لووفلوکساسین

لووفلوکساسین یک آنتی باکتریال فلوروکینولون است که در بزرگسالان (18 سال و بالاتر) با عفونت‌های ناشی از باکتری‌های حساس و مشخص و در بیماران اطفال در مواردی که نشان داده شده است، نشان داده شده است (1، 12.4). پنومونی: بیمارستانی (1.1) و اکتسابی از جامعه (1.2، 1.3) عفونت های پوستی و ساختاری پوست (SSSI): پیچیده (1.4) و بدون عارضه (1.5) پروستاتیت باکتریایی مزمن (1.6) آنتراکس استنشاقی، پس از مواجهه در بیماران بزرگسال و کودکان (1.7) طاعون در بیماران بزرگسال و کودکان (1.8) عفونت های دستگاه ادراری (UTI): پیچیده (1.9، 1.10) و بدون عارضه (1.12) پیلونفریت حاد (1.11) تشدید باکتریایی حاد برونشیت مزمن (1.13) سینوزیت حاد باکتریایی (1.14) استفاده برای کاهش اثربخشی مقاومت در برابر رشد باکتری ها و سایر داروها داروهای ضد باکتری، لووفلوکساسین باید فقط برای درمان یا پیشگیری از عفونت هایی استفاده شود که ثابت شده یا به شدت مشکوک است که توسط باکتری ایجاد شود (1.15).

1.1 پنومونی بیمارستانی قرص لووفلوکساسین در بیماران بزرگسال برای درمان پنومونی بیمارستانی ناشی از استافیلوکوکوس اورئوس حساس به متی سیلین، سودوموناس آئروژینوزا، سراتیا مارسسنس، اشریشیا کلی، کلبسیلا پنومونیه، و یا استافیلوکوس اینفلوزام، استافیلوکوکوس اورئوس، سودوموناس آئروژینوزا، توصیه می شود. پنومونیه . درمان کمکی باید طبق علائم بالینی استفاده شود. در مواردی که سودوموناس آئروژینوزا یک پاتوژن مستند یا احتمالی است، درمان ترکیبی با بتالاکتام ضد کاذب توصیه می شود [به مطالعات بالینی (14.1) مراجعه کنید].

1.2 پنومونی اکتسابی از جامعه: رژیم درمانی 7 تا 14 روزه قرص لووفلوکساسین در بیماران بزرگسال برای درمان پنومونی اکتسابی از جامعه ناشی از استافیلوکوکوس اورئوس حساس به متی سیلین، استرپتوکوک پنومونیه (از جمله استرپتوکوکوس مقاوم به چند دارو)، هاپتوکوک پنومونیوفلوموفیم [M] پاراآنفلوانزا، کلبسیلا پنومونیه، موراکسلا کاتارالیس، کلامیدوفیلا پنومونیه، لژیونلا پنوموفیلا، یا مایکوپلاسما پنومونیه [نگاه کنید به دوز و نحوه تجویز (2.1) و مطالعات بالینی (14.2)]. ایزوله های MDRSP ایزوله های مقاوم به دو یا چند مورد از آنتی باکتریال های زیر هستند: پنی سیلین (MIC ≥ 2 میکروگرم در میلی لیتر)، سفالوسپورین های نسل دوم، مانند سفوروکسیم، ماکرولیدها، تتراسایکلین ها و تری متوپریم/سولفامتوکسازول.

1.3 پنومونی اکتسابی از جامعه: رژیم درمانی 5 روزه قرص لووفلوکساسین در بیماران بالغ برای درمان پنومونی اکتسابی از جامعه ناشی از استرپتوکوک پنومونیه (به استثنای ایزوله های مقاوم به چند دارو [MDRSP])، هموفیلوس آنفولانزا، هموفیلوس پاراآنفلوانزا، مایلامونیکو، هموفیلوس پاراآنفلوآنزا، مایلامونیکو، نشان داده شده است. پنومونیه [دوز و تجویز (2.1) و مطالعات بالینی (14.3) را ببینید].

1.4 عفونت های پیچیده پوست و ساختار پوست قرص لووفلوکساسین در بیماران بزرگسال برای درمان عفونت های پیچیده پوست و ساختار پوست به دلیل استافیلوکوکوس اورئوس حساس به متی سیلین، انتروکوکوس فکالیس، استرپتوکوک پیوژنز، یا پروتئوس میرابیلیس استفاده می شود.

1.5 عفونت های پوست و ساختار پوست بدون عارضه قرص لووفلوکساسین در بیماران بزرگسال برای درمان عفونت های پوستی و ساختار پوستی بدون عارضه (خفیف تا متوسط) از جمله آبسه، سلولیت، فورونکل، زرد زخم، پیودرما، عفونت های زخم، ناشی از متی سیلین یا استاکوس آکوسوره حساس به استافیلوکس، نشان داده شده است. .

1.6 پروستاتیت باکتریایی مزمن قرص لووفلوکساسین در بیماران بزرگسال برای درمان پروستاتیت باکتریایی مزمن ناشی از اشریشیا کلی، انتروکوکوس فکالیس یا استافیلوکوک اپیدرمیدیس حساس به متی سیلین استفاده می شود [به مطالعات بالینی (14.6) مراجعه کنید].

1.7 سیاه زخم استنشاقی (بعد از قرار گرفتن در معرض) قرص لووفلوکساسین برای سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض) برای کاهش بروز یا پیشرفت بیماری به دنبال مواجهه با باسیلوس آنتراسیس آئروسل شده در بزرگسالان و بیماران اطفال 6 ماهه و بالاتر نشان داده شده است (دوز تجویز را ببینید). اثربخشی قرص لووفلوکساسین بر اساس غلظت پلاسمایی به دست آمده در انسان است، یک نقطه پایانی جایگزین که احتمالاً سود بالینی را پیش بینی می کند. قرص لووفلوکساسین برای پیشگیری از سیاه زخم استنشاقی پس از مواجهه روی انسان آزمایش نشده است. ایمنی قرص لووفلوکساسین در بزرگسالان برای مدت درمان بیش از 28 روز یا در بیماران اطفال برای مدت درمان بیش از 14 روز مطالعه نشده است. درمان طولانی مدت با قرص لووفلوکساسین تنها زمانی باید استفاده شود که مزیت آن بیشتر از خطر باشد [به مطالعات بالینی (9/14) مراجعه کنید].

1.8 طاعون قرص لووفلوکساسین برای درمان طاعون، از جمله طاعون پنومونی و سپتی سمیک، به دلیل یرسینیا پستیس (Y. pestis) و پیشگیری از طاعون در بزرگسالان و بیماران اطفال 6 ماهه و بالاتر نشان داده شده است [به مقدار مصرف و نحوه تجویز (2.2) مراجعه کنید. مطالعات اثربخشی قرص لووفلوکساسین به دلایل اخلاقی و امکان سنجی نمی تواند در انسان مبتلا به طاعون انجام شود. بنابراین، تأیید این اندیکاسیون بر اساس یک مطالعه اثربخشی انجام شده در حیوانات بود [به مطالعات بالینی (14.10) مراجعه کنید].

1.9 عفونت های پیچیده دستگاه ادراری: رژیم درمانی 5 روزه قرص لووفلوکساسین در بیماران بزرگسال برای درمان عفونت های پیچیده دستگاه ادراری ناشی از اشریشیا کلی، کلبسیلا پنومونیه یا پروتئوس میرابیلیس استفاده می شود [به مطالعات بالینی مراجعه کنید (14.7)].

1.10 عفونت های پیچیده مجاری ادراری: رژیم درمانی 10 روزه قرص لووفلوکساسین در بیماران بزرگسال برای درمان عفونت های پیچیده دستگاه ادراری (خفیف تا متوسط) ناشی از انتروکوکوس فکالیس، انتروباکتر کلوآکا، اشریشیا کلی، سودونه، کلبسونا میرابیلا، سودا کولی، کلبسونا میرئومبیلایس، توصیه می شود. aeruginosa [به مطالعات بالینی (14.8) مراجعه کنید].

1.11 پیلونفریت حاد: رژیم درمانی 5 یا 10 روزه قرص لووفلوکساسین در بیماران بزرگسال برای درمان پیلونفریت حاد ناشی از اشریشیا کلی، از جمله موارد با باکتریمی همزمان، نشان داده شده است [به مطالعات بالینی مراجعه کنید (14.7، 14.8)].

1.12 عفونت های مجاری ادراری بدون عارضه قرص لووفلوکساسین در بیماران بالغ برای درمان عفونت های مجاری ادراری بدون عارضه (خفیف تا متوسط) ناشی از اشریشیا کلی، کلبسیلا پنومونیه یا استافیلوکوکوس ساپروفیتیکوس اندیکاسیون دارد. از آنجایی که فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین، با واکنش های جانبی جدی همراه بوده اند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5) مراجعه کنید] و برای برخی بیماران عفونت بدون عارضه دستگاه ادراری خود محدود شونده است، لووفلوکساسین را برای درمان عفونت های مجاری ادراری بدون عارضه در بیمارانی که گزینه های درمانی جایگزین ندارند، ذخیره کنید.

1.13 تشدید باکتریایی حاد برونشیت مزمن قرص لووفلوکساسین در بیماران بالغ برای درمان تشدید باکتریایی حاد برونشیت مزمن (ABECB) به دلیل استافیلوکوکوس اورئوس حساس به متی سیلین، استرپتوکوک پنومونیه، هاموفیلوس، هاموفیلوس، هاموفیلوس، پنومونیه، هاموفیلوس، هاموفیلوس، حاد باکتریایی نشان داده شده است. Moraxella catarrhalis . از آنجایی که فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین، با عوارض جانبی جدی همراه بوده اند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5) مراجعه کنید] و برای برخی از بیماران ABECB خود محدود شونده است، لووفلوکساسین را برای درمان ABECB در بیمارانی که هیچ گزینه درمانی جایگزینی ندارند، ذخیره کنید.

1.14 سینوزیت باکتریال حاد: رژیم های درمانی 5 روزه و 10 تا 14 روزه قرص لووفلوکساسین در بیماران بزرگسال برای درمان سینوزیت باکتریال حاد (ABS) ناشی از استرپتوکوک پنومونیه، هموفیلوس آنفولانزا، یا Moraxellase.1. از آنجایی که فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین، با عوارض جانبی جدی همراه بوده اند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5) مراجعه کنید] و برای برخی از بیماران ABS خود محدودکننده است، لووفلوکساسین را برای درمان ABS در بیمارانی که هیچ گزینه درمانی جایگزینی ندارند، ذخیره کنید.

1.15 استفاده برای کاهش رشد باکتری های مقاوم به دارو و حفظ اثربخشی لووفلوکساسین و سایر داروهای ضد باکتری، لووفلوکساسین باید فقط برای درمان یا پیشگیری از عفونت هایی استفاده شود که ثابت شده یا به شدت مشکوک هستند که توسط باکتری های حساس ایجاد می شوند. هنگامی که اطلاعات کشت و حساسیت در دسترس است، باید در انتخاب یا اصلاح درمان ضد باکتریایی در نظر گرفته شود. در غیاب چنین داده‌هایی، اپیدمیولوژی موضعی و الگوهای حساسیت ممکن است به انتخاب تجربی درمان کمک کند. کشت و آزمایش حساسیت برای جداسازی و شناسایی ارگانیسم‌های عامل عفونت و تعیین حساسیت آنها به لووفلوکساسین، باید قبل از درمان، آزمایش‌های کشت و حساسیت مناسب انجام شود [به میکروبیولوژی (12.4) مراجعه کنید. درمان با لووفلوکساسین ممکن است قبل از مشخص شدن نتایج این آزمایشات آغاز شود. هنگامی که نتایج در دسترس هستند، درمان مناسب باید انتخاب شود. مانند سایر داروهای این دسته، برخی از ایزوله‌های سودوموناس آئروژینوزا ممکن است نسبتاً سریع در طول درمان با لووفلوکساسین مقاومت ایجاد کنند. کشت و آزمایش حساسیت که به طور دوره ای در طول درمان انجام می شود، اطلاعاتی در مورد حساسیت مستمر پاتوژن ها به عامل ضد میکروبی و همچنین ظهور احتمالی مقاومت باکتریایی ارائه می دهد.

قرص لووفلوکساسین را فقط برای بیماران کودکان با وزن 30 کیلوگرم و بیشتر تجویز کنید (2.1، 2.2). قرص لووفلوکساسین را نمی توان برای بیماران اطفال با وزن کمتر از 30 کیلوگرم به دلیل محدودیت قوت های موجود تجویز کرد. فرمول‌های جایگزین لووفلوکساسین ممکن است برای بیماران اطفال با وزن کمتر از 30 کیلوگرم در نظر گرفته شود (2.2). دوز در بیماران بزرگسال و اطفال با کلیرینس کراتینین بیشتر یا مساوی 50 میلی لیتر در دقیقه (2.1، 2.2) نوع عفونت دوز هر 24 ساعت مدت (روزها) پنومونی بیمارستانی (1.1) 750 میلی گرم 7 تا 14 میلی گرم 7 تا 14 P20 دریافت شده در جامعه 14 پنومونی اکتسابی جامعه (1.3) 750 میلی گرم 5 SSSI پیچیده (1.4) 750 میلی گرم 7 تا 14 SSSI بدون عارضه (1.5) 500 میلی گرم 7 تا 10 پروستاتیت باکتریایی مزمن (1.6) 500 میلی گرم 28 سیاه زخم استنشاقی (پس از مواجهه با پلاک) (1.7) بزرگسالان و بیماران اطفال 50 کیلوگرم یا بیشتر 500 میلی گرم 60 بیمار اطفال 30 کیلوگرم تا کمتر از 50 کیلوگرم (2.0 mg) هر 125 ساعت بزرگسالان و بیماران اطفال 50 کیلوگرم یا بیشتر 500 میلی گرم 10 تا 14 بیماران کودکان 30 کیلوگرم تا کمتر از 50 کیلوگرم (2.2) 250 میلی گرم هر 12 ساعت 10 تا 14 UTI پیچیده ( 1.9 ) یا پیلونفریت حاد ( 1.11 ) 750 میلی گرم 5 UTI پیچیده ( 1.10 ) یا پیلونفریت حاد ( 1.11 ) 250 میلی گرم 10 UTI بدون عارضه ( 1.12 ) 250 میلی گرم 3 بروی 3 حاد باکتریایی 1 باکتریایی 1 500 میلی گرم 7 سینوزیت باکتریال حاد (1.14) 750 میلی گرم 5500 میلی گرم 10 تا 14 دوز را برای کلیرانس کراتینین کمتر از 50 میلی لیتر در دقیقه تنظیم کنید (2.3، 8.6، 12.3)

2.1 دوز قرص لووفلوکساسین در بیماران بزرگسال با کلیرینس کراتینین ≥ 50 میلی لیتر در دقیقه دوز معمول قرص لووفلوکساسین 250 میلی گرم، 500 میلی گرم یا 750 میلی گرم است که هر 24 ساعت به صورت خوراکی تجویز می شود، همانطور که توسط عفونت نشان داده شده است و در 1 بیمار با توصیه های قابل اعمال در جدول توضیح داده شده است. 50 میلی لیتر در دقیقه برای بیماران با کلیرانس کراتینین کمتر از 50 میلی لیتر در دقیقه، تنظیم رژیم دوز مورد نیاز است [دوز و نحوه تجویز (2.3) را ببینید]. جدول 1 مقدار مصرف قرص لووفلوکساسین در بیماران بزرگسال با کلیرینس کراتینین بیشتر یا مساوی 50 میلی لیتر در دقیقه * به دلیل پاتوژن های تعیین شده [نگاه کنید به موارد مصرف و استفاده (1)]. † درمان متوالی (لووفلوکساسین داخل وریدی به قرص لووفلوکساسین خوراکی) ممکن است بنا به صلاحدید ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی انجام شود. ‡ به دلیل استافیلوکوکوس اورئوس حساس به متی سیلین، استرپتوکوک پنومونیه (شامل ایزوله‌های مقاوم به چند دارو [MDRSP])، هموفیلوس آنفولانزا، هموفیلوس پاراآنفلوآنزا، کلبسیلا پنومونیه، موراکسولیزوفیلومونه، موراکسیلا، کاکلاتار لژیونلا پنوموفیلا، یا مایکوپلاسما پنومونیه [نگاه کنید به موارد مصرف و استفاده (1.2)]. § به دلیل استرپتوکوک پنومونیه (به استثنای ایزوله های مقاوم به چند دارو [MDRSP])، هموفیلوس آنفلوآنزا، هموفیلوس پاراآنفلوآنزا، مایکوپلاسما پنومونیه، یا کلامیدوفیلا پنومونیه [به موارد مصرف مراجعه کنید. ¶ این رژیم برای cUTI ناشی از اشریشیا کلی، کلبسیلا پنومونیه، پروتئوس میرابیلیس و AP ناشی از E. coli، از جمله موارد با باکتریمی همزمان، نشان داده شده است. # این رژیم برای cUTI ناشی از Enterococcus faecalis، Enterococcus cloacae، Escherichia coli، Klebsiella Pneumoniae، Proteus mirabilis، Pseudomonas aeruginosa نشان داده شده است. و برای AP ناشی از E. coli. Þ تجویز دارو باید در اسرع وقت پس از مواجهه مشکوک یا تایید شده با B. anthracis آئروسل شده شروع شود. این نشانه بر اساس یک نقطه پایانی جایگزین است. غلظت های پلاسمایی لووفلوکساسین در انسان به احتمال معقولی می تواند مزایای بالینی را پیش بینی کند [به مطالعات بالینی (14.9) مراجعه کنید]. بی خطر بودن قرص لووفلوکساسین در بزرگسالان برای مدت درمان بیش از 28 روز یا در بیماران اطفال برای مدت بیش از 14 روز مطالعه نشده است. افزایش بروز عوارض جانبی اسکلتی- عضلانی در مقایسه با گروه کنترل در بیماران اطفال مشاهده شده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.12)، استفاده در جمعیت های خاص (8.4) و مطالعات بالینی (14.9) مراجعه کنید] درمان طولانی مدت با قرص لووفلوکساسین فقط باید زمانی استفاده شود که خطر آن بیشتر باشد. تجویز دارو باید در اسرع وقت پس از تماس مشکوک یا تایید شده با یرسینیا پستیس آغاز شود. دوزهای بالاتر از قرص لووفلوکساسین که معمولاً برای درمان ذات الریه استفاده می شود، در صورت وجود اندیکاسیون بالینی می تواند برای درمان طاعون استفاده شود. نوع عفونت * دوز مصرفی هر 24 ساعت طول مدت (روزها) † پنومونی بیمارستانی 750 میلی گرم 7 تا 14 پنومونی اکتسابی جامعه ‡ 500 میلی گرم 7 تا 14 پنومونی اکتسابی جامعه § 750 میلی گرم 5 پوست و بافت پیچیده پوست و SS4 7 تا عفونت SSSI بدون عارضه 500 میلی گرم 7 تا 10 پروستاتیت مزمن باکتریال 500 میلی گرم 28 سیاه زخم استنشاقی (پس از مواجهه)، بیماران بزرگسال و اطفال با وزن 50 کیلوگرم Þ، ß یا بیشتر بیماران اطفال با وزن 30 کیلوگرم تا کمتر از 50 کیلوگرم Þ، ß 500 میلی گرم جدول 2 زیر (2.2) را ببینید (2.2) 10 تا 14 10 تا 14 عفونت ادراری پیچیده (cUTI) یا پیلونفریت حاد (AP) ¶ 750 میلی گرم 5 دستگاه ادراری پیچیده عفونت (cUTI) یا پیلونفریت حاد (AP) # 250 میلی گرم 10 # عفونت مجاری ادراری بدون عارضه 250 میلی گرم 3 تشدید باکتریایی حاد برونشیت مزمن (ABECB) 500 میلی گرم 7 سینوزیت حاد باکتریایی (ABS) 750 mgs. قرص لووفلوکساسین در کودکان مبتلا به سیاه زخم استنشاقی یا طاعون دوز قرص لووفلوکساسین برای سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض) و طاعون در بیماران اطفال با وزن 30 کیلوگرم یا بیشتر در جدول 2 در زیر توضیح داده شده است. قرص لووفلوکساسین را نمی توان برای بیمارانی که وزن کمتر از 30 کیلوگرم دارند به دلیل محدودیت قدرت موجود تجویز کرد. فرمول‌های جایگزین لووفلوکساسین ممکن است برای بیماران اطفال با وزن کمتر از 30 کیلوگرم در نظر گرفته شود. جدول 2 دوز قرص لووفلوکساسین در بیماران اطفال با وزن 30 کیلوگرم یا بیشتر مبتلا به سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض) و طاعون* * به دلیل وجود باسیلوس آنتراسیس [نگاه کنید به موارد مصرف و استفاده (1.13)] و Yersinia pestis [نگاه کنید به Usage.4. † درمان متوالی (تزریق داخل وریدی لووفلوکساسین به قرص های لووفلوکساسین خوراکی) ممکن است بنا به صلاحدید ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی انجام شود. قرص لووفلوکساسین را در اسرع وقت پس از قرار گرفتن در معرض مشکوک یا تایید شده با B. anthracis آئروسل شروع کنید. § ایمنی قرص لووفلوکساسین در بیماران اطفال برای مدت درمان بیش از 14 روز مطالعه نشده است. [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.12)، استفاده در جمعیت‌های خاص (8.4)، و مطالعات بالینی (14.9) مراجعه کنید]. قرص لووفلوکساسین را در اسرع وقت پس از تماس مشکوک یا تایید شده با یرسینیا پستیس شروع کنید. نوع عفونت * فرکانس دوز مدت زمان † سیاه زخم استنشاقی (پس از مواجهه) ‡،§ بیماران اطفال با وزن 50 کیلوگرم یا بیشتر 500 میلی گرم هر 24 ساعت 60 روز § بیماران اطفال با وزن 30 کیلوگرم تا کمتر از 50 کیلوگرم ¶ 250 میلی گرم هر 12 ساعت آفت هر 60 روز بیشتر از 500 میلی گرم هر 24 ساعت 10 تا 14 روز بیماران کودکان با وزن 30 کیلوگرم تا کمتر از 50 کیلوگرم 250 میلی گرم هر 12 ساعت 10 تا 14 روز 2.3 تنظیم دوز در بزرگسالان مبتلا به نارسایی کلیوی قرص لووفلوکساسین را با احتیاط در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی تجویز کنید. مشاهدات بالینی دقیق و مطالعات آزمایشگاهی مناسب باید قبل و در طول درمان انجام شود زیرا ممکن است حذف لووفلوکساسین در این بیماران کاهش یابد. در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی (کلرانس کراتینین کمتر از 50 میلی لیتر در دقیقه)، تنظیم رژیم دوز برای جلوگیری از تجمع لووفلوکساسین به دلیل کاهش کلیرانس ضروری است [به مصرف در جمعیت های خاص مراجعه کنید (8.6)]. هیچ تنظیمی برای بیماران با کلیرانس کراتینین بیشتر یا مساوی 50 میلی لیتر در دقیقه لازم نیست. جدول 3 نحوه تنظیم دوز را بر اساس کلیرانس کراتینین نشان می دهد. جدول 3 تنظیم دوز در بیماران بالغ با نارسایی کلیوی (ترکیب کراتینین کمتر از 50 میلی لیتر در دقیقه) کلیرینس کراتینین بیشتر یا مساوی 50 میلی لیتر در دقیقه کلیرینس کراتینین 20 تا 49 میلی لیتر در دقیقه کلیرینس کراتینین 19 میلی لیتر در دقیقه دیالیز صفاقی (CAPD) 750 میلی گرم هر 24 ساعت 750 میلی گرم هر 48 ساعت 750 میلی گرم دوز اولیه، سپس 500 میلی گرم هر 48 دوز اولیه 750 میلی گرم ساعت، سپس 500 میلی گرم هر 48 ساعت، 500 میلی گرم هر 24 ساعت، 500 میلی گرم دوز اولیه، سپس 250 میلی گرم هر 24 ساعت، 500 میلی گرم دوز اولیه، سپس 250 میلی گرم هر 48 ساعت، 500 میلی گرم دوز اولیه، سپس 250 میلی گرم هر 48 ساعت، 250 میلی گرم هر 48 ساعت، 250 میلی گرم هر 48 ساعت، 250 میلی گرم هر 48 ساعت تنظیم نمی شود. ساعت در صورت درمان عفونت ادراری بدون عارضه، نیازی به تنظیم دوز نیست. هیچ اطلاعاتی در مورد تنظیم دوز در دسترس نیست. 2.4 تداخل دارویی با عوامل کیلاسیون: آنتی اسیدها، سوکرالفات، کاتیون های فلزی، مولتی ویتامین ها قرص لووفلوکساسین باید حداقل دو ساعت قبل یا دو ساعت بعد از آنتی اسیدهای حاوی منیزیم، آلومینیوم، و همچنین سوکرالفات، کاتیون های فلزی مانند آهن و فرآورده های مولتی ویتامین با روی یا دیدانوزین جویدنی/قرص های بافری (Drugactions) تجویز شوند. اطلاعات مشاوره ( 17 )] .

2.5 دستورالعمل مهم تجویز قرص لووفلوکساسین را می توان بدون توجه به غذا تجویز کرد. اگر بیماران یک دوز را فراموش کردند، باید آن را در اسرع وقت و حداکثر 8 ساعت قبل از دوز برنامه ریزی شده بعدی خود مصرف کنند. اگر کمتر از 8 ساعت تا نوبت بعدی باقی مانده است، تا نوبت بعدی برنامه ریزی شده صبر کنید.

2.6 هیدراتاسیون برای بیمارانی که قرص لووفلوکساسین دریافت می کنند هیدراتاسیون کافی در بیماران دریافت کننده لووفلوکساسین باید حفظ شود تا از تشکیل ادرار با غلظت بالا جلوگیری شود. کریستالوری و سیلندروریا با کینولون ها گزارش شده است [به واکنش های نامطلوب (6.1) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5 هشدارها و اقدامات احتیاطی واکنش‌های آنافیلاکتیک و واکنش‌های پوستی آلرژیک، جدی، گاهی کشنده، ممکن است پس از اولین دوز (4، 5.7) هماتولوژیک (شامل آگرانولوسیتوز، ترومبوسیتوپنی) و سمیت‌های کلیوی ممکن است پس از دوزهای متعدد رخ دهد (5.6 سمیت چربی، سمیت کبدی، سمیت کبدی، 5.6، سمیت کبدی: سمیت کبدی: 5.6). گزارش شده است. در صورت بروز علائم و نشانه‌های هپاتیت فوراً قطع شود (5.8) کولیت مرتبط با کلستریدیوم دیفیسیل: بررسی کنید که آیا اسهال رخ می‌دهد (5.10) طولانی شدن فاصله QT و موارد منفرد تورساد د پونتس گزارش شده است. از مصرف در بیماران با طولانی شدن شناخته شده، مبتلایان به هیپوکالمی و سایر داروهایی که فاصله QT را طولانی می کنند خودداری کنید (5.11، 8.5).

5.1 عوارض جانبی جدی غیرفعال‌کننده و بالقوه غیرقابل برگشت از جمله تاندونیت و پارگی تاندون، نوروپاتی محیطی و اثرات سیستم عصبی مرکزی فلوروکینولون‌ها، از جمله لووفلوکساسین، با ناتوان‌کننده و بالقوه برگشت‌ناپذیر واکنش‌های جانبی جدی در سیستم‌های مختلف بدن بیمار همراه بوده‌اند. عوارض جانبی که معمولاً مشاهده می شود شامل تاندونیت، پارگی تاندون، آرترالژی، میالژی، نوروپاتی محیطی و اثرات سیستم عصبی مرکزی (توهم، اضطراب، افسردگی، بی خوابی، سردردهای شدید و گیجی) است. این واکنش ها می توانند در عرض چند ساعت تا چند هفته پس از شروع لووفلوکساسین رخ دهند. بیماران در هر سنی یا بدون عوامل خطر قبلی این عوارض جانبی را تجربه کرده اند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2، 5.3، 5.4) مراجعه کنید]. با مشاهده اولین علائم یا علائم هر گونه واکنش جانبی جدی فوراً مصرف لووفلوکساسین را قطع کنید. علاوه بر این، از مصرف فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین، در بیمارانی که هر یک از این عوارض جانبی جدی مرتبط با فلوروکینولون ها را تجربه کرده اند، خودداری کنید.

5.2 تاندونیت و پارگی تاندون فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین، با افزایش خطر تاندونیت و پارگی تاندون در تمام سنین مرتبط بوده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) و عوارض جانبی (6.2) مراجعه کنید]. این واکنش نامطلوب اغلب تاندون آشیل را درگیر می کند و همچنین با روتاتور کاف (شانه)، دست، عضله دوسر، شست و سایر نقاط تاندون گزارش شده است. تاندونیت یا پارگی تاندون می تواند ظرف چند ساعت یا چند روز پس از شروع لووفلوکساسین یا تا چند ماه پس از اتمام درمان با فلوروکینولون رخ دهد. تاندونیت و پارگی تاندون می تواند به صورت دو طرفه رخ دهد. خطر ابتلا به تاندونیت و پارگی تاندون مرتبط با فلوروکینولون در بیماران بالای 60 سال، در افرادی که داروهای کورتیکواستروئید مصرف می کنند و در بیمارانی که پیوند کلیه، قلب یا ریه دارند، افزایش می یابد. عوامل دیگری که ممکن است به طور مستقل خطر پارگی تاندون را افزایش دهند عبارتند از: فعالیت بدنی شدید، نارسایی کلیوی و اختلالات قبلی تاندون مانند آرتریت روماتوئید. تاندونیت و پارگی تاندون در بیمارانی که فلوروکینولون مصرف می کنند و فاکتورهای خطر فوق را ندارند گزارش شده است. اگر بیمار دچار درد، تورم، التهاب یا پارگی تاندون شد، فوراً مصرف لووفلوکساسین را قطع کنید. به بیماران توصیه می شود که در اولین علائم تاندونیت یا پارگی تاندون استراحت کنند و در مورد تغییر داروی ضد میکروبی غیر کینولون با پزشک خود تماس بگیرند. در بیمارانی که سابقه اختلالات تاندون یا پارگی تاندون دارند از لووفلوکساسین خودداری کنید [به عوارض جانبی (6.3) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.3 نوروپاتی محیطی فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین، با افزایش خطر نوروپاتی محیطی مرتبط است. مواردی از پلی نوروپاتی آکسونی حسی یا حسی حرکتی که آکسون‌های کوچک و/یا بزرگ را تحت تأثیر قرار می‌دهد و منجر به پارستزی، هیپوستزی، دیستزی و ضعف در بیماران دریافت‌کننده فلوروکینولون‌ها، از جمله لووفلوکساسین، گزارش شده است. علائم ممکن است بلافاصله پس از شروع لووفلوکساسین رخ دهد و ممکن است در برخی از بیماران برگشت ناپذیر باشد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) و عوارض جانبی (6.1، 6.2) مراجعه کنید]. اگر بیمار علائم نوروپاتی از جمله درد، سوزش، سوزن سوزن شدن، بی حسی و/یا ضعف یا سایر تغییرات حسی از جمله لمس سبک، درد، دما، حس موقعیت و احساس ارتعاش را تجربه کرد، فوراً مصرف لووفلوکساسین را قطع کنید. در بیمارانی که قبلا نوروپاتی محیطی را تجربه کرده‌اند از فلوروکینولون‌ها، از جمله لووفلوکساسین، اجتناب کنید [به واکنش‌های نامطلوب (6) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.4 اثرات سیستم عصبی مرکزی واکنش های نامطلوب روانپزشکی فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین، با افزایش خطر عوارض جانبی روانپزشکی، از جمله: روان پریشی سمی، توهم، یا پارانویا مرتبط بوده است. افسردگی یا افکار خودکشی؛ اضطراب، بی قراری، بی قراری یا عصبی بودن؛ گیجی، هذیان، گیجی، یا اختلال در توجه؛ بی خوابی یا کابوس؛ اختلال حافظه اقدام به خودکشی یا خودکشی کامل گزارش شده است، به ویژه در بیماران با سابقه پزشکی افسردگی، یا یک عامل خطر زمینه ای برای افسردگی. این واکنش ها ممکن است پس از اولین دوز رخ دهد. اگر این واکنش ها در بیمارانی که قرص لووفلوکساسین دریافت می کنند رخ دهد، قرص لووفلوکساسین را قطع کرده و اقدامات لازم را انجام دهید. عوارض جانبی سیستم عصبی مرکزی فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین، با افزایش خطر تشنج (تشنج)، افزایش فشار داخل جمجمه (از جمله تومور کاذب مغزی)، لرزش و سبکی سر همراه بوده است. مانند سایر فلوروکینولون ها، قرص لووفلوکساسین باید با احتیاط در بیماران مبتلا به اختلال شناخته شده یا مشکوک سیستم عصبی مرکزی (CNS) که ممکن است آنها را مستعد تشنج کند یا آستانه تشنج را پایین بیاورد (مانند تصلب شرایین شدید مغزی، صرع) یا در صورت وجود عوامل خطرزای دیگر تشنج، مصرف شود. آستانه (به عنوان مثال، معین دارودرمانی، اختلال عملکرد کلیه). اگر این واکنش ها در بیمارانی که قرص لووفلوکساسین دریافت می کنند رخ دهد، قرص لووفلوکساسین را قطع کرده و اقدامات مناسب را انجام دهید [به واکنش های نامطلوب (6)، تداخلات دارویی (7.4، 7.5)، و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.5 تشدید میاستنی گراویس فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین، فعالیت مسدودکننده عصبی-عضلانی دارند و ممکن است ضعف عضلانی را در بیماران مبتلا به میاستنی گراویس تشدید کنند. عوارض جانبی جدی پس از فروش، از جمله مرگ و میر و نیاز به حمایت تهویه، با استفاده از فلوروکینولون در بیماران مبتلا به میاستنی گراویس همراه بوده است. در بیماران با سابقه شناخته شده میاستنی گراویس از لووفلوکساسین خودداری کنید [به عوارض جانبی (6.3) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.6 سایر عوارض جانبی جدی و گاه کشنده سایر عوارض جانبی جدی و گاه کشنده، برخی به دلیل حساسیت مفرط و برخی به علت نامشخص، به ندرت در بیمارانی که تحت درمان با فلوروکینولون ها از جمله لووفلوکساسین قرار می گیرند، گزارش شده است. این وقایع ممکن است شدید باشند و عموماً پس از تجویز دوزهای متعدد رخ می دهند. تظاهرات بالینی ممکن است شامل یک یا چند مورد از موارد زیر باشد: تب، بثورات پوستی، یا واکنش‌های شدید پوستی (به عنوان مثال، نکرولیز اپیدرمی سمی، سندرم استیونز-جانسون). واسکولیت؛ آرترالژی؛ میالژی؛ بیماری سرمی؛ پنومونیت آلرژیک؛ نفریت بینابینی؛ نارسایی یا نارسایی حاد کلیه؛ هپاتیت؛ زردی؛ نکروز یا نارسایی حاد کبدی؛ کم خونی، از جمله همولیتیک و آپلاستیک؛ ترومبوسیتوپنی، از جمله پورپورای ترومبوسیتوپنی ترومبوتیک؛ لکوپنی؛ آگرانولوسیتوز؛ پان سیتوپنی؛ و/یا سایر ناهنجاری های هماتولوژیک. لووفلوکساسین را در اولین ظاهر بثورات پوستی، یرقان یا هر نشانه دیگری از حساسیت مفرط فوراً قطع کنید و اقدامات حمایتی را انجام دهید [به واکنش‌های نامطلوب (6) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.7 واکنش های حساسیت مفرط حساسیت مفرط و/یا واکنش های آنافیلاکتیک جدی و گاهی کشنده در بیمارانی که تحت درمان با فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین قرار می گیرند، گزارش شده است. این واکنش ها اغلب پس از اولین دوز رخ می دهد. برخی از واکنش ها با کلاپس قلبی عروقی، افت فشار خون/شوک، تشنج، از دست دادن هوشیاری، سوزن سوزن شدن، آنژیوادم (از جمله ادم/تورم زبان، حنجره، گلو، یا صورت)، انسداد راه هوایی (شامل برونکواسپاسم، تنگی نفس، تنگی نفس، تنگی نفس، دیس اوراتوری، و تنگی نفس، دیه‌اورمی) همراه بوده است. خارش و سایر واکنش های جدی پوستی. لووفلوکساسین باید بلافاصله در اولین ظاهر بثورات پوستی یا هر نشانه دیگری از حساسیت مفرط قطع شود. واکنش‌های شدید حساسیت حاد ممکن است نیاز به درمان با اپی نفرین و سایر اقدامات احیاکننده، از جمله اکسیژن، مایعات داخل وریدی، آنتی هیستامین‌ها، کورتیکواستروئیدها، آمین‌های پرسور، و مدیریت راه‌های هوایی داشته باشند، همانطور که از نظر بالینی نشان داده شده است [به واکنش‌های نامطلوب (6) و اطلاعات مشاوره بیمار مراجعه کنید (17).

5.8 سمیت کبدی گزارش های پس از بازاریابی در مورد سمیت شدید کبدی (شامل هپاتیت حاد و حوادث کشنده) برای بیماران تحت درمان با لووفلوکساسین دریافت شده است. در کارآزمایی‌های بالینی بیش از 7000 بیمار، شواهدی مبنی بر سمیت کبدی جدی مرتبط با دارو مشاهده نشد. سمیت کبدی شدید عموماً در 14 روز پس از شروع درمان رخ می دهد و بیشتر موارد در طی 6 روز رخ می دهد. اکثر موارد سمیت کبدی شدید با حساسیت مفرط مرتبط نبودند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6) مراجعه کنید]. اکثر گزارشات سمیت کبدی کشنده در بیماران 65 ساله یا بالاتر رخ داده است و اکثر آنها با حساسیت مفرط مرتبط نبودند. در صورت بروز علائم و نشانه های هپاتیت در بیمار باید فوراً مصرف لووفلوکساسین قطع شود [به عوارض جانبی (6) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.9 خطر آنوریسم آئورت و تشریح مطالعات اپیدمیولوژیک افزایش میزان آنوریسم و ​​تشریح آئورت را طی دو ماه پس از استفاده از فلوروکینولون ها، به ویژه در بیماران مسن گزارش می کنند. علت افزایش خطر شناسایی نشده است. در بیماران مبتلا به آنوریسم آئورت شناخته شده یا بیمارانی که در معرض خطر بیشتری برای آنوریسم آئورت هستند، لووفلوکساسین را برای استفاده تنها در زمانی که هیچ درمان ضد باکتری جایگزینی وجود ندارد، ذخیره کنید.

5.10 اسهال مرتبط با کلستریدیوم دیفیسیل اسهال مرتبط با کلستریدیوم دیفیسیل (CDAD) با استفاده از تقریباً همه عوامل ضد باکتریایی از جمله لووفلوکساسین گزارش شده است و ممکن است شدت آن از اسهال خفیف تا کولیت کشنده متغیر باشد. درمان با عوامل ضد باکتری فلور طبیعی روده بزرگ را تغییر می دهد که منجر به رشد بیش از حد C. difficile می شود. سی. difficile سموم A و B تولید می کند که به توسعه CDAD کمک می کند. سویه های مولد هیپرتوکسین C. difficile باعث افزایش عوارض و مرگ و میر می شود، زیرا این عفونت ها می توانند نسبت به درمان ضد میکروبی مقاوم باشند و ممکن است نیاز به کولکتومی داشته باشند. CDAD باید در تمام بیمارانی که به دنبال مصرف آنتی بیوتیک با اسهال مراجعه می کنند در نظر گرفته شود. تاریخچه پزشکی دقیق ضروری است زیرا CDAD بیش از دو ماه پس از تجویز عوامل ضد باکتریایی گزارش شده است. اگر CDAD مشکوک یا تأیید شود، مصرف مداوم آنتی بیوتیک که علیه C. difficile انجام نشده است، ممکن است نیاز به قطع شود. مدیریت مناسب مایعات و الکترولیت ها، مکمل های پروتئینی، درمان آنتی بیوتیکی C. مشکل، و ارزیابی جراحی باید مطابق با اندیکاسیون بالینی انجام شود [به واکنش‌های جانبی (6.2) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.11 طولانی شدن فاصله QT برخی از فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین، با طولانی شدن فاصله QT در نوار قلب و موارد نادر آریتمی مرتبط است. موارد نادری از تورساد د پوینتس در بیمارانی که فلوروکینولون‌ها از جمله لووفلوکساسین دریافت می‌کنند، به‌طور خودبه‌خود در طی نظارت پس از بازاریابی گزارش شده است. از مصرف لووفلوکساسین در بیماران با طولانی شدن فاصله QT مشخص، بیماران مبتلا به هیپوکالمی اصلاح نشده و بیمارانی که داروهای ضد آریتمی کلاس IA (کینیدین، پروکائین آمید) یا کلاس III (آمیودارون، سوتالول) دریافت می کنند، باید اجتناب شود. بیماران مسن ممکن است نسبت به اثرات مرتبط با دارو در فاصله QT حساس تر باشند [به واکنش های نامطلوب (6.3)، استفاده در جمعیت های خاص (8.5) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.12 اختلالات اسکلتی عضلانی در بیماران اطفال و اثرات آرتروپاتیک در حیوانات لووفلوکساسین در بیماران کودکان (6 ماهه و بالاتر) فقط برای پیشگیری از سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض) و برای طاعون استفاده می شود [نگاه کنید به موارد مصرف و استفاده (1.8]، 1.8). افزایش بروز اختلالات اسکلتی- عضلانی (آرترالژی، آرتریت، تاندونوپاتی و اختلال راه رفتن) در مقایسه با گروه شاهد در بیماران اطفال دریافت کننده لووفلوکساسین مشاهده شده است [به مصرف در جمعیت های خاص (8.4) مراجعه کنید]. در موش‌ها و سگ‌های نابالغ، تجویز خوراکی و داخل وریدی لووفلوکساسین منجر به افزایش پوکی استخوان شد. بررسی هیستوپاتولوژیک مفاصل تحمل کننده وزن سگ های نابالغ که با لووفلوکساسین دوز شده بودند، ضایعات پایدار غضروف را نشان داد. سایر فلوروکینولون ها نیز فرسایش های مشابهی را در مفاصل تحمل کننده وزن و سایر علائم آرتروپاتی در حیوانات نابالغ گونه های مختلف ایجاد می کنند [به سم شناسی و/یا فارماکولوژی حیوانات (13.2) مراجعه کنید].

5.13 اختلالات گلوکز خون فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین، با اختلالات گلوکز خون، از جمله هیپرگلیسمی علامت دار و هیپوگلیسمی، معمولاً در بیماران دیابتی که همزمان با یک عامل کاهش دهنده قند خون (مانند گلیبورید) یا با انسولین درمان می شوند، همراه بوده است. در این بیماران نظارت دقیق بر قند خون توصیه می شود. موارد شدید هیپوگلیسمی منجر به کما یا مرگ گزارش شده است. اگر در بیمار تحت درمان با قرص لووفلوکساسین واکنش هیپوگلیسمی رخ داد، قرص لووفلوکساسین را قطع کنید و درمان مناسب را فوراً شروع کنید [به عوارض جانبی (6.2)، تداخلات دارویی (7.3) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید.

5.14 حساسیت به نور / سمیت نوری واکنش‌های حساسیت به نور / سمیت نوری متوسط تا شدید، که دومی ممکن است به صورت واکنش‌های آفتاب‌سوختگی اغراق‌آمیز (مانند سوزش، اریتم، ترشح، وزیکول، تاول، ادم) که شامل نواحی در معرض نور (معمولاً نواحی بیرونی صورت، نواحی بیرونی صورت، رگ‌ها) ظاهر شود. پشتی دست)، را می توان با استفاده از فلوروکینولون ها پس از قرار گرفتن در معرض نور خورشید یا اشعه ماوراء بنفش. بنابراین باید از قرار گرفتن بیش از حد در معرض این منابع نوری خودداری کرد. در صورت بروز حساسیت به نور/ سمیت نوری باید درمان دارویی قطع شود [به واکنش های نامطلوب (6.3) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

5.15 توسعه باکتری های مقاوم به دارو تجویز لووفلوکساسین در غیاب عفونت باکتریایی اثبات شده یا مشکوک قوی یا اندیکاسیون پیشگیری کننده بعید است برای بیمار مفید باشد و خطر ایجاد باکتری های مقاوم به دارو را افزایش می دهد [به اطلاعات مشاوره بیمار مراجعه کنید (17)].

تداخل دارویی محصولات حاوی کاتیون چند ظرفیتی از جمله آنتی اسیدها، کاتیون های فلزی یا دیدانوزین جذب لووفلوکساسین در صورت مصرف قرص ها در عرض 2 ساعت از این فرآورده ها کاهش می یابد. (2.4، 7.1) اثر وارفارین ممکن است افزایش یابد. نظارت بر زمان پروترومبین، INR و نظارت بر خونریزی (7.2) عوامل ضد دیابت قند خون را به دقت کنترل کنید (5.13، 7.3)

7.1 عوامل کیلات: آنتی اسیدها، سوکرالفات، کاتیون های فلزی، مولتی ویتامین ها در حالی که کیلاسیون توسط کاتیون های دو ظرفیتی کمتر از سایر فلوروکینولون ها مشخص است، تجویز همزمان قرص لووفلوکساسین با آنتی اسیدهای حاوی منیزیم یا آلومینیوم و همچنین سوکرالفات، کاتیون های فلزی مانند آهن، و مولتی ویتامین اب با تست مولتی ویتامین لووفلوکساسین، منجر به سطوح سیستمیک به طور قابل توجهی کمتر از حد مطلوب می شود. قرص‌های حاوی آنتی‌اسیدهای حاوی منیزیم، آلومینیوم و همچنین سوکرالفات، کاتیون‌های فلزی مانند آهن، و آماده‌سازی‌های مولتی ویتامین با روی یا دیدانوزین ممکن است به طور قابل‌توجهی با جذب لووفلوکساسین از طریق دستگاه گوارش تداخل داشته باشند و در نتیجه سطوح سیستمیک به میزان قابل توجهی کمتر از حد مطلوب باشد. این داروها باید حداقل دو ساعت قبل یا دو ساعت بعد از تجویز خوراکی لووفلوکساسین مصرف شوند.

7.2 وارفارین در یک مطالعه بالینی که شامل داوطلبان سالم بود، هیچ اثر قابل توجهی از لووفلوکساسین بر غلظت های اوج پلاسما، AUC و سایر پارامترهای آماده سازی R- و S-warfarin مشاهده نشد. به طور مشابه، هیچ اثر آشکاری از وارفارین بر جذب و رسوب لووفلوکساسین مشاهده نشد. با این حال، در طول تجربه پس از بازاریابی در بیماران گزارش هایی مبنی بر افزایش اثرات وارفارین توسط لووفلوکساسین وجود دارد. افزایش زمان پروترومبین در شرایط مصرف همزمان وارفارین و لووفلوکساسین با اپیزودهای خونریزی همراه بوده است. در صورت تجویز همزمان لووفلوکساسین با وارفارین، زمان پروترومبین، نسبت نرمال شده بین المللی (INR) یا سایر تست های ضد انعقاد مناسب باید به دقت بررسی شوند. بیماران همچنین باید برای شواهد خونریزی تحت نظر قرار گیرند [به واکنش های نامطلوب (6.3) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

7.3 عوامل ضد دیابت اختلالات گلوکز خون، از جمله هیپرگلیسمی و هیپوگلیسمی، در بیمارانی که همزمان با فلوروکینولون ها و یک عامل ضد دیابت درمان شده اند، گزارش شده است. بنابراین، هنگام تجویز همزمان این داروها، نظارت دقیق بر گلوکز خون توصیه می شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.13)، عوارض جانبی (6.2) و اطلاعات مشاوره بیمار (17) مراجعه کنید].

7.4 داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی تجویز همزمان یک داروی ضد التهابی غیر استروئیدی با فلوروکینولون، از جمله لووفلوکساسین، ممکن است خطر تحریک CNS و تشنج تشنجی را افزایش دهد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4) مراجعه کنید].

7.5 تئوفیلین هیچ اثر قابل توجهی از لووفلوکساسین بر غلظت پلاسمایی، AUC و سایر پارامترهای تئوفیلین در یک مطالعه بالینی شامل داوطلبان سالم مشاهده نشد. به طور مشابه، هیچ اثر آشکاری از تئوفیلین بر جذب و رسوب لووفلوکساسین مشاهده نشد. با این حال، مصرف همزمان سایر فلوروکینولون ها با تئوفیلین منجر به نیمه عمر حذف طولانی مدت، افزایش سطح سرمی تئوفیلین و افزایش متعاقب آن در خطر عوارض جانبی مرتبط با تئوفیلین در جمعیت بیمار شده است. بنابراین، در صورت مصرف همزمان لووفلوکساسین، سطح تئوفیلین باید به دقت کنترل شود و دوز مناسب تنظیم شود. عوارض جانبی، از جمله تشنج، ممکن است با یا بدون افزایش سطح تئوفیلین سرم رخ دهد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4) مراجعه کنید].

7.6 سیکلوسپورین در یک مطالعه بالینی که شامل داوطلبان سالم بود، هیچ اثر قابل توجهی از لووفلوکساسین بر غلظت های اوج پلاسما، AUC و سایر پارامترهای تنظیم سیکلوسپورین مشاهده نشد. با این حال، افزایش سطح سرمی سیکلوسپورین در جمعیت بیماران در صورت تجویز همزمان با برخی دیگر از فلوروکینولون ها گزارش شده است. لووفلوکساسین C max و k e اندکی کمتر بودند در حالی که T max و t ½ در حضور سیکلوسپورین کمی طولانی تر از موارد مشاهده شده در سایر مطالعات بدون داروی همزمان بودند. با این حال، تفاوت ها از نظر بالینی قابل توجه در نظر گرفته نمی شوند. بنابراین، هیچ تنظیم دوز برای لووفلوکساسین یا سیکلوسپورین در صورت تجویز همزمان لازم نیست.

7.7 دیگوکسین در یک مطالعه بالینی که شامل داوطلبان سالم بود، اثر قابل توجهی از لووفلوکساسین بر غلظت های اوج پلاسما، AUC و سایر پارامترهای آماده سازی دیگوکسین مشاهده نشد. سینتیک جذب و رسوب لووفلوکساسین در حضور یا عدم حضور دیگوکسین مشابه بود. بنابراین، هیچ تنظیم دوز برای لووفلوکساسین یا دیگوکسین در صورت تجویز همزمان لازم نیست.

7.8 پروبنسید و سایمتیدین هیچ اثر قابل توجهی از پروبنسید یا سایمتیدین بر C max لووفلوکساسین در یک مطالعه بالینی که شامل داوطلبان سالم بود مشاهده نشد. AUC و t½ لووفلوکساسین بالاتر بود در حالی که CL/F و CL R در طول درمان همزمان لووفلوکساسین با پروبنسید یا سایمتیدین در مقایسه با لووفلوکساسین به تنهایی کمتر بود. با این حال، این تغییرات در صورت تجویز همزمان پروبنسید یا سایمتیدین، تنظیم دوز لووفلوکساسین را تضمین نمی کند.

7.9 تداخل با تست های آزمایشگاهی یا تشخیصی برخی از فلوروکینولون ها، از جمله لووفلوکساسین، ممکن است نتایج غربالگری ادرار مثبت کاذب را با استفاده از کیت های ایمونواسی موجود در بازار ایجاد کنند. تایید غربالگری مواد افیونی مثبت با روش های خاص تر ممکن است ضروری باشد.

عوارض جانبی جدی و مهم دیگر دارویی زیر با جزئیات بیشتری در سایر بخش‌های برچسب‌گذاری مورد بحث قرار گرفته‌اند: واکنش‌های جانبی جدی غیرفعال‌کننده و بالقوه غیرقابل برگشت [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید] تاندونیت و پارگی تاندون [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2)] نوروپاتی محیطی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3 و هشدارهای پیشگیرانه سیستم مرکزی (5.3 و هشدارهای پیشگیرانه و هشدارهای مرکزی] 5.4)] تشدید میاستنی گراویس [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.5) مراجعه کنید] سایر موارد جدی و گاهی اوقات واکنش‌های کشنده [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6)] واکنش‌های حساسیت مفرط [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.7)] سمیت کبدی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.8)] خطر آنوریسم آئورت و تشریح پیش‌کشی اسهال مرتبط با مشکل [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.10) مراجعه کنید] طولانی شدن فاصله QT [به هشدارها و هشدارها مراجعه کنید. اقدامات احتیاطی (5.11)] اختلالات اسکلتی عضلانی در بیماران اطفال [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.12) مراجعه کنید]] اختلالات قند خون [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.13) مراجعه کنید] حساسیت به نور/موکسیت نوری باکتری ها [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.15)] کریستالوری و سیلندروریا با کینولون ها گزارش شده است. از جمله لووفلوکساسین بنابراین، هیدراتاسیون کافی در بیمارانی که لووفلوکساسین دریافت می کنند باید حفظ شود تا از تشکیل ادرار بسیار غلیظ جلوگیری شود [دوز و نحوه تجویز (2.5) را ببینید]. شایع ترین واکنش ها (≥ 3%) تهوع، سردرد، اسهال، بی خوابی، یبوست و سرگیجه بود (6.2). برای گزارش واکنش‌های نامطلوب مشکوک، با Viona Pharmaceuticals تماس بگیرید. در 1-888-304-5011 یا FDA در 1-800-FDA-1088 یا www.fda.gov/medwatch.

6.1 تجربه کارآزمایی بالینی از آنجا که کارآزمایی‌های بالینی تحت شرایط بسیار متفاوتی انجام می‌شوند، نرخ‌های واکنش نامطلوب مشاهده‌شده در کارآزمایی‌های بالینی یک دارو را نمی‌توان مستقیماً با نرخ‌های آزمایش‌های بالینی داروی دیگر مقایسه کرد و ممکن است نرخ‌های مشاهده شده در عمل را منعکس نکند. داده هایی که در زیر توضیح داده شده نشان دهنده مواجهه با لووفلوکساسین در 7537 بیمار در 29 کارآزمایی بالینی فاز 3 است. جمعیت مورد مطالعه دارای میانگین سنی 50 سال بود (تقریباً 74٪ از جمعیت کمتر از 65 سال سن داشتند)، 50٪ مرد، 71٪ قفقازی، 19٪ سیاه پوست بودند. بیماران برای طیف گسترده ای از بیماری های عفونی تحت درمان با لووفلوکساسین قرار گرفتند [نگاه کنید به موارد مصرف و استفاده (1)]. بیماران دوزهای لووفلوکساسین 750 میلی گرم یک بار در روز، 250 میلی گرم یک بار در روز، یا 500 میلی گرم یک یا دو بار در روز دریافت کردند. مدت درمان معمولاً 3 تا 14 روز و میانگین تعداد روزهای درمان 10 روز بود. بروز کلی، نوع و توزیع عوارض جانبی در بیمارانی که دوزهای 750 میلی گرمی لووفلوکساسین یک بار در روز، 250 میلی گرم یک بار در روز و 500 میلی گرم یک یا دو بار در روز دریافت می کردند مشابه بود. قطع مصرف لووفلوکساسین به دلیل عوارض جانبی دارویی در کل 3/4 درصد بیماران، 8/3 درصد از بیماران تحت درمان با دوزهای 250 میلی گرم و 500 میلی گرم و 4/5 درصد از بیماران تحت درمان با دوز 750 میلی گرم رخ داد. شایع‌ترین واکنش‌های جانبی دارویی که منجر به قطع مصرف دوزهای 250 و 500 میلی‌گرم شد، دستگاه گوارش (1.4%)، در درجه اول حالت تهوع (0.6%) بود. استفراغ (0.4٪)؛ سرگیجه (0.3٪)؛ و سردرد (0.2%). شایع ترین واکنش های جانبی دارویی که منجر به قطع دوز 750 میلی گرمی شد، دستگاه گوارش (1.2%)، در درجه اول تهوع (0.6%)، استفراغ (0.5%) بود. سرگیجه (0.3٪)؛ و سردرد (0.3%). عوارض جانبی که در ≥ 1٪ از بیماران تحت درمان با لووفلوکساسین رخ می دهد و عوارض جانبی کمتر شایع، که در 0.1 تا 1٪ از بیماران تحت درمان با لووفلوکساسین رخ می دهد، به ترتیب در جدول 4 و جدول 5 نشان داده شده است. شایع ترین عوارض جانبی دارویی (بیش از 3٪) تهوع، سردرد، اسهال، بی خوابی، یبوست و سرگیجه است. جدول4 شایع (≥ 1%) عوارض جانبی گزارش شده در کارآزمایی‌های بالینی با لووفلوکساسین # * N = 7274 † N = 3758 (زنان) # مجموعه مطالعات شامل IV و تجویز خوراکی سیستم/کلاس اندامی واکنش نامطلوب در سیستم/کلاس اندامی درصد (N=7537) * [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4) مراجعه کنید] 4 اختلالات سیستم عصبی سردرد سرگیجه [به هشدارها و اقدامات احتیاطی ( 5.4 )] 6 3 اختلالات تنفسی، قفسه سینه و مدیاستن تنگی نفس [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.7)] 1 اختلالات گوارشی تهوع اسهال یبوست درد شکمی استفراغ سوء هاضمه 7 5 اختلالات پوستی زیر پوستی 32 [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.7) مراجعه کنید] خارش 2 1 اختلالات سیستم تولید مثل و پستان واژینیت 1 † اختلالات عمومی و شرایط محل تجویز ادم واکنش محل تزریق درد قفسه سینه 1 1 1 جدول 5 کمتر شایع (0.1 تا 1%) عوارض جانبی گزارش شده در کارآزمایی‌های بالینی با لووفلوکساسین (N=7537) * N = 7274 سیستم/ارگان واکنش‌های نامطلوب سیستم/عفونت‌های خونی و عفونت‌های یونی کم خونی ترومبوسیتوپنی گرانولوسیتوپنی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6) مراجعه کنید] اختلالات سیستم ایمنی واکنش آلرژیک [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6، 5.7)] اختلالات متابولیسم و تغذیه، هیپوگلیسمی هیپرگلیسمی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.13) مراجعه کنید] هیپرکالمی اختلالات روانپزشکی اضطراب اضطراب، آشفتگی، آشفتگی و سردرگمی شبانه 5.4 )] اختلال خواب * بی اشتهایی رویاهای غیر طبیعی * اختلالات سیستم عصبی تشنج لرزش [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4)] پارستزی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3)] سرگیجه هیپرتونیای هیپرکینزی راه رفتن غیرطبیعی خواب آلودگی * سنکوپ اختلالات تنفسی، قفسه سینه و مدیاستن اپیستاکسی قلب، ایست قلبی، دیسکته قلبی آریتمی بطنی اختلالات عروقی فلبیت اختلالات گوارشی گاستریت استوماتیت پانکراتیت ازوفاژیت گاستروانتریت گلوسیت کاذب غشایی / C. کولیت دیفیسیل [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.10)] اختلالات کبدی صفراوی عملکرد غیرطبیعی کبدی افزایش آنزیم های کبدی افزایش آلکالین فسفاتاز پوست و اختلالات بافت زیر جلدی کهیر [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.7) و اختلالات عضلانی ارتباطی-کلیتی. تاندونیت [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2)] میالژی درد اسکلتی کلیه و اختلالات ادراری عملکرد غیرطبیعی کلیه نارسایی حاد کلیه [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6)] در کارآزمایی‌های بالینی با استفاده از درمان با دوز چندگانه، ناهنجاری‌های چشمی، از جمله آب مروارید و کدورت‌های عدسی چند نقطه‌ای، در بیماران تحت درمان با کینولون‌ها، از جمله لووفلوکساسین، مشاهده شده است. ارتباط داروها با این رویدادها در حال حاضر مشخص نشده است.

6.2 تجارب پس از بازاریابی جدول 6 واکنش های نامطلوبی را که در طی استفاده پس از تایید لووفلوکساسین شناسایی شده اند، فهرست می کند. از آنجایی که این واکنش ها به طور داوطلبانه از جمعیتی با اندازه نامشخص گزارش می شوند، همیشه نمی توان به طور قابل اعتماد فراوانی آنها را تخمین زد یا یک رابطه علّی با قرار گرفتن در معرض دارو ایجاد کرد. جدول 6 گزارش های پس از بازاریابی از واکنش های نامطلوب دارویی سیستم/کلاس اندامی واکنش های نامطلوب خون و سیستم لنفاوی پان سیتوپنی کم خونی آپلاستیک لکوپنی کم خونی همولیتیک [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6) مراجعه کنید] ائوزینوفیلی: اختلالات سیستم ایمنی چاقی، گاهی اوقات اختلالات حساسیت بیش از حد واکنش های آنافیلاکتیک/آنافیلاکتوید شوک آنافیلاکتیک ادم آنژینوروتیک بیماری سرمی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6، 5.7)] اختلالات روانپزشکی پارانویای روان پریشی گزارش های جدا شده از افکار خودکشی، اقدام به خودکشی و خودکشی کامل را مشاهده کنید. تشدید میاستنی گراویس [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.5)] آنوسمی نوروپاتی محیطی (ممکن است برگشت ناپذیر باشد) [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3)] گزارش‌های جدا شده از اختلال در الکتروانسفالوگرام غیرطبیعی انسفالوپاتی (EEG)، نارسایی تومور کاذب مغزی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی از جمله علائم EG] چشم (5). دوبینی حدت بینایی کاهش دید تاری اسکوتوما اختلالات گوش و هزارتوی هیپواکوزیس وزوز وزوز اختلالات قلبی گزارش‌های جدا شده از تورساد د پوینتز الکتروکاردیوگرام QT طولانی مدت [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.11)] تاکی کاردی اختلالات عروقی اتساع عروق اختلالات تنفسی، قفسه سینه و مدیاستن گزارش‌های جدا شده از پنومونیت آلرژیک و پنومونیت پیش‌گیرانه [6] اختلالات نارسایی کبدی (از جمله موارد کشنده) زردی هپاتیت [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی ( 5.6 )، ( 5.8 )] اختلالات پوست و بافت زیر جلدی فوران های بولوز شامل: نکرولیز سمی اپیدرمی سندرم استیونز-جانسون پوسچولوز اگزانتماتوز عمومی حاد (AGEP) فوران دارویی ثابت اریتم مولتی فرم [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6)] واکنش حساسیت به نور / سمیت نوری [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی] لاستیکوسکولوسیتیس (5.1). و اختلالات بافت همبند پارگی تاندون [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید] عضله آسیب، از جمله پارگی رابدومیولیز اختلالات کلیوی و ادراری نفریت بینابینی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6)] اختلالات عمومی و شرایط محل تجویز نارسایی چند ارگانی پیرکسی بررسی زمان پروترومبین طولانی شدن نسبت عادی بین المللی افزایش آنزیم های عضلانی طولانی مدت

سالمندان: سمیت کبدی شدید گزارش شده است. اکثر گزارش ها بیماران 65 ساله یا بالاتر را توصیف می کنند (5.8، 8.5، 17). ممکن است خطر تاندونوپاتی (از جمله پارگی) را افزایش دهد، به ویژه با مصرف همزمان کورتیکواستروئید (5.2، 8.5، 17). ممکن است بیشتر مستعد طولانی شدن فاصله QT باشد. (5.11، 8.5، 17). اطفال: اختلالات اسکلتی عضلانی (آرترالژی، آرتریت، تاندونوپاتی، و اختلال راه رفتن) در بیمارانی که تحت درمان با لووفلوکساسین قرار گرفته اند بیشتر از بیماران مقایسه شده مشاهده می شود. نشان داده شده است که باعث آرتروپاتی و استئوکندروز در حیوانات جوان می شود (5.12، 8.4، 13.2). ایمنی در بیماران اطفال تحت درمان بیش از 14 روز مطالعه نشده است. خطر-منفعت مناسب فقط برای درمان سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض) (1.7، 2.2، 8.4، 14.9) و طاعون (1.8، 2.2، 8.4، 14.10) شیردهی: درمان با شیر مادر، شیردهی و شیردهی توصیه نمی شود. 2 روز دیگر پس از آخرین دوز. در بیماران تحت درمان برای سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض)، خطرات و مزایای ادامه شیردهی را در نظر بگیرید.

8.1 خلاصه خطر بارداری اطلاعات منتشر شده از گزارش های موردی، مطالعات مورد شاهدی و مطالعات مشاهده ای روی لووفلوکساسین تجویز شده در دوران بارداری هیچ گونه خطر مرتبط با دارو برای نقایص مادرزادی، سقط جنین یا پیامدهای نامطلوب مادر یا جنین را شناسایی نکرده است. در مطالعات تولید مثل حیوانی، تجویز خوراکی لووفلوکساسین به موش‌های باردار و خرگوش‌ها در طول اندام‌زایی به ترتیب با دوزهای 9.4 برابر و 1.1 برابر حداکثر دوز توصیه‌شده برای انسان (MRHD)، منجر به تراتوژنیسیته نشد. سمیت جنینی در مطالعه موش مشاهده شد، اما در دوزهای تا 1.2 برابر حداکثر دوز توصیه شده برای انسان وجود نداشت (به داده ها مراجعه کنید). خطر پس زمینه تخمینی نقایص مادرزادی و سقط جنین برای جمعیت مشخص شده ناشناخته است. همه حاملگی ها دارای خطر پس زمینه نقص مادرزادی، از دست دادن یا سایر پیامدهای نامطلوب هستند. در جمعیت عمومی ایالات متحده، خطرات پس زمینه تخمینی نقایص مادرزادی و سقط جنین در حاملگی های بالینی شناخته شده به ترتیب 2 تا 4 درصد و 15 تا 20 درصد است. داده‌های حیوانی لووفلوکساسین در یک مطالعه رشد جنینی در موش‌های تحت درمان با دوزهای خوراکی تا 810 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز که معادل 9.4 برابر MRHD است (بر اساس دوزهای نرمال‌شده برای کل سطح بدن) تراتوژن نبود. دوز خوراکی 810 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز (دوز بالا) به موش‌ها باعث کاهش وزن بدن جنین و افزایش مرگ و میر جنینی شد که در دوز پایین‌تر بعدی (میان دوز، 90 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز، معادل 1.2 برابر MRHD) مشاهده نشد (بر اساس دوزهای نرمال‌شده برای افزایش وزن کل در سطح بدن مادر و دوز با افزایش وزن بالا در سطح بدن مادر محدود شد). هیچ تراتوژنیسیتی در یک مطالعه رشد جنینی در خرگوش‌هایی مشاهده نشد که در طول اندام‌زایی به صورت خوراکی با دوزهای بالای 50 میلی‌گرم بر کیلوگرم در روز، که معادل 1.1 برابر MRHD (بر اساس دوزهای نرمال‌شده برای سطح کل بدن) است، مصرف شد. سمیت مادر در آن دوز شامل افزایش وزن کمتر و کاهش مصرف غذا نسبت به گروه شاهد و سقط جنین در چهار سد از شانزده سد بود.

8.2 خلاصه خطر شیردهی ادبیات منتشر شده گزارش می دهد که لووفلوکساسین در شیر انسان به دنبال تجویز داخل وریدی و خوراکی وجود دارد (به داده ها مراجعه کنید). هیچ اطلاعاتی در مورد اثرات لووفلوکساسین بر تولید شیر یا شیرخواری که با شیر مادر تغذیه می شود وجود ندارد. به دلیل خطرات احتمالی عوارض جانبی جدی، در شیرخوارانی که با شیر مادر تغذیه می‌شوند، برای اکثر نشانه‌ها، یک زن شیرده ممکن است در طول درمان با لووفلوکساسین و دو روز دیگر (پنج نیمه عمر) پس از آخرین دوز، شیر مادر را پمپاژ و دور بریزد. از طرف دیگر، به یک زن شیرده توصیه کنید که شیردهی در طول درمان با لووفلوکساسین و دو روز دیگر (پنج نیمه عمر) پس از آخرین دوز توصیه نمی شود [به مصرف در جمعیت های خاص (8.4) و فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]. با این حال، برای سیاه زخم استنشاقی (پس از قرار گرفتن در معرض)، در طول حادثه ای که منجر به قرار گرفتن در معرض سیاه زخم می شود، ارزیابی خطر-فایده ادامه شیردهی در زمانی که مادر (و احتمالاً نوزاد) از لووفلوکساسین استفاده می کند، ممکن است قابل قبول باشد [دوز و تجویز (2.2)، استفاده در کودکان (4.2) و مطالعات بالینی (8.4) را ببینید. فواید رشدی و سلامتی تغذیه با شیر مادر باید همراه با نیاز بالینی مادر به لووفلوکساسین و هرگونه عوارض جانبی احتمالی بر روی کودک شیرده از لووفلوکساسین یا بیماری زمینه ای مادر در نظر گرفته شود. داده‌های یک ادبیات منتشر شده گزارش می‌دهد که حداکثر غلظت لووفلوکساسین شیر انسان 8.2 میلی‌گرم در لیتر در 5 ساعت پس از دوز در زنی بود که 500 میلی‌گرم وریدی و به دنبال آن لووفلوکساسین خوراکی روزانه دریافت کرد. برای نوزادی که منحصراً با شیر انسان تغذیه می شود (تقریباً 900 میلی لیتر در روز)، حداکثر دوز تخمینی روزانه لووفلوکساسین از طریق شیردهی 5 میلی گرم است (یعنی تقریباً 1٪ از دوز روزانه مادر). داده های فوق از یک مورد به دست می آیند و ممکن است قابل تعمیم به جمعیت عمومی زنان شیرده نباشند.

8.4 Pediatric Use Quinolones, including levofloxacin, cause arthropathy and osteochondrosis in juvenile animals of several species [see Warnings and Precautions ( 5.12 ) and Animal Toxicology and/or Pharmacology ( 13.2 )] . Inhalational Anthrax (Post-Exposure) Levofloxacin is indicated in pediatric patients 6 months of age and older, for inhalational anthrax (post-exposure). The risk-benefit assessment indicates that administration of levofloxacin to pediatric patients is appropriate. The safety of levofloxacin in pediatric patients treated for more than 14 days has not been studied [see Indications and Usage ( 1.7 ) , Dosage and Administration ( 2.2 ) and Clinical Studies ( 14.9 )] . Plague Levofloxacin is indicated in pediatric patients, 6 months of age and older, for treatment of plague, including pneumonic and septicemic plague due to Yersinia pestis ( Y. pestis ) and prophylaxis for plague. Efficacy studies of levofloxacin could not be conducted in humans with pneumonic plague for ethical and feasibility reasons. Therefore, approval of this indication was based on an efficacy study conducted in animals. The risk-benefit assessment indicates that administration of levofloxacin to pediatric patients is appropriate [see Indications and Usage (1.8), Dosage and Administration ( 2.2 ) and Clinical Studies ( 14.10 )]. Safety and effectiveness of levofloxacin in pediatric patients below the age of six months have not been established. Pharmacokinetics following Intravenous Administration The pharmacokinetics of levofloxacin following a single intravenous dose were investigated in pediatric patients ranging in age from six months to 16 years. Pediatric patients cleared levofloxacin faster than adult patients resulting in lower plasma exposures than adults for a given mg/kg dose [see Clinical Pharmacology ( 12.3 ) and Clinical Studies ( 14.9 )] . Dosage in Pediatric Patients with Inhalational Anthrax or Plague For the recommended levofloxacin tablet dosage in pediatric patients with inhalational anthrax or plague [see Dosage and Administration ( 2.2 )]. Levofloxacin tablets cannot be administered to pediatric patients who weigh less than 30 kg because of the limitations of the available strengths. Alternative formulations of levofloxacin may be considered for pediatric patients who weigh less than 30 kg. Adverse Reactions In clinical trials, 1,534 pediatric patients (6 months to 16 years of age) were treated with oral and intravenous levofloxacin. Pediatric patients 6 months to 5 years of age received levofloxacin 10 mg/kg twice a day and pediatric patients greater than 5 years of age received 10 mg/kg once a day (maximum 500 mg per day) for approximately 10 days. Levofloxacin tablets can only be administered to pediatric patients with inhalational anthrax (post-exposure) or plague who are 30 kg or greater due to the limitations of the available strengths [see Dosage and Administration ( 2.2 )] . A subset of pediatric patients in the clinical trials (1,340 levofloxacin-treated and 893 non-fluoroquinolone-treated) enrolled in a prospective, long-term surveillance study to assess the incidence of protocol-defined musculoskeletal disorders (arthralgia, arthritis, tendinopathy, gait abnormality) during 60 days and 1 year following the first dose of the study drug. Pediatric patients treated with levofloxacin had a significantly higher incidence of musculoskeletal disorders when compared to the non-fluoroquinolone-treated children as illustrated in Table 7. Levofloxacin tablets can only be administered to pediatric patients with inhalational anthrax (post-exposure) or plague who are 30 kg or greater due to the limitations of the available strengths [see Dosage and Administration ( 2.2 )]. Table 7 Incidence of Musculoskeletal Disorders in Pediatric Clinical Trial * Non-Fluoroquinolone: ceftriaxone, amoxicillin/ clavulanate, clarithromycin † 2-sided Fisher's Exact Test ‡ There were 1,199 levofloxacin-treated and 804 non-fluoroquinolone-treated pediatric patients who had a one year evaluation visit. However, the incidence of musculoskeletal disorders was calculated using all reported events during the specified period for all pediatric patients enrolled regardless of whether they completed the 1- year evaluation visit. Follow-up Period Levofloxacin N = 1,340 Non-Fluoroquinolone* N = 893 p-value † 60 days 28 (2.1%) 8 (0.9%) p = 0.038 1 year ‡ 46 (3.4%) 16 (1.8%) p = 0.025 Arthralgia was the most frequently occurring musculoskeletal disorder in both treatment groups. Most of the musculoskeletal disorders in both groups involved multiple weight-bearing joints. Disorders were moderate in 8/46 (17%) children and mild in 35/46 (76%) levofloxacin-treated pediatric patients and most were treated with analgesics. The median time to resolution was 7 days for levofloxacin-treated pediatric patients and 9 for non-fluoroquinolone-treated children (approximately 80% resolved within 2 months in both groups). No pediatric patient had a severe or serious disorder and all musculoskeletal disorders resolved without sequelae. Vomiting and diarrhea were the most frequently reported adverse reactions, occurring in similar frequency in the levofloxacin-treated and non-fluoroqu inolone-treated pediatric patients. In addition to the adverse reactions reported in pediatric patients in clinical trials, adverse reactions reported in adults during clinical trials or post-marketing experience [see Adverse Reactions ( 6 )] may also be expected to occur in pediatric patients.

8.5 Geriatric Use Geriatric patients are at increased risk for developing severe tendon disorders including tendon rupture when being treated with a fluoroquinolone such as levofloxacin. This risk is further increased in patients receiving concomitant corticosteroid therapy. Tendinitis or tendon rupture can involve the Achilles, hand, shoulder, or other tendon sites and can occur during or after completion of therapy; cases occurring up to several months after fluoroquinolone treatment have been reported. Caution should be used when prescribing levofloxacin to elderly patients especially those on corticosteroids. Patients should be informed of this potential side effect and advised to discontinue levofloxacin and contact their healthcare provider if any symptoms of tendinitis or tendon rupture occur [see Boxed Warning; Warnings and Precautions ( 5.2 ); and Adverse Reactions ( 6.3 )] . In Phase 3 clinical trials, 1,945 levofloxacin-treated patients (26%) were ≥ 65 years of age. Of these, 1,081 patients (14%) were between the ages of 65 and 74 and 864 patients (12%) were 75 years or older. No overall differences in safety or effectiveness were observed between these subjects and younger subjects, but greater sensitivity of some older individuals cannot be ruled out. Severe, and sometimes fatal, cases of hepatotoxicity have been reported post-marketing in association with levofloxacin. The majority of fatal hepatotoxicity reports occurred in patients 65 years of age or older and most were not associated with hypersensitivity. Levofloxacin should be discontinued immediately if the patient develops signs and symptoms of hepatitis [see Warnings and Precautions ( 5.8 )]. Epidemiologic studies report an increased rate of aortic aneurysm and dissection within two months following use of fluoroquinolones, particularly in elderly patients [see Warnings and Precautions ( 5.9 )] . Elderly patients may be more susceptible to drug-associated effects on the QT interval. Therefore, precaution should be taken when using levofloxacin with concomitant drugs that can result in prolongation of the QT interval (e.g., Class IA or Class III antiarrhythmics) or in patients with risk factors for torsade de pointes (e.g., known QT prolongation, uncorrected hypokalemia) [see Warnings and Precautions ( 5.11 )]. The pharmacokinetic properties of levofloxacin in younger adults and elderly adults do not differ significantly when creatinine clearance is taken into consideration. However, since the drug is known to be substantially excreted by the kidney, the risk of toxic reactions to this drug may be greater in patients with impaired renal function. Because elderly patients are more likely to have decreased renal function, care should be taken in dose selection, and it may be useful to monitor renal function [see Clinical Pharmacology ( 12.3 )] .

8.6 Renal Impairment Clearance of levofloxacin is substantially reduced and plasma elimination half-life is substantially prolonged in patients with renal impairment (creatinine clearance < 50 mL/min), requiring dosage adjustment in such patients to avoid accumulation. Neither hemodialysis nor continuous ambulatory peritoneal dialysis (CAPD) is effective in removal of levofloxacin from the body, indicating that supplemental doses of levofloxacin are not required following hemodialysis or CAPD [see Dosage and Administration ( 2.3 )].

8.7 Hepatic Impairment Pharmacokinetic studies in patients with hepatic impairment have not been conducted. Due to the limited extent of levofloxacin metabolism, the pharmacokinetics of levofloxacin are not expected to be affected by hepatic impairment.

Quinolones, including levofloxacin, cause arthropathy and osteochondrosis in juvenile animals of several species [see Warnings and Precautions ( 5.12 ) and Animal Toxicology and/or Pharmacology ( 13.2 )] . Inhalational Anthrax (Post-Exposure) Levofloxacin is indicated in pediatric patients 6 months of age and older, for inhalational anthrax (post-exposure). The risk-benefit assessment indicates that administration of levofloxacin to pediatric patients is appropriate. The safety of levofloxacin in pediatric patients treated for more than 14 days has not been studied [see Indications and Usage ( 1.7 ) , Dosage and Administration ( 2.2 ) and Clinical Studies ( 14.9 )] . Plague Levofloxacin is indicated in pediatric patients, 6 months of age and older, for treatment of plague, including pneumonic and septicemic plague due to Yersinia pestis ( Y. pestis ) and prophylaxis for plague. Efficacy studies of levofloxacin could not be conducted in humans with pneumonic plague for ethical and feasibility reasons. Therefore, approval of this indication was based on an efficacy study conducted in animals. The risk-benefit assessment indicates that administration of levofloxacin to pediatric patients is appropriate [see Indications and Usage (1.8), Dosage and Administration ( 2.2 ) and Clinical Studies ( 14.10 )]. Safety and effectiveness of levofloxacin in pediatric patients below the age of six months have not been established. Pharmacokinetics following Intravenous Administration The pharmacokinetics of levofloxacin following a single intravenous dose were investigated in pediatric patients ranging in age from six months to 16 years. Pediatric patients cleared levofloxacin faster than adult patients resulting in lower plasma exposures than adults for a given mg/kg dose [see Clinical Pharmacology ( 12.3 ) and Clinical Studies ( 14.9 )] . Dosage in Pediatric Patients with Inhalational Anthrax or Plague For the recommended levofloxacin tablet dosage in pediatric patients with inhalational anthrax or plague [see Dosage and Administration ( 2.2 )]. Levofloxacin tablets cannot be administered to pediatric patients who weigh less than 30 kg because of the limitations of the available strengths. Alternative formulations of levofloxacin may be considered for pediatric patients who weigh less than 30 kg. Adverse Reactions In clinical trials, 1,534 pediatric patients (6 months to 16 years of age) were treated with oral and intravenous levofloxacin. Pediatric patients 6 months to 5 years of age received levofloxacin 10 mg/kg twice a day and pediatric patients greater than 5 years of age received 10 mg/kg once a day (maximum 500 mg per day) for approximately 10 days. Levofloxacin tablets can only be administered to pediatric patients with inhalational anthrax (post-exposure) or plague who are 30 kg or greater due to the limitations of the available strengths [see Dosage and Administration ( 2.2 )] . A subset of pediatric patients in the clinical trials (1,340 levofloxacin-treated and 893 non-fluoroquinolone-treated) enrolled in a prospective, long-term surveillance study to assess the incidence of protocol-defined musculoskeletal disorders (arthralgia, arthritis, tendinopathy, gait abnormality) during 60 days and 1 year following the first dose of the study drug. Pediatric patients treated with levofloxacin had a significantly higher incidence of musculoskeletal disorders when compared to the non-fluoroquinolone-treated children as illustrated in Table 7. Levofloxacin tablets can only be administered to pediatric patients with inhalational anthrax (post-exposure) or plague who are 30 kg or greater due to the limitations of the available strengths [see Dosage and Administration ( 2.2 )]. Table 7 Incidence of Musculoskeletal Disorders in Pediatric Clinical Trial * Non-Fluoroquinolone: ceftriaxone, amoxicillin/ clavulanate, clarithromycin † 2-sided Fisher's Exact Test ‡ There were 1,199 levofloxacin-treated and 804 non-fluoroquinolone-treated pediatric patients who had a one year evaluation visit. However, the incidence of musculoskeletal disorders was calculated using all reported events during the specified period for all pediatric patients enrolled regardless of whether they completed the 1- year evaluation visit. Follow-up Period Levofloxacin N = 1,340 Non-Fluoroquinolone* N = 893 p-value † 60 days 28 (2.1%) 8 (0.9%) p = 0.038 1 year ‡ 46 (3.4%) 16 (1.8%) p = 0.025 Arthralgia was the most frequently occurring musculoskeletal disorder in both treatment groups. Most of the musculoskeletal disorders in both groups involved multiple weight-bearing joints. Disorders were moderate in 8/46 (17%) children and mild in 35/46 (76%) levofloxacin-treated pediatric patients and most were treated with analgesics. The median time to resolution was 7 days for levofloxacin-treated pediatric patients and 9 for non-fluoroquinolone-treated children (approximately 80% resolved within 2 months in both groups). No pediatric patient had a severe or serious disorder and all musculoskeletal disorders resolved without sequelae. Vomiting and diarrhea were the most frequently reported adverse reactions, occurring in similar frequency in the levofloxacin-treated and non-fluoroqu inolone-treated pediatric patients. In addition to the adverse reactions reported in pediatric patients in clinical trials, adverse reactions reported in adults during clinical trials or post-marketing experience [see Adverse Reactions ( 6 )] may also be expected to occur in pediatric patients.

12.1 Mechanism of Action Levofloxacin is a member of the fluoroquinolone class of antibacterial agents [see Microbiology ( 12.4 )] .

12.3 Pharmacokinetics The mean ±SD pharmacokinetic parameters of levofloxacin determined under single and steady-state conditions following administration of the oral tablets, are summarized in Table 8. Table 8 Mean ±SD Levofloxacin PK Parameters 1 clearance/bioavailability 2 volume of distribution/bioavailability 3 healthy males 18 to 53 years of age 4 healthy male and female subjects 18 to 54 years of age 5 healthy males 22 to 75 years of age 6 healthy females 18 to 80 years of age 7 young healthy male and female subjects 18 to 36 years of age 8 healthy elderly male and female subjects 66 to 80 years of age * Absolute bioavailability; F=0.99 ± 0.08 from a 500 mg tablet and F=0.99 ± 0.06 from a 750 mg tablet; ND=not determined. Regimen C max (mcg/mL) T max (h) AUC (mcg

• h/mL) CL/F 1 (mL/min) Vd/F 2 (L) t 1/2 (h) CL R (mL/min) Single dose 250 mg oral tablet 3 2.8 ± 0.4 1.6 ± 1 27.2 ± 3.9 156 ± 20 ND 7.3 ± 0.9 142 ± 21 500 mg oral tablet 3* 5.1 ± 0.8 1.3 ± 0.6 47.9 ± 6.8 178 ± 28 ND 6.3 ± 0.6 103 ± 30 750 mg oral tablet 4* 9.3 ± 1.6 1.6 ± 0.8 101 ± 20 129 ± 24 83 ± 17 7.5 ± 0.9 ND Multiple dose 500 mg every 24h oral tablet 3 5.7 ± 1.4 1.1 ± 0.4 47.5 ± 6.7 175 ± 25 102 ± 22 7.6 ± 1.6 116 ± 31 750 mg every 24h oral tablet 4 8.6 ± 1.9 1.4 ± 0.5 90.7 ± 17.6 143 ± 29 100 ± 16 8.8 ± 1.5 116 ± 28 500 mg oral tablet single dose, effects of gender and age: Male 5 5.5 ± 1.1 1.2 ± 0.4 54.4 ± 18.9 166 ± 44 89 ± 13 7.5 ± 2.1 126 ± 38 Female 6 7 ± 1.6 1.7 ± 0.5 67.7 ± 24.2 136 ± 44 62 ± 16 6.1 ± 0.8 106 ± 40 Young 7 5.5 ± 1 1.5 ± 0.6 47.5 ± 9.8 182 ± 35 83 ± 18 6 ± 0.9 140 ± 33 Elderly 8 7 ± 1.6 1.4 ± 0.5 74.7 ± 23.3 121 ± 33 67 ± 19 7.6 ± 2 91 ± 29 500 mg oral single dose tablet, patients with renal impairment: CLCR 50 to 80 mL/min 7.5 ± 1.8 1.5 ± 0.5 95.6 ± 11.8 88 ± 10 ND 9.1 ± 0.9 57 ± 8 CLCR 20 to 49 mL/min 7.1 ± 3.1 2.1 ± 1.3 182.1 ± 62.6 51 ± 19 ND 27 ± 10 26 ± 13 CLCR < 20 mL/min 8.2 ± 2.6 1.1 ± 1 263.5 ± 72.5 33 ± 8 ND 35 ± 5 13 ± 3 Hemodialysis 5.7 ± 1 2.8 ± 2.2 ND ND ND 76 ± 42 ND CAPD 6.9 ± 2.3 1.4 ± 1.1 ND ND ND 51 ± 24 ND Levofloxacin pharmacokinetics are linear and predictable after single and multiple oral or IV dosing regimens. Steady-state conditions are reached within 48 hours following a 500 mg or 750 mg once-daily dosage regimen. The mean ± SD peak and trough plasma concentrations attained following multiple once-daily oral dosage regimens were approximately 5.7 ± 1.4 and 0.5 ± 0.2 mcg/mL after the 500 mg doses, and 8.6 ± 1.9 and 1.1 ± 0.4 mcg/mL after the 750 mg doses, respectively. The mean ± SD peak and trough plasma concentrations attained following multiple once-daily IV regimens were approximately 6.4 ± 0.8 and 0.6 ± 0.2 mcg/mL after the 500 mg doses, and 12.1 ± 4.1 and 1.3 ± 0.71 mcg/mL after the 750 mg doses, respectively. Absorption Levofloxacin is rapidly and essentially completely absorbed after oral administration. Peak plasma concentrations are usually attained one to two hours after oral dosing. The absolute bioavailability of levofloxacin from a 500 mg tablet and a 750 mg tablet of levofloxacin are both approximately 99%, demonstrating complete oral absorption of levofloxacin. Following a single intravenous dose of levofloxacin to healthy volunteers, the mean ± SD peak plasma concentration attained was 6.2 ± 1.0 mcg/mL after a 500 mg dose infused over 60 minutes and 11.5 ± 4.0 mcg/mL after a 750 mg dose infused over 90 minutes. Oral administration of a 500 mg dose of levofloxacin with food prolongs the time to peak concentration by approximately 1 hour and decreases the peak concentration by approximately 14% following tablet and approximately 25% following oral solution administration. Therefore, levofloxacin tablets can be administered without regard to food. The plasma concentration profile of levofloxacin after IV administration is similar and comparable in extent of exposure (AUC) to that observed for levofloxacin tablets when equal doses (mg/mg) are administered. Therefore, the oral and IV routes of administration can be considered interchangeable . Distribution The mean volume of distribution of levofloxacin generally ranges from 74 to 112 L after single and multiple 500 mg or 750 mg doses, indicating widespread distribution into body tissues. Levofloxacin reaches its peak levels in skin tissues and in blister fluid of healthy subjects at approximately 3 hours after dosing. The skin tissue biopsy to plasma AUC ratio is approximately 2 and the blister fluid to plasma AUC ratio is approximately 1 following multiple once-daily oral administration of 750 mg and 500 mg doses of levofloxacin, respectively, to healthy subjects. Levofloxacin also penetrates well into lung tissues. Lung tissue concentrations were generally 2- to 5-fold higher than plasma concentrations and ranged from approximately 2.4 to 11.3 mcg/g over a 24 hour period after a single 500 mg oral dose. In vitro , over a clinically relevant range (1 to 10 mcg/mL) of serum/plasma levofloxacin concentrations, levofloxacin is approximately 24 to 38% bound to serum proteins across all species studied, as determined by the equilibrium dialysis method. Levofloxacin is mainly bound to serum albumin in humans. Levofloxacin binding to serum proteins is independent of the drug concentration. Elimination Metabolism Levofloxacin is stereochemically stable in plasma and urine and does not invert metabolically to its enantiomer, D-ofloxacin. Levofloxacin undergoes limited metabolism in humans and is primarily excreted as unchanged drug in the urine. Following oral administration, approximately 87% of an administered dose was recovered as unchanged drug in urine within 48 hours, whereas less than 4% of the dose was recovered in feces in 72 hours. Less than 5% of an administered dose was recovered in the urine as the desmethyl and N-oxide metabolites, the only metabolites identified in humans. These metabolites have little relevant pharmacological activity. Excretion Levofloxacin is excreted largely as unchanged drug in the urine. The mean terminal plasma elimination half-life of levofloxacin ranges from approximately 6 to 8 hours following single or multiple doses of levofloxacin given orally or intravenously. The mean apparent total body clearance and renal clearance range from approximately 144 to 226 mL/min and 96 to 142 mL/min, respectively. Renal clearance in excess of the glomerular filtration rate suggests that tubular secretion of levofloxacin occurs in addition to its glomerular filtration. Concomitant administration of either cimetidine or probenecid results in approximately 24% and 35% reduction in the levofloxacin renal clearance, respectively, indicating that secretion of levofloxacin occurs in the renal proximal tubule. No levofloxacin crystals were found in any of the urine samples freshly collected from subjects receiving levofloxacin. Specific Populations Geriatric Patients There are no significant differences in levofloxacin pharmacokinetics between young and elderly subjects when the subjects' differences in creatinine clearance are taken into consideration. Following a 500 mg oral dose of levofloxacin to healthy elderly subjects (66 to 80 years of age), the mean terminal plasma elimination half-life of levofloxacin was about 7.6 hours, as compared to approximately 6 hours in younger adults. The difference was attributable to the variation in renal function status of the subjects and was not believed to be clinically significant. Drug absorption appears to be unaffected by age. Levofloxacin dose adjustment based on age alone is not necessary [see Use in Specific Populations ( 8.5 )] . Pediatric Patients The pharmacokinetics of levofloxacin following a single 7 mg/kg intravenous dose were investigated in pediatric patients ranging in age from 6 months to 16 years. Pediatric patients cleared levofloxacin faster than adult patients, resulting in lower plasma exposures than adults for a given mg/kg dose. Subsequent pharmacokinetic analyses predicted that a dosage regimen of 8 mg/kg every 12 hours (not to exceed 250 mg per dose) for pediatric patients 6 months to 17 years of age would achieve comparable steady state plasma exposures (AUC 0-24 and C max ) to those observed in adult patients administered 500 mg of levofloxacin once every 24 hours. Levofloxacin tablets can only be administered to pediatric patients with inhalational anthrax (post-exposure) or plague who are 30 kg or greater due to the limitations of the available strengths [ see Dosage and Administration ( 2.2 ) ]. Male and Female Subjects There are no significant differences in levofloxacin pharmacokinetics between male and female subjects when subjects' differences in creatinine clearance are taken into consideration. Following a 500 mg oral dose of levofloxacin to healthy male subjects, the mean terminal plasma elimination half-life of levofloxacin was about 7.5 hours, as compared to approximately 6.1 hours in female subjects. This difference was attributable to the variation in renal function status of the male and female subjects and was not believed to be clinically significant. Drug absorption appears to be unaffected by the gender of the subjects. Dose adjustment based on gender alone is not necessary. Racial or Ethnic Groups The effect of race on levofloxacin pharmacokinetics was examined through a covariate analysis performed on data from 72 subjects: 48 white and 24 non-white. The apparent total body clearance and apparent volume of distribution were not affected by the race of the subjects. Patients with Renal Impairment Clearance of levofloxacin is substantially reduced and plasma elimination half-life is substantially prolonged in adult patients with impaired renal function (creatinine clearance < 50 mL/min), requiring dosage adjustment in such patients to avoid accumulation. Neither hemodialysis nor continuous ambulatory peritoneal dialysis (CAPD) is effective in removal of levofloxacin from the body, indicating that supplemental doses of levofloxacin are not required following hemodialysis or CAPD [see Dosage and Administration ( 2.3 ) and Use in Specific Populations ( 8.6 )]. Patients with Hepatic Impairment Pharmacokinetic studies in hepatically impaired patients have not been conducted. Due to the limited extent of levofloxacin metabolism, the pharmacokinetics of levofloxacin are not expected to be affected by hepatic impairment [see Use in Specific Populations ( 8.7 )] . Patients with Bacterial Infection The pharmacokinetics of levofloxacin in patients with serious community-acquired bacterial infections are comparable to those observed in healthy subjects. Drug Interaction Studies The potential for pharmacokinetic drug interactions between levofloxacin and antacids, warfarin, theophylline, cyclosporine, digoxin, probenecid, and cimetidine has been evaluated [see Drug Interactions ( 7 )].

12.4 Microbiology Mechanism of Action Levofloxacin is the L-isomer of the racemate, ofloxacin, a quinolone antimicrobial agent. The antibacterial activity of ofloxacin resides primarily in the L-isomer. The mechanism of action of levofloxacin and other fluoroquinolone antimicrobials involves inhibition of bacterial topoisomerase IV and DNA gyrase (both of which are type II topoisomerases), enzymes required for DNA replication, transcription, repair and recombination. Resistance Fluoroquinolone resistance can arise through mutations in defined regions of DNA gyrase or topoisomerase IV, termed the Quinolone-Resistance Determining Regions (QRDRs), or through altered efflux. Fluoroquinolones, including levofloxacin, differ in chemical structure and mode of action from aminoglycosides, macrolides and β-lactam antibiotics, including penicillins. Fluoroquinolones may, therefore, be active against bacteria resistant to these antimicrobials. Resistance to levofloxacin due to spontaneous mutation in vitro is a rare occurrence (range: 10 -9 to 10 -10 ). Cross-resistance has been observed between levofloxacin and some other fluoroquinolones, some microorganisms resistant to other fluoroquinolones may be susceptible to levofloxacin. Antimicrobial Activity Levofloxacin has in vitro activity against Gram-negative and Gram-positive bacteria. Levofloxacin has been shown to be active against most isolates of the following bacteria both in vitro and in clinical infections as described in Indications and Usage ( 1 ): Aerobic bacteria Gram-Positive Bacteria Enterococcus faecalis Staphylococcus aureus (methicillin-susceptible isolates) Staphylococcus epidermidis (methicillin-susceptible isolates) Staphylococcus saprophyticus Streptococcus pneumoniae (including multi-drug resistant isolates [MDRSP] 1 ) Streptococcus pyogenes 1 MDRSP (Multi-drug resistant Streptococcus pneumoniae ) isolates are isolates resistant to two or more of the following antibiotics: penicillin (MIC ≥ 2 mcg/mL), 2nd generation cephalosporins, e.g., cefuroxime; macrolides, tetracyclines and trimethoprim/sulfamethoxazole. Gram-Negative Bacteria Enterobacter cloacae Escherichia coli Haemophilus influenzae Haemophilus parainfluenzae Klebsiella pneumoniae Legionella pneumophila Moraxella catarrhalis Proteus mirabilis Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Other microorganisms Chlamydophila pneumoniae Mycoplasma pneumoniae The following in vitro data are available, but their clinical significance is unknown. At least 90 percent of the following bacteria exhibit an in vitro minimum inhibitory concentrations (MIC) less than or equal to the susceptible breakpoint for levofloxacin against isolates of similar genus or organism group. However, efficacy of levofloxacin in treating clinical infections caused by these bacteria has not been established in adequate and well-controlled clinical trials. Aerobic Bacteria Gram-Positive Bacteria Staphylococcus haemolyticus β-hemolytic Streptococcus (Group C/F) β-hemolytic Streptococcus (Group G) Streptococcus agalactiae Streptococcus milleri Viridans group streptococci Bacillus anthracis Gram-Negative Bacteria Acinetobacter baumannii Acinetobacter lwoffii Bordetella pertussis Citrobacter koseri Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter sakazakii Klebsiella oxytoca Morganella morganii Pantoea agglomerans Proteus vulgaris Providencia rettgeri Providencia stuartii Pseudomonas fluorescens Yersinia pestis Anaerobic Bacteria Gram-Positive Bacteria Clostridium perfringens Susceptibility Tests For specific information regarding susceptibility test interpretive criteria and associated test methods and quality control standards recognized by FDA for this drug, please see: https://www.fda.gov/STIC.

The mean ±SD pharmacokinetic parameters of levofloxacin determined under single and steady-state conditions following administration of the oral tablets, are summarized in Table 8. Table 8 Mean ±SD Levofloxacin PK Parameters 1 clearance/bioavailability 2 volume of distribution/bioavailability 3 healthy males 18 to 53 years of age 4 healthy male and female subjects 18 to 54 years of age 5 healthy males 22 to 75 years of age 6 healthy females 18 to 80 years of age 7 young healthy male and female subjects 18 to 36 years of age 8 healthy elderly male and female subjects 66 to 80 years of age * Absolute bioavailability; F=0.99 ± 0.08 from a 500 mg tablet and F=0.99 ± 0.06 from a 750 mg tablet; ND=not determined. Regimen C max (mcg/mL) T max (h) AUC (mcg

• h/mL) CL/F 1 (mL/min) Vd/F 2 (L) t 1/2 (h) CL R (mL/min) Single dose 250 mg oral tablet 3 2.8 ± 0.4 1.6 ± 1 27.2 ± 3.9 156 ± 20 ND 7.3 ± 0.9 142 ± 21 500 mg oral tablet 3* 5.1 ± 0.8 1.3 ± 0.6 47.9 ± 6.8 178 ± 28 ND 6.3 ± 0.6 103 ± 30 750 mg oral tablet 4* 9.3 ± 1.6 1.6 ± 0.8 101 ± 20 129 ± 24 83 ± 17 7.5 ± 0.9 ND Multiple dose 500 mg every 24h oral tablet 3 5.7 ± 1.4 1.1 ± 0.4 47.5 ± 6.7 175 ± 25 102 ± 22 7.6 ± 1.6 116 ± 31 750 mg every 24h oral tablet 4 8.6 ± 1.9 1.4 ± 0.5 90.7 ± 17.6 143 ± 29 100 ± 16 8.8 ± 1.5 116 ± 28 500 mg oral tablet single dose, effects of gender and age: Male 5 5.5 ± 1.1 1.2 ± 0.4 54.4 ± 18.9 166 ± 44 89 ± 13 7.5 ± 2.1 126 ± 38 Female 6 7 ± 1.6 1.7 ± 0.5 67.7 ± 24.2 136 ± 44 62 ± 16 6.1 ± 0.8 106 ± 40 Young 7 5.5 ± 1 1.5 ± 0.6 47.5 ± 9.8 182 ± 35 83 ± 18 6 ± 0.9 140 ± 33 Elderly 8 7 ± 1.6 1.4 ± 0.5 74.7 ± 23.3 121 ± 33 67 ± 19 7.6 ± 2 91 ± 29 500 mg oral single dose tablet, patients with renal impairment: CLCR 50 to 80 mL/min 7.5 ± 1.8 1.5 ± 0.5 95.6 ± 11.8 88 ± 10 ND 9.1 ± 0.9 57 ± 8 CLCR 20 to 49 mL/min 7.1 ± 3.1 2.1 ± 1.3 182.1 ± 62.6 51 ± 19 ND 27 ± 10 26 ± 13 CLCR < 20 mL/min 8.2 ± 2.6 1.1 ± 1 263.5 ± 72.5 33 ± 8 ND 35 ± 5 13 ± 3 Hemodialysis 5.7 ± 1 2.8 ± 2.2 ND ND ND 76 ± 42 ND CAPD 6.9 ± 2.3 1.4 ± 1.1 ND ND ND 51 ± 24 ND Levofloxacin pharmacokinetics are linear and predictable after single and multiple oral or IV dosing regimens. Steady-state conditions are reached within 48 hours following a 500 mg or 750 mg once-daily dosage regimen. The mean ± SD peak and trough plasma concentrations attained following multiple once-daily oral dosage regimens were approximately 5.7 ± 1.4 and 0.5 ± 0.2 mcg/mL after the 500 mg doses, and 8.6 ± 1.9 and 1.1 ± 0.4 mcg/mL after the 750 mg doses, respectively. The mean ± SD peak and trough plasma concentrations attained following multiple once-daily IV regimens were approximately 6.4 ± 0.8 and 0.6 ± 0.2 mcg/mL after the 500 mg doses, and 12.1 ± 4.1 and 1.3 ± 0.71 mcg/mL after the 750 mg doses, respectively. Absorption Levofloxacin is rapidly and essentially completely absorbed after oral administration. Peak plasma concentrations are usually attained one to two hours after oral dosing. The absolute bioavailability of levofloxacin from a 500 mg tablet and a 750 mg tablet of levofloxacin are both approximately 99%, demonstrating complete oral absorption of levofloxacin. Following a single intravenous dose of levofloxacin to healthy volunteers, the mean ± SD peak plasma concentration attained was 6.2 ± 1.0 mcg/mL after a 500 mg dose infused over 60 minutes and 11.5 ± 4.0 mcg/mL after a 750 mg dose infused over 90 minutes. Oral administration of a 500 mg dose of levofloxacin with food prolongs the time to peak concentration by approximately 1 hour and decreases the peak concentration by approximately 14% following tablet and approximately 25% following oral solution administration. Therefore, levofloxacin tablets can be administered without regard to food. The plasma concentration profile of levofloxacin after IV administration is similar and comparable in extent of exposure (AUC) to that observed for levofloxacin tablets when equal doses (mg/mg) are administered. Therefore, the oral and IV routes of administration can be considered interchangeable . Distribution The mean volume of distribution of levofloxacin generally ranges from 74 to 112 L after single and multiple 500 mg or 750 mg doses, indicating widespread distribution into body tissues. Levofloxacin reaches its peak levels in skin tissues and in blister fluid of healthy subjects at approximately 3 hours after dosing. The skin tissue biopsy to plasma AUC ratio is approximately 2 and the blister fluid to plasma AUC ratio is approximately 1 following multiple once-daily oral administration of 750 mg and 500 mg doses of levofloxacin, respectively, to healthy subjects. Levofloxacin also penetrates well into lung tissues. Lung tissue concentrations were generally 2- to 5-fold higher than plasma concentrations and ranged from approximately 2.4 to 11.3 mcg/g over a 24 hour period after a single 500 mg oral dose. In vitro , over a clinically relevant range (1 to 10 mcg/mL) of serum/plasma levofloxacin concentrations, levofloxacin is approximately 24 to 38% bound to serum proteins across all species studied, as determined by the equilibrium dialysis method. Levofloxacin is mainly bound to serum albumin in humans. Levofloxacin binding to serum proteins is independent of the drug concentration. Elimination Metabolism Levofloxacin is stereochemically stable in plasma and urine and does not invert metabolically to its enantiomer, D-ofloxacin. Levofloxacin undergoes limited metabolism in humans and is primarily excreted as unchanged drug in the urine. Following oral administration, approximately 87% of an administered dose was recovered as unchanged drug in urine within 48 hours, whereas less than 4% of the dose was recovered in feces in 72 hours. Less than 5% of an administered dose was recovered in the urine as the desmethyl and N-oxide metabolites, the only metabolites identified in humans. These metabolites have little relevant pharmacological activity. Excretion Levofloxacin is excreted largely as unchanged drug in the urine. The mean terminal plasma elimination half-life of levofloxacin ranges from approximately 6 to 8 hours following single or multiple doses of levofloxacin given orally or intravenously. The mean apparent total body clearance and renal clearance range from approximately 144 to 226 mL/min and 96 to 142 mL/min, respectively. Renal clearance in excess of the glomerular filtration rate suggests that tubular secretion of levofloxacin occurs in addition to its glomerular filtration. Concomitant administration of either cimetidine or probenecid results in approximately 24% and 35% reduction in the levofloxacin renal clearance, respectively, indicating that secretion of levofloxacin occurs in the renal proximal tubule. No levofloxacin crystals were found in any of the urine samples freshly collected from subjects receiving levofloxacin. Specific Populations Geriatric Patients There are no significant differences in levofloxacin pharmacokinetics between young and elderly subjects when the subjects' differences in creatinine clearance are taken into consideration. Following a 500 mg oral dose of levofloxacin to healthy elderly subjects (66 to 80 years of age), the mean terminal plasma elimination half-life of levofloxacin was about 7.6 hours, as compared to approximately 6 hours in younger adults. The difference was attributable to the variation in renal function status of the subjects and was not believed to be clinically significant. Drug absorption appears to be unaffected by age. Levofloxacin dose adjustment based on age alone is not necessary [see Use in Specific Populations ( 8.5 )] . Pediatric Patients The pharmacokinetics of levofloxacin following a single 7 mg/kg intravenous dose were investigated in pediatric patients ranging in age from 6 months to 16 years. Pediatric patients cleared levofloxacin faster than adult patients, resulting in lower plasma exposures than adults for a given mg/kg dose. Subsequent pharmacokinetic analyses predicted that a dosage regimen of 8 mg/kg every 12 hours (not to exceed 250 mg per dose) for pediatric patients 6 months to 17 years of age would achieve comparable steady state plasma exposures (AUC 0-24 and C max ) to those observed in adult patients administered 500 mg of levofloxacin once every 24 hours. Levofloxacin tablets can only be administered to pediatric patients with inhalational anthrax (post-exposure) or plague who are 30 kg or greater due to the limitations of the available strengths [ see Dosage and Administration ( 2.2 ) ]. Male and Female Subjects There are no significant differences in levofloxacin pharmacokinetics between male and female subjects when subjects' differences in creatinine clearance are taken into consideration. Following a 500 mg oral dose of levofloxacin to healthy male subjects, the mean terminal plasma elimination half-life of levofloxacin was about 7.5 hours, as compared to approximately 6.1 hours in female subjects. This difference was attributable to the variation in renal function status of the male and female subjects and was not believed to be clinically significant. Drug absorption appears to be unaffected by the gender of the subjects. Dose adjustment based on gender alone is not necessary. Racial or Ethnic Groups The effect of race on levofloxacin pharmacokinetics was examined through a covariate analysis performed on data from 72 subjects: 48 white and 24 non-white. The apparent total body clearance and apparent volume of distribution were not affected by the race of the subjects. Patients with Renal Impairment Clearance of levofloxacin is substantially reduced and plasma elimination half-life is substantially prolonged in adult patients with impaired renal function (creatinine clearance < 50 mL/min), requiring dosage adjustment in such patients to avoid accumulation. Neither hemodialysis nor continuous ambulatory peritoneal dialysis (CAPD) is effective in removal of levofloxacin from the body, indicating that supplemental doses of levofloxacin are not required following hemodialysis or CAPD [see Dosage and Administration ( 2.3 ) and Use in Specific Populations ( 8.6 )]. Patients with Hepatic Impairment Pharmacokinetic studies in hepatically impaired patients have not been conducted. Due to the limited extent of levofloxacin metabolism, the pharmacokinetics of levofloxacin are not expected to be affected by hepatic impairment [see Use in Specific Populations ( 8.7 )] . Patients with Bacterial Infection The pharmacokinetics of levofloxacin in patients with serious community-acquired bacterial infections are comparable to those observed in healthy subjects. Drug Interaction Studies The potential for pharmacokinetic drug interactions between levofloxacin and antacids, warfarin, theophylline, cyclosporine, digoxin, probenecid, and cimetidine has been evaluated [see Drug Interactions ( 7 )].

17 PATIENT COUNSELING INFORMATION Advise the patient to read the FDA-approved patient labeling (Medication Guide). Serious Adverse Reactions Advise patients to stop taking levofloxacin if they experience an adverse reaction and to call their healthcare provider for advice on completing the full course of treatment with another antibacterial drug. Inform patients of the following serious adverse reactions that have been associated with levofloxacin or other fluoroquinolone use: Disabling and Potentially Irreversible Serious Adverse Reactions That May Occur Together : Inform patients that disabling and potentially irreversible serious adverse reactions, including tendinitis and tendon rupture, peripheral neuropathies, and central nervous system effects, have been associated with use of levofloxacin and may occur together in the same patient. Inform patients to stop taking levofloxacin immediately if they experience an adverse reaction and to call their healthcare provider. Tendinitis and Tendon Rupture: Instruct patients to contact their healthcare provider if they experience pain, swelling, or inflammation of a tendon, or weakness or inability to use one of their joints; rest and refrain from exercise; and discontinue levofloxacin treatment. Symptoms may be irreversible. The risk of severe tendon disorder with fluoroquinolones is higher in older patients usually over 60 years of age, in patients taking corticosteroid drugs, and in patients with kidney, heart or lung transplants. Peripheral Neuropathies: Inform patients that peripheral neuropathies have been associated with levofloxacin use, symptoms may occur soon after initiation of therapy and may be irreversible. If symptoms of peripheral neuropathy including pain, burning, tingling, numbness and/or weakness develop, immediately discontinue levofloxacin and tell them to contact their physician. Central Nervous System Effects (for example, convulsions, dizziness, lightheadedness, increased intracranial pressure) : Inform patients that convulsions have been reported in patients receiving fluoroquinolones, including levofloxacin. Instruct patients to notify their physician before taking this drug if they have a history of convulsions. Inform patients that they should know how they react to levofloxacin before they operate an automobile or machinery or engage in other activities requiring mental alertness and coordination. Instruct patients to notify their physician if persistent headache with or without blurred vision occurs. Exacerbation of Myasthenia Gravis: Instruct patients to inform their physician of any history of myasthenia gravis. Instruct patients to notify their physician if they experience any symptoms of muscle weakness, including respiratory difficulties. Hypersensitivity Reactions: Inform patients that levofloxacin can cause hypersensitivity reactions, even following a single dose, and to discontinue the drug at the first sign of a skin rash, hives or other skin reactions, a rapid heartbeat, difficulty in swallowing or breathing, any swelling suggesting angioedema (for example, swelling of the lips, tongue, face, tightness of the throat, hoarseness), or other symptoms of an allergic reaction. Hepatotoxicity: Inform patients that severe hepatotoxicity (including acute hepatitis and fatal events) has been reported in patients taking levofloxacin. Instruct patients to inform their physician if they experience any signs or symptoms of liver injury including: loss of appetite, nausea, vomiting, fever, weakness, tiredness, right upper quadrant tenderness, itching, yellowing of the skin and eyes, light colored bowel movements or dark colored urine. Aortic aneurysm and dissection : Inform patients to seek emergency medical care if they experience sudden chest, stomach, or back pain. Diarrhea: Diarrhea is a common problem caused by antibiotics which usually ends when the antibiotic is discontinued. Sometimes after starting treatment with antibiotics, patients can develop watery and bloody stools (with or without stomach cramps and fever) even as late as two or more months after having taken the last dose of the antibiotic. If this occurs, instruct patients to contact their physician as soon as possible. Prolongation of the QT Interval: Instruct patients to inform their physician of any personal or family history of QT prolongation or proarrhythmic conditions such as hypokalemia, bradycardia, or recent myocardial ischemia; if they are taking any Class IA (quinidine, procainamide), or Class III (amiodarone, sotalol) antiarrhythmic agents. Instruct patients to notify their physician if they have any symptoms of prolongation of the QT interval, including prolonged heart palpitations or a loss of consciousness. Musculoskeletal Disorders in Pediatric Patients: Instruct parents to inform their child's physician if the child has a history of joint-related problems before taking this drug. Inform parents of pediatric patients to notify their child's physician of any joint-related problems that occur during or following levofloxacin therapy [see Warnings and Precautions (5.12) and Use in Specific Populations (8.4)]. Photosensitivity/Phototoxicity: Inform patients that photosensitivity/phototoxicity has been reported in patients receiving fluoroquinolones. Inform patients to minimize or avoid exposure to natural or artificial sunlight (tanning beds or UVA/B treatment) while taking fluoroquinolones. If patients need to be outdoors while using fluoroquinolones, instruct them to wear loose-fitting clothes that protect skin from sun exposure and discuss other sun protection measures with their physician. If a sunburn-like reaction or skin eruption occurs, instruct patients to contact their physician. Lactation: Advise a lactating woman that she may pump and discard during treatment with levofloxacin and for an additional 2 days after the last dose. Alternatively, advise a lactating woman that breastfeeding is not recommended during treatment with levofloxacin and for an additional 2 days after the last dose [see Use in Specific Populations ( 8.2 )]. Antibacterial Resistance Antibacterial drugs including levofloxacin should only be used to treat bacterial infections. They do not treat viral infections (e.g., the common cold). When levofloxacin is prescribed to treat a bacterial infection, patients should be told that although it is common to feel better early in the course of therapy, the medication should be taken exactly as directed. Skipping doses or not completing the full course of therapy may (1) decrease the effectiveness of the immediate treatment and (2) increase the likelihood that bacteria will develop resistance and will not be treatable by levofloxacin or other antibacterial drugs in the future. Administration with Food, Fluids, and Concomitant Medications Patients should be informed that levofloxacin tablets may be taken with or without food. The tablets should be taken at the same time each day. Patients should drink fluids liberally while taking levofloxacin to avoid formation of a highly concentrated urine and crystal formation in the urine. Antacids containing magnesium, or aluminum, as well as sucralfate, metal cations such as iron, and multivitamin preparations with zinc or didanosine should be taken at least two hours before or two hours after oral levofloxacin administration. Drug Interactions with Insulin, Oral Hypoglycemic Agents, and Warfarin Patients should be informed that if they are diabetic and are being treated with insulin or an oral hypoglycemic agent and a hypoglycemic reaction occurs, they should discontinue levofloxacin and consult a physician. Patients should be informed that concurrent administration of warfarin and levofloxacin has been associated with increases of the International Normalized Ratio (INR) or prothrombin time and clinical episodes of bleeding. Patients should notify their physician if they are taking warfarin, be monitored for evidence of bleeding, and also have their anticoagulation tests closely monitored while taking warfarin concomitantly. Plague and Anthrax Studies Patients given levofloxacin for these conditions should be informed that efficacy studies could not be conducted in humans for ethical and feasibility reasons. Therefore, approval for these conditions was based on efficacy studies conducted in animals. Medication Guide available at www.vionausa.com/medguides or call 1-888-304-5011. Manufactured by: Zydus Lifesciences Ltd. Ahmedabad, India. Distributed by: Viona Pharmaceuticals Inc. Cranford, NJ 07016 Distributed by: Advanced Rx of Tennessee, LLC Rev: 09/22