. Þ تجویز دارو باید در اسرع وقت پس از مواجهه مشکوک یا تایید شده با B. anthracis آئروسل شده شروع شود. این نشانه بر اساس یک نقطه پایانی جایگزین است. غلظت های پلاسمایی لووفلوکساسین در انسان به احتمال معقولی می تواند مزایای بالینی را پیش بینی کند [به مطالعات بالینی (14.9) مراجعه کنید]. بی خطر بودن لووفلوکساسین در بزرگسالان برای مدت درمان بیش از 28 روز یا در بیماران اطفال برای مدت بیش از 14 روز مطالعه نشده است. افزایش بروز عوارض جانبی اسکلتی- عضلانی در مقایسه با گروه کنترل در بیماران اطفال مشاهده شده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.12)، استفاده در جمعیت های خاص (8.4) و مطالعات بالینی (14.9) مراجعه کنید]. درمان طولانی‌مدت با لووفلوکساسین تنها زمانی باید مورد استفاده قرار گیرد که فواید آن بیشتر از خطر باشد. تجویز دارو باید در اسرع وقت پس از تماس مشکوک یا تایید شده با Yersinia pestis آغاز شود. دوزهای بالاتر لووفلوکساسین که معمولاً برای درمان ذات الریه استفاده می شود، در صورت وجود اندیکاسیون بالینی، می تواند برای درمان طاعون استفاده شود.

2.2 دوز در بیماران اطفال دوز در بیماران کودکان ≥ 6 ماهه در جدول 2 در زیر توضیح داده شده است. یک بار در هر مدت † سیاه زخم استنشاقی (بعد از مواجهه) ‡ بیماران اطفال > 50 کیلوگرم 500 میلی گرم 24 ساعت و 60 روز § کودکان کودکان با وزن کمتر از 50 کیلوگرم و ≥ 6 ماه سن 8 میلی گرم بر کیلوگرم (از 250 میلی گرم در هر کیلوگرم وزن بیمار نباید بیشتر از 250 میلی گرم در هر دوز روزانه 12 روز باشد) 12 روز 500 میلی گرم 24 ساعت 10 تا 14 روز کودکان کمتر از 50 کیلوگرم و سن ≥ 6 ماه 8 میلی گرم بر کیلوگرم (حداکثر از 250 میلی گرم در هر دوز) 12 ساعت 10 تا 14 روز * به دلیل Bacillus anthracis [نگاه کنید به موارد مصرف و استفاده (1.13)] و Yersinia pestis [نگاه کنید به موارد مصرف و استفاده (1.14)]. † درمان متوالی (داخل وریدی به خوراکی) ممکن است بنا به صلاحدید پزشک انجام شود. ‡ تجویز دارو باید در اسرع وقت پس از مواجهه مشکوک یا تایید شده با B. anthracis آئروسل شده آغاز شود. این نشانه بر اساس یک نقطه پایانی جایگزین است. غلظت پلاسمایی لووفلوکساسین در انسان به احتمال معقولی می تواند مزایای بالینی را پیش بینی کند [به مطالعات بالینی (14.9) مراجعه کنید]. § ایمنی لووفلوکساسین در بیماران اطفال برای مدت درمان بیش از 14 روز مطالعه نشده است. افزایش بروز عوارض جانبی اسکلتی عضلانی در مقایسه با گروه کنترل در بیماران اطفال مشاهده شده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.12)، استفاده در جمعیت های خاص (8.4) و مطالعات بالینی (14.9) مراجعه کنید]. درمان طولانی‌مدت با لووفلوکساسین تنها زمانی باید مورد استفاده قرار گیرد که فواید آن بیشتر از خطر باشد. ¶ تجویز دارو باید در اسرع وقت پس از تماس مشکوک یا تایید شده با یرسینیا پستیس آغاز شود.

2.3 تنظیم دوز در بزرگسالان با نارسایی کلیوی لووفلوکساسین را با احتیاط در حضور نارسایی کلیوی تجویز کنید. مشاهدات بالینی دقیق و مطالعات آزمایشگاهی مناسب باید قبل و در طول درمان انجام شود زیرا حذف لووفلوکساسین ممکن است کاهش یابد. برای بیماران با کلیرانس کراتینین ≥ 50 میلی لیتر در دقیقه نیازی به تنظیم نیست. در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد کلیه (کلیرانس کراتینین < 50 میلی لیتر در دقیقه)، تنظیم رژیم دوز برای جلوگیری از تجمع لووفلوکساسین به دلیل کاهش کلیرانس ضروری است [به مصرف در جمعیت های خاص مراجعه کنید (8.6)]. جدول 3 نحوه تنظیم دوز را بر اساس کلیرانس کراتینین نشان می دهد. جدول 3: تنظیم دوز در بیماران بزرگسال مبتلا به نارسایی کلیوی (کلیرانس کراتینین < 50 میلی لیتر در دقیقه) دوز در عملکرد طبیعی کلیه هر 24 ساعت یکبار کلیرینس کراتینین 20 تا 49 میلی لیتر در دقیقه کلیرنس کراتینین 10 تا 19 میلی لیتر در دقیقه دیالیز آمبولانسی یا همودیالیز روزانه 750 میلی گرم 750 میلی گرم هر 48 ساعت 750 میلی گرم دوز اولیه، سپس 500 میلی گرم هر 48 ساعت 750 میلی گرم دوز اولیه، سپس 500 میلی گرم هر 48 ساعت 500 میلی گرم 500 میلی گرم دوز اولیه، سپس 250 میلی گرم هر 24 ساعت، دوز اولیه 500 میلی گرم، سپس 250 میلی گرم هر 48 ساعت، 500 میلی گرم دوز اولیه، سپس 250 میلی گرم هر 48 ساعت، 250 میلی گرم بدون نیاز به تنظیم دوز، 250 میلی گرم هر 48 ساعت. در صورت درمان عفونت ادراری بدون عارضه، نیازی به تنظیم دوز نیست. هیچ اطلاعاتی در مورد تنظیم دوز در دسترس نیست. 2.4 تداخل دارویی با عوامل کیلاسیون: آنتی اسیدها، سوکرالفات، کاتیون‌های فلزی، مولتی ویتامین‌ها لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% نباید با هیچ محلولی حاوی کاتیون‌های چند ظرفیتی مانند منیزیم از طریق همان خط داخل وریدی تجویز شود [به مقدار و نحوه تجویز (2.6) مراجعه کنید].

2.5 دستورالعمل مصرف احتیاط: انفوزیون سریع یا بولوس وریدی لووفلوکساسین با افت فشار خون همراه بوده است و باید از آن اجتناب شود. لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% باید بسته به دوز، در مدت حداقل 60 یا 90 دقیقه به آرامی داخل وریدی تزریق شود. لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% باید فقط از طریق انفوزیون داخل وریدی تجویز شود. این دارو برای تزریق عضلانی، داخل نخاعی، داخل صفاقی یا زیر جلدی نیست. هیدراتاسیون برای بیمارانی که لووفلوکساسین را با تزریق دکستروز 5 درصد دریافت می کنند هیدراتاسیون کافی در بیمارانی که لووفلوکساسین داخل وریدی دریافت می کنند باید حفظ شود تا از تشکیل ادرار با غلظت بالا جلوگیری شود. کریستالوری و سیلندروریا با کینولون ها گزارش شده است [به واکنش های نامطلوب (6.1) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

2.6 تهیه محصول داخل وریدی محصولات دارویی تزریقی باید قبل از تجویز، از نظر وجود ذرات معلق و تغییر رنگ، هر زمان که محلول و ظرف اجازه می دهد، به صورت چشمی بازرسی شوند. از آنجا که اطلاعات محدودی در مورد سازگاری لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد با سایر مواد داخل وریدی در دسترس است، افزودنی‌ها یا سایر داروها نباید به محلول تزریقی Levofloxacin در ظروف انعطاف‌پذیر یک‌مصرف اضافه شوند یا به طور همزمان از طریق همان خط داخل وریدی انفوزیون شوند. اگر از همان خط داخل وریدی برای انفوزیون متوالی چندین داروی مختلف استفاده شود، خط باید قبل و بعد از انفوزیون لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5٪ با محلول انفوزیون سازگار با لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5٪ و با هر داروی دیگری که از طریق این خط مشترک تجویز می شود، شسته شود. Premix تزریقی لووفلوکساسین در ظروف انعطاف پذیر یکبار مصرف (5 میلی گرم در میلی لیتر) لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد در ظروف انعطاف پذیر در یک روکش فویل عرضه می شود. اینها حاوی محلول لووفلوکساسین آماده و آماده در 5% دکستروز (D5W) برای یک بار مصرف هستند. ظرف انعطاف پذیر 50 میلی لیتری حاوی 250 میلی گرم در 50 میلی لیتر محلول لووفلوکساسین است. ظرف انعطاف پذیر 100 میلی لیتری حاوی 500 میلی گرم در 100 میلی لیتر محلول لووفلوکساسین است. ظرف انعطاف پذیر 150 میلی لیتری حاوی 750 میلی گرم در 150 میلی لیتر محلول لووفلوکساسین است. غلظت هر ظرف 5 میلی گرم در میلی لیتر است. رقیق کردن بیشتر این آماده سازی ها لازم نیست. از آنجایی که ظروف انعطاف پذیر پیش مخلوط فقط برای یک بار مصرف هستند، هر قسمت استفاده نشده باید دور ریخته شود. دستورالعمل استفاده از پرمیکس تزریقی لووفلوکساسین در ظروف انعطاف پذیر یکبار مصرف: 1. پوشش بیرونی را در ناچ پاره کنید و ظرف محلول را بردارید. 2. با فشار دادن محکم کیسه داخلی، ظرف را از نظر نشت دقیق بررسی کنید. اگر نشتی پیدا شد، یا اگر مهر و موم سالم نبود، محلول را دور بیندازید، زیرا ممکن است استریل آن به خطر بیفتد. 3. در صورت کدر بودن محلول یا وجود رسوب از استفاده نکنید. 4. از تجهیزات استریل استفاده کنید. 5. هشدار: از ظروف انعطاف پذیر در اتصالات سری استفاده نکنید. چنین استفاده‌ای می‌تواند منجر به آمبولی هوا شود، زیرا هوای باقی‌مانده از ظرف اولیه قبل از تکمیل مایعات از ظرف ثانویه خارج می‌شود. آمادگی برای اداره: 1. گیره کنترل جریان مجموعه مدیریت را ببندید. 2. پوشش را از پورت در پایین ظرف بردارید. 3. پین سوراخ کننده ست مدیریت را با یک حرکت چرخشی در پورت قرار دهید تا زمانی که پین ​​محکم بنشیند. توجه: دستورالعمل های کامل در کارتن مجموعه مدیریت را ببینید. 4. ظرف را از آویز آویزان کنید. 5. در حین تزریق لووفلوکساسین تزریقی پیش میکس در ظروف انعطاف پذیر، محفظه قطره ای را فشار داده و رها کنید تا سطح مایع مناسب در محفظه ایجاد شود. 6. گیره کنترل جریان را باز کنید تا هوا از مجموعه خارج شود. گیره را ببندید. 7. میزان مصرف را با گیره کنترل جریان تنظیم کنید.

2.1 دوز در بیماران بزرگسال با عملکرد طبیعی کلیه دوز معمول لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% 250 میلی گرم یا 500 میلی گرم است که به صورت انفوزیون آهسته طی 60 دقیقه هر 24 ساعت یا 750 میلی گرم با انفوزیون آهسته هر 24 ساعت یا 750 میلی گرم با انفوزیون آهسته در 90 دقیقه تجویز می شود. برای بیماران با کلیرانس کراتینین ≥ 50 میلی لیتر در دقیقه. برای بیماران با کلیرانس کراتینین کمتر از 50 میلی لیتر در دقیقه، تنظیم رژیم دوز مورد نیاز است [دوز و نحوه تجویز (2.3) را ببینید]. جدول 1: دوز در بیماران بزرگسال با عملکرد طبیعی کلیه (کلرانس کراتینین ≥ 50 میلی لیتر در دقیقه) نوع عفونت * دوز مصرفی هر 24 ساعت مدت زمان (روزها) † پنومونی بیمارستانی 750 میلی گرم 7 تا 14 میلی گرم پنومونی اکتسابی جامعه ‡ 7 تا 500 میلی گرم پنومونی اکتسابی جامعه 750 میلی گرم 5 عفونت پیچیده پوست و ساختار پوست (SSSI) 750 میلی گرم 7 تا 14 SSSI بدون عارضه 500 میلی گرم 7 تا 10 باکتری مزمن پروستاتیت 500 میلی گرم 28 سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض)، بیماران بزرگسال و اطفال > 50 کیلوگرم Þ، ß بیماران اطفال < 50 کیلوگرم و ≥ 6 ماه Þ، 500 میلی گرم میلی گرم Þ 500 میلی گرم به جدول 2 زیر مراجعه کنید (2.2) کیلوگرم و ≥ 6 ماهگی 500 میلی گرم جدول 2 را در زیر ببینید (2.2) 10 تا 14 10 تا 14 عفونت پیچیده دستگاه ادراری (cUTI) یا حاد پیلونفریت (AP) ¶ 750 میلی گرم 5 عفونت پیچیده دستگاه ادراری (cUTI) یا پیلونفریت حاد (AP) # 250 میلی گرم 10 عفونت مجاری ادراری بدون عارضه 250 میلی گرم 3 تشدید باکتریایی حاد برونشیت مزمن (ABECS7) 750 میلی گرم 5 500 میلی گرم 10 تا 14 * به دلیل پاتوژن های تعیین شده [به موارد مصرف و مصرف (1) مراجعه کنید]. † درمان متوالی (داخل وریدی به خوراکی) ممکن است بنا به صلاحدید پزشک انجام شود. ‡ به دلیل استافیلوکوکوس اورئوس حساس به متی سیلین، استرپتوکوک پنومونیه (شامل ایزوله‌های مقاوم به چند دارو [MDRSP])، هموفیلوس آنفولانزا، هموفیلوس پاراآنفلوآنزا، کلبسیلا پنومونیه، موراکسولیزوفیلومونه، موراکسیلا، کاکلاتار لژیونلا پنوموفیلا یا مایکوپلاسما پنومونیه [نگاه کنید به موارد مصرف و استفاده (1.2)]. § به دلیل استرپتوکوک پنومونیه (به استثنای ایزوله های مقاوم به چند دارو [MDRSP])، هموفیلوس آنفولانزا، هموفیلوس پاراآنفلوآنزا، مایکوپلاسما پنومونیه، یا کلامیدوفیلا پنومونیه [به موارد مصرف مراجعه کنید. 3.] ¶ این رژیم برای cUTI ناشی از اشریشیا کلی، کلبسیلا پنومونیه، پروتئوس میرابیلیس و AP ناشی از E.coli، از جمله موارد با باکتریمی همزمان، اندیکاسیون دارد. # این رژیم برای cUTI ناشی از Enterococcus faecalis، Enterococcus cloacae، Escherichia coli، Klebsiella Pneumoniae، Proteus mirabilis، Pseudomonas aeruginosa نشان داده شده است. و برای AP ناشی از E. coli. Þ تجویز دارو باید در اسرع وقت پس از مواجهه مشکوک یا تایید شده با B. anthracis آئروسل شده شروع شود. این نشانه بر اساس یک نقطه پایانی جایگزین است. غلظت های پلاسمایی لووفلوکساسین در انسان به احتمال معقولی می تواند مزایای بالینی را پیش بینی کند [به مطالعات بالینی (14.9) مراجعه کنید]. بی خطر بودن لووفلوکساسین در بزرگسالان برای مدت درمان بیش از 28 روز یا در بیماران اطفال برای مدت بیش از 14 روز مطالعه نشده است. افزایش بروز عوارض جانبی اسکلتی- عضلانی در مقایسه با گروه کنترل در بیماران اطفال مشاهده شده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.12)، استفاده در جمعیت های خاص (8.4) و مطالعات بالینی (14.9) مراجعه کنید]. درمان طولانی‌مدت با لووفلوکساسین تنها زمانی باید مورد استفاده قرار گیرد که فواید آن بیشتر از خطر باشد. تجویز دارو باید در اسرع وقت پس از تماس مشکوک یا تایید شده با یرسینیا پستیس آغاز شود. دوزهای بالاتر لووفلوکساسین که معمولاً برای درمان ذات الریه استفاده می شود، در صورت وجود اندیکاسیون بالینی، می تواند برای درمان طاعون استفاده شود.

2.2 دوز در بیماران اطفال دوز در بیماران کودکان ≥ 6 ماهه در جدول 2 در زیر توضیح داده شده است. یک بار در هر مدت † سیاه زخم استنشاقی (بعد از مواجهه) ‡ بیماران اطفال > 50 کیلوگرم 500 میلی گرم 24 ساعت و 60 روز § کودکان کودکان با وزن کمتر از 50 کیلوگرم و ≥ 6 ماه سن 8 میلی گرم بر کیلوگرم (از 250 میلی گرم در هر کیلوگرم وزن بیمار نباید بیشتر از 250 میلی گرم در هر دوز روزانه 12 روز باشد) 12 روز 500 میلی گرم 24 ساعت 10 تا 14 روز کودکان کمتر از 50 کیلوگرم و سن ≥ 6 ماه 8 میلی گرم بر کیلوگرم (حداکثر از 250 میلی گرم در هر دوز) 12 ساعت 10 تا 14 روز * به دلیل Bacillus anthracis [نگاه کنید به موارد مصرف و استفاده (1.13)] و Yersinia pestis [نگاه کنید به موارد مصرف و استفاده (1.14)]. † درمان متوالی (داخل وریدی به خوراکی) ممکن است بنا به صلاحدید پزشک انجام شود. ‡ تجویز دارو باید در اسرع وقت پس از مواجهه مشکوک یا تایید شده با B. anthracis آئروسل شده آغاز شود. این نشانه بر اساس یک نقطه پایانی جایگزین است. غلظت پلاسمایی لووفلوکساسین در انسان به احتمال معقولی می تواند مزایای بالینی را پیش بینی کند [به مطالعات بالینی (14.9) مراجعه کنید]. § ایمنی لووفلوکساسین در بیماران اطفال برای مدت درمان بیش از 14 روز مطالعه نشده است. افزایش بروز عوارض جانبی اسکلتی عضلانی در مقایسه با گروه کنترل در بیماران اطفال مشاهده شده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.12)، استفاده در جمعیت های خاص (8.4) و مطالعات بالینی (14.9) مراجعه کنید]. درمان طولانی‌مدت با لووفلوکساسین تنها زمانی باید مورد استفاده قرار گیرد که فواید آن بیشتر از خطر باشد. ¶ تجویز دارو باید در اسرع وقت پس از تماس مشکوک یا تایید شده با یرسینیا پستیس آغاز شود.

2.3 تنظیم دوز در بزرگسالان با نارسایی کلیوی لووفلوکساسین را با احتیاط در حضور نارسایی کلیوی تجویز کنید. مشاهدات بالینی دقیق و مطالعات آزمایشگاهی مناسب باید قبل و در طول درمان انجام شود زیرا حذف لووفلوکساسین ممکن است کاهش یابد. برای بیماران با کلیرانس کراتینین ≥ 50 میلی لیتر در دقیقه نیازی به تنظیم نیست. در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد کلیه (کلیرانس کراتینین < 50 میلی لیتر در دقیقه)، تنظیم رژیم دوز برای جلوگیری از تجمع لووفلوکساسین به دلیل کاهش کلیرانس ضروری است [به مصرف در جمعیت های خاص مراجعه کنید (8.6)]. جدول 3 نحوه تنظیم دوز را بر اساس کلیرانس کراتینین نشان می دهد. جدول 3: تنظیم دوز در بیماران بزرگسال مبتلا به نارسایی کلیوی (کلیرانس کراتینین < 50 میلی لیتر در دقیقه) دوز در عملکرد طبیعی کلیه هر 24 ساعت یکبار کلیرینس کراتینین 20 تا 49 میلی لیتر در دقیقه کلیرنس کراتینین 10 تا 19 میلی لیتر در دقیقه دیالیز آمبولانسی یا همودیالیز روزانه 750 میلی گرم 750 میلی گرم هر 48 ساعت 750 میلی گرم دوز اولیه، سپس 500 میلی گرم هر 48 ساعت 750 میلی گرم دوز اولیه، سپس 500 میلی گرم هر 48 ساعت 500 میلی گرم 500 میلی گرم دوز اولیه، سپس 250 میلی گرم هر 24 ساعت، دوز اولیه 500 میلی گرم، سپس 250 میلی گرم هر 48 ساعت، 500 میلی گرم دوز اولیه، سپس 250 میلی گرم هر 48 ساعت، 250 میلی گرم بدون نیاز به تنظیم دوز، 250 میلی گرم هر 48 ساعت. در صورت درمان عفونت ادراری بدون عارضه، نیازی به تنظیم دوز نیست. هیچ اطلاعاتی در مورد تنظیم دوز در دسترس نیست

2.4 تداخل دارویی با عوامل کیلاسیون: آنتی اسیدها، سوکرالفات، کاتیون های فلزی، مولتی ویتامین ها لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد نباید با هیچ محلولی حاوی کاتیون های چند ظرفیتی، به عنوان مثال، منیزیم، از طریق همان خط داخل وریدی تجویز شود (2.6).

2.5 دستورالعمل مصرف احتیاط: انفوزیون سریع یا بولوس وریدی لووفلوکساسین با افت فشار خون همراه بوده است و باید از آن اجتناب شود. لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% باید بسته به دوز، در مدت حداقل 60 یا 90 دقیقه به آرامی داخل وریدی تزریق شود. لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% باید فقط از طریق انفوزیون داخل وریدی تجویز شود. این دارو برای تزریق عضلانی، داخل نخاعی، داخل صفاقی یا زیر جلدی نیست. هیدراتاسیون برای بیمارانی که لووفلوکساسین را با تزریق دکستروز 5 درصد دریافت می کنند هیدراتاسیون کافی در بیمارانی که لووفلوکساسین داخل وریدی دریافت می کنند باید حفظ شود تا از تشکیل ادرار با غلظت بالا جلوگیری شود. کریستالوری و سیلندروریا با کینولون ها گزارش شده است [به واکنش های نامطلوب (6.1) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

2.6 تهیه محصول داخل وریدی محصولات دارویی تزریقی باید قبل از تجویز، از نظر وجود ذرات معلق و تغییر رنگ، هر زمان که محلول و ظرف اجازه می دهد، به صورت چشمی بازرسی شوند. از آنجا که اطلاعات محدودی در مورد سازگاری لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد با سایر مواد داخل وریدی در دسترس است، افزودنی‌ها یا سایر داروها نباید به محلول تزریقی Levofloxacin در ظروف انعطاف‌پذیر یک‌مصرف اضافه شوند یا به طور همزمان از طریق همان خط داخل وریدی انفوزیون شوند. اگر از همان خط داخل وریدی برای انفوزیون متوالی چندین داروی مختلف استفاده شود، خط باید قبل و بعد از انفوزیون لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5٪ با محلول انفوزیون سازگار با لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5٪ و با هر داروی دیگری که از طریق این خط مشترک تجویز می شود، شسته شود. Premix تزریقی لووفلوکساسین در ظروف انعطاف پذیر یکبار مصرف (5 میلی گرم در میلی لیتر) لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد در ظروف انعطاف پذیر در یک روکش فویل عرضه می شود. اینها حاوی محلول لووفلوکساسین آماده و آماده در 5% دکستروز (D5W) برای یک بار مصرف هستند. ظرف انعطاف پذیر 50 میلی لیتری حاوی 250 میلی گرم در 50 میلی لیتر محلول لووفلوکساسین است. ظرف انعطاف پذیر 100 میلی لیتری حاوی 500 میلی گرم در 100 میلی لیتر محلول لووفلوکساسین است. ظرف انعطاف پذیر 150 میلی لیتری حاوی 750 میلی گرم در 150 میلی لیتر محلول لووفلوکساسین است. غلظت هر ظرف 5 میلی گرم در میلی لیتر است. رقیق کردن بیشتر این آماده سازی ها لازم نیست. از آنجایی که ظروف انعطاف پذیر پیش مخلوط فقط برای یک بار مصرف هستند، هر قسمت استفاده نشده باید دور ریخته شود. دستورالعمل استفاده از پرمیکس تزریقی لووفلوکساسین در ظروف انعطاف پذیر یکبار مصرف: 1. پوشش بیرونی را در ناچ پاره کنید و ظرف محلول را بردارید. 2. با فشار دادن محکم کیسه داخلی، ظرف را از نظر نشت دقیق بررسی کنید. اگر نشتی پیدا شد، یا اگر مهر و موم سالم نبود، محلول را دور بیندازید، زیرا ممکن است استریل آن به خطر بیفتد. 3. در صورت کدر بودن محلول یا وجود رسوب از استفاده نکنید. 4. از تجهیزات استریل استفاده کنید. 5. هشدار: از ظروف انعطاف پذیر در اتصالات سری استفاده نکنید. چنین استفاده‌ای می‌تواند منجر به آمبولی هوا شود، زیرا هوای باقی‌مانده از ظرف اولیه قبل از تکمیل مایعات از ظرف ثانویه خارج می‌شود. آمادگی برای اداره: 1. گیره کنترل جریان مجموعه مدیریت را ببندید. 2. پوشش را از پورت در پایین ظرف بردارید. 3. پین سوراخ کننده ست مدیریت را با یک حرکت چرخشی در پورت قرار دهید تا زمانی که پین ​​محکم بنشیند. توجه: دستورالعمل های کامل در کارتن مجموعه مدیریت را ببینید. 4. ظرف را از آویز آویزان کنید. 5. در حین تزریق لووفلوکساسین تزریقی پیش میکس در ظروف انعطاف پذیر، محفظه قطره ای را فشار داده و رها کنید تا سطح مایع مناسب در محفظه ایجاد شود. 6. گیره کنترل جریان را باز کنید تا هوا از مجموعه خارج شود. گیره را ببندید. 7. میزان مصرف را با گیره کنترل جریان تنظیم کنید.

5 هشدارها و اقدامات احتیاطی

• واکنش‌های آنافیلاکتیک و واکنش‌های پوستی آلرژیک، جدی، گاهی کشنده، ممکن است پس از اولین دوز رخ دهند (4، 5.7)
• سمیت های هماتولوژیک (از جمله آگرانولوسیتوز، ترومبوسیتوپنی)، و سمیت کلیوی ممکن است پس از دوزهای متعدد رخ دهد (5.6)
• سمیت کبدی: سمیت کبدی شدید و گاهی کشنده گزارش شده است. در صورت بروز علائم و نشانه های هپاتیت فوراً مصرف را قطع کنید (5.8)
• کولیت مرتبط با کلستریدیوم دیفیسیل: بررسی کنید که آیا اسهال رخ می دهد (5.10)
• طولانی شدن فاصله QT و موارد منفرد تورساد د پوینتس گزارش شده است. از مصرف در بیماران با طولانی شدن شناخته شده، مبتلایان به هیپوکالمی و سایر داروهایی که فاصله QT را طولانی می کنند خودداری کنید (5.11، 8.5).

5.1 عوارض جانبی جدی غیرفعال‌کننده و بالقوه غیرقابل برگشت از جمله تاندونیت و پارگی تاندون، نوروپاتی محیطی، و اثرات سیستم عصبی مرکزی فلوروکینولون‌ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با ناتوان‌کردن و واکنش‌های نامطلوب در سیستم‌های مختلف بدن همراه بوده است. عوارض جانبی که معمولاً مشاهده می شود شامل تاندونیت، پارگی تاندون، آرترالژی، میالژی، نوروپاتی محیطی و اثرات سیستم عصبی مرکزی (توهم، اضطراب، افسردگی، بی خوابی، سردردهای شدید و گیجی) است. این واکنش ها می توانند در عرض چند ساعت تا چند هفته پس از شروع تزریق لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد رخ دهند. بیماران در هر سنی یا بدون عوامل خطر قبلی این عوارض جانبی را تجربه کرده اند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2، 5.3، 5.4) مراجعه کنید]. با مشاهده اولین علائم یا علائم هر گونه واکنش جانبی جدی، بلافاصله تزریق لووفلوکساسین را در تزریق دکستروز 5 درصد قطع کنید. علاوه بر این، از مصرف فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، در بیمارانی که هر یک از این عوارض جانبی جدی مرتبط با فلوروکینولون ها را تجربه کرده اند، خودداری کنید.

5.2 تاندونیت و پارگی تاندون فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با افزایش خطر تاندونیت و پارگی تاندون در تمام سنین مرتبط است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) و عوارض جانبی (6.2) مراجعه کنید]. این واکنش نامطلوب اغلب تاندون آشیل را درگیر می کند و همچنین با روتاتور کاف (شانه)، دست، عضله دوسر، شست و سایر نقاط تاندون گزارش شده است. تاندونیت یا پارگی تاندون می تواند ظرف چند ساعت یا چند روز پس از شروع تزریق لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد یا تا چند ماه پس از اتمام درمان با فلوروکینولون رخ دهد. تاندونیت و پارگی تاندون می تواند به صورت دو طرفه رخ دهد. خطر ابتلا به تاندونیت و پارگی تاندون مرتبط با فلوروکینولون در بیماران معمولاً بالای 60 سال، در افرادی که داروهای کورتیکواستروئید مصرف می‌کنند و در بیمارانی که پیوند کلیه، قلب یا ریه دارند، افزایش می‌یابد. عوامل دیگری که ممکن است به طور مستقل خطر پارگی تاندون را افزایش دهند عبارتند از: فعالیت بدنی شدید، نارسایی کلیوی و اختلالات قبلی تاندون مانند آرتریت روماتوئید. تاندونیت و پارگی تاندون در بیمارانی که فلوروکینولون مصرف می کنند و فاکتورهای خطر فوق را ندارند گزارش شده است. اگر بیمار دچار درد، تورم، التهاب یا پارگی تاندون شد، بلافاصله تزریق لووفلوکساسین را در تزریق دکستروز 5 درصد قطع کنید. به بیماران توصیه می شود که در اولین علائم تاندونیت یا پارگی تاندون استراحت کنند و در مورد تغییر داروی ضد میکروبی غیر کینولون با پزشک خود تماس بگیرند. در بیمارانی که سابقه اختلالات تاندون یا پارگی تاندون دارند، از لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد خودداری کنید [به واکنش های نامطلوب (6.3) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.3 نوروپاتی محیطی فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با افزایش خطر نوروپاتی محیطی مرتبط است. مواردی از پلی نوروپاتی آکسونی حسی یا حسی حرکتی که آکسون‌های کوچک و/یا بزرگ را تحت تأثیر قرار می‌دهد و منجر به پارستزی، هیپوستزی، بی حسی و ضعف در بیماران دریافت‌کننده فلوروکینولون‌ها از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد می‌شود. علائم ممکن است به زودی پس از شروع لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5٪ رخ دهد و ممکن است در برخی از بیماران برگشت ناپذیر باشد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) و عوارض جانبی (6.1، 6.2) مراجعه کنید]. اگر بیمار علائم نوروپاتی از جمله درد، سوزش، سوزن سوزن شدن، بی حسی و/یا ضعف یا سایر تغییرات حسی از جمله لمس سبک، درد، دما، حس موقعیت و احساس ارتعاش را تجربه کرد، بلافاصله تزریق لووفلوکساسین را در دکستروز 5 درصد قطع کنید. در بیمارانی که قبلا نوروپاتی محیطی را تجربه کرده‌اند، از مصرف فلوروکینولون‌ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% اجتناب کنید [به واکنش‌های نامطلوب (6)، اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.4 اثرات سیستم عصبی مرکزی واکنش های نامطلوب روانپزشکی فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با افزایش خطر عوارض جانبی روانپزشکی، از جمله: روان پریشی سمی، توهم، یا پارانویا مرتبط است. افسردگی یا افکار خودکشی؛ اضطراب، بی قراری، بی قراری یا عصبی بودن؛ گیجی، هذیان، گیجی، یا اختلال در توجه؛ بی خوابی یا کابوس، اختلال حافظه. اقدام به خودکشی یا خودکشی کامل گزارش شده است، به ویژه در بیماران با سابقه پزشکی افسردگی، یا یک عامل خطر زمینه ای برای افسردگی. این واکنش ها ممکن است پس از اولین دوز رخ دهد. اگر این واکنش‌ها در بیمارانی که لووفلوکساسین را در تزریق دکستروز 5 درصد دریافت می‌کنند رخ داد، تزریق لووفلوکساسین را در تزریق دکستروز 5 درصد قطع کرده و اقدامات مناسب را انجام دهید. واکنش‌های نامطلوب تشنج، افزایش فشار داخل جمجمه و لرزش در سیستم عصبی مرکزی فلوروکینولون‌ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با افزایش خطر تشنج (تشنج)، افزایش فشار داخل جمجمه (شامل لرزش سر، تومور کاذب سر) همراه بوده است. همانند سایر فلوروکینولون ها، لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% باید در بیماران مبتلا به اختلال شناخته شده یا مشکوک سیستم عصبی مرکزی (CNS) که ممکن است آنها را مستعد تشنج کند یا آستانه تشنج را کاهش دهد (مانند تصلب شرایین شدید مغزی یا سایر عوامل خطر ابتلا به صرع) با احتیاط مصرف شود. تشنج کند یا تشنج را کاهش دهد آستانه (به عنوان مثال، درمان دارویی خاص، اختلال عملکرد کلیه). اگر این واکنش‌ها در بیمارانی که لووفلوکساسین را در تزریق دکستروز 5 درصد دریافت می‌کنند رخ داد، تزریق لووفلوکساسین را در تزریق دکستروز 5 درصد قطع کرده و اقدامات مناسب را انجام دهید. [به واکنش های نامطلوب (6)، تداخلات دارویی (7.4، 7.5)، اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.5 تشدید میاستنی گراویس فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، فعالیت مسدودکننده عصبی-عضلانی دارند و ممکن است ضعف عضلانی را در بیماران مبتلا به میاستنی گراویس تشدید کنند. عوارض جانبی جدی پس از فروش، از جمله مرگ و میر و نیاز به حمایت تهویه، با استفاده از فلوروکینولون در بیماران مبتلا به میاستنی گراویس همراه بوده است. در بیماران با سابقه شناخته شده میاستنی گراویس از لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% اجتناب کنید [به عوارض جانبی (6.3) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.6 سایر عوارض جانبی جدی و گاه کشنده سایر عوارض جانبی جدی و گاه کشنده، برخی به دلیل حساسیت مفرط و برخی به علت نامشخص، به ندرت در بیماران تحت درمان با فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، گزارش شده است. این وقایع ممکن است شدید باشند و عموماً پس از تجویز دوزهای متعدد رخ می دهند. تظاهرات بالینی ممکن است شامل یک یا چند مورد از موارد زیر باشد: تب، بثورات پوستی، یا واکنش‌های شدید پوستی (به عنوان مثال، نکرولیز اپیدرمی سمی، سندرم استیونز-جانسون). واسکولیت؛ آرترالژی؛ میالژی؛ بیماری سرمی؛ پنومونیت آلرژیک؛ نفریت بینابینی؛ نارسایی یا نارسایی حاد کلیه؛ هپاتیت؛ زردی؛ نکروز یا نارسایی حاد کبدی؛ کم خونی، از جمله همولیتیک و آپلاستیک؛ ترومبوسیتوپنی، از جمله پورپورای ترومبوسیتوپنی ترومبوتیک؛ لکوپنی؛ آگرانولوسیتوز؛ پان سیتوپنی؛ و/یا سایر ناهنجاری های هماتولوژیک. بلافاصله با مشاهده اولین بثورات پوستی، یرقان یا هر نشانه دیگری از حساسیت بیش از حد، لووفلوکساسین را در تزریق دکستروز 5 درصد قطع کنید و اقدامات حمایتی را انجام دهید [به واکنش‌های نامطلوب (6) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.7 واکنش های حساسیت مفرط حساسیت مفرط جدی و گاهی کشنده و/یا واکنش های آنافیلاکتیک در بیمارانی که تحت درمان با فلوروکینولون ها از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد قرار می گیرند، گزارش شده است. این واکنش ها اغلب پس از اولین دوز رخ می دهد. برخی از واکنش ها با کلاپس قلبی عروقی، افت فشار خون/شوک، تشنج، از دست دادن هوشیاری، سوزن سوزن شدن، آنژیوادم (از جمله ادم/تورم زبان، حنجره، گلو، یا صورت)، انسداد راه هوایی (شامل برونکواسپاسم، تنگی نفس، تنگی نفس، تنگی نفس، دیس اوراتوری، و تنگی نفس، دیه‌اورمی) همراه بوده است. خارش و سایر واکنش های جدی پوستی. تزریق لووفلوکساسین در دکستروز 5% باید بلافاصله در اولین ظاهر بثورات پوستی یا هر نشانه دیگری از حساسیت مفرط قطع شود. واکنش‌های شدید حساسیت حاد ممکن است نیاز به درمان با اپی نفرین و سایر اقدامات احیاکننده، از جمله اکسیژن، مایعات داخل وریدی، آنتی هیستامین‌ها، کورتیکواستروئیدها، آمین‌های پرسور، و مدیریت راه‌های هوایی داشته باشند، همانطور که از نظر بالینی نشان داده شده است [به واکنش‌های نامطلوب (6) و اطلاعات مشاوره بیمار مراجعه کنید (17).

5.8 سمیت کبدی گزارشات پس از بازاریابی در مورد سمیت شدید کبدی (شامل هپاتیت حاد و حوادث کشنده) برای بیماران تحت درمان با لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% دریافت شده است. در کارآزمایی‌های بالینی بیش از 7000 بیمار، شواهدی مبنی بر سمیت کبدی جدی مرتبط با دارو مشاهده نشد. سمیت کبدی شدید عموماً در 14 روز پس از شروع درمان رخ می دهد و بیشتر موارد در طی 6 روز رخ می دهد. بیشتر موارد سمیت کبدی شدید با حساسیت مفرط همراه نبود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6) مراجعه کنید]. اکثر گزارشات سمیت کبدی کشنده در بیماران 65 ساله یا بالاتر رخ داده است و اکثر آنها با حساسیت مفرط مرتبط نبودند. در صورت بروز علائم و نشانه های هپاتیت در بیمار، تزریق لووفلوکساسین در 5% دکستروز باید فوراً قطع شود [به عوارض جانبی (6) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.9 خطر آنوریسم آئورت و تشریح مطالعات اپیدمیولوژیک افزایش میزان آنوریسم و ​​تشریح آئورت را طی دو ماه پس از استفاده از فلوروکینولون ها، به ویژه در بیماران مسن گزارش می کنند. علت افزایش خطر شناسایی نشده است. در بیماران مبتلا به آنوریسم شناخته شده آئورت یا بیمارانی که در معرض خطر بیشتری برای آنوریسم آئورت هستند، لووفلوکساسین را در تزریق دکستروز 5% برای استفاده تنها در زمانی که هیچ درمان ضد باکتری دیگری در دسترس نیست ذخیره کنید.

5.10 اسهال مرتبط با کلستریدیوم دیفیسیل اسهال مرتبط با کلستریدیوم دیفیسیل (CDAD) با استفاده از تقریباً همه عوامل ضد باکتریایی از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد گزارش شده است و ممکن است شدت آن از اسهال خفیف تا کشنده متغیر باشد. درمان با عوامل ضد باکتری فلور طبیعی روده بزرگ را تغییر می دهد که منجر به رشد بیش از حد C. difficile می شود. سی. difficile سموم A و B تولید می کند که به توسعه CDAD کمک می کند. سویه های مولد هیپرتوکسین C. difficile باعث افزایش عوارض و مرگ و میر می شود، زیرا این عفونت ها می توانند نسبت به درمان ضد میکروبی مقاوم باشند و ممکن است نیاز به کولکتومی داشته باشند. CDAD باید در تمام بیمارانی که به دنبال مصرف آنتی بیوتیک دچار اسهال می شوند در نظر گرفته شود. تاریخچه پزشکی دقیق ضروری است زیرا CDAD بیش از دو ماه پس از تجویز عوامل ضد باکتریایی گزارش شده است. اگر CDAD مشکوک یا تأیید شود، مصرف مداوم آنتی بیوتیک که علیه C. difficile انجام نشده است، ممکن است نیاز به قطع شود. مدیریت مناسب مایعات و الکترولیت ها، مکمل های پروتئینی، درمان آنتی بیوتیکی C. مشکل، و ارزیابی جراحی باید مطابق با اندیکاسیون بالینی انجام شود [به واکنش های جانبی (6.2) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.11 طولانی شدن فاصله QT برخی از فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با طولانی شدن فاصله QT در نوار قلب و موارد نادر آریتمی همراه است. موارد نادری از تورساد د پوینتس در بیمارانی که فلوروکینولون‌ها از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد دریافت می‌کنند، به‌طور خود به خود در طی نظارت پس از بازاریابی گزارش شده است. از مصرف لووفلوکساسین در بیماران با طولانی شدن فاصله QT مشخص، بیماران مبتلا به هیپوکالمی اصلاح نشده و بیمارانی که داروهای ضد آریتمی کلاس IA (کینیدین، پروکائین آمید) یا کلاس III (آمیودارون، سوتالول) دریافت می کنند، باید اجتناب شود. بیماران مسن ممکن است نسبت به اثرات مرتبط با دارو در فاصله QT حساس تر باشند [به واکنش های نامطلوب (6.3)، استفاده در جمعیت های خاص (8.5) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.12 اختلالات اسکلتی عضلانی در بیماران اطفال و اثرات آرتروپاتیک در حیوانات تزریق لووفلوکساسین در 5 درصد دکستروز در بیماران اطفال (6 ماهه و بالاتر) فقط برای پیشگیری از سیاه زخم استنشاقی (بعد از مواجهه) و برای طاعون استفاده می شود. افزایش بروز اختلالات اسکلتی عضلانی (آرترالژی، آرتریت، تاندونوپاتی و اختلال راه رفتن) در مقایسه با گروه شاهد در بیماران اطفال دریافت کننده لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد مشاهده شده است [به استفاده در جمعیت های خاص (8.4) مراجعه کنید]. در موش‌ها و سگ‌های نابالغ، تجویز خوراکی و داخل وریدی لووفلوکساسین منجر به افزایش پوکی استخوان شد. بررسی هیستوپاتولوژیک مفاصل تحمل کننده وزن سگ های نابالغ که با لووفلوکساسین دوز شده بودند، ضایعات پایدار غضروف را نشان داد. سایر فلوروکینولون ها نیز فرسایش های مشابهی را در مفاصل تحمل کننده وزن و سایر علائم آرتروپاتی در حیوانات نابالغ گونه های مختلف ایجاد می کنند [به سم شناسی و/یا فارماکولوژی حیوانات (13.2) مراجعه کنید].

5.13 اختلالات گلوکز خون فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با اختلالات گلوکز خون، از جمله هیپرگلیسمی علامت دار و هیپوگلیسمی، معمولاً در بیماران دیابتی که درمان همزمان با یک عامل هیپوگلیسمی خوراکی یا gsullyburinide دریافت می کنند، همراه بوده است. در این بیماران نظارت دقیق بر قند خون توصیه می شود. موارد شدید هیپوگلیسمی که منجر به کما یا مرگ می شود گزارش شده است. اگر در بیمار تحت درمان با لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، واکنش هیپوگلیسمی رخ داد، تزریق لووفلوکساسین را در تزریق دکستروز 5 درصد قطع کنید و درمان مناسب را فوراً شروع کنید [به عوارض جانبی (6.2)، تداخلات دارویی (7.3) و اطلاعات مشاوره بیمار مراجعه کنید.] (17).

5.14 حساسیت به نور / سمیت نوری واکنش های حساسیت به نور / سمیت نوری متوسط تا شدید، که دومی ممکن است به صورت واکنش های آفتاب سوختگی اغراق آمیز (مانند سوزش، اریتم، ترشح، وزیکول، تاول، ادم) که شامل نواحی در معرض نور (معمولاً ناحیه بیرونی صورت، ناحیه گردن، و یا قسمت های بیرونی صورت، و غیره) ظاهر شود. پشتی دست)، را می توان با استفاده از فلوروکینولون ها پس از قرار گرفتن در معرض نور خورشید یا اشعه ماوراء بنفش. بنابراین باید از قرار گرفتن بیش از حد در معرض این منابع نوری خودداری کرد. در صورت بروز حساسیت به نور/ سمیت نوری باید درمان دارویی قطع شود [به واکنش های نامطلوب (6.3) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.15 توسعه باکتری های مقاوم به دارو تجویز لووفلوکساسین در 5% دکستروز تزریق در غیاب عفونت باکتریایی اثبات شده یا مشکوک قوی یا نشانه های پیشگیرانه بعید است برای بیمار مفید باشد و خطر ایجاد باکتری های مقاوم به دارو را افزایش می دهد (به اطلاعات بیمار مراجعه کنید).

5.1 عوارض جانبی جدی غیرفعال‌کننده و بالقوه غیرقابل برگشت از جمله تاندونیت و پارگی تاندون، نوروپاتی محیطی، و اثرات سیستم عصبی مرکزی فلوروکینولون‌ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با ناتوان‌کردن و واکنش‌های نامطلوب در سیستم‌های مختلف بدن همراه بوده است. عوارض جانبی که معمولاً مشاهده می شود شامل تاندونیت، پارگی تاندون، آرترالژی، میالژی، نوروپاتی محیطی و اثرات سیستم عصبی مرکزی (توهم، اضطراب، افسردگی، بی خوابی، سردردهای شدید و گیجی) است. این واکنش ها می توانند در عرض چند ساعت تا چند هفته پس از شروع تزریق لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد رخ دهند. بیماران در هر سنی یا بدون عوامل خطر قبلی این عوارض جانبی را تجربه کرده اند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2، 5.3، 5.4) مراجعه کنید]. با مشاهده اولین علائم یا علائم هر گونه واکنش جانبی جدی، بلافاصله تزریق لووفلوکساسین را در تزریق دکستروز 5 درصد قطع کنید. علاوه بر این، از مصرف فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، در بیمارانی که هر یک از این عوارض جانبی جدی مرتبط با فلوروکینولون ها را تجربه کرده اند، خودداری کنید.

5.2 تاندونیت و پارگی تاندون فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با افزایش خطر تاندونیت و پارگی تاندون در تمام سنین مرتبط است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) و عوارض جانبی (6.2) مراجعه کنید]. این واکنش نامطلوب اغلب تاندون آشیل را درگیر می کند و همچنین با روتاتور کاف (شانه)، دست، عضله دوسر، شست و سایر نقاط تاندون گزارش شده است. تاندونیت یا پارگی تاندون می تواند ظرف چند ساعت یا چند روز پس از شروع تزریق لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد یا تا چند ماه پس از اتمام درمان با فلوروکینولون رخ دهد. تاندونیت و پارگی تاندون می تواند به صورت دو طرفه رخ دهد. خطر ابتلا به تاندونیت و پارگی تاندون مرتبط با فلوروکینولون در بیماران معمولاً بالای 60 سال، در افرادی که داروهای کورتیکواستروئید مصرف می‌کنند و در بیمارانی که پیوند کلیه، قلب یا ریه دارند، افزایش می‌یابد. عوامل دیگری که ممکن است به طور مستقل خطر پارگی تاندون را افزایش دهند عبارتند از: فعالیت بدنی شدید، نارسایی کلیوی و اختلالات قبلی تاندون مانند آرتریت روماتوئید. تاندونیت و پارگی تاندون در بیمارانی که فلوروکینولون مصرف می کنند و فاکتورهای خطر فوق را ندارند گزارش شده است. اگر بیمار دچار درد، تورم، التهاب یا پارگی تاندون شد، بلافاصله تزریق لووفلوکساسین را در تزریق دکستروز 5 درصد قطع کنید. به بیماران توصیه می شود که در اولین علائم تاندونیت یا پارگی تاندون استراحت کنند و در مورد تغییر داروی ضد میکروبی غیر کینولون با پزشک خود تماس بگیرند. در بیمارانی که سابقه اختلالات تاندون یا پارگی تاندون دارند، از لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد خودداری کنید [به واکنش های نامطلوب (6.3) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.3 نوروپاتی محیطی فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با افزایش خطر نوروپاتی محیطی مرتبط است. مواردی از پلی نوروپاتی آکسونی حسی یا حسی حرکتی که آکسون‌های کوچک و/یا بزرگ را تحت تأثیر قرار می‌دهد و منجر به پارستزی، هیپوستزی، بی حسی و ضعف در بیماران دریافت‌کننده فلوروکینولون‌ها از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد می‌شود. علائم ممکن است به زودی پس از شروع لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5٪ رخ دهد و ممکن است در برخی از بیماران برگشت ناپذیر باشد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) و عوارض جانبی (6.1، 6.2) مراجعه کنید]. اگر بیمار علائم نوروپاتی از جمله درد، سوزش، سوزن سوزن شدن، بی حسی و/یا ضعف یا سایر تغییرات حسی از جمله لمس سبک، درد، دما، حس موقعیت و احساس ارتعاش را تجربه کرد، بلافاصله تزریق لووفلوکساسین را در دکستروز 5 درصد قطع کنید. در بیمارانی که قبلا نوروپاتی محیطی را تجربه کرده‌اند، از مصرف فلوروکینولون‌ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% اجتناب کنید [به واکنش‌های نامطلوب (6)، اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.4 اثرات سیستم عصبی مرکزی واکنش های نامطلوب روانپزشکی فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با افزایش خطر عوارض جانبی روانپزشکی، از جمله: روان پریشی سمی، توهم، یا پارانویا مرتبط است. افسردگی یا افکار خودکشی؛ اضطراب، بی قراری، بی قراری یا عصبی بودن؛ گیجی، هذیان، گیجی، یا اختلال در توجه؛ بی خوابی یا کابوس، اختلال حافظه. اقدام به خودکشی یا خودکشی کامل گزارش شده است، به ویژه در بیماران با سابقه پزشکی افسردگی، یا یک عامل خطر زمینه ای برای افسردگی. این واکنش ها ممکن است پس از اولین دوز رخ دهد. اگر این واکنش‌ها در بیمارانی که لووفلوکساسین را در تزریق دکستروز 5 درصد دریافت می‌کنند رخ داد، تزریق لووفلوکساسین را در تزریق دکستروز 5 درصد قطع کرده و اقدامات مناسب را انجام دهید. واکنش‌های نامطلوب تشنج، افزایش فشار داخل جمجمه و لرزش در سیستم عصبی مرکزی فلوروکینولون‌ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با افزایش خطر تشنج (تشنج)، افزایش فشار داخل جمجمه (شامل لرزش سر، تومور کاذب سر) همراه بوده است. همانند سایر فلوروکینولون ها، لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% باید در بیماران مبتلا به اختلال شناخته شده یا مشکوک سیستم عصبی مرکزی (CNS) که ممکن است آنها را مستعد تشنج کند یا آستانه تشنج را کاهش دهد (مانند تصلب شرایین شدید مغزی یا سایر عوامل خطر ابتلا به صرع) با احتیاط مصرف شود. تشنج کند یا تشنج را کاهش دهد آستانه (به عنوان مثال، درمان دارویی خاص، اختلال عملکرد کلیه). اگر این واکنش‌ها در بیمارانی که لووفلوکساسین را در تزریق دکستروز 5 درصد دریافت می‌کنند رخ داد، تزریق لووفلوکساسین را در تزریق دکستروز 5 درصد قطع کرده و اقدامات مناسب را انجام دهید. [به واکنش های نامطلوب (6)، تداخلات دارویی (7.4، 7.5)، اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.5 تشدید میاستنی گراویس فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، فعالیت مسدودکننده عصبی-عضلانی دارند و ممکن است ضعف عضلانی را در بیماران مبتلا به میاستنی گراویس تشدید کنند. عوارض جانبی جدی پس از فروش، از جمله مرگ و میر و نیاز به حمایت تهویه، با استفاده از فلوروکینولون در بیماران مبتلا به میاستنی گراویس همراه بوده است. در بیماران با سابقه شناخته شده میاستنی گراویس از لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% اجتناب کنید [به عوارض جانبی (6.3) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.6 سایر عوارض جانبی جدی و گاه کشنده سایر عوارض جانبی جدی و گاه کشنده، برخی به دلیل حساسیت مفرط و برخی به علت نامشخص، به ندرت در بیماران تحت درمان با فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، گزارش شده است. این وقایع ممکن است شدید باشند و عموماً پس از تجویز دوزهای متعدد رخ می دهند. تظاهرات بالینی ممکن است شامل یک یا چند مورد از موارد زیر باشد: تب، بثورات پوستی، یا واکنش‌های شدید پوستی (به عنوان مثال، نکرولیز اپیدرمی سمی، سندرم استیونز-جانسون). واسکولیت؛ آرترالژی؛ میالژی؛ بیماری سرمی؛ پنومونیت آلرژیک؛ نفریت بینابینی؛ نارسایی یا نارسایی حاد کلیه؛ هپاتیت؛ زردی؛ نکروز یا نارسایی حاد کبدی؛ کم خونی، از جمله همولیتیک و آپلاستیک؛ ترومبوسیتوپنی، از جمله پورپورای ترومبوسیتوپنی ترومبوتیک؛ لکوپنی؛ آگرانولوسیتوز؛ پان سیتوپنی؛ و/یا سایر ناهنجاری های هماتولوژیک. بلافاصله با مشاهده اولین بثورات پوستی، یرقان یا هر نشانه دیگری از حساسیت بیش از حد، لووفلوکساسین را در تزریق دکستروز 5 درصد قطع کنید و اقدامات حمایتی را انجام دهید [به واکنش‌های نامطلوب (6) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.7 واکنش های حساسیت مفرط حساسیت مفرط جدی و گاهی کشنده و/یا واکنش های آنافیلاکتیک در بیمارانی که تحت درمان با فلوروکینولون ها از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد قرار می گیرند، گزارش شده است. این واکنش ها اغلب پس از اولین دوز رخ می دهد. برخی از واکنش ها با کلاپس قلبی عروقی، افت فشار خون/شوک، تشنج، از دست دادن هوشیاری، سوزن سوزن شدن، آنژیوادم (از جمله ادم/تورم زبان، حنجره، گلو، یا صورت)، انسداد راه هوایی (شامل برونکواسپاسم، تنگی نفس، تنگی نفس، تنگی نفس، دیس اوراتوری، و تنگی نفس، دیه‌اورمی) همراه بوده است. خارش و سایر واکنش های جدی پوستی. تزریق لووفلوکساسین در دکستروز 5% باید بلافاصله در اولین ظاهر بثورات پوستی یا هر نشانه دیگری از حساسیت مفرط قطع شود. واکنش‌های شدید حساسیت حاد ممکن است نیاز به درمان با اپی نفرین و سایر اقدامات احیاکننده، از جمله اکسیژن، مایعات داخل وریدی، آنتی هیستامین‌ها، کورتیکواستروئیدها، آمین‌های پرسور، و مدیریت راه‌های هوایی داشته باشند، همانطور که از نظر بالینی نشان داده شده است [به واکنش‌های نامطلوب (6) و اطلاعات مشاوره بیمار مراجعه کنید (17).

5.8 سمیت کبدی گزارشات پس از بازاریابی در مورد سمیت شدید کبدی (شامل هپاتیت حاد و حوادث کشنده) برای بیماران تحت درمان با لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% دریافت شده است. در کارآزمایی‌های بالینی بیش از 7000 بیمار، شواهدی مبنی بر سمیت کبدی جدی مرتبط با دارو مشاهده نشد. سمیت کبدی شدید عموماً در 14 روز پس از شروع درمان رخ می دهد و بیشتر موارد در طی 6 روز رخ می دهد. بیشتر موارد سمیت کبدی شدید با حساسیت مفرط همراه نبود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6) مراجعه کنید]. اکثر گزارشات سمیت کبدی کشنده در بیماران 65 ساله یا بالاتر رخ داده است و اکثر آنها با حساسیت مفرط مرتبط نبودند. در صورت بروز علائم و نشانه های هپاتیت در بیمار، تزریق لووفلوکساسین در 5% دکستروز باید فوراً قطع شود [به عوارض جانبی (6) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.10 اسهال مرتبط با کلستریدیوم دیفیسیل اسهال مرتبط با کلستریدیوم دیفیسیل (CDAD) با استفاده از تقریباً همه عوامل ضد باکتریایی از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد گزارش شده است و ممکن است شدت آن از اسهال خفیف تا کشنده متغیر باشد. درمان با عوامل ضد باکتری فلور طبیعی روده بزرگ را تغییر می دهد که منجر به رشد بیش از حد C. difficile می شود. سی. difficile سموم A و B تولید می کند که به توسعه CDAD کمک می کند. سویه های مولد هیپرتوکسین C. difficile باعث افزایش عوارض و مرگ و میر می شود، زیرا این عفونت ها می توانند نسبت به درمان ضد میکروبی مقاوم باشند و ممکن است نیاز به کولکتومی داشته باشند. CDAD باید در تمام بیمارانی که به دنبال مصرف آنتی بیوتیک دچار اسهال می شوند در نظر گرفته شود. تاریخچه پزشکی دقیق ضروری است زیرا CDAD بیش از دو ماه پس از تجویز عوامل ضد باکتریایی گزارش شده است. اگر CDAD مشکوک یا تأیید شود، مصرف مداوم آنتی بیوتیک که علیه C. difficile انجام نشده است، ممکن است نیاز به قطع شود. مدیریت مناسب مایعات و الکترولیت ها، مکمل های پروتئینی، درمان آنتی بیوتیکی C. مشکل، و ارزیابی جراحی باید مطابق با اندیکاسیون بالینی انجام شود [به واکنش های جانبی (6.2) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.11 طولانی شدن فاصله QT برخی از فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با طولانی شدن فاصله QT در نوار قلب و موارد نادر آریتمی همراه است. موارد نادری از تورساد د پوینتس در بیمارانی که فلوروکینولون‌ها از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد دریافت می‌کنند، به‌طور خود به خود در طی نظارت پس از بازاریابی گزارش شده است. از مصرف لووفلوکساسین در بیماران با طولانی شدن فاصله QT مشخص، بیماران مبتلا به هیپوکالمی اصلاح نشده و بیمارانی که داروهای ضد آریتمی کلاس IA (کینیدین، پروکائین آمید) یا کلاس III (آمیودارون، سوتالول) دریافت می کنند، باید اجتناب شود. بیماران مسن ممکن است نسبت به اثرات مرتبط با دارو در فاصله QT حساس تر باشند [به واکنش های نامطلوب (6.3)، استفاده در جمعیت های خاص (8.5) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.12 اختلالات اسکلتی عضلانی در بیماران اطفال و اثرات آرتروپاتیک در حیوانات تزریق لووفلوکساسین در 5 درصد دکستروز در بیماران اطفال (6 ماهه و بالاتر) فقط برای پیشگیری از سیاه زخم استنشاقی (بعد از مواجهه) و برای طاعون استفاده می شود. افزایش بروز اختلالات اسکلتی عضلانی (آرترالژی، آرتریت، تاندونوپاتی و اختلال راه رفتن) در مقایسه با گروه شاهد در بیماران اطفال دریافت کننده لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد مشاهده شده است [به استفاده در جمعیت های خاص (8.4) مراجعه کنید]. در موش‌ها و سگ‌های نابالغ، تجویز خوراکی و داخل وریدی لووفلوکساسین منجر به افزایش پوکی استخوان شد. بررسی هیستوپاتولوژیک مفاصل تحمل کننده وزن سگ های نابالغ که با لووفلوکساسین دوز شده بودند، ضایعات پایدار غضروف را نشان داد. سایر فلوروکینولون ها نیز فرسایش های مشابهی را در مفاصل تحمل کننده وزن و سایر علائم آرتروپاتی در حیوانات نابالغ گونه های مختلف ایجاد می کنند [به سم شناسی و/یا فارماکولوژی حیوانات (13.2) مراجعه کنید].

5.13 اختلالات گلوکز خون فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، با اختلالات گلوکز خون، از جمله هیپرگلیسمی علامت دار و هیپوگلیسمی، معمولاً در بیماران دیابتی که درمان همزمان با یک عامل هیپوگلیسمی خوراکی یا gsullyburinide دریافت می کنند، همراه بوده است. در این بیماران نظارت دقیق بر قند خون توصیه می شود. موارد شدید هیپوگلیسمی که منجر به کما یا مرگ می شود گزارش شده است. اگر در بیمار تحت درمان با لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، واکنش هیپوگلیسمی رخ داد، تزریق لووفلوکساسین را در تزریق دکستروز 5 درصد قطع کنید و درمان مناسب را فوراً شروع کنید [به عوارض جانبی (6.2)، تداخلات دارویی (7.3) و اطلاعات مشاوره بیمار مراجعه کنید.] (17).

5.14 حساسیت به نور / سمیت نوری واکنش های حساسیت به نور / سمیت نوری متوسط تا شدید، که دومی ممکن است به صورت واکنش های آفتاب سوختگی اغراق آمیز (مانند سوزش، اریتم، ترشح، وزیکول، تاول، ادم) که شامل نواحی در معرض نور (معمولاً ناحیه بیرونی صورت، ناحیه گردن، و یا قسمت های بیرونی صورت، و غیره) ظاهر شود. پشتی دست)، را می توان با استفاده از فلوروکینولون ها پس از قرار گرفتن در معرض نور خورشید یا اشعه ماوراء بنفش. بنابراین باید از قرار گرفتن بیش از حد در معرض این منابع نوری خودداری کرد. در صورت بروز حساسیت به نور/ سمیت نوری باید درمان دارویی قطع شود [به واکنش های نامطلوب (6.3) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.15 توسعه باکتری های مقاوم به دارو تجویز لووفلوکساسین در 5% دکستروز تزریق در غیاب عفونت باکتریایی اثبات شده یا مشکوک قوی یا نشانه های پیشگیرانه بعید است برای بیمار مفید باشد و خطر ایجاد باکتری های مقاوم به دارو را افزایش می دهد (به اطلاعات بیمار مراجعه کنید).

6.1 عوارض جانبی جدی و در غیر این صورت مهم واکنش‌های جانبی جدی و مهم دارویی زیر با جزئیات بیشتری در بخش‌های دیگر برچسب‌گذاری مورد بحث قرار گرفته‌اند:

• واکنش‌های جانبی جدی غیرفعال‌کننده و بالقوه غیرقابل برگشت [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید]
• تاندونیت و پارگی تاندون [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید]
• نوروپاتی محیطی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3) مراجعه کنید]
• اثرات سیستم عصبی مرکزی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4) مراجعه کنید]
• تشدید میاستنی گراویس [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.5) مراجعه کنید]
• سایر واکنش‌های نامطلوب جدی و گاهی کشنده [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6) مراجعه کنید]
• واکنش های حساسیت مفرط [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.7) مراجعه کنید]
• سمیت کبدی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.8) مراجعه کنید]
• اسهال مرتبط با کلستریدیوم دیفیسیل [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.10) مراجعه کنید]
• طولانی شدن فاصله QT [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.11) مراجعه کنید]
• اختلالات اسکلتی عضلانی در بیماران کودکان [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.12) مراجعه کنید]
• اختلالات گلوکز خون [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.13) مراجعه کنید]
• حساسیت به نور / سمیت نوری [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.14) مراجعه کنید]
• ایجاد باکتری های مقاوم به دارو [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.15) مراجعه کنید] افت فشار خون با انفوزیون سریع یا بولوس وریدی لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد همراه است. لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% باید بسته به دوز، در مدت 60 تا 90 دقیقه به آرامی تزریق شود [دوز و نحوه تجویز (2.5) را ببینید]. کریستالوری و سیلندروریا با کینولون ها از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% گزارش شده است. بنابراین، هیدراتاسیون کافی بیماران دریافت کننده لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% باید حفظ شود تا از تشکیل ادرار بسیار غلیظ جلوگیری شود.

6.2 تجربه کارآزمایی بالینی از آنجا که کارآزمایی‌های بالینی تحت شرایط بسیار متفاوتی انجام می‌شوند، نرخ‌های واکنش نامطلوب مشاهده‌شده در کارآزمایی‌های بالینی یک دارو را نمی‌توان مستقیماً با نرخ‌های آزمایش‌های بالینی داروی دیگر مقایسه کرد و ممکن است نرخ‌های مشاهده شده در عمل را منعکس نکند. داده‌هایی که در زیر توضیح داده می‌شوند نشان‌دهنده قرار گرفتن در معرض لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد در 7537 بیمار در 29 کارآزمایی بالینی فاز 3 است. جمعیت مورد مطالعه دارای میانگین سنی 50 سال بود (تقریباً 74٪ از جمعیت کمتر از 65 سال سن داشتند)، 50٪ مرد، 71٪ قفقازی، 19٪ سیاه پوست بودند. بیماران برای طیف گسترده ای از بیماری های عفونی تحت درمان با لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد قرار گرفتند [نگاه کنید به موارد مصرف و استفاده (1)]. بیماران لووفلوکساسین را در دوزهای تزریقی دکستروز 5 درصد 750 میلی گرم یک بار در روز، 250 میلی گرم یک بار در روز، یا 500 میلی گرم یک یا دو بار در روز دریافت کردند. مدت درمان معمولاً 3 تا 14 روز و میانگین تعداد روزهای درمان 10 روز بود. بروز کلی، نوع و توزیع عوارض جانبی در بیمارانی که لووفلوکساسین را در دوزهای تزریقی دکستروز 5 درصد 750 میلی گرم یک بار در روز، 250 میلی گرم یک بار در روز، و 500 میلی گرم یک یا دو بار در روز دریافت می کردند، مشابه بود. قطع مصرف لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد به دلیل عوارض جانبی دارویی در کل 3/4 درصد از بیماران، 8/3 درصد از بیماران تحت درمان با دوزهای 250 میلی گرم و 500 میلی گرم و 4/5 درصد از بیماران تحت درمان با دوز 750 میلی گرم رخ داد. شایع‌ترین واکنش‌های جانبی دارویی که منجر به قطع مصرف دوزهای 250 و 500 میلی‌گرم شد، دستگاه گوارش (1.4%)، در درجه اول حالت تهوع (0.6%) بود. استفراغ (0.4٪)؛ سرگیجه (0.3٪)؛ و سردرد (0.2%). شایع ترین واکنش های جانبی دارویی که منجر به قطع دوز 750 میلی گرمی شد، دستگاه گوارش (1.2%)، در درجه اول تهوع (0.6%)، استفراغ (0.5%) بود. سرگیجه (0.3٪)؛ و سردرد (0.3%). عوارض جانبی که در ≥ 1٪ از لووفلوکساسین در بیماران تحت درمان با تزریق دکستروز 5٪ و عوارض جانبی کمتر شایع، در 0.1 تا < 1٪ از لووفلوکساسین در بیماران تحت درمان با تزریق دکستروز 5٪ رخ می دهد، به ترتیب در جدول 4 و جدول 5 نشان داده شده است. شایع ترین عوارض جانبی دارویی (بیش از 3٪) تهوع، سردرد، اسهال، بی خوابی، یبوست و سرگیجه است. جدول 4: عوارض جانبی شایع (≥ 1%) گزارش شده در کارآزمایی های بالینی با سیستم لووفلوکساسین/کلاس اندامی واکنش نامطلوب % (N = 7,537) عفونت ها و آلودگی ها مونیلیازیس 1 اختلالات روانی بی خوابی* [به هشدارها و احتیاط ها مراجعه کنید ( 5.4 . هشدارها و اقدامات احتیاطی ( 5.4 )] 6 3 اختلالات تنفسی، قفسه سینه و مدیاستن تنگی نفس [به هشدارها مراجعه کنید و اقدامات احتیاطی (5.7)] 1 اختلالات گوارشی تهوع اسهال یبوست درد شکمی استفراغ سوء هاضمه 7 5 3 2 2 2 اختلالات پوستی و بافت زیر جلدی راش [به هشدارها و اقدامات احتیاطی ( 5.7 ) مراجعه کنید † اختلالات عمومی و شرایط محل تجویز ادم واکنش محل تزریق درد قفسه سینه 1 1 1 * N = 7274 † N = 3758 (زنان) جدول 5: عوارض جانبی کمتر شایع (0.1 تا 1%) گزارش شده در کارآزمایی‌های بالینی با لووفلوکساسین (N=7537) واکنش‌های نامطلوب سیستم/ارگان عفونت‌ها و آلودگی‌های دستگاه تناسلی مونیلیازیس خون و سیستم لنفاوی کم‌خونی ترومبوسیتوپنیا گرانولوسیتوپنیا و [6]. اختلالات سیستم واکنش آلرژیک [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6، 5.7) مراجعه کنید] متابولیسم و اختلالات تغذیه ای هیپوگلیسمی هیپرگلیسمی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.13) مراجعه کنید] هیپرکالمی اختلالات روانپزشکی اضطراب آشفتگی آشفتگی افسردگی توهم کابوس* [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4) مراجعه کنید] اختلال خواب* بی اشتهایی بی اشتهایی، رویاهای غیرطبیعی، لرزش و تشنج اقدامات احتیاطی (5.4)] پارستزی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3) )] سرگیجه هایپرتونی هیپرکینزی راه رفتن غیرطبیعی خواب آلودگی* سنکوپ اختلالات تنفسی، قفسه سینه و مدیاستنال اپیستاکسی اختلالات قلبی ایست قلبی تپش قلب تاکی کاردی بطنی آریتمی بطنی اختلالات عروقی فلبیت ورم معده و روده ای دیکریتیساتیتیس گاستروانتریت گلوسیت کاذب غشایی / C. کولیت دیفیسیل [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.10)] اختلالات کبدی صفراوی عملکرد غیرطبیعی کبدی افزایش آنزیم های کبدی افزایش آلکالین فسفاتاز پوست و اختلالات بافت زیر جلدی کهیر [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.7) و اختلالات عضلانی ارتباطی-کلیتی. تاندونیت [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2)] میالژی درد اسکلتی کلیه و اختلالات ادراری عملکرد غیرطبیعی کلیه نارسایی حاد کلیه [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6)] * N = 7274 در کارآزمایی‌های بالینی با استفاده از درمان با دوز چندگانه، ناهنجاری‌های چشمی، از جمله آب مروارید و کدورت‌های عدسی چند نقطه‌ای، در بیماران تحت درمان با کووونولون فلوسین مشاهده شده است. ارتباط داروها با این رویدادها در حال حاضر مشخص نشده است.

6.3 تجربیات پس از بازاریابی جدول 6 عوارض جانبی را که در طی استفاده پس از تایید لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% شناسایی شده اند، فهرست می کند. از آنجایی که این واکنش‌ها به‌طور داوطلبانه از جمعیتی با اندازه نامشخص گزارش می‌شوند، تخمین قابل اعتماد فراوانی آن‌ها یا ایجاد رابطه علّی با قرار گرفتن در معرض دارو همیشه امکان‌پذیر نیست. جدول 6: گزارش‌های پس از بازاریابی از واکنش‌های نامطلوب دارویی سیستم/کلاس اندامی واکنش‌های نامطلوب خون و سیستم لنفاوی پان سیتوپنی آنمی آپلاستیک لکوپنی کم‌خونی همولیتیک [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6)] ائوزینوفیلی اختلالات سیستم ایمنی، گاهی اوقات واکنش‌های حساسیت به چربی: واکنش های آنافیلاکتیک/آنافیلاکتوئید شوک آنافیلاکتیک ادم آنژینوروتیک بیماری سرمی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6، 5.7)] اختلالات روانپزشکی پارانویای روانپریشی گزارش های جدا شده ای از افکار خودکشی، اقدام به خودکشی و خودکشی کامل را مشاهده کنید (نگاه کنید به هشدارها یا Precaut4). تشدید میاستنی گراویس [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید] آنوسمی نوروپاتی محیطی (ممکن است برگشت ناپذیر باشد) [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3)] گزارش‌های جدا شده از اختلال در الکتروانسفالوگرام غیرطبیعی انسفالوپاتی (EEG)، نارسایی تومور کاذب مغزی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی از جمله علائم EG] چشم (5). دوبینی حدت بینایی کاهش دید تاری اسکوتوما اختلالات گوش و هزارتوی هیپواکوزیس وزوز وزوز اختلالات قلبی گزارش های جدا شده از torsades de pointes الکتروکاردیوگرام QT طولانی مدت [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.11)]] تاکی کاردی اختلالات عروقی اتساع عروق اختلالات تنفسی، قفسه سینه و مدیاستن گزارش های جدا شده از پنومونیت آلرژیک (5) و [6]. اختلالات کبدی صفراوی نارسایی کبدی (از جمله موارد کشنده) زردی هپاتیت [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی ( 5.6، 5.8 )] اختلالات پوستی و بافت زیر جلدی فوران های بولوز شامل: نکرولیز سمی اپیدرمی سندرم استیونز-جانسون پوسچولوز اگزانتماتوز عمومی حاد (AGEP) فوران دارویی ثابت اریتم مولتی فرم [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6)] واکنش حساسیت به نور / سمیت نوری [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی] لاستیکوسکولوسیتیس (5.1). و اختلالات بافت همبند پارگی تاندون [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید] عضله آسیب، از جمله پارگی رابدومیولیز اختلالات کلیوی و ادراری نفریت بینابینی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6)] اختلالات عمومی و شرایط محل تجویز نارسایی چند ارگانی پیرکسی بررسی زمان پروترومبین طولانی شدن نسبت عادی بین المللی افزایش آنزیم های عضلانی طولانی مدت

تداخل دارویی محصولات حاوی کاتیون چند ظرفیتی از جمله آنتی اسیدها، کاتیون های فلزی یا دیدانوزین جذب لووفلوکساسین با مصرف قرص یا فرمول محلول خوراکی در عرض 2 ساعت از این محصولات کاهش می یابد. فرمولاسیون داخل وریدی را در همان خط IV با یک کاتیون چند ظرفیتی تجویز نکنید، به عنوان مثال، منیزیم (2.4، 7.1) ممکن است اثر وارفارین افزایش یابد. نظارت بر زمان پروترومبین، INR، نظارت بر خونریزی (7.2) عوامل ضد دیابت قند خون را به دقت کنترل کنید (5.13، 7.3)

7.1 عوامل کیلات: آنتی اسیدها، سوکرالفات، کاتیون های فلزی، مولتی ویتامین ها اطلاعاتی در مورد تداخل فلوروکینولون های داخل وریدی با آنتی اسیدهای خوراکی، سوکرالفات، مولتی ویتامین ها، دیدانوزین یا کاتیون های فلزی وجود ندارد. با این حال، هیچ فلوروکینولون نباید با هیچ محلولی حاوی کاتیون های چند ظرفیتی، به عنوان مثال، منیزیم، از طریق همان خط داخل وریدی تجویز شود [دوز و نحوه تجویز (2.5) را ببینید].

7.2 وارفارین هیچ اثر قابل توجهی از لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد بر غلظت های اوج پلاسما، AUC و سایر پارامترهای آماده سازی R- و S- وارفارین در یک مطالعه بالینی که شامل داوطلبان سالم بود، مشاهده نشد. به طور مشابه، هیچ اثر آشکاری از وارفارین بر جذب و رسوب لووفلوکساسین مشاهده نشد. با این حال، در طول تجربه پس از بازاریابی در بیماران گزارش هایی مبنی بر اینکه لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد اثرات وارفارین را افزایش می دهد، گزارش شده است. افزایش زمان پروترومبین در صورت مصرف همزمان وارفارین و لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد با اپیزودهای خونریزی همراه بوده است. اگر لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% همزمان با وارفارین تجویز شود، زمان پروترومبین، نسبت نرمال شده بین‌المللی (INR) یا سایر آزمایش‌های ضد انعقادی مناسب باید به دقت بررسی شوند. بیماران همچنین باید برای شواهد خونریزی تحت نظر قرار گیرند [به واکنش های نامطلوب (6.3) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

7.3 عوامل ضد دیابت اختلالات گلوکز خون، از جمله هیپرگلیسمی و هیپوگلیسمی، در بیمارانی که همزمان با فلوروکینولون ها و یک عامل ضد دیابت درمان شده اند، گزارش شده است. بنابراین، هنگام تجویز همزمان این داروها، نظارت دقیق بر قند خون توصیه می شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.13)، واکنش های نامطلوب (6.2) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

7.4 داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی تجویز همزمان یک داروی ضد التهابی غیر استروئیدی با فلوروکینولون، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، ممکن است خطر تحریک CNS و تشنج تشنجی را افزایش دهد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی مراجعه کنید].

7.5 تئوفیلین هیچ اثر قابل توجهی از لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد بر غلظت پلاسما، AUC و سایر پارامترهای تئوفیلین در یک مطالعه بالینی که شامل داوطلبان سالم بود، مشاهده نشد. به طور مشابه، هیچ اثر آشکاری از تئوفیلین بر جذب و رسوب لووفلوکساسین مشاهده نشد. با این حال، مصرف همزمان سایر فلوروکینولون ها با تئوفیلین منجر به نیمه عمر حذف طولانی مدت، افزایش سطح سرمی تئوفیلین و افزایش متعاقب آن در خطر عوارض جانبی مرتبط با تئوفیلین در جمعیت بیمار شده است. بنابراین، در صورت تجویز همزمان لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، سطح تئوفیلین باید به دقت کنترل شود و دوز مناسب تنظیم شود. عوارض جانبی، از جمله تشنج، ممکن است با یا بدون افزایش سطح تئوفیلین سرم رخ دهد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4) مراجعه کنید].

7.6 سیکلوسپورین هیچ اثر قابل توجهی از لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد بر غلظت اوج پلاسما، AUC و سایر پارامترهای تنظیم سیکلوسپورین در یک مطالعه بالینی شامل داوطلبان سالم مشاهده نشد. با این حال، افزایش سطح سرمی سیکلوسپورین در جمعیت بیماران در صورت تجویز همزمان با برخی دیگر از فلوروکینولون ها گزارش شده است. لووفلوکساسین C max و k e اندکی کمتر بودند در حالی که T max و t ½ در حضور سیکلوسپورین کمی طولانی تر از موارد مشاهده شده در سایر مطالعات بدون داروی همزمان بودند. با این حال، تفاوت ها از نظر بالینی قابل توجه در نظر گرفته نمی شوند. بنابراین، تنظیم دوز برای لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5٪ یا سیکلوسپورین در صورت تجویز همزمان لازم نیست.

7.7 دیگوکسین هیچ اثر قابل توجهی از لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد بر غلظت اوج پلاسما، AUC و سایر پارامترهای دیگوکسین در یک مطالعه بالینی شامل داوطلبان سالم مشاهده نشد. سینتیک جذب و رسوب لووفلوکساسین در حضور یا عدم حضور دیگوکسین مشابه بود. بنابراین، هیچ تنظیم دوز برای لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5٪ یا دیگوکسین در صورت تجویز همزمان لازم نیست.

7.8 پروبنسید و سایمتیدین هیچ اثر قابل توجهی از پروبنسید یا سایمتیدین بر C max لووفلوکساسین در یک مطالعه بالینی که شامل داوطلبان سالم بود مشاهده نشد. AUC و t½ لووفلوکساسین بالاتر بود در حالی که CL/F و CL R در طول درمان همزمان با لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد با پروبنسید یا سایمتیدین در مقایسه با لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد به تنهایی کمتر بود. با این حال، هنگامی که پروبنسید یا سایمتیدین به طور همزمان تجویز می شود، این تغییرات نیاز به تنظیم دوز برای لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5٪ ندارد.

7.9 تداخل با تست های آزمایشگاهی یا تشخیصی برخی از فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، ممکن است نتایج غربالگری ادرار مثبت کاذب را با استفاده از کیت های ایمونواسی موجود در بازار ایجاد کنند. تایید غربالگری مواد افیونی مثبت با روش های خاص تر ممکن است ضروری باشد.

7.1 عوامل کیلات: آنتی اسیدها، سوکرالفات، کاتیون های فلزی، مولتی ویتامین ها اطلاعاتی در مورد تداخل فلوروکینولون های داخل وریدی با آنتی اسیدهای خوراکی، سوکرالفات، مولتی ویتامین ها، دیدانوزین یا کاتیون های فلزی وجود ندارد. با این حال، هیچ فلوروکینولون نباید با هیچ محلولی حاوی کاتیون های چند ظرفیتی، به عنوان مثال، منیزیم، از طریق همان خط داخل وریدی تجویز شود [دوز و نحوه تجویز (2.5) را ببینید].

7.2 وارفارین هیچ اثر قابل توجهی از لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد بر غلظت های اوج پلاسما، AUC و سایر پارامترهای آماده سازی R- و S- وارفارین در یک مطالعه بالینی که شامل داوطلبان سالم بود، مشاهده نشد. به طور مشابه، هیچ اثر آشکاری از وارفارین بر جذب و رسوب لووفلوکساسین مشاهده نشد. با این حال، در طول تجربه پس از بازاریابی در بیماران گزارش هایی مبنی بر اینکه لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد اثرات وارفارین را افزایش می دهد، گزارش شده است. افزایش زمان پروترومبین در صورت مصرف همزمان وارفارین و لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد با اپیزودهای خونریزی همراه بوده است. اگر لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% همزمان با وارفارین تجویز شود، زمان پروترومبین، نسبت نرمال شده بین‌المللی (INR) یا سایر آزمایش‌های ضد انعقادی مناسب باید به دقت بررسی شوند. بیماران همچنین باید برای شواهد خونریزی تحت نظر قرار گیرند [به واکنش های نامطلوب (6.3) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

7.3 عوامل ضد دیابت اختلالات گلوکز خون، از جمله هیپرگلیسمی و هیپوگلیسمی، در بیمارانی که همزمان با فلوروکینولون ها و یک عامل ضد دیابت درمان شده اند، گزارش شده است. بنابراین، هنگام تجویز همزمان این داروها، نظارت دقیق بر قند خون توصیه می شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.13)، واکنش های نامطلوب (6.2) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

7.4 داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی تجویز همزمان یک داروی ضد التهابی غیر استروئیدی با فلوروکینولون، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، ممکن است خطر تحریک CNS و تشنج تشنجی را افزایش دهد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی مراجعه کنید].

7.5 تئوفیلین هیچ اثر قابل توجهی از لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد بر غلظت پلاسما، AUC و سایر پارامترهای تئوفیلین در یک مطالعه بالینی که شامل داوطلبان سالم بود، مشاهده نشد. به طور مشابه، هیچ اثر آشکاری از تئوفیلین بر جذب و رسوب لووفلوکساسین مشاهده نشد. با این حال، مصرف همزمان سایر فلوروکینولون ها با تئوفیلین منجر به نیمه عمر حذف طولانی مدت، افزایش سطح سرمی تئوفیلین و افزایش متعاقب آن در خطر عوارض جانبی مرتبط با تئوفیلین در جمعیت بیمار شده است. بنابراین، در صورت تجویز همزمان لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، سطح تئوفیلین باید به دقت کنترل شود و دوز مناسب تنظیم شود. عوارض جانبی، از جمله تشنج، ممکن است با یا بدون افزایش سطح تئوفیلین سرم رخ دهد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4) مراجعه کنید].

7.6 سیکلوسپورین هیچ اثر قابل توجهی از لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد بر غلظت اوج پلاسما، AUC و سایر پارامترهای تنظیم سیکلوسپورین در یک مطالعه بالینی شامل داوطلبان سالم مشاهده نشد. با این حال، افزایش سطح سرمی سیکلوسپورین در جمعیت بیماران در صورت تجویز همزمان با برخی دیگر از فلوروکینولون ها گزارش شده است. لووفلوکساسین C max و k e اندکی کمتر بودند در حالی که T max و t ½ در حضور سیکلوسپورین کمی طولانی تر از موارد مشاهده شده در سایر مطالعات بدون داروی همزمان بودند. با این حال، تفاوت ها از نظر بالینی قابل توجه در نظر گرفته نمی شوند. بنابراین، تنظیم دوز برای لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5٪ یا سیکلوسپورین در صورت تجویز همزمان لازم نیست.

7.7 دیگوکسین هیچ اثر قابل توجهی از لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد بر غلظت اوج پلاسما، AUC و سایر پارامترهای دیگوکسین در یک مطالعه بالینی شامل داوطلبان سالم مشاهده نشد. سینتیک جذب و رسوب لووفلوکساسین در حضور یا عدم حضور دیگوکسین مشابه بود. بنابراین، هیچ تنظیم دوز برای لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5٪ یا دیگوکسین در صورت تجویز همزمان لازم نیست.

7.8 پروبنسید و سایمتیدین هیچ اثر قابل توجهی از پروبنسید یا سایمتیدین بر C max لووفلوکساسین در یک مطالعه بالینی که شامل داوطلبان سالم بود مشاهده نشد. AUC و t½ لووفلوکساسین بالاتر بود در حالی که CL/F و CL R در طول درمان همزمان با لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد با پروبنسید یا سایمتیدین در مقایسه با لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد به تنهایی کمتر بود. با این حال، هنگامی که پروبنسید یا سایمتیدین به طور همزمان تجویز می شود، این تغییرات نیاز به تنظیم دوز برای لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5٪ ندارد.

7.9 تداخل با تست های آزمایشگاهی یا تشخیصی برخی از فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، ممکن است نتایج غربالگری ادرار مثبت کاذب را با استفاده از کیت های ایمونواسی موجود در بازار ایجاد کنند. تایید غربالگری مواد افیونی مثبت با روش های خاص تر ممکن است ضروری باشد.

شایع ترین واکنش ها (≥ 3%) تهوع، سردرد، اسهال، بی خوابی، یبوست و سرگیجه بود (6.2). برای گزارش واکنش‌های نامطلوب مشکوک، با Fresenius Kabi USA، LLC با شماره 1-800-551-7176 یا FDA به شماره 1-800-FDA-1088 یا www.fda.gov/medwatch تماس بگیرید.

6.1 عوارض جانبی جدی و در غیر این صورت مهم واکنش‌های جانبی جدی و مهم دارویی زیر با جزئیات بیشتری در بخش‌های دیگر برچسب‌گذاری مورد بحث قرار گرفته‌اند:

• واکنش‌های جانبی جدی غیرفعال‌کننده و بالقوه غیرقابل برگشت [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید]
• تاندونیت و پارگی تاندون [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید]
• نوروپاتی محیطی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3) مراجعه کنید]
• اثرات سیستم عصبی مرکزی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4) مراجعه کنید]
• تشدید میاستنی گراویس [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.5) مراجعه کنید]
• سایر عوارض جانبی جدی و گاهی کشنده [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6) مراجعه کنید]
• واکنش های حساسیت مفرط [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.7) مراجعه کنید]
• سمیت کبدی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.8) مراجعه کنید]
• اسهال مرتبط با کلستریدیوم دیفیسیل [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.10) مراجعه کنید]
• طولانی شدن فاصله QT [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.11) مراجعه کنید]
• اختلالات اسکلتی عضلانی در بیماران کودکان [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.12) مراجعه کنید]
• اختلالات گلوکز خون [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.13) مراجعه کنید]
• حساسیت به نور / سمیت نوری [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.14) مراجعه کنید]
• ایجاد باکتری های مقاوم به دارو [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.15) مراجعه کنید] افت فشار خون با انفوزیون سریع یا بولوس وریدی لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد همراه است. لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% باید بسته به دوز، در مدت 60 تا 90 دقیقه به آرامی تزریق شود [دوز و نحوه تجویز (2.5) را ببینید]. کریستالوری و سیلندروریا با کینولون ها از جمله لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% گزارش شده است. بنابراین، هیدراتاسیون کافی بیماران دریافت کننده لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% باید حفظ شود تا از تشکیل ادرار بسیار غلیظ جلوگیری شود.

6.2 تجربه کارآزمایی بالینی از آنجا که کارآزمایی‌های بالینی تحت شرایط بسیار متفاوتی انجام می‌شوند، نرخ‌های واکنش نامطلوب مشاهده‌شده در کارآزمایی‌های بالینی یک دارو را نمی‌توان مستقیماً با نرخ‌های آزمایش‌های بالینی داروی دیگر مقایسه کرد و ممکن است نرخ‌های مشاهده شده در عمل را منعکس نکند. داده‌هایی که در زیر توضیح داده می‌شوند نشان‌دهنده قرار گرفتن در معرض لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد در 7537 بیمار در 29 کارآزمایی بالینی فاز 3 است. جمعیت مورد مطالعه دارای میانگین سنی 50 سال بود (تقریباً 74٪ از جمعیت کمتر از 65 سال سن داشتند)، 50٪ مرد، 71٪ قفقازی، 19٪ سیاه پوست بودند. بیماران برای طیف گسترده ای از بیماری های عفونی تحت درمان با لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد قرار گرفتند [نگاه کنید به موارد مصرف و استفاده (1)]. بیماران لووفلوکساسین را در دوزهای تزریقی دکستروز 5 درصد 750 میلی گرم یک بار در روز، 250 میلی گرم یک بار در روز، یا 500 میلی گرم یک یا دو بار در روز دریافت کردند. مدت درمان معمولاً 3 تا 14 روز و میانگین تعداد روزهای درمان 10 روز بود. بروز کلی، نوع و توزیع عوارض جانبی در بیمارانی که لووفلوکساسین را در دوزهای تزریقی دکستروز 5 درصد 750 میلی گرم یک بار در روز، 250 میلی گرم یک بار در روز، و 500 میلی گرم یک یا دو بار در روز دریافت می کردند، مشابه بود. قطع مصرف لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد به دلیل عوارض جانبی دارویی در کل 3/4 درصد از بیماران، 8/3 درصد از بیماران تحت درمان با دوزهای 250 میلی گرم و 500 میلی گرم و 4/5 درصد از بیماران تحت درمان با دوز 750 میلی گرم رخ داد. شایع‌ترین واکنش‌های جانبی دارویی که منجر به قطع مصرف دوزهای 250 و 500 میلی‌گرم شد، دستگاه گوارش (1.4%)، در درجه اول حالت تهوع (0.6%) بود. استفراغ (0.4٪)؛ سرگیجه (0.3٪)؛ و سردرد (0.2%). شایع ترین واکنش های جانبی دارویی که منجر به قطع دوز 750 میلی گرمی شد، دستگاه گوارش (1.2%)، در درجه اول تهوع (0.6%)، استفراغ (0.5%) بود. سرگیجه (0.3٪)؛ و سردرد (0.3%). عوارض جانبی که در ≥ 1٪ از لووفلوکساسین در بیماران تحت درمان با تزریق دکستروز 5٪ و عوارض جانبی کمتر شایع، در 0.1 تا < 1٪ از لووفلوکساسین در بیماران تحت درمان با تزریق دکستروز 5٪ رخ می دهد، به ترتیب در جدول 4 و جدول 5 نشان داده شده است. شایع ترین عوارض جانبی دارویی (بیش از 3٪) تهوع، سردرد، اسهال، بی خوابی، یبوست و سرگیجه است. جدول 4: عوارض جانبی شایع (≥ 1%) گزارش شده در کارآزمایی های بالینی با سیستم لووفلوکساسین/کلاس اندامی واکنش نامطلوب % (N = 7,537) عفونت ها و آلودگی ها مونیلیازیس 1 اختلالات روانی بی خوابی* [به هشدارها و احتیاط ها مراجعه کنید ( 5.4 . هشدارها و اقدامات احتیاطی ( 5.4 )] 6 3 اختلالات تنفسی، قفسه سینه و مدیاستن تنگی نفس [به هشدارها مراجعه کنید و اقدامات احتیاطی (5.7)] 1 اختلالات گوارشی تهوع اسهال یبوست درد شکمی استفراغ سوء هاضمه 7 5 3 2 2 2 اختلالات پوستی و بافت زیر جلدی راش [به هشدارها و اقدامات احتیاطی ( 5.7 ) مراجعه کنید † اختلالات عمومی و شرایط محل تجویز ادم واکنش محل تزریق درد قفسه سینه 1 1 1 * N = 7274 † N = 3758 (زنان) جدول 5: عوارض جانبی کمتر شایع (0.1 تا 1%) گزارش شده در کارآزمایی‌های بالینی با لووفلوکساسین (N=7537) واکنش‌های نامطلوب سیستم/ارگان عفونت‌ها و آلودگی‌های دستگاه تناسلی مونیلیازیس خون و سیستم لنفاوی کم‌خونی ترومبوسیتوپنیا گرانولوسیتوپنیا و [6]. اختلالات سیستم واکنش آلرژیک [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6، 5.7) مراجعه کنید] متابولیسم و اختلالات تغذیه ای هیپوگلیسمی هیپرگلیسمی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.13) مراجعه کنید] هیپرکالمی اختلالات روانپزشکی اضطراب آشفتگی آشفتگی افسردگی توهم کابوس* [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4) مراجعه کنید] اختلال خواب* بی اشتهایی بی اشتهایی، رویاهای غیرطبیعی، لرزش و تشنج اقدامات احتیاطی (5.4)] پارستزی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3) )] سرگیجه هایپرتونی هیپرکینزی راه رفتن غیرطبیعی خواب آلودگی* سنکوپ اختلالات تنفسی، قفسه سینه و مدیاستنال اپیستاکسی اختلالات قلبی ایست قلبی تپش قلب تاکی کاردی بطنی آریتمی بطنی اختلالات عروقی فلبیت ورم معده و روده ای دیکریتیساتیتیس گاستروانتریت گلوسیت کاذب غشایی / C. کولیت دیفیسیل [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.10)] اختلالات کبدی صفراوی عملکرد غیرطبیعی کبدی افزایش آنزیم های کبدی افزایش آلکالین فسفاتاز پوست و اختلالات بافت زیر جلدی کهیر [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.7) و اختلالات عضلانی ارتباطی-کلیتی. تاندونیت [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2)] میالژی درد اسکلتی کلیه و اختلالات ادراری عملکرد غیرطبیعی کلیه نارسایی حاد کلیه [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6)] * N = 7274 در کارآزمایی‌های بالینی با استفاده از درمان با دوز چندگانه، ناهنجاری‌های چشمی، از جمله آب مروارید و کدورت‌های عدسی چند نقطه‌ای، در بیماران تحت درمان با کووونولون فلوسین مشاهده شده است. ارتباط داروها با این رویدادها در حال حاضر مشخص نشده است.

6.3 تجربیات پس از بازاریابی جدول 6 عوارض جانبی را که در طی استفاده پس از تایید لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% شناسایی شده اند، فهرست می کند. از آنجایی که این واکنش‌ها به‌طور داوطلبانه از جمعیتی با اندازه نامشخص گزارش می‌شوند، تخمین قابل اعتماد فراوانی آن‌ها یا ایجاد رابطه علّی با قرار گرفتن در معرض دارو همیشه امکان‌پذیر نیست. جدول 6: گزارش‌های پس از بازاریابی از واکنش‌های نامطلوب دارویی سیستم/کلاس اندامی واکنش‌های نامطلوب خون و سیستم لنفاوی پان سیتوپنی آنمی آپلاستیک لکوپنی کم‌خونی همولیتیک [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6)] ائوزینوفیلی اختلالات سیستم ایمنی، گاهی اوقات واکنش‌های حساسیت به چربی: واکنش های آنافیلاکتیک/آنافیلاکتوئید شوک آنافیلاکتیک ادم آنژینوروتیک بیماری سرمی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6، 5.7)] اختلالات روانپزشکی پارانویای روانپریشی گزارش های جدا شده ای از افکار خودکشی، اقدام به خودکشی و خودکشی کامل را مشاهده کنید (نگاه کنید به هشدارها یا Precaut4). تشدید میاستنی گراویس [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید] آنوسمی نوروپاتی محیطی (ممکن است برگشت ناپذیر باشد) [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3)] گزارش‌های جدا شده از اختلال در الکتروانسفالوگرام غیرطبیعی انسفالوپاتی (EEG)، نارسایی تومور کاذب مغزی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی از جمله علائم EG] چشم (5). دوبینی حدت بینایی کاهش دید تاری اسکوتوما اختلالات گوش و هزارتوی هیپواکوزیس وزوز وزوز اختلالات قلبی گزارش های جدا شده از torsades de pointes الکتروکاردیوگرام QT طولانی مدت [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.11)]] تاکی کاردی اختلالات عروقی اتساع عروق اختلالات تنفسی، قفسه سینه و مدیاستن گزارش های جدا شده از پنومونیت آلرژیک (5) و [6]. اختلالات کبدی صفراوی نارسایی کبدی (از جمله موارد کشنده) زردی هپاتیت [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی ( 5.6، 5.8 )] اختلالات پوستی و بافت زیر جلدی فوران های بولوز شامل: نکرولیز سمی اپیدرمی سندرم استیونز-جانسون پوسچولوز اگزانتماتوز عمومی حاد (AGEP) فوران دارویی ثابت اریتم مولتی فرم [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6)] واکنش حساسیت به نور / سمیت نوری [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی] لاستیکوسکولوسیتیس (5.1). و اختلالات بافت همبند پارگی تاندون [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید] عضله آسیب، از جمله پارگی رابدومیولیز اختلالات کلیوی و ادراری نفریت بینابینی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6)] اختلالات عمومی و شرایط محل تجویز نارسایی چند ارگانی پیرکسی بررسی زمان پروترومبین طولانی شدن نسبت عادی بین المللی افزایش آنزیم های عضلانی طولانی مدت

• سالمندان: سمیت کبدی شدید گزارش شده است. اکثر گزارش ها بیماران 65 ساله یا بالاتر را توصیف می کنند (5.8، 8.5، 17). ممکن است خطر تاندونوپاتی (از جمله پارگی) را افزایش دهد، به ویژه با مصرف همزمان کورتیکواستروئید (5.2، 8.5، 17). ممکن است بیشتر مستعد افزایش فاصله QT باشد (5.11، 8.5، 17).
• اطفال: اختلالات اسکلتی- عضلانی (آرترالژی، آرتریت، تاندونوپاتی و ناهنجاری راه رفتن) در بیمارانی که تحت درمان با لووفلوکساسین قرار گرفته اند بیشتر از بیماران مشابه دیده می شود. نشان داده شده است که باعث آرتروپاتی و استئوکندروز در حیوانات جوان می شود (5.12، 8.4، 13.2). ایمنی در بیماران اطفال تحت درمان بیش از 14 روز مطالعه نشده است. خطر-منفعت فقط برای درمان سیاه زخم استنشاقی (پس از مواجهه) (1.7، 2.2، 8.4، 14.9) و طاعون (1.8، 2.2، 8.4، 14.10) مناسب است.

8.1 بارداری رده C. لووفلوکساسین در دوزهای خوراکی 810 میلی گرم بر کیلوگرم در روز که معادل 9.4 برابر بالاترین دوز توصیه شده انسان بر اساس سطح نسبی بدن است، یا در دوزهای داخل وریدی تا 160 میلی گرم بر کیلوگرم بر اساس سطح نسبی بدن انسان، تراتوژن زا نبود. دوز خوراکی 810 میلی گرم بر کیلوگرم در روز به موش ها باعث کاهش وزن جنین و افزایش مرگ و میر جنین شد. هنگامی که خرگوش ها به صورت خوراکی به میزان 50 میلی گرم بر کیلوگرم در روز که معادل 1.1 برابر بالاترین دوز توصیه شده انسان بر اساس سطح نسبی سطح بدن است، یا زمانی که به صورت داخل وریدی تا 25 میلی گرم بر کیلوگرم در روز مصرف می شود، که معادل 0.5 برابر بالاترین دوز توصیه شده انسان بر اساس سطح نسبی سطح بدن است، هیچ تراتوژنیسیتی مشاهده نشد. با این حال، هیچ مطالعه کافی و به خوبی کنترل شده در زنان باردار وجود ندارد. لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5% فقط در صورتی باید در دوران بارداری استفاده شود که منافع بالقوه خطر احتمالی برای جنین را توجیه کند.

8.3 مادران شیرده بر اساس داده های مربوط به سایر فلوروکینولون ها و داده های بسیار محدود در مورد لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد، می توان حدس زد که لووفلوکساسین در شیر انسان دفع می شود. به دلیل احتمال بروز عوارض جانبی جدی از لووفلوکساسین در تزریق دکستروز 5 درصد در نوزادان شیرده، باید با در نظر گرفتن اهمیت دارو برای مادر، تصمیم به قطع شیردهی یا قطع دارو گرفته شود.

8.4 Pediatric Use Quinolones, including levofloxacin, cause arthropathy and osteochondrosis in juvenile animals of several species [see Warnings and Precautions ( 5.12 ) and Animal Toxicology and/or Pharmacology ( 13.2 )]. Pharmacokinetics following intravenous administration The pharmacokinetics of levofloxacin following a single intravenous dose were investigated in pediatric patients ranging in age from six months to 16 years. Pediatric patients cleared levofloxacin faster than adult patients resulting in lower plasma exposures than adults for a given mg/kg dose [see Clinical Pharmacology (12.3) and Clinical Studies (14.9) ]. Inhalational Anthrax (Post-Exposure) Levofloxacin is indicated in pediatric patients 6 months of age and older, for inhalational anthrax (post-exposure). The risk-benefit assessment indicates that administration of levofloxacin to pediatric patients is appropriate. The safety of levofloxacin in pediatric patients treated for more than 14 days has not been studied [see Indications and Usage ( 1.7 ), Dosage and Administration ( 2.2 ) and Clinical Studies ( 14.9 )] . Plague Levofloxacin is indicated in pediatric patients, 6 months of age and older, for treatment of plague, including pneumonic and septicemic plague due to Yersinia pestis ( Y. pestis ) and prophylaxis for plague. Efficacy studies of Levofloxacin in 5% Dextrose Injection could not be conducted in humans with pneumonic plague for ethical and feasibility reasons. Therefore, approval of this indication was based on an efficacy study conducted in animals. The risk-benefit assessment indicates that administration of levofloxacin to pediatric patients is appropriate [see Indications and Usage ( 1.8 ), Dosage and Administration ( 2.2 ) and Clinical Studies ( 14.10 )]. Safety and effectiveness in pediatric patients below the age of six months have not been established. Adverse Events In clinical trials, 1,534 children (6 months to 16 years of age) were treated with oral and intravenous levofloxacin. Children 6 months to 5 years of age received levofloxacin 10 mg/kg twice a day and children greater than 5 years of age received 10 mg/kg once a day (maximum 500 mg per day) for approximately 10 days. A subset of children in the clinical trials (1,340 levofloxacin-treated and 893 non-fluoroquinolone-treated) enrolled in a prospective, long-term surveillance study to assess the incidence of protocol-defined musculoskeletal disorders (arthralgia, arthritis, tendinopathy, gait abnormality) during 60 days and 1 year following the first dose of the study drug. Children treated with levofloxacin had a significantly higher incidence of musculoskeletal disorders when compared to the non-fluoroquinolone-treated children as illustrated in Table 7. Table 7: Incidence of Musculoskeletal Disorders in Pediatric Clinical Trial Follow-up Period Levofloxacin N = 1,340 Non-Fluoroquinolone* N = 893 p-value † 60 days 28 (2.1%) 8 (0.9%) p = 0.038 1 year ‡ 46 (3.4%) 16 (1.8%) p = 0.025 * Non-Fluoroquinolone: ceftriaxone, amoxicillin/clavulanate, clarithromycin † 2-sided Fisher’s Exact Test ‡ There were 1,199 levofloxacin-treated and 804 non-fluoroquinolone-treated children who had a one-year evaluation visit. However, the incidence of musculoskeletal disorders was calculated using all reported events during the specified period for all children enrolled regardless of whether they completed the 1-year evaluation visit. Arthralgia was the most frequently occurring musculoskeletal disorder in both treatment groups. Most of the musculoskeletal disorders in both groups involved multiple weight-bearing joints. Disorders were moderate in 8/46 (17%) children and mild in 35/46 (76%) Levofloxacin in 5% Dextrose Injection-treated children and most were treated with analgesics. The median time to resolution was 7 days for Levofloxacin in 5% Dextrose Injection-treated children and 9 for non-fluoroquinolone-treated children (approximately 80% resolved within 2 months in both groups). No child had a severe or serious disorder and all musculoskeletal disorders resolved without sequelae. Vomiting and diarrhea were the most frequently reported adverse events, occurring in similar frequency in the Levofloxacin in 5% Dextrose Injection-treated and non-fluoroquinolone-treated children. In addition to the events reported in pediatric patients in clinical trials, events reported in adults during clinical trials or post-marketing experience [see Adverse Reactions (6) ] may also be expected to occur in pediatric patients.

8.5 Geriatric Use Geriatric patients are at increased risk for developing severe tendon disorders including tendon rupture when being treated with a fluoroquinolone such as Levofloxacin in 5% Dextrose Injection. This risk is further increased in patients receiving concomitant corticosteroid therapy. Tendinitis or tendon rupture can involve the Achilles, hand, shoulder, or other tendon sites and can occur during or after completion of therapy; cases occurring up to several months after fluoroquinolone treatment have been reported. Caution should be used when prescribing Levofloxacin in 5% Dextrose Injection to elderly patients especially those on corticosteroids. Patients should be informed of this potential side effect and advised to discontinue Levofloxacin in 5% Dextrose Injection and contact their healthcare provider if any symptoms of tendinitis or tendon rupture occur [see Boxed Warning; Warnings and Precautions ( 5.2 ) and Adverse Reactions ( 6.3 )] . In Phase 3 clinical trials, 1,945 levofloxacin-treated patients (26%) were ≥ 65 years of age. Of these, 1,081 patients (14%) were between the ages of 65 and 74 and 864 patients (12%) were 75 years or older. No overall differences in safety or effectiveness were observed between these subjects and younger subjects, but greater sensitivity of some older individuals cannot be ruled out. Severe, and sometimes fatal, cases of hepatotoxicity have been reported post-marketing in association with Levofloxacin in 5% Dextrose Injection. The majority of fatal hepatotoxicity reports occurred in patients 65 years of age or older and most were not associated with hypersensitivity. Levofloxacin in 5% Dextrose Injection should be discontinued immediately if the patient develops signs and symptoms of hepatitis [see Warnings and Precautions ( 5.8 )] . Epidemiologic studies report an increased rate of aortic aneurysm and dissection within two months following use of fluoroquinolones, particularly in elderly patients [ see Warnings and Precautions ( 5.9 )]. Elderly patients may be more susceptible to drug-associated effects on the QT interval. Therefore, precaution should be taken when using Levofloxacin in 5% Dextrose Injection with concomitant drugs that can result in prolongation of the QT interval (e.g., Class IA or Class III antiarrhythmics) or in patients with risk factors for torsades de pointes (e.g., known QT prolongation, uncorrected hypokalemia) [see Warnings and Precautions ( 5.11 )] . The pharmacokinetic properties of levofloxacin in younger adults and elderly adults do not differ significantly when creatinine clearance is taken into consideration. However, since the drug is known to be substantially excreted by the kidney, the risk of toxic reactions to this drug may be greater in patients with impaired renal function. Because elderly patients are more likely to have decreased renal function, care should be taken in dose selection, and it may be useful to monitor renal function [see Clinical Pharmacology ( 12.3 )] .

8.6 Renal Impairment Clearance of levofloxacin is substantially reduced and plasma elimination half-life is substantially prolonged in patients with impaired renal function (creatinine clearance < 50 mL/min), requiring dosage adjustment in such patients to avoid accumulation. Neither hemodialysis nor continuous ambulatory peritoneal dialysis (CAPD) is effective in removal of levofloxacin from the body, indicating that supplemental doses of Levofloxacin in 5% Dextrose Injection are not required following hemodialysis or CAPD [see Dosage and Administration (2.3) ].

8.7 Hepatic Impairment Pharmacokinetic studies in hepatically impaired patients have not been conducted. Due to the limited extent of levofloxacin metabolism, the pharmacokinetics of levofloxacin are not expected to be affected by hepatic impairment.

8.6 Renal Impairment Clearance of levofloxacin is substantially reduced and plasma elimination half-life is substantially prolonged in patients with impaired renal function (creatinine clearance < 50 mL/min), requiring dosage adjustment in such patients to avoid accumulation. Neither hemodialysis nor continuous ambulatory peritoneal dialysis (CAPD) is effective in removal of levofloxacin from the body, indicating that supplemental doses of Levofloxacin in 5% Dextrose Injection are not required following hemodialysis or CAPD [see Dosage and Administration (2.3) ].

8.7 Hepatic Impairment Pharmacokinetic studies in hepatically impaired patients have not been conducted. Due to the limited extent of levofloxacin metabolism, the pharmacokinetics of levofloxacin are not expected to be affected by hepatic impairment.

12.1 Mechanism of Action Levofloxacin is a member of the fluoroquinolone class of antibacterial agents [see Microbiology (12.4) ].

12.3 Pharmacokinetics The mean ± SD pharmacokinetic parameters of levofloxacin determined under single and steady-state conditions following oral tablet, oral solution, or intravenous (IV) doses of levofloxacin are summarized in Table 8. Table 8: Mean ± SD Levofloxacin PK Parameters Regimen C max (mcg/mL) T max (h) AUC (mcg

• h/mL) CL/F 1 (mL/min) Vd/F 2 (L) t 1/2 (h) CL R (mL/min) Single dose 250 mg oral tablet 3 2.8 ± 0.4 1.6 ± 1 27.2 ± 3.9 156 ± 20 ND 7.3 ± 0.9 142 ± 21 500 mg oral tablet 3 * 5.1 ± 0.8 1.3 ± 0.6 47.9 ± 6.8 178 ± 28 ND 6.3 ± 0.6 103 ± 30 500 mg oral solution 12 5.8 ± 1.8 0.8 ± 0.7 47.8 ± 10.8 183 ± 40 112 ± 37.2 7 ± 1.4 ND 500 mg IV 3 6.2 ± 1 1 ± 0.1 48.3 ± 5.4 175 ± 20 90 ± 11 6.4 ± 0.7 112 ± 25 750 mg oral tablet 5 * 9.3 ± 1.6 1.6 ± 0.8 101 ± 20 129 ± 24 83 ± 17 7.5 ± 0.9 ND 750 mg IV 5 11.5 ± 4 4 ND 110 ± 40 126 ± 39 75 ± 13 7.5 ± 1.6 ND Multiple dose 500 mg every 24h oral tablet 3 5.7 ± 1.4 1.1 ± 0.4 47.5 ± 6.7 175 ± 25 102 ± 22 7.6 ± 1.6 116 ± 31 500 mg every 24h IV 3 6.4 ± 0.8 ND 54.6 ± 11.1 158 ± 29 91 ± 12 7 ± 0.8 99 ± 28 500 mg or 250 mg every 24h IV, patients with bacterial infection 6 8.7 ± 4 7 ND 72.5 ± 51.2 7 154 ± 72 111 ± 58 ND ND 750 mg every 24h oral tablet 5 8.6 ± 1.9 1.4 ± 0.5 90.7 ± 17.6 143 ± 29 100 ± 16 8.8 ± 1.5 116 ± 28 750 mg every 24h IV 5 12.1 ± 4.1 4 ND 108 ± 34 126 ± 37 80 ± 27 7.9 ± 1.9 ND 500 mg oral tablet single dose, effects of gender and age: Male 8 5.5 ± 1.1 1.2 ± 0.4 54.4 ± 18.9 166 ± 44 89 ± 13 7.5 ± 2.1 126 ± 38 Female 9 7 ± 1.6 1.7 ± 0.5 67.7 ± 24.2 136 ± 44 62 ± 16 6.1 ± 0.8 106 ± 40 Young 10 5.5 ± 1 1.5 ± 0.6 47.5 ± 9.8 182 ± 35 83 ± 18 6 ± 0.9 140 ± 33 Elderly 11 7 ± 1.6 1.4 ± 0.5 74.7 ± 23.3 121 ± 33 67 ± 19 7.6 ± 2 91 ± 29 500 mg oral single dose tablet, patients with renal insufficiency: CLCR 50 to 80 mL/min 7.5 ± 1.8 1.5 ± 0.5 95.6 ± 11.8 88 ± 10 ND 9.1 ± 0.9 57 ± 8 CLCR 20 to 49 mL/min 7.1 ± 3.1 2.1 ± 1.3 182.1 ± 62.6 51 ± 19 ND 27 ± 10 26 ± 13 CLCR < 20 mL/min 8.2 ± 2.6 1.1 ± 1 263.5 ± 72.5 33 ± 8 ND 35 ± 5 13 ± 3 Hemodialysis 5.7 ± 1 2.8 ± 2.2 ND ND ND 76 ± 42 ND CAPD 6.9 ± 2.3 1.4 ± 1.1 ND ND ND 51 ± 24 ND 1 clearance/bioavailability 2 volume of distribution/bioavailability 3 healthy males 18 to 53 years of age 4 60 min infusion for 250 mg and 500 mg doses, 90 min infusion for 750 mg dose 5 healthy male and female subjects 18 to 54 years of age 6 500 mg every 48h for patients with moderate renal impairment (CLCR 20 to 50 mL/min) and infections of the respiratory tract or skin 7 dose-normalized values (to 500 mg dose), estimated by population pharmacokinetic modeling 8 healthy males 22 to 75 years of age 9 healthy females 18 to 80 years of age 10 young healthy male and female subjects 18 to 36 years of age 11 healthy elderly male and female subjects 66 to 80 years of age 12 healthy males and females 19 to 55 years of age * Absolute bioavailability; F=0.99 ± 0.08 from a 500 mg tablet and F=0.99 ± 0.06 from a 750 mg tablet ND=not determined Absorption Levofloxacin is rapidly and essentially completely absorbed after oral administration. Peak plasma concentrations are usually attained one to two hours after oral dosing. The absolute bioavailability of levofloxacin from a 500 mg tablet and a 750 mg tablet of levofloxacin are both approximately 99%, demonstrating complete oral absorption of levofloxacin. Following a single intravenous dose of Levofloxacin in 5% Dextrose Injection to healthy volunteers, the mean ± SD peak plasma concentration attained was 6.2 ± 1 mcg/mL after a 500 mg dose infused over 60 minutes and 11.5 ± 4 mcg/mL after a 750 mg dose infused over 90 minutes. Levofloxacin Oral Solution and Tablet formulations are bioequivalent. Levofloxacin pharmacokinetics are linear and predictable after single and multiple oral or IV dosing regimens. Steady-state conditions are reached within 48 hours following a 500 mg or 750 mg once-daily dosage regimen. The mean ± SD peak and trough plasma concentrations attained following multiple once-daily oral dosage regimens were approximately 5.7 ± 1.4 and 0.5 ± 0.2 mcg/mL after the 500 mg doses, and 8.6 ± 1.9 and 1.1 ± 0.4 mcg/mL after the 750 mg doses, respectively. The mean ± SD peak and trough plasma concentrations attained following multiple once daily IV regimens were approximately 6.4 ± 0.8 and 0.6 ± 0.2 mcg/mL after the 500 mg doses, and 12.1 ± 4.1 and 1.3 ± 0.71 mcg/mL after the 750 mg doses, respectively. Oral administration of a 500 mg dose of levofloxacin with food prolongs the time to peak concentration by approximately 1 hour and decreases the peak concentration by approximately 14% following tablet and approximately 25% following oral solution administration. Therefore, Levofloxacin Tablets can be administered without regard to food. It is recommended that Levofloxacin Oral Solution be taken 1 hour before or 2 hours after eating. The plasma concentration profile of levofloxacin after IV administration is similar and comparable in extent of exposure (AUC) to that observed for levofloxacin tablets when equal doses (mg/mg) are administered. Therefore, the oral and IV routes of administration can be considered interchangeable (see Figure 2 and Figure 3). Distribution The mean volume of distribution of levofloxacin generally ranges from 74 to 112 L after single and multiple 500 mg or 750 mg doses, indicating widespread distribution into body tissues. Levofloxacin reaches its peak levels in skin tissues and in blister fluid of healthy subjects at approximately 3 hours after dosing. The skin tissue biopsy to plasma AUC ratio is approximately 2 and the blister fluid to plasma AUC ratio is approximately 1 following multiple once-daily oral administration of 750 mg and 500 mg doses of levofloxacin, respectively, to healthy subjects. Levofloxacin also penetrates well into lung tissues. Lung tissue concentrations were generally 2- to 5-fold higher than plasma concentrations and ranged from approximately 2.4 to 11.3 mcg/g over a 24-hour period after a single 500 mg oral dose. In vitro , over a clinically relevant range (1 to 10 mcg/mL) of serum/plasma levofloxacin concentrations, levofloxacin is approximately 24 to 38% bound to serum proteins across all species studied, as determined by the equilibrium dialysis method. Levofloxacin is mainly bound to serum albumin in humans. Levofloxacin binding to serum proteins is independent of the drug concentration. Metabolism Levofloxacin is stereochemically stable in plasma and urine and does not invert metabolically to its enantiomer, D-ofloxacin. Levofloxacin undergoes limited metabolism in humans and is primarily excreted as unchanged drug in the urine. Following oral administration, approximately 87% of an administered dose was recovered as unchanged drug in urine within 48 hours, whereas less than 4% of the dose was recovered in feces in 72 hours. Less than 5% of an administered dose was recovered in the urine as the desmethyl and N-oxide metabolites, the only metabolites identified in humans. These metabolites have little relevant pharmacological activity. Excretion Levofloxacin is excreted largely as unchanged drug in the urine. The mean terminal plasma elimination half-life of levofloxacin ranges from approximately 6 to 8 hours following single or multiple doses of levofloxacin given orally or intravenously. The mean apparent total body clearance and renal clearance range from approximately 144 to 226 mL/min and 96 to 142 mL/min, respectively. Renal clearance in excess of the glomerular filtration rate suggests that tubular secretion of levofloxacin occurs in addition to its glomerular filtration. Concomitant administration of either cimetidine or probenecid results in approximately 24% and 35% reduction in the levofloxacin renal clearance, respectively, indicating that secretion of levofloxacin occurs in the renal proximal tubule. No levofloxacin crystals were found in any of the urine samples freshly collected from subjects receiving Levofloxacin in 5% Dextrose Injection. Geriatric There are no significant differences in levofloxacin pharmacokinetics between young and elderly subjects when the subjects’ differences in creatinine clearance are taken into consideration. Following a 500 mg oral dose of levofloxacin to healthy elderly subjects (66 to 80 years of age), the mean terminal plasma elimination half-life of levofloxacin was about 7.6 hours, as compared to approximately 6 hours in younger adults. The difference was attributable to the variation in renal function status of the subjects and was not believed to be clinically significant. Drug absorption appears to be unaffected by age. Levofloxacin dose adjustment based on age alone is not necessary [see Use in Specific Populations (8.5) ]. Pediatrics The pharmacokinetics of levofloxacin following a single 7 mg/kg intravenous dose were investigated in pediatric patients ranging in age from 6 months to 16 years. Pediatric patients cleared levofloxacin faster than adult patients, resulting in lower plasma exposures than adults for a given mg/kg dose. Subsequent pharmacokinetic analyses predicted that a dosage regimen of 8 mg/kg every 12 hours (not to exceed 250 mg per dose) for pediatric patients 6 months to 17 years of age would achieve comparable steady-state plasma exposures (AUC 0-24 and C max ) to those observed in adult patients administered 500 mg of levofloxacin once every 24 hours. Gender There are no significant differences in levofloxacin pharmacokinetics between male and female subjects when subjects’ differences in creatinine clearance are taken into consideration. Following a 500 mg oral dose of levofloxacin to healthy male subjects, the mean terminal plasma elimination half-life of levofloxacin was about 7.5 hours, as compared to approximately 6.1 hours in female subjects. This difference was attributable to the variation in renal function status of the male and female subjects and was not believed to be clinically significant. Drug absorption appears to be unaffected by the gender of the subjects. Dose adjustment based on gender alone is not necessary. Race The effect of race on levofloxacin pharmacokinetics was examined through a covariate analysis performed on data from 72 subjects: 48 white and 24 non-white. The apparent total body clearance and apparent volume of distribution were not affected by the race of the subjects. Renal Impairment Clearance of levofloxacin is substantially reduced and plasma elimination half-life is substantially prolonged in adult patients with impaired renal function (creatinine clearance < 50 mL/min), requiring dosage adjustment in such patients to avoid accumulation. Neither hemodialysis nor continuous ambulatory peritoneal dialysis (CAPD) is effective in removal of levofloxacin from the body, indicating that supplemental doses of Levofloxacin in 5% Dextrose Injection are not required following hemodialysis or CAPD [see Dosage and Administration ( 2.3 ) and Use in Specific Populations ( 8.6 )]. Hepatic Impairment Pharmacokinetic studies in hepatically impaired patients have not been conducted. Due to the limited extent of levofloxacin metabolism, the pharmacokinetics of levofloxacin are not expected to be affected by hepatic impairment [see Use in Specific Populations (8.7) ] . Bacterial Infection The pharmacokinetics of levofloxacin in patients with serious community-acquired bacterial infections are comparable to those observed in healthy subjects. Drug-Drug Interactions The potential for pharmacokinetic drug interactions between Levofloxacin in 5% Dextrose Injection and antacids, warfarin, theophylline, cyclosporine, digoxin, probenecid, and cimetidine has been evaluated [see Drug Interactions (7) ]. figure 2 figure 3 12.4 Microbiology Mechanism of Action Levofloxacin is the L-isomer of the racemate, ofloxacin, a quinolone antimicrobial agent. The antibacterial activity of ofloxacin resides primarily in the L-isomer. The mechanism of action of levofloxacin and other fluoroquinolone antimicrobials involves inhibition of bacterial topoisomerase IV and DNA gyrase (both of which are type II topoisomerases), enzymes required for DNA replication, transcription, repair and recombination. Mechanism of Resistance Fluoroquinolone resistance can arise through mutations in defined regions of DNA gyrase or topoisomerase IV, termed the Quinolone-Resistance Determining Regions (QRDRs), or through altered efflux. Fluoroquinolones, including levofloxacin, differ in chemical structure and mode of action from aminoglycosides, macrolides and β-lactam antibiotics, including penicillins. Fluoroquinolones may, therefore, be active against bacteria resistant to these antimicrobials. Resistance to levofloxacin due to spontaneous mutation in vitro is a rare occurrence (range: 10 -9 to 10 -10 ). Cross-resistance has been observed between levofloxacin and some other fluoroquinolones, some microorganisms resistant to other fluoroquinolones may be susceptible to levofloxacin. Activity in vitro and in vivo Levofloxacin has in vitro activity against Gram-negative and Gram-positive bacteria. Levofloxacin has been shown to be active against most isolates of the following bacteria both in vitro and in clinical infections as described in Indications and Usage ( 1 ) : Gram-Positive Bacteria Enterococcus faecalis Staphylococcus aureus (methicillin-susceptible isolates) Staphylococcus epidermidis (methicillin-susceptible isolates) Staphylococcus saprophyticus Streptococcus pneumoniae (including multi-drug-resistant isolates [MDRSP] 1 ) Streptococcus pyogenes 1 MDRSP (Multi-drug-resistant Streptococcus pneumoniae ) isolates are isolates resistant to two or more of the following antibiotics: penicillin (MIC ≥ 2 mcg/mL), 2nd generation cephalosporins, e.g., cefuroxime; macrolides, tetracyclines and trimethoprim/sulfamethoxazole. Gram-Negative Bacteria Enterobacter cloacae Escherichia coli Haemophilus influenzae Haemophilus parainfluenzae Klebsiella pneumoniae Legionella pneumophila Moraxella catarrhalis Proteus mirabilis Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Other Bacteria Chlamydophila pneumoniae Mycoplasma pneumoniae The following in vitro data are available, but their clinical significance is unknown: Levofloxacin exhibits in vitro minimum inhibitory concentrations (MIC values) of 2 mcg/mL or less against most (≥ 90%) isolates of the following microorganisms; however, the safety and effectiveness of Levofloxacin in 5% Dextrose Injection in treating clinical infections due to these bacteria have not been established in adequate and well-controlled clinical trials. Gram-Positive Bacteria Staphylococcus haemolyticus β-hemolytic Streptococcus (Group C/F) β-hemolytic Streptococcus (Group G) Streptococcus agalactiae Streptococcus milleri Viridans group streptococci Bacillus anthracis Gram-Negative Bacteria Acinetobacter baumannii Acinetobacter lwoffii Bordetella pertussis Citrobacter koseri Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter sakazakii Klebsiella oxytoca Morganella morganii Pantoea agglomerans Proteus vulgaris Providencia rettgeri Providencia stuartii Pseudomonas fluorescens Yersinia pestis Anaerobic Gram-Positive Bacteria Clostridium perfringens Susceptibility Testing For specific information regarding susceptibility test interpretive criteria and associated test methods and quality control standards recognized by FDA for this drug, please see: https://www.fda.gov/STIC.

12.4 Microbiology Mechanism of Action Levofloxacin is the L-isomer of the racemate, ofloxacin, a quinolone antimicrobial agent. The antibacterial activity of ofloxacin resides primarily in the L-isomer. The mechanism of action of levofloxacin and other fluoroquinolone antimicrobials involves inhibition of bacterial topoisomerase IV and DNA gyrase (both of which are type II topoisomerases), enzymes required for DNA replication, transcription, repair and recombination. Mechanism of Resistance Fluoroquinolone resistance can arise through mutations in defined regions of DNA gyrase or topoisomerase IV, termed the Quinolone-Resistance Determining Regions (QRDRs), or through altered efflux. Fluoroquinolones, including levofloxacin, differ in chemical structure and mode of action from aminoglycosides, macrolides and β-lactam antibiotics, including penicillins. Fluoroquinolones may, therefore, be active against bacteria resistant to these antimicrobials. Resistance to levofloxacin due to spontaneous mutation in vitro is a rare occurrence (range: 10 -9 to 10 -10 ). Cross-resistance has been observed between levofloxacin and some other fluoroquinolones, some microorganisms resistant to other fluoroquinolones may be susceptible to levofloxacin. Activity in vitro and in vivo Levofloxacin has in vitro activity against Gram-negative and Gram-positive bacteria. Levofloxacin has been shown to be active against most isolates of the following bacteria both in vitro and in clinical infections as described in Indications and Usage ( 1 ) : Gram-Positive Bacteria Enterococcus faecalis Staphylococcus aureus (methicillin-susceptible isolates) Staphylococcus epidermidis (methicillin-susceptible isolates) Staphylococcus saprophyticus Streptococcus pneumoniae (including multi-drug-resistant isolates [MDRSP] 1 ) Streptococcus pyogenes 1 MDRSP (Multi-drug-resistant Streptococcus pneumoniae ) isolates are isolates resistant to two or more of the following antibiotics: penicillin (MIC ≥ 2 mcg/mL), 2nd generation cephalosporins, e.g., cefuroxime; macrolides, tetracyclines and trimethoprim/sulfamethoxazole. Gram-Negative Bacteria Enterobacter cloacae Escherichia coli Haemophilus influenzae Haemophilus parainfluenzae Klebsiella pneumoniae Legionella pneumophila Moraxella catarrhalis Proteus mirabilis Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Other Bacteria Chlamydophila pneumoniae Mycoplasma pneumoniae The following in vitro data are available, but their clinical significance is unknown: Levofloxacin exhibits in vitro minimum inhibitory concentrations (MIC values) of 2 mcg/mL or less against most (≥ 90%) isolates of the following microorganisms; however, the safety and effectiveness of Levofloxacin in 5% Dextrose Injection in treating clinical infections due to these bacteria have not been established in adequate and well-controlled clinical trials. Gram-Positive Bacteria Staphylococcus haemolyticus β-hemolytic Streptococcus (Group C/F) β-hemolytic Streptococcus (Group G) Streptococcus agalactiae Streptococcus milleri Viridans group streptococci Bacillus anthracis Gram-Negative Bacteria Acinetobacter baumannii Acinetobacter lwoffii Bordetella pertussis Citrobacter koseri Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter sakazakii Klebsiella oxytoca Morganella morganii Pantoea agglomerans Proteus vulgaris Providencia rettgeri Providencia stuartii Pseudomonas fluorescens Yersinia pestis Anaerobic Gram-Positive Bacteria Clostridium perfringens Susceptibility Testing For specific information regarding susceptibility test interpretive criteria and associated test methods and quality control standards recognized by FDA for this drug, please see: https://www.fda.gov/STIC.

The mean ± SD pharmacokinetic parameters of levofloxacin determined under single and steady-state conditions following oral tablet, oral solution, or intravenous (IV) doses of levofloxacin are summarized in Table 8. Table 8: Mean ± SD Levofloxacin PK Parameters Regimen C max (mcg/mL) T max (h) AUC (mcg

• h/mL) CL/F 1 (mL/min) Vd/F 2 (L) t 1/2 (h) CL R (mL/min) Single dose 250 mg oral tablet 3 2.8 ± 0.4 1.6 ± 1 27.2 ± 3.9 156 ± 20 ND 7.3 ± 0.9 142 ± 21 500 mg oral tablet 3 * 5.1 ± 0.8 1.3 ± 0.6 47.9 ± 6.8 178 ± 28 ND 6.3 ± 0.6 103 ± 30 500 mg oral solution 12 5.8 ± 1.8 0.8 ± 0.7 47.8 ± 10.8 183 ± 40 112 ± 37.2 7 ± 1.4 ND 500 mg IV 3 6.2 ± 1 1 ± 0.1 48.3 ± 5.4 175 ± 20 90 ± 11 6.4 ± 0.7 112 ± 25 750 mg oral tablet 5 * 9.3 ± 1.6 1.6 ± 0.8 101 ± 20 129 ± 24 83 ± 17 7.5 ± 0.9 ND 750 mg IV 5 11.5 ± 4 4 ND 110 ± 40 126 ± 39 75 ± 13 7.5 ± 1.6 ND Multiple dose 500 mg every 24h oral tablet 3 5.7 ± 1.4 1.1 ± 0.4 47.5 ± 6.7 175 ± 25 102 ± 22 7.6 ± 1.6 116 ± 31 500 mg every 24h IV 3 6.4 ± 0.8 ND 54.6 ± 11.1 158 ± 29 91 ± 12 7 ± 0.8 99 ± 28 500 mg or 250 mg every 24h IV, patients with bacterial infection 6 8.7 ± 4 7 ND 72.5 ± 51.2 7 154 ± 72 111 ± 58 ND ND 750 mg every 24h oral tablet 5 8.6 ± 1.9 1.4 ± 0.5 90.7 ± 17.6 143 ± 29 100 ± 16 8.8 ± 1.5 116 ± 28 750 mg every 24h IV 5 12.1 ± 4.1 4 ND 108 ± 34 126 ± 37 80 ± 27 7.9 ± 1.9 ND 500 mg oral tablet single dose, effects of gender and age: Male 8 5.5 ± 1.1 1.2 ± 0.4 54.4 ± 18.9 166 ± 44 89 ± 13 7.5 ± 2.1 126 ± 38 Female 9 7 ± 1.6 1.7 ± 0.5 67.7 ± 24.2 136 ± 44 62 ± 16 6.1 ± 0.8 106 ± 40 Young 10 5.5 ± 1 1.5 ± 0.6 47.5 ± 9.8 182 ± 35 83 ± 18 6 ± 0.9 140 ± 33 Elderly 11 7 ± 1.6 1.4 ± 0.5 74.7 ± 23.3 121 ± 33 67 ± 19 7.6 ± 2 91 ± 29 500 mg oral single dose tablet, patients with renal insufficiency: CLCR 50 to 80 mL/min 7.5 ± 1.8 1.5 ± 0.5 95.6 ± 11.8 88 ± 10 ND 9.1 ± 0.9 57 ± 8 CLCR 20 to 49 mL/min 7.1 ± 3.1 2.1 ± 1.3 182.1 ± 62.6 51 ± 19 ND 27 ± 10 26 ± 13 CLCR < 20 mL/min 8.2 ± 2.6 1.1 ± 1 263.5 ± 72.5 33 ± 8 ND 35 ± 5 13 ± 3 Hemodialysis 5.7 ± 1 2.8 ± 2.2 ND ND ND 76 ± 42 ND CAPD 6.9 ± 2.3 1.4 ± 1.1 ND ND ND 51 ± 24 ND 1 clearance/bioavailability 2 volume of distribution/bioavailability 3 healthy males 18 to 53 years of age 4 60 min infusion for 250 mg and 500 mg doses, 90 min infusion for 750 mg dose 5 healthy male and female subjects 18 to 54 years of age 6 500 mg every 48h for patients with moderate renal impairment (CLCR 20 to 50 mL/min) and infections of the respiratory tract or skin 7 dose-normalized values (to 500 mg dose), estimated by population pharmacokinetic modeling 8 healthy males 22 to 75 years of age 9 healthy females 18 to 80 years of age 10 young healthy male and female subjects 18 to 36 years of age 11 healthy elderly male and female subjects 66 to 80 years of age 12 healthy males and females 19 to 55 years of age * Absolute bioavailability; F=0.99 ± 0.08 from a 500 mg tablet and F=0.99 ± 0.06 from a 750 mg tablet ND=not determined Absorption Levofloxacin is rapidly and essentially completely absorbed after oral administration. Peak plasma concentrations are usually attained one to two hours after oral dosing. The absolute bioavailability of levofloxacin from a 500 mg tablet and a 750 mg tablet of levofloxacin are both approximately 99%, demonstrating complete oral absorption of levofloxacin. Following a single intravenous dose of Levofloxacin in 5% Dextrose Injection to healthy volunteers, the mean ± SD peak plasma concentration attained was 6.2 ± 1 mcg/mL after a 500 mg dose infused over 60 minutes and 11.5 ± 4 mcg/mL after a 750 mg dose infused over 90 minutes. Levofloxacin Oral Solution and Tablet formulations are bioequivalent. Levofloxacin pharmacokinetics are linear and predictable after single and multiple oral or IV dosing regimens. Steady-state conditions are reached within 48 hours following a 500 mg or 750 mg once-daily dosage regimen. The mean ± SD peak and trough plasma concentrations attained following multiple once-daily oral dosage regimens were approximately 5.7 ± 1.4 and 0.5 ± 0.2 mcg/mL after the 500 mg doses, and 8.6 ± 1.9 and 1.1 ± 0.4 mcg/mL after the 750 mg doses, respectively. The mean ± SD peak and trough plasma concentrations attained following multiple once daily IV regimens were approximately 6.4 ± 0.8 and 0.6 ± 0.2 mcg/mL after the 500 mg doses, and 12.1 ± 4.1 and 1.3 ± 0.71 mcg/mL after the 750 mg doses, respectively. Oral administration of a 500 mg dose of levofloxacin with food prolongs the time to peak concentration by approximately 1 hour and decreases the peak concentration by approximately 14% following tablet and approximately 25% following oral solution administration. Therefore, Levofloxacin Tablets can be administered without regard to food. It is recommended that Levofloxacin Oral Solution be taken 1 hour before or 2 hours after eating. The plasma concentration profile of levofloxacin after IV administration is similar and comparable in extent of exposure (AUC) to that observed for levofloxacin tablets when equal doses (mg/mg) are administered. Therefore, the oral and IV routes of administration can be considered interchangeable (see Figure 2 and Figure 3). Distribution The mean volume of distribution of levofloxacin generally ranges from 74 to 112 L after single and multiple 500 mg or 750 mg doses, indicating widespread distribution into body tissues. Levofloxacin reaches its peak levels in skin tissues and in blister fluid of healthy subjects at approximately 3 hours after dosing. The skin tissue biopsy to plasma AUC ratio is approximately 2 and the blister fluid to plasma AUC ratio is approximately 1 following multiple once-daily oral administration of 750 mg and 500 mg doses of levofloxacin, respectively, to healthy subjects. Levofloxacin also penetrates well into lung tissues. Lung tissue concentrations were generally 2- to 5-fold higher than plasma concentrations and ranged from approximately 2.4 to 11.3 mcg/g over a 24-hour period after a single 500 mg oral dose. In vitro , over a clinically relevant range (1 to 10 mcg/mL) of serum/plasma levofloxacin concentrations, levofloxacin is approximately 24 to 38% bound to serum proteins across all species studied, as determined by the equilibrium dialysis method. Levofloxacin is mainly bound to serum albumin in humans. Levofloxacin binding to serum proteins is independent of the drug concentration. Metabolism Levofloxacin is stereochemically stable in plasma and urine and does not invert metabolically to its enantiomer, D-ofloxacin. Levofloxacin undergoes limited metabolism in humans and is primarily excreted as unchanged drug in the urine. Following oral administration, approximately 87% of an administered dose was recovered as unchanged drug in urine within 48 hours, whereas less than 4% of the dose was recovered in feces in 72 hours. Less than 5% of an administered dose was recovered in the urine as the desmethyl and N-oxide metabolites, the only metabolites identified in humans. These metabolites have little relevant pharmacological activity. Excretion Levofloxacin is excreted largely as unchanged drug in the urine. The mean terminal plasma elimination half-life of levofloxacin ranges from approximately 6 to 8 hours following single or multiple doses of levofloxacin given orally or intravenously. The mean apparent total body clearance and renal clearance range from approximately 144 to 226 mL/min and 96 to 142 mL/min, respectively. Renal clearance in excess of the glomerular filtration rate suggests that tubular secretion of levofloxacin occurs in addition to its glomerular filtration. Concomitant administration of either cimetidine or probenecid results in approximately 24% and 35% reduction in the levofloxacin renal clearance, respectively, indicating that secretion of levofloxacin occurs in the renal proximal tubule. No levofloxacin crystals were found in any of the urine samples freshly collected from subjects receiving Levofloxacin in 5% Dextrose Injection. Geriatric There are no significant differences in levofloxacin pharmacokinetics between young and elderly subjects when the subjects’ differences in creatinine clearance are taken into consideration. Following a 500 mg oral dose of levofloxacin to healthy elderly subjects (66 to 80 years of age), the mean terminal plasma elimination half-life of levofloxacin was about 7.6 hours, as compared to approximately 6 hours in younger adults. The difference was attributable to the variation in renal function status of the subjects and was not believed to be clinically significant. Drug absorption appears to be unaffected by age. Levofloxacin dose adjustment based on age alone is not necessary [see Use in Specific Populations (8.5) ]. Pediatrics The pharmacokinetics of levofloxacin following a single 7 mg/kg intravenous dose were investigated in pediatric patients ranging in age from 6 months to 16 years. Pediatric patients cleared levofloxacin faster than adult patients, resulting in lower plasma exposures than adults for a given mg/kg dose. Subsequent pharmacokinetic analyses predicted that a dosage regimen of 8 mg/kg every 12 hours (not to exceed 250 mg per dose) for pediatric patients 6 months to 17 years of age would achieve comparable steady-state plasma exposures (AUC 0-24 and C max ) to those observed in adult patients administered 500 mg of levofloxacin once every 24 hours. Gender There are no significant differences in levofloxacin pharmacokinetics between male and female subjects when subjects’ differences in creatinine clearance are taken into consideration. Following a 500 mg oral dose of levofloxacin to healthy male subjects, the mean terminal plasma elimination half-life of levofloxacin was about 7.5 hours, as compared to approximately 6.1 hours in female subjects. This difference was attributable to the variation in renal function status of the male and female subjects and was not believed to be clinically significant. Drug absorption appears to be unaffected by the gender of the subjects. Dose adjustment based on gender alone is not necessary. Race The effect of race on levofloxacin pharmacokinetics was examined through a covariate analysis performed on data from 72 subjects: 48 white and 24 non-white. The apparent total body clearance and apparent volume of distribution were not affected by the race of the subjects. Renal Impairment Clearance of levofloxacin is substantially reduced and plasma elimination half-life is substantially prolonged in adult patients with impaired renal function (creatinine clearance < 50 mL/min), requiring dosage adjustment in such patients to avoid accumulation. Neither hemodialysis nor continuous ambulatory peritoneal dialysis (CAPD) is effective in removal of levofloxacin from the body, indicating that supplemental doses of Levofloxacin in 5% Dextrose Injection are not required following hemodialysis or CAPD [see Dosage and Administration ( 2.3 ) and Use in Specific Populations ( 8.6 )]. Hepatic Impairment Pharmacokinetic studies in hepatically impaired patients have not been conducted. Due to the limited extent of levofloxacin metabolism, the pharmacokinetics of levofloxacin are not expected to be affected by hepatic impairment [see Use in Specific Populations (8.7) ] . Bacterial Infection The pharmacokinetics of levofloxacin in patients with serious community-acquired bacterial infections are comparable to those observed in healthy subjects. Drug-Drug Interactions The potential for pharmacokinetic drug interactions between Levofloxacin in 5% Dextrose Injection and antacids, warfarin, theophylline, cyclosporine, digoxin, probenecid, and cimetidine has been evaluated [see Drug Interactions (7) ]. figure 2 figure 3

17 PATIENT COUNSELING INFORMATION Advise the patient to read the FDA-approved patient labeling (Medication Guide). Serious Adverse Reactions Advise patients to stop taking Levofloxacin in 5% Dextrose Injection if they experience an adverse reaction and to call their healthcare provider for advice on completing the full course of treatment with another antibacterial drug. Inform patients of the following serious adverse reactions that have been associated with Levofloxacin in 5% Dextrose Injection or other fluoroquinolone use: Disabling and Potentially Irreversible Serious Adverse Reactions That May Occur Together: Inform patients that disabling and potentially irreversible serious adverse reactions, including tendinitis and tendon rupture, peripheral neuropathies, and central nervous system effects, have been associated with use of Levofloxacin in 5% Dextrose Injection and may occur together in the same patient. Inform patients to stop taking Levofloxacin in 5% Dextrose Injection immediately if they experience an adverse reaction and to call their healthcare provider. Tendinitis and Tendon Rupture: Instruct patients to contact their healthcare provider if they experience pain, swelling, or inflammation of a tendon, or weakness or inability to use one of their joints; rest and refrain from exercise; and discontinue Levofloxacin in 5% Dextrose Injection treatment. Symptoms may be irreversible. The risk of severe tendon disorder with fluoroquinolones is higher in older patients usually over 60 years of age, in patients taking corticosteroid drugs, and in patients with kidney, heart or lung transplants. Peripheral Neuropathies: Inform patients that peripheral neuropathies have been associated with levofloxacin use, symptoms may occur soon after initiation of therapy and may be irreversible. If symptoms of peripheral neuropathy including pain, burning, tingling, numbness and/or weakness develop, immediately discontinue Levofloxacin in 5% Dextrose Injection and tell them to contact their physician. Central Nervous System Effects (for example, convulsions, dizziness, lightheadedness, increased intracranial pressure): Inform patients that convulsions have been reported in patients receiving fluoroquinolones, including levofloxacin. Instruct patients to notify their physician before taking this drug if they have a history of convulsions. Inform patients that they should know how they react to Levofloxacin in 5% Dextrose Injection before they operate an automobile or machinery or engage in other activities requiring mental alertness and coordination. Instruct patients to notify their physician if persistent headache with or without blurred vision occurs. Exacerbation of Myasthenia Gravis: Instruct patients to inform their physician of any history of myasthenia gravis. Instruct patients to notify their physician if they experience any symptoms of muscle weakness, including respiratory difficulties. Hypersensitivity Reactions: Inform patients that levofloxacin can cause hypersensitivity reactions, even following a single dose, and to discontinue the drug at the first sign of a skin rash, hives or other skin reactions, a rapid heartbeat, difficulty in swallowing or breathing, any swelling suggesting angioedema (for example, swelling of the lips, tongue, face, tightness of the throat, hoarseness), or other symptoms of an allergic reaction. Hepatotoxicity: Inform patients that severe hepatotoxicity (including acute hepatitis and fatal events) has been reported in patients taking Levofloxacin in 5% Dextrose Injection. Instruct patients to inform their physician if they experience any signs or symptoms of liver injury including: loss of appetite, nausea, vomiting, fever, weakness, tiredness, right upper quadrant tenderness, itching, yellowing of the skin and eyes, light colored bowel movements or dark colored urine. Aortic aneurysm and dissection: Inform patients to seek emergency medical care if they experience sudden chest, stomach, or back pain. Diarrhea: Diarrhea is a common problem caused by antibiotics which usually ends when the antibiotic is discontinued. Sometimes after starting treatment with antibiotics, patients can develop watery and bloody stools (with or without stomach cramps and fever) even as late as two or more months after having taken the last dose of the antibiotic. If this occurs, instruct patients to contact their physician as soon as possible. Prolongation of the QT Interval: Instruct patients to inform their physician of any personal or family history of QT prolongation or proarrhythmic conditions such as hypokalemia, bradycardia, or recent myocardial ischemia; if they are taking any Class IA (quinidine, procainamide), or Class III (amiodarone, sotalol) anti-arrhythmic agents. Instruct patients to notify their physician if they have any symptoms of prolongation of the QT interval, including prolonged heart palpitations or a loss of consciousness. Musculoskeletal Disorders in Pediatric Patients: Instruct parents to inform their child's physician if the child has a history of joint-related problems before taking this drug. Inform parents of pediatric patients to notify their child's physician of any joint-related problems that occur during or following levofloxacin therapy [see Warnings and Precautions ( 5.12 ) and Use in Specific Populations ( 8.4 )]. Photosensitivity/Phototoxicity: Inform patients that photosensitivity/phototoxicity has been reported in patients receiving fluoroquinolones. Inform patients to minimize or avoid exposure to natural or artificial sunlight (tanning beds or UVA/B treatment) while taking fluoroquinolones. If patients need to be outdoors while using fluoroquinolones, instruct them to wear loose-fitting clothes that protect skin from sun exposure and discuss other sun protection measures with their physician. If a sunburn-like reaction or skin eruption occurs, instruct patients to contact their physician. Antibacterial Resistance Antibacterial drugs including levofloxacin should only be used to treat bacterial infections. They do not treat viral infections (e.g., the common cold). When Levofloxacin in 5% Dextrose Injection is prescribed to treat a bacterial infection, patients should be told that although it is common to feel better early in the course of therapy, the medication should be taken exactly as directed. Skipping doses or not completing the full course of therapy may ( 1 ) decrease the effectiveness of the immediate treatment and (2) increase the likelihood that bacteria will develop resistance and will not be treatable by Levofloxacin in 5% Dextrose Injection or other antibacterial drugs in the future. Administration with Fluids Patients should drink fluids liberally while taking Levofloxacin in 5% Dextrose Injection to avoid formation of a highly concentrated urine and crystal formation in the urine. Drug Interactions with Insulin, Oral Hypoglycemic Agents, and Warfarin Patients should be informed that if they are diabetic and are being treated with insulin or an oral hypoglycemic agent and a hypoglycemic reaction occurs, they should discontinue levofloxacin and consult a physician. Patients should be informed that concurrent administration of warfarin and levofloxacin has been associated with increases of the International Normalized Ratio (INR) or prothrombin time and clinical episodes of bleeding. Patients should notify their physician if they are taking warfarin, be monitored for evidence of bleeding, and also have their anticoagulation tests closely monitored while taking warfarin concomitantly. Plague and Anthrax Studies Patients given Levofloxacin in 5% Dextrose Injection for these conditions should be informed that efficacy studies could not be conducted in humans for ethical and feasibility reasons. Therefore, approval for these conditions was based on efficacy studies conducted in animals. The brand names mentioned in this document are the trademarks of their respective owners.