Lisdexamfetamine Dimesylate

5 هشدارها و اقدامات احتیاطی خطرات برای بیماران مبتلا به بیماری جدی قلبی: از مصرف آن در بیماران مبتلا به ناهنجاری‌های ساختاری قلبی شناخته شده، کاردیومیوپاتی، آریتمی قلبی جدی، بیماری عروق کرونر، یا سایر بیماری‌های جدی قلبی خودداری شود. (5.3) واکنش های نامطلوب روانپزشکی: قبل از شروع کپسول لیسدگزامفتامین دایمسیلات، بیماران را از نظر عوامل خطر برای ایجاد دوره مانیک غربال کنید. در صورت بروز علائم روان پریشی یا شیدایی، مصرف کپسول لیسدگزامفتامین دایمسیلات را در نظر بگیرید. (5.4) سرکوب طولانی مدت رشد در بیماران اطفال: رشد (قد و وزن) در بیماران اطفال را به دقت کنترل کنید. بیماران اطفال که طبق انتظار رشد نمی کنند یا قد یا وزن نمی یابند ممکن است نیاز به قطع درمان داشته باشند. (5.5) واسکولوپاتی محیطی، از جمله پدیده رینود: مشاهده دقیق تغییرات دیجیتال در طول درمان با کپسول لیزدگزامفتامین دیمسیلات ضروری است. ارزیابی بالینی بیشتر (به عنوان مثال، ارجاع روماتولوژی) ممکن است برای بیمارانی که علائم یا علائم واسکولوپاتی محیطی ایجاد می کنند مناسب باشد. (5.6) سندرم سروتونین: در صورت مصرف همزمان با عوامل سروتونرژیک (مانند SSRIs، SNRIs، تریپتان ها)، اما همچنین در شرایط مصرف بیش از حد، خطر افزایش می یابد. در صورت بروز، مصرف کپسول لیسدگزامفتامین دایمسیلات را قطع کرده و درمان حمایتی را شروع کنید. (4، 5.7، 10) تیک‌های حرکتی و کلامی و بدتر شدن سندرم تورت: قبل از شروع کپسول‌های لیسدگزامفتامین دایمسیلات، سابقه خانوادگی را ارزیابی کنید و بیماران را از نظر تیک یا سندرم تورت ارزیابی بالینی کنید. به طور منظم بیماران را از نظر ظهور یا بدتر شدن تیک یا سندرم تورت تحت نظر بگیرید. در صورت مناسب بودن بالینی، درمان را قطع کنید. (5.8)

5.1 سوء استفاده، سوء استفاده و اعتیاد کپسول های لیسدگزامفتامین دایمسیلات پتانسیل بالایی برای سوء استفاده و سوء استفاده دارند. استفاده از کپسول لیسدگزامفتامین دایمسیلات، افراد را در معرض خطرات سوء استفاده و سوء استفاده قرار می دهد که می تواند منجر به ایجاد یک اختلال مصرف مواد، از جمله اعتیاد شود. کپسول های لیسدگزامفتامین دایمسیلات را می توان برای استفاده غیرپزشکی به کانال ها یا توزیع غیرقانونی هدایت کرد [به سوء مصرف و وابستگی به مواد مخدر (9.2) مراجعه کنید]. استفاده نادرست و سوء استفاده از محرک های CNS، از جمله کپسول های لیسدگزامفتامین دایمسیلات، می تواند منجر به مصرف بیش از حد و مرگ شود [نگاه کنید به مصرف بیش از حد (10)]، و این خطر با دوزهای بالاتر یا روش های تجویز تایید نشده مانند خروپف یا تزریق افزایش می یابد. قبل از تجویز کپسول لیسدگزامفتامین دایمسیلات، خطر سوء استفاده، سوء استفاده و اعتیاد هر بیمار را ارزیابی کنید. به بیماران و خانواده های آنها در مورد این خطرات و دفع صحیح هر گونه داروی استفاده نشده آموزش دهید. به بیماران توصیه کنید که کپسول های لیزدگزامفتامین دایمسیلات را در مکانی امن و ترجیحاً در بسته نگهداری کنند و به بیماران دستور دهید که کپسول های لیزدگزامفتامین دایمسیلات را به دیگران ندهند. در طول درمان با کپسول لیسدگزامفتامین دایمسیلات، خطر سوء استفاده، سوء استفاده و اعتیاد هر بیمار را مجدداً ارزیابی کنید و مرتباً علائم و نشانه‌های سوء استفاده، سوء استفاده و اعتیاد را بررسی کنید.

5.2 خطرات برای بیماران مبتلا به بیماری جدی قلبی مرگ ناگهانی در بیماران مبتلا به ناهنجاری های ساختاری قلبی یا سایر بیماری های جدی قلبی که با دوز توصیه شده ADHD تحت درمان با محرک های CNS قرار گرفتند، گزارش شده است. از مصرف کپسول لیسدگزامفتامین دایمسیلات در بیماران مبتلا به ناهنجاری های ساختمانی شناخته شده قلبی، کاردیومیوپاتی، آریتمی جدی قلبی، بیماری عروق کرونر یا سایر بیماری های جدی قلبی خودداری کنید.

5.3 افزایش فشار خون و ضربان قلب محرک های CNS باعث افزایش فشار خون (میانگین افزایش حدود 2 تا 4 میلی متر جیوه) و ضربان قلب (افزایش میانگین 3 تا 6 ضربه در دقیقه) می شوند. برخی از بیماران ممکن است افزایش بیشتری داشته باشند. تمام بیماران تحت درمان با کپسول لیزدگزامفتامین دایمسیلات را از نظر تاکی کاردی و فشار خون بالقوه تحت نظر قرار دهید.

5.4 واکنش های نامطلوب روانپزشکی تشدید سایکوز از قبل موجود محرک های CNS ممکن است علائم اختلال رفتاری و اختلال فکری را در بیماران مبتلا به یک اختلال روانپریشی از قبل موجود تشدید کند. القای یک دوره شیدایی در بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی، محرک‌های CNS ممکن است باعث ایجاد یک دوره مانیک یا مختلط شوند. قبل از شروع درمان با کپسول لیسدگزامفتامین دایمسیلات، بیماران را از نظر عوامل خطر ابتلا به دوره شیدایی (مانند همبودی یا سابقه علائم افسردگی یا سابقه خانوادگی خودکشی، اختلال دوقطبی و افسردگی) غربال کنید. علائم جدید روان پریشی یا شیدایی محرک های CNS، در دوز توصیه شده، ممکن است علائم روان پریشی یا شیدایی (مانند توهم، تفکر هذیانی، یا شیدایی) را در بیماران بدون سابقه قبلی بیماری روان پریشی یا شیدایی ایجاد کنند. در یک تجزیه و تحلیل تلفیقی از چندین مطالعه کوتاه‌مدت و کنترل‌شده با دارونما درباره محرک‌های CNS، علائم روان‌پریشی یا شیدایی در تقریباً 0.1٪ از بیماران تحت درمان با محرک CNS در مقایسه با 0٪ از بیماران تحت درمان با دارونما رخ داد. در صورت بروز چنین علائمی، مصرف کپسول لیسدگزامفتامین دایمسیلات را در نظر بگیرید.

5.5 سرکوب طولانی مدت رشد در بیماران اطفال کپسول های Lisdexamfetamine dimesylate برای استفاده مورد تایید نیستند و در بیماران کودکان زیر 6 سال توصیه نمی شود [به استفاده در جمعیت های خاص مراجعه کنید (8.4)]. محرک های CNS با کاهش وزن و کاهش سرعت رشد در بیماران اطفال مرتبط است. در یک کارآزمایی 4 هفته‌ای کنترل‌شده با دارونما از lisdexamfetamine dimesylate در بیماران کودکان 6 تا 12 ساله مبتلا به ADHD، کاهش وزن وابسته به دوز در گروه‌های لیزدگزامفتامین دایمسیلات در مقایسه با افزایش وزن در گروه دارونما مشاهده شد. علاوه بر این، در مطالعات انجام شده بر روی یک محرک دیگر، کاهش قد مشاهده شد [به واکنش های نامطلوب (6.1) مراجعه کنید]. رشد (وزن و قد) را در بیماران اطفال تحت درمان با کپسول لیسدگزامفتامین دایمسیلات به دقت کنترل کنید. بیمارانی که طبق انتظار رشد نمی کنند یا قد یا وزن اضافه نمی کنند، ممکن است نیاز به قطع درمان داشته باشند.

5.6 واسکولوپاتی محیطی، از جمله پدیده رینود، محرک‌های CNS، از جمله کپسول‌های لیسدگزامفتامین دایمسیلات، که برای درمان ADHD استفاده می‌شوند، با واسکولوپاتی محیطی، از جمله پدیده رینود، مرتبط هستند. علائم و نشانه ها معمولا متناوب و خفیف هستند. با این حال، عواقب شامل زخم دیجیتال و / یا تجزیه بافت نرم است. اثرات واسکولوپاتی محیطی، از جمله پدیده رینود، در گزارش‌های پس از بازاریابی و در دوزهای درمانی محرک‌های CNS در تمام گروه‌های سنی در طول دوره درمان مشاهده شد. علائم و نشانه ها عموماً پس از کاهش دوز یا قطع محرک CNS بهبود یافتند. در طول درمان با کپسول لیسدگزامفتامین دیمسیلات، مشاهده دقیق تغییرات دیجیتال ضروری است. ارزیابی بالینی بیشتر (به عنوان مثال، ارجاع روماتولوژی) ممکن است برای بیماران تحت درمان با کپسول لیزدگزامفتامین دایمسیلات که علائم یا علائم واسکولوپاتی محیطی ایجاد می کنند مناسب باشد.

5.7 سندرم سروتونین سندرم سروتونین، یک واکنش بالقوه تهدید کننده زندگی، ممکن است زمانی رخ دهد که آمفتامین ها در ترکیب با داروهای دیگر که بر سیستم های انتقال دهنده عصبی سروتونرژیک تأثیر می گذارند مانند مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAOIs)، مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، بازدارنده های سروتونین هیبیتانور SRIs تریپتان ها، داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای، فنتانیل، لیتیوم، ترامادول، تریپتوفان، بوسپیرون، و خار مریم [به تداخلات دارویی (7.1) مراجعه کنید]. مصرف همزمان با مهارکننده‌های سیتوکروم P450 2D6 (CYP2D6) همچنین ممکن است خطر را با افزایش مواجهه با متابولیت فعال لیسدگزامفتامین دایمسیلات (دکستروآمفتامین) افزایش دهد. در این شرایط، یک داروی جایگزین غیر سروتونرژیک یا یک داروی جایگزین را در نظر بگیرید که CYP2D6 را مهار نمی کند [به تداخلات دارویی (7.1) مراجعه کنید]. علائم سندرم سروتونین ممکن است شامل تغییرات وضعیت روانی (مانند بی قراری، توهم، هذیان، و کما)، بی ثباتی اتونومیک (مانند تاکی کاردی، فشار خون ناپایدار، سرگیجه، دیافورز، گرگرفتگی، گرمازایی)، علائم عصبی-عضلانی (مانند لرزش، نارسایی ریژیکولینوس) تشنج و/یا علائم گوارشی (به عنوان مثال، تهوع، استفراغ، اسهال). مصرف همزمان کپسول های لیسدگزامفتامین دایمسیلات با داروهای MAOI منع مصرف دارد [به موارد منع مصرف (4) مراجعه کنید]. در صورت بروز علائم سندرم سروتونین، درمان با کپسول لیس دگزامفتامین دایمسیلات و هر گونه عوامل سروتونرژیک همزمان را بلافاصله قطع کنید و درمان علامتی حمایتی را شروع کنید. اگر مصرف همزمان کپسول لیسدگزامفتامین دایمسیلات با سایر داروهای سروتونرژیک یا مهارکننده‌های CYP2D6 از نظر بالینی ضروری است، کپسول‌های لیسدگزامفتامین دایمسیلات را با دوزهای پایین‌تر شروع کنید، بیماران را از نظر بروز سندرم سروتونین در هنگام شروع دارو یا افزایش تیتر سروتونین تحت نظر بگیرید.

5.8 تیک‌های حرکتی و کلامی و تشدید سندرم تورت محرک‌های CNS، از جمله آمفتامین، با شروع یا تشدید تیک‌های حرکتی و کلامی مرتبط است. بدتر شدن سندرم تورت نیز گزارش شده است [به واکنش های نامطلوب (6.2) مراجعه کنید]. قبل از شروع کپسول لیسدگزامفتامین دایمسیلات، سابقه خانوادگی را ارزیابی کنید و بیماران را از نظر تیک یا سندرم تورت ارزیابی بالینی کنید. بیماران تحت درمان با کپسول لیزدگزامفتامین دایمسیلات را از نظر ظهور یا بدتر شدن تیک یا سندرم تورت به طور منظم تحت نظر قرار دهید و در صورت لزوم درمان را قطع کنید.

عوارض جانبی زیر با جزئیات بیشتری در سایر بخش های برچسب مورد بحث قرار گرفته است: حساسیت مفرط شناخته شده به فرآورده های آمفتامین یا سایر ترکیبات کپسول های لیسدگزامفتامین دایمسیلات [به موارد منع مصرف (4) مراجعه کنید] بحران فشار خون هنگام استفاده همزمان با مهارکننده های مونوآمین اکسیداز [به موارد منع مصرف (4) و تداخلات دارویی (7،1، موارد مصرف نادرست) مراجعه کنید. هشدارهای جعبه ای، هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1)، و سوء مصرف و وابستگی به مواد (9.2، 9.3] خطرات برای بیماران مبتلا به بیماری قلبی جدی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید]] افزایش فشار خون و ضربان قلب [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3) مراجعه کنید]] واکنش‌های نامطلوب روانی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی S.up. رشد در بیماران اطفال [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.5)] واسکولوپاتی محیطی، از جمله پدیده رینود [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6)] سندرم سروتونین [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.7)] تیک‌های حرکتی و کلامی، و تشدید سندرم تورت [به هشدارها و اقدامات احتیاطی مراجعه کنید (5.8)] شایع‌ترین واکنش‌های نامطلوب (شیوع کمتر از 6 درصد و میزان بروز کمتر از 5 درصد در بیماران) 17 سال و/یا بزرگسالان مبتلا به ADHD بی اشتهایی، اضطراب، کاهش اشتها، کاهش وزن، اسهال، سرگیجه، خشکی دهان، تحریک پذیری، بی خوابی، تهوع، درد بالای شکم و استفراغ. (6.1) شایع ترین واکنش های نامطلوب (بروز ≥5٪ و با نرخ حداقل دو برابر دارونما) در بزرگسالان مبتلا به BED، خشکی دهان، بی خوابی، کاهش اشتها، افزایش ضربان قلب، یبوست، احساس پریشانی و اضطراب بود. (6.1) برای گزارش واکنش های نامطلوب مشکوک، با Alvogen، Inc. در 1-866-770-3024 یا FDA در 1-800-FDA-1088 یا www.fda.gov/medwatch.

6.1 تجربه کارآزمایی‌های بالینی از آنجایی که کارآزمایی‌های بالینی تحت شرایط بسیار متفاوتی انجام می‌شوند، نرخ‌های واکنش نامطلوب مشاهده‌شده در کارآزمایی‌های بالینی یک دارو را نمی‌توان مستقیماً با نرخ‌های آزمایش‌های بالینی داروی دیگر مقایسه کرد و ممکن است نرخ‌های مشاهده شده در عمل را منعکس نکند. اختلال کمبود توجه بیش فعالی داده های ایمنی در این بخش بر اساس داده های 4 هفته ای مطالعات بالینی گروه موازی کنترل شده لیزدگزامفتامین دایمسیلات در بیماران کودکان و بزرگسالان مبتلا به ADHD است [به مطالعات بالینی (14.1) مراجعه کنید]. عوارض جانبی مرتبط با قطع درمان در کارآزمایی‌های بالینی ADHD در کارآزمایی کنترل‌شده در بیماران کودکان 6 تا 12 سال (مطالعه 1)، 8٪ (218/18) از بیماران تحت درمان با لیسدگزامفتامین دایمسیلات به دلیل عوارض جانبی 2٪ از بیماران در مقایسه با 0-7 نفر، درمان را قطع کردند. بیشترین عوارض جانبی گزارش شده (1٪ یا بیشتر و دو برابر دارونما) معیارهای ولتاژ ECG برای هیپرتروفی بطنی، تیک، استفراغ، بیش فعالی روانی حرکتی، بی خوابی، کاهش اشتها و بثورات پوستی بود [2 مورد برای هر واکنش نامطلوب، یعنی 2/218 (1٪)]. عوارض جانبی کمتر گزارش شده (کمتر از 1٪ یا کمتر از دو برابر میزان دارونما) شامل درد بالای شکم، خشکی دهان، کاهش وزن، سرگیجه، خواب آلودگی، لگوره، درد قفسه سینه، عصبانیت و فشار خون بالا بود. در کارآزمایی کنترل شده بر روی بیماران کودکان 13 تا 17 ساله (مطالعه 4)، 3٪ (233/7) از بیماران تحت درمان با لیسدگزامفتامین دایمسیلات به دلیل عوارض جانبی در مقایسه با 1٪ (1/77) از بیماران تحت درمان با دارونما، درمان را متوقف کردند. بیشترین عوارض جانبی گزارش شده (1٪ یا بیشتر و دو برابر میزان دارونما) کاهش اشتها (2/233؛ 1٪) و بی خوابی (2/233؛ 1٪) بود. عوارض جانبی کمتر گزارش شده (کمتر از 1٪ یا کمتر از دو برابر میزان دارونما) شامل تحریک پذیری، درماتیلومانیا، نوسانات خلقی و تنگی نفس بود. در کارآزمایی بزرگسالان کنترل شده (مطالعه 7)، 6 درصد (358/21) از بیماران تحت درمان با لیسدگزامفتامین به دلیل عوارض جانبی در مقایسه با 2 درصد (1/62) بیماران تحت درمان با دارونما، درمان را متوقف کردند. بیشترین عوارض جانبی گزارش شده (1٪ یا بیشتر و دو برابر میزان دارونما) بی خوابی (8/358؛ 2٪)، تاکی کاردی (3/358؛ 1٪)، تحریک پذیری (2/358؛ 1٪)، فشار خون بالا (4/358؛ 1٪)، سردرد (2/358; 1/3 و 1/3 درصد)، anxi (2/358; 1/3 و 1/3 درصد) و anxi بود. (3/358؛ 1%). عوارض جانبی کمتر گزارش شده (کمتر از 1٪ یا کمتر از دو برابر میزان دارونما) شامل تپش قلب، اسهال، حالت تهوع، کاهش اشتها، سرگیجه، بی قراری، افسردگی، پارانویا و بی قراری بود. عوارض جانبی که با بروز ≥5% یا بیشتر در میان بیماران تحت درمان با لیسدگزامفتامین دایمسیلات مبتلا به ADHD در کارآزمایی‌های بالینی رخ می‌دهد شایع‌ترین عوارض جانبی (بروز ≥5% و با نرخ حداقل دو برابر دارونما) در کودکان 6 تا 6 تا 17 ساله با اضطراب، کاهش اضطراب و اضطراب گزارش شده است. اشتها، کاهش وزن، اسهال، سرگیجه، خشکی دهان، تحریک پذیری، بی خوابی، حالت تهوع، درد بالای شکم و استفراغ. عوارض جانبی که با بروز 2 درصد یا بیشتر در میان بیماران تحت درمان با لیسدگزامفتامین دایمسیلات مبتلا به ADHD در کارآزمایی‌های بالینی رخ می‌دهد واکنش‌های نامطلوب گزارش‌شده در کارآزمایی‌های کنترل‌شده در بیماران کودکان در سنین 6 تا 12 سال (مطالعه 1)، بیماران کودکان در سنین 13 تا 4 سال (بیماران 7 تا 4 ساله تحت درمان) با لیسدگزامفتامین دایمسیلات یا دارونما در جداول ارائه شده است 1، 2 و 3 در زیر. جدول 1 عوارض جانبی گزارش شده توسط 2% یا بیشتر از بیماران اطفال سنین 6 تا 12 سال مبتلا به ADHD مصرف Lisdexamfetamine Dimesylate و بیش از یا مساوی دو برابر بروز در بیمارانی که دارونما مصرف می کنند در یک کارآزمایی بالینی 4 هفته ای (مطالعه 2/minx1tafe) دارونما (n=72) کاهش اشتها 39% 4% بی خوابی 22% 3% درد شکم قسمت بالایی 12% 6% تحریک پذیری 10% 0% استفراغ 9% 4% کاهش وزن 9% 1% تهوع 6% 3% خشکی دهان 5% 0% سرگیجه 5% 0% بی‌ثباتی 3% 0% راش 3% 0% تب 2% 1% خواب آلودگی 2% 1% تیک 2% اضطراب 2% گزارش شده توسط 2٪ یا بیشتر از بیماران اطفال 13 تا 17 سال مبتلا به ADHD مصرف Lisdexamfetamine Dimesylate و بیش از یا برابر با دو برابر در بیمارانی که دارونما را در یک دوره بالینی 4 هفته ای مصرف می کنند. کارآزمایی (مطالعه 4) Lisdexamfetamine Dimesylate (n=233) دارونما (n=77) کاهش اشتها 34% 3% بی خوابی 13% 4% وزن کاهش 9% 0% خشکی دهان 4% 1% تپش قلب 2% 2% 0 2% TX 2% آنور عوارض جانبی گزارش شده توسط 2% یا بیشتر از بیماران بزرگسال مبتلا به ADHD مصرف Lisdexamfetamine Dimesylate و بیش از یا برابر با دو برابر بروز در بیمارانی که دارونما در 4 هفته مصرف می کنند. کارآزمایی بالینی (مطالعه 7) Lisdexamfetamine Dimesylate (n=358) دارونما (n=62) کاهش اشتها 27% 2% بی خوابی 27% 8% خشکی دهان 26% 3% اسهال 7% 0% تهوع 5% اضطراب 7% 0% 0% احساس عصبانیت 4% 0% بی قراری 3% 0% افزایش فشار خون 3% 0% هیپرهیدروزیس 3% 0% بی قراری 3% 0% کاهش وزن 3% 0% تنگی نفس 2% 0% افزایش ضربان قلب 2% 2% 0% لرزش کف دست علاوه بر این، در جمعیت بزرگسال اختلال نعوظ در 2.6٪ از مردان تحت درمان با lisdexamfetamine dimesylate و 0٪ در دارونما مشاهده شد. کاهش میل جنسی در 1.4 درصد از افراد تحت درمان با لیزدگزامفتامین دایمسیلات و 0 درصد در گروه دارونما مشاهده شد. کاهش وزن و کاهش سرعت رشد در کودکان مبتلا به ADHD در یک کارآزمایی کنترل شده از لیسدگزامفتامین دایمسیلات در بیماران کودکان 6 تا 12 سال (مطالعه 1)، میانگین کاهش وزن از ابتدای شروع درمان پس از 4 هفته درمان به ترتیب 0.9-، 1.9-، و mg30-، و 5/2- پوند بود. 70 میلی گرم لیسدگزامفتامین دایمسیلات، در مقایسه با افزایش وزن 1 پوندی بیمارانی که دارونما دریافت می کنند. دوزهای بالاتر با کاهش وزن بیشتر با 4 هفته درمان همراه بود. پیگیری دقیق وزن در کودکان 6 تا 12 ساله که لیزدگزامفتامین دایمسیلات را طی 12 ماه دریافت کرده‌اند، نشان می‌دهد که بیماران اطفال که به طور مداوم دارو مصرف می‌کنند (یعنی درمان به مدت 7 روز در هفته در طول سال) سرعت رشد آهسته‌تری دارند که با وزن بدن اندازه‌گیری می‌شود. سال (میانگین صدک ها در شروع مطالعه و 12 ماهگی به ترتیب 9/60 و 2/47 بود). در یک کارآزمایی کنترل‌شده 4 هفته‌ای لیسدگزامفتامین دایمسیلات در بیماران کودکان 13 تا 17 ساله، میانگین کاهش وزن از پایه تا نقطه پایانی به ترتیب 2.7-، 4.3- و 4.8- پوند بود. افزایش وزن پوند برای بیماران دریافت کننده دارونما پیگیری دقیق وزن و قد در بیماران اطفال 7 تا 10 ساله که به صورت تصادفی در گروه‌های متیل فنیدیت یا درمان غیردارویی بیش از 14 ماه قرار گرفتند، و همچنین در زیرگروه‌های طبیعی بیماران اطفال بالای 36 ماه که به تازگی تحت درمان با متیل فنیدیت قرار گرفته‌اند و بیماران بدون دارو درمان شده‌اند. در سنین 7 تا 13 سال (یعنی درمان به مدت 7 روز در هفته در طول سال) سرعت رشد موقتی کاهش می یابد (به طور متوسط، در مجموع حدود 2 سانتی متر رشد کمتر در قد و 2.7 کیلوگرم رشد کمتر در وزن در طی 3 سال)، بدون شواهدی از بازگشت مجدد رشد در این دوره از رشد. در یک کارآزمایی کنترل‌شده آمفتامین (نسبت d- به L-enantiomer 3:1) در بیماران کودکان 13 تا 17 ساله، میانگین تغییر وزن نسبت به پایه در 4 هفته اولیه درمان به ترتیب 1.1- پوند و 2.8- پوند برای بیماران دریافت کننده 10 میلی‌گرم آمپت و 20 میلی‌گرم بود. دوزهای بالاتر با کاهش وزن بیشتر در 4 هفته اولیه درمان همراه بود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.5) مراجعه کنید]. کاهش وزن در بزرگسالان مبتلا به ADHD در کارآزمایی بزرگسالان کنترل‌شده (مطالعه 7)، میانگین کاهش وزن پس از 4 هفته درمان برای بیمارانی که دوزهای نهایی 30 میلی‌گرم، 50 میلی‌گرم و 70 میلی‌گرم لیزدگزامفتامین را در مقایسه با آمین دیم دریافت کردند، به ترتیب 2.8 پوند، 3.1 پوند و 4.3 پوند بود. پوند برای بیمارانی که دارونما دریافت می کنند. اختلال پرخوری داده های ایمنی در این بخش بر اساس داده های دو گروه موازی 12 هفته ای، با دوز انعطاف پذیر، مطالعه با دارونما در بزرگسالان مبتلا به BED است [به مطالعات بالینی 14.2 مراجعه کنید]. بیماران با عوامل خطر قلبی عروقی غیر از چاقی و سیگار از مطالعه خارج شدند. عوارض جانبی مرتبط با قطع درمان در کارآزمایی‌های بالینی BED در کارآزمایی‌های کنترل‌شده روی بیماران 18 تا 55 ساله، 5.1% (19/373) از بیماران تحت درمان با لیزدگزامفتامین دایمسیلات به دلیل عوارض جانبی در مقایسه با 2.4-2% بیماران (9/72%) از بیماران 18 تا 55 ساله، درمان را قطع کردند. هیچ واکنش جانبی منفرد منجر به قطع مصرف در 1% یا بیشتر از بیماران تحت درمان با لیسدگزامفتامین دیمسیلات نشد. عوارض جانبی کمتر گزارش شده (کمتر از 1٪ یا کمتر از دو برابر دارونما) شامل افزایش ضربان قلب، سردرد، درد بالای شکم، تنگی نفس، بثورات پوستی، بی خوابی، تحریک پذیری، احساس پریشانی و اضطراب بود. عوارض جانبی که با بروز 5% یا بیشتر و حداقل دو برابر دارونما در میان بیماران تحت درمان با لیسدگزامفتامین دایمسیلات با BED در کارآزمایی‌های بالینی رخ می‌دهد شایع‌ترین واکنش‌های جانبی (بروز ≥5% و با نرخ حداقل دو برابر) گزارش شده در بزرگسالان، افزایش میزان مصرف دارو، خشکی دهان، کاهش میزان اشتها در بزرگسالان، کاهش اشتها در دهان یبوست، احساس عصبانیت و اضطراب. عوارض جانبی که با بروز 2 درصد یا بیشتر و حداقل دو بار دارونما در میان بیماران تحت درمان با لیسدگزامفتامین دایمسیلات با BED در کارآزمایی‌های بالینی رخ می‌دهد واکنش‌های نامطلوب گزارش‌شده در کارآزمایی‌های کنترل‌شده تلفیقی در بیماران بزرگسال (مطالعه 11 و 12) ارائه شده است. زیر جدول 4 عوارض جانبی گزارش شده توسط 2٪ یا بیشتر از بیماران بزرگسال مبتلا به BED مصرف کننده Lisdexamfetamine Dimesylate و بیش از یا برابر با دو برابر بروز در بیمارانی که دارونما مصرف می کنند در کارآزمایی های بالینی 12 هفته ای (مطالعه 11 و 12) Lisdexamfetamine Dimesylate (N=372) 1 شامل تمام اصطلاحات ترجیحی حاوی کلمه "بی خوابی" است. 2 شامل اصطلاحات ترجیحی «ضربان قلب است افزایش یافته است» و «تاکی کاردی». خشکی دهان 36% 7% بی خوابی 1 20% 8% کاهش اشتها 8% 2% افزایش ضربان قلب 2 7% 1% احساس بی قراری 6% 1% یبوست 6% 1% اضطراب 5% 1% اسهال 4% کاهش بیش از حد بدن 4% 0% 2% 0% استفراغ 2% 1% گاستروانتریت 2% 1% پارستزی 2% 1% خارش 2% 1% درد بالای شکم 2% 0% افزایش انرژی 2% 0% عفونت ادراری 2% 0% کابوس 2% 0% بی قراری 2% 0% درد اوروفارنکس 2% 0% 6.2 تجربه پس از بازاریابی عوارض جانبی زیر در طول مصرف پس از تایید لیسدگزامفتامین دایمسیلات شناسایی شده است. از آنجایی که این واکنش ها به طور داوطلبانه از جمعیتی با اندازه نامشخص گزارش می شوند، همیشه نمی توان به طور قابل اعتماد فراوانی آنها را تخمین زد یا یک رابطه علّی با قرار گرفتن در معرض دارو ایجاد کرد. این رویدادها به شرح زیر است: کاردیومیوپاتی، میدریازیس، دوبینی، مشکلات در تطبیق بینایی، تاری دید، هپاتیت ائوزینوفیلیک، واکنش آنافیلاکتیک، حساسیت مفرط، دیسکینزی، دیسژئوزی، تیک های حرکتی و کلامی، دندان قروچه، افسردگی، درماتیلومانیا، آلوپسی، پرخاشگری، درد استیونسون-آندروم، کهیر، تشنج، تغییرات میل جنسی، نعوظ مکرر یا طولانی مدت، یبوست، رابدومیولیز و ایسکمی روده

Pregnancy : May cause fetal harm ( 8.1 ) Lactation: Breastfeeding not recommended ( 8.2 )

8.1 Pregnancy Pregnancy Exposure Registry There is a pregnancy exposure registry that monitors pregnancy outcomes in women exposed to ADHD medications during pregnancy. Healthcare providers are encouraged to register patients by calling the National Pregnancy Registry for Psychostimulants at 1-866-961-2388 or visiting online at https://womensmentalhealth.org/clinical-and researchprograms/pregnancyregistry/adhdmedications/. Risk Summary The limited available data from published literature and postmarketing reports on use of lisdexamfetamine dimesylate in pregnant women are not sufficient to inform a drug-associated risk for major birth defects and miscarriage. Adverse pregnancy outcomes, including premature delivery and low birth weight, have been seen in infants born to mothers dependent on amphetamines [see Clinical Considerations] . In animal reproduction studies, lisdexamfetamine dimesylate (a prodrug of d-amphetamine) had no effects on embryo-fetal morphological development or survival when administered orally to pregnant rats and rabbits throughout the period of organogenesis. Pre- and postnatal studies were not conducted with lisdexamfetamine dimesylate. However, amphetamine (d- to l- ratio of 3:1) administration to pregnant rats during gestation and lactation caused a decrease in pup survival and a decrease in pup body weight that correlated with a delay in developmental landmarks at clinically relevant doses of amphetamine. In addition, adverse effects on reproductive performance were observed in pups whose mothers were treated with amphetamine. Long-term neurochemical and behavioral effects have also been reported in animal developmental studies using clinically relevant doses of amphetamine [see Data] . The estimated background risk of major birth defects and miscarriage for the indicated population is unknown. All pregnancies have a background risk of birth defect, loss or other adverse outcomes. In the U.S. general population, the estimated background risk of major birth defects and miscarriage in clinically recognized pregnancies is 2% to 4% and 15% to 20%, respectively. Clinical Considerations Fetal/Neonatal Adverse Reactions Amphetamines, such as lisdexamfetamine dimesylate, cause vasoconstriction and thereby may decrease placental perfusion. In addition, amphetamines can stimulate uterine contractions increasing the risk of premature delivery. Infants born to amphetamine-dependent mothers have an increased risk of premature delivery and low birth weight. Monitor infants born to mothers taking amphetamines for symptoms of withdrawal such as feeding difficulties, irritability, agitation, and excessive drowsiness. Data Animal Data Lisdexamfetamine dimesylate had no apparent effects on embryo-fetal morphological development or survival when administered orally to pregnant rats and rabbits throughout the period of organogenesis at doses of up to 40 mg/kg/day and 120 mg/kg/day, respectively. These doses are approximately 5.5 and 33 times, respectively, the maximum recommended human dose (MRHD) of 70 mg/day given to adults, on a mg/m 2 body surface area basis. A study was conducted with amphetamine (d- to l- enantiomer ratio of 3:1) in which pregnant rats received daily oral doses of 2 mg/kg, 6 mg/kg, and 10 mg/kg from gestation day 6 to lactation day 20. All doses caused hyperactivity and decreased weight gain in the dams. A decrease in pup survival was seen at all doses. A decrease in pup body weight was seen at 6 mg/kg and 10 mg/kg which correlated with delays in developmental landmarks, such as preputial separation and vaginal opening. Increased pup locomotor activity was seen at 10 mg/kg on day 22 postpartum but not at 5 weeks postweaning. When pups were tested for reproductive performance at maturation, gestational weight gain, number of implantations, and number of delivered pups were decreased in the group whose mothers had been given 10 mg/kg. A number of studies from the literature in rodents indicate that prenatal or early postnatal exposure to amphetamine (d- or d, l-) at doses similar to those used clinically can result in long-term neurochemical and behavioral alterations. Reported behavioral effects include learning and memory deficits, altered locomotor activity, and changes in sexual function.

8.2 Lactation Risk Summary Lisdexamfetamine is a pro-drug of dextroamphetamine. Based on limited case reports in published literature, amphetamine (d-or d, l-) is present in human milk, at relative infant doses of 2% to 13.8% of the maternal weight-adjusted dosage and a milk/plasma ratio ranging between 1.9 and 7.5. There are no reports of adverse effects on the breastfed infant. Long-term neurodevelopmental effects on infants from amphetamine exposure are unknown. It is possible that large dosages of dextroamphetamine might interfere with milk production, especially in women whose lactation is not well established. Because of the potential for serious adverse reactions in nursing infants, including serious cardiovascular reactions, blood pressure and heart rate increase, suppression of growth, and peripheral vasculopathy, advise patients that breastfeeding is not recommended during treatment with lisdexamfetamine dimesylate capsules.

8.4 Pediatric Use The safety and effectiveness of lisdexamfetamine dimesylate capsules have not been established in pediatric patients below the age of 6 years. ADHD Safety and effectiveness of lisdexamfetamine dimesylate capsules have been established in pediatric patients with ADHD ages 6 to 17 years [see Dosage and Administration ( 2.3 ), Adverse Reactions ( 6.1 ), Clinical Pharmacology ( 12.3 ), and Clinical Studies ( 14.1 )] . Safety and efficacy of lisdexamfetamine dimesylate capsules were evaluated in a double-blind, randomized, parallel-group, placebo-controlled, fixed-dose study in pediatric patients ages 4 to 5 years with ADHD, followed by a 1-year open-label extension study. In these studies, patients experienced elevated rates of adverse reactions, including weight loss, decreased BMI, decreased appetite, insomnia, infections (upper respiratory and nasopharyngitis), irritability, and affect lability. With the same lisdexamfetamine dimesylate capsules dose, mean steady state exposure of dextroamphetamine was approximately 44% higher in pediatric patients ages 4 to 5 years compared to the pediatric patients ages 6 to 11 years. BED Safety and effectiveness of lisdexamfetamine dimesylate capsules have not been established in pediatric patients with BED less than 18 years of age. Growth Suppression Growth should be monitored during treatment with stimulants, including lisdexamfetamine dimesylate capsules, and pediatric patients who are not growing or gaining weight as expected may need to have their treatment interrupted [see Warnings and Precautions ( 5.5 ) and Adverse Reactions ( 6.1 )] . Juvenile Animal Data Studies conducted in juvenile rats and dogs at clinically relevant doses showed growth suppression that partially or fully reversed in dogs and female rats but not in male rats after a four-week drug-free recovery period. A study was conducted in which juvenile rats received oral doses of 4 mg/kg/day, 10 mg/kg/day, or 40 mg/kg/day of lisdexamfetamine dimesylate from day 7 to day 63 of age. These doses are approximately 0.3, 0.7, and 3 times the maximum recommended human daily dose of 70 mg on a mg/m 2 basis for a child. Dose-related decreases in food consumption, bodyweight gain, and crown-rump length were seen; after a four-week drug-free recovery period, bodyweights and crown-rump lengths had significantly recovered in females but were still substantially reduced in males. Time to vaginal opening was delayed in females at the highest dose, but there were no drug effects on fertility when the animals were mated beginning on day 85 of age. In a study in which juvenile dogs received lisdexamfetamine dimesylate for 6 months beginning at 10 weeks of age, decreased bodyweight gain was seen at all doses tested (2 mg/kg/day, 5 mg/kg/day, and 12 mg/kg/day, which are approximately 0.5, 1, and 3 times the maximum recommended human daily dose on a mg/m 2 basis for a child). This effect partially or fully reversed during a four-week drug-free recovery period.

8.5 Geriatric Use Clinical studies of lisdexamfetamine dimesylate did not include sufficient numbers of subjects aged 65 and over to determine whether they respond differently from younger subjects. Other reported clinical experience and pharmacokinetic data [see Clinical Pharmacology ( 12.3 )] have not identified differences in responses between the elderly and younger patients. In general, dose selection for an elderly patient should start at the low end of the dosing range, reflecting the greater frequency of decreased hepatic, renal, or cardiac function, and of concomitant disease or other drug therapy.

8.6 Renal Impairment Due to reduced clearance in patients with severe renal impairment (GFR 15 to <30 mL/min/1.73 m 2 ), the maximum dose should not exceed 50 mg/day. The maximum recommended dose in ESRD (GFR <15 mL/min/1.73 m 2 ) patients is 30 mg/day [see Clinical Pharmacology ( 12.3 )] . Lisdexamfetamine and d-amphetamine are not dialyzable.

12.1 Mechanism of Action Lisdexamfetamine is a prodrug of dextroamphetamine. Amphetamines are non-catecholamine sympathomimetic amines with CNS stimulant activity. The exact mode of therapeutic action in ADHD and BED is not known.

12.2 Pharmacodynamics Amphetamines block the reuptake of norepinephrine and dopamine into the presynaptic neuron and increase the release of these monoamines into the extraneuronal space. The parent drug, lisdexamfetamine, does not bind to the sites responsible for the reuptake of norepinephrine and dopamine in vitro .

12.3 Pharmacokinetics Pharmacokinetic studies after oral administration of lisdexamfetamine dimesylate have been conducted in healthy adult (capsule and chewable tablet formulations) and pediatric (6 to 12 years) patients with ADHD (capsule formulation). After single dose administration of lisdexamfetamine dimesylate, pharmacokinetics of dextroamphetamine was found to be linear between 30 mg and 70 mg in a pediatric study (6 to 12 years), and between 50 mg and 250 mg in an adult study. Dextroamphetamine pharmacokinetic parameters following administration of lisdexamfetamine dimesylate in adults exhibited low inter-subject (<25%) and intra-subject (<8%) variability. There is no accumulation of lisdexamfetamine and dextroamphetamine at steady state in healthy adults. Absorption Capsule formulation Following single-dose oral administration of lisdexamfetamine dimesylate capsule (30 mg, 50 mg, or 70 mg) in patients ages 6 to 12 years with ADHD under fasted conditions, Tmax of lisdexamfetamine and dextroamphetamine was reached at approximately 1 hour and 3.5 hours post dose, respectively. Weight/Dose normalized AUC and C max values were the same in pediatric patients ages 6 to 12 years as the adults following single doses of 30 mg to 70 mg lisdexamfetamine dimesylate capsule. Effect of food on capsule formulation Neither food (a high fat meal or yogurt) nor orange juice affects the observed AUC and C max of dextroamphetamine in healthy adults after single-dose oral administration of 70 mg of lisdexamfetamine dimesylate capsules. Food prolongs T max by approximately 1 hour (from 3.8 hours at fasted state to 4.7 hours after a high fat meal or to 4.2 hours with yogurt). After an 8-hour fast, the AUC for dextroamphetamine following oral administration of lisdexamfetamine dimesylate in solution and as intact capsules were equivalent. Chewable Tablet formulation After a single dose administration of 60 mg lisdexamfetamine dimesylate chewable tablet in healthy subjects under fasted conditions, T max of lisdexamfetamine and dextroamphetamine was reached at approximately 1 hour and 4.4 hours post dose, respectively. Compared to 60 mg lisdexamfetamine dimesylate capsule, exposure (C max and AUC) to lisdexamfetamine was about 15% lower. The exposure (C max and AUC inf ) of dextroamphetamine is similar between lisdexamfetamine dimesylate chewable tablet and lisdexamfetamine dimesylate capsule. Effect of food on tablet formulation Administration of 60 mg lisdexamfetamine dimesylate chewable tablet with food (a high-fat meal) decreases the exposure (C max and AUC inf ) of dextroamphetamine by about 5% to 7%, and prolongs mean T max by approximately 1 hour (from 3.9 hours at fasted state to 4.9 hours). Elimination Plasma concentrations of unconverted lisdexamfetamine are low and transient, generally becoming non-quantifiable by 8 hours after administration. The plasma elimination half-life of lisdexamfetamine typically averaged less than one hour in volunteers ages 6 years and older. The plasma elimination half-life of dextroamphetamine was approximately 8.6 to 9.5 hours in pediatric patients 6 to 12 years and 10 to 11.3 hours in healthy adults. Metabolism Lisdexamfetamine is converted to dextroamphetamine and l-lysine primarily in blood due to the hydrolytic activity of red blood cells after oral administration of lisdexamfetamine dimesylate. In vitro data demonstrated that red blood cells have a high capacity for metabolism of lisdexamfetamine; substantial hydrolysis occurred even at low hematocrit levels (33% of normal). Lisdexamfetamine is not metabolized by cytochrome P450 enzymes. Excretion Following oral administration of a 70 mg dose of radiolabeled lisdexamfetamine dimesylate to 6 healthy subjects, approximately 96% of the oral dose radioactivity was recovered in the urine and only 0.3% recovered in the feces over a period of 120 hours. Of the radioactivity recovered in the urine, 42% of the dose was related to amphetamine, 25% to hippuric acid, and 2% to intact lisdexamfetamine. Specific Populations Exposures of dextroamphetamine in specific populations are summarized in Figure 1. Figure 1: Specific Populations*: *Figure 1 shows the geometric mean ratios and the 90% confidence limits for Cmax and AUC of d-amphetamine. Comparison for gender uses males as the reference. Comparison for age uses 55-64 years as the reference. Drug Interaction Studies Effects of other drugs on the exposures of dextroamphetamine are summarized in Figure 2. Figure 2: Effect of Other Drugs on Lisdexamfetamine Dimesylate: The effects of lisdexamfetamine dimesylate on the exposures of other drugs are summarized in Figure 3. Figure 3: Effect of Lisdexamfetamine Dimesylate on Other Drugs:

17 PATIENT COUNSELING INFORMATION Advise the patient to read the FDA-approved patient labeling ( Medication Guide ). Abuse, Misuse, and Addiction Educate patients and their families about the risks of abuse, misuse, and addiction of lisdexamfetamine dimesylate capsules, which can lead to overdose and death, and proper disposal of any unused drug [see Warnings and Precautions ( 5.1 ), Drug Abuse and Dependence ( 9.2 ), Overdosage ( 10 )] . Advise patients to store lisdexamfetamine dimesylate capsules in a safe place, preferably locked, and instruct patients to not give lisdexamfetamine dimesylate capsules to anyone else. Risks to Patients with Serious Cardiac Disease Advise patients that there are potential risks to patients with serious cardiac disease, including sudden death, with lisdexamfetamine dimesylate capsules use. Instruct patients to contact a healthcare provider immediately if they develop symptoms such as exertional chest pain, unexplained syncope, or other symptoms suggestive of cardiac disease [see Warnings and Precautions ( 5.2 )] . Increased Blood Pressure and Heart Rate Instruct patients that lisdexamfetamine dimesylate capsules can cause elevations of their blood pressure and pulse rate and they should be monitored for such effects. Psychiatric Adverse Reactions Advise patients that lisdexamfetamine dimesylate capsules at recommended doses may cause psychotic or manic symptoms even in patients without prior history of psychotic symptoms or mania [see Warnings and Precautions ( 5.4 )] . Long-Term Suppression of Growth in Pediatric PatientsAdvise patients that lisdexamfetamine dimesylate capsules may cause slowing of growth including weight loss [see Warnings and Precautions ( 5.5 )] . Circulation problems in fingers and toes [Peripheral vasculopathy, including Raynaud’s phenomenon] Instruct patients beginning treatment with lisdexamfetamine dimesylate capsules about the risk of peripheral vasculopathy, including Raynaud’s phenomenon, and associated signs and symptoms: fingers or toes may feel numb, cool, painful, and/or may change from pale, to blue, to red. Instruct patients to report to their physician any new numbness, pain, skin color change, or sensitivity to temperature in fingers or toes. Instruct patients to call their physician immediately with any signs of unexplained wounds appearing on fingers or toes while taking lisdexamfetamine dimesylate capsules. Further clinical evaluation (e.g., rheumatology referral) may be appropriate for certain patients [see Warnings and Precautions ( 5.6 )] . Serotonin Syndrome Caution patients about the risk of serotonin syndrome with concomitant use of lisdexamfetamine dimesylate capsules and other serotonergic drugs including SSRIs, SNRIs, triptans, tricyclic antidepressants, fentanyl, lithium, tramadol, tryptophan, buspirone, St. John’s Wort, and with drugs that impair metabolism of serotonin (in particular MAOIs, both those intended to treat psychiatric disorders and also others such as linezolid [see Contraindications ( 4 ), Warnings and Precautions ( 5.7 ) and Drug Interactions ( 7.1 )] . Advise patients to contact their healthcare provider or report to the emergency room if they experience signs or symptoms of serotonin syndrome. Concomitant Medications Advise patients to notify their physicians if they are taking, or plan to take, any prescription or over-the-counter drugs because there is a potential for interactions [see Drug Interactions ( 7.1 )] . Advise patient or caregiver of steps to take with lisdexamfetamine dimesylate capsules when a laboratory imaging procedure is ordered [see Drug Interactions ( 7.2) ]. Mot or and Verbal Tics, and Worsening of Tourette’s Syndrome Advise patients that motor and verbal tics and worsening of Tourette’s Syndrome may occur during treatment with lisdexamfetamine dimesylate capsules. Instruct patients to notify their healthcare provider if emergence of new tics or worsening of tics or Tourette’s syndrome occurs [see Warnings and Precautions ( 5.8 )] . Pregnancy Registry Advise patients that there is a pregnancy exposure registry that monitors pregnancy outcomes in women exposed to lisdexamfetamine dimesylate capsules during pregnancy [see Use in Specific Populations ( 8.1 )] . Pregnancy Advise patients of the potential fetal effects from the use of lisdexamfetamine dimesylate capsules during pregnancy. Advise patients to notify their healthcare provider if they become pregnant or intend to become pregnant during treatment with lisdexamfetamine dimesylate capsules [see Use in Specific Populations ( 8.1 )] . Lactation Advise women not to breastfeed if they are taking lisdexamfetamine dimesylate capsules [see Use in Specific Populations ( 8.2 )] . Administration Instructions Capsules: Advise patients to take the capsules whole or empty and mix the entire contents with yogurt, water, or orange juice. Advise patients to consume the mixture immediately and not to store for future use [see Dosage and Administration ( 2.2 )] .