متیل پردنیزولون استات

توجه: حاوی بنزیل الکل است (به هشدارها و اقدامات احتیاطی مراجعه کنید: استفاده در کودکان). به دلیل ناسازگاری های فیزیکی احتمالی، سوسپانسیون تزریقی متیل پردنیزولون استات نباید با محلول های دیگر رقیق یا مخلوط شود. دوز اولیه سوسپانسیون تزریقی متیل پردنیزولون استات تزریقی از 4 میلی گرم تا 120 میلی گرم، بسته به بیماری خاص تحت درمان، متفاوت است. با این حال، در برخی موقعیت‌های شدید، حاد و تهدیدکننده زندگی، تجویز در دوزهای بیش از دوزهای معمول ممکن است موجه باشد و ممکن است در چندین دوز خوراکی باشد. باید تاکید کرد که دوز مورد نیاز متغیر است و باید بر اساس بیماری تحت درمان و پاسخ بیمار فردی باشد. پس از مشخص شدن پاسخ مطلوب، دوز نگهدارنده مناسب باید با کاهش دوز اولیه دارو در فواصل زمانی مناسب تا رسیدن به کمترین دوز تعیین شود که پاسخ بالینی کافی را حفظ کند. شرایطی که ممکن است تغییرات دوز را ضروری کند عبارتند از: تغییرات در وضعیت بالینی ثانویه به بهبود یا تشدید روند بیماری، پاسخ فردی بیمار به دارو، و تأثیر قرار گرفتن بیمار در موقعیت‌های استرس‌زا که مستقیماً با بیماری تحت درمان مرتبط نیستند. در این وضعیت اخیر، ممکن است لازم باشد دوز کورتیکواستروئید را برای یک دوره زمانی متناسب با وضعیت بیمار افزایش دهید. اگر قرار است پس از درمان طولانی مدت دارو قطع شود، توصیه می شود که به تدریج و نه ناگهانی قطع شود. الف تجویز درمان با اثر موضعی با سوسپانسیون تزریقی متیل پردنیزولون استات، نیاز به اقدامات مرسوم که معمولاً به کار می روند را برطرف نمی کند. اگرچه این روش درمانی علائم را بهبود می بخشد، اما به هیچ وجه یک درمان نیست و هورمون تاثیری بر علت التهاب ندارد. 1. آرتریت روماتوئید و استئوآرتریت: دوز تجویز داخل مفصلی به اندازه مفصل بستگی دارد و با شدت بیماری در هر بیمار متفاوت است. در موارد مزمن، بسته به درجه تسکین حاصل از تزریق اولیه، تزریق ممکن است در فواصل زمانی بین یک تا پنج هفته یا بیشتر تکرار شود. دوزهای موجود در جدول زیر به عنوان راهنمای کلی آورده شده است: اندازه مفصل نمونه‌ها محدوده دوز زانوهای بزرگ مچ پا شانه‌ها 20 میلی‌گرم تا 80 میلی‌گرم آرنج متوسط مچ دست 10 میلی‌گرم تا 40 میلی‌گرم تزریق برای به دست آوردن اثر ضد التهابی کامل، مهم است که تزریق در فضای سینوویال انجام شود. با استفاده از همان تکنیک استریل مانند سوراخ کمری، یک سوزن استریل 20 تا 24 (روی یک سرنگ خشک) به سرعت وارد حفره سینوویال می شود. نفوذ پروکائین انتخابی است. تنفس تنها چند قطره مایع مفصلی ثابت می کند که فضای مفصل توسط سوزن وارد شده است. محل تزریق برای هر مفصل توسط محلی که حفره سینوویال سطحی ترین و عاری از عروق بزرگ و اعصاب است تعیین می شود. در حالی که سوزن در جای خود قرار دارد، سرنگ تنفسی برداشته می شود و با سرنگ دوم حاوی مقدار مورد نظر سوسپانسیون تزریقی متیل پردنیزولون استات جایگزین می شود. سپس پیستون کمی به سمت بیرون کشیده می شود تا مایع سینوویال خارج شود و اطمینان حاصل شود که سوزن هنوز در فضای سینوویال است. پس از تزریق، مفصل چند بار به آرامی حرکت داده می شود تا به مخلوط شدن مایع سینوویال و سوسپانسیون کمک کند. محل با یک پانسمان استریل کوچک پوشانده شده است. محل های مناسب برای تزریق داخل مفصلی مفاصل زانو، مچ پا، مچ دست، آرنج، شانه، فالانژیال و مفصل ران می باشد. از آنجایی که به ندرت در ورود به مفصل ران با مشکل مواجه می شویم، باید اقدامات احتیاطی برای جلوگیری از رگ های خونی بزرگ در این ناحیه انجام شود. مفاصلی که برای تزریق مناسب نیستند، مفاصلی هستند که از نظر آناتومیک غیر قابل دسترس هستند مانند مفاصل نخاعی و مفاصلی مانند مفاصل ساکروایلیاک که فاقد فضای سینوویال هستند. شکست های درمان اغلب نتیجه عدم ورود به فضای مفصل است. پس از تزریق به بافت اطراف، فواید کمی یا بدون فایده دارد. اگر شکست زمانی رخ دهد که تزریق در فضاهای سینوویال قطعی باشد، همانطور که با آسپیراسیون مایع مشخص می شود، تزریق های مکرر معمولاً بیهوده است. اگر قبل از تزریق سوسپانسیون تزریقی متیل پردنیزولون استات از بی حس کننده موضعی استفاده می شود، باید بروشور داروی بی حس کننده به دقت خوانده شود و تمام اقدامات احتیاطی رعایت شود. 2. بورسیت: اطراف محل تزریق به روش استریل تهیه می شود و در محل تزریق با محلول هیدروکلراید پروکائین 1 درصد درست می شود. یک سوزن گیج 20 تا 24 که به یک سرنگ خشک متصل است به بورس وارد می شود و مایع آسپیره می شود. سوزن در جای خود رها می شود و سرنگ تنفسی با یک سرنگ کوچک حاوی دوز مورد نظر تعویض می شود. پس از تزریق، سوزن خارج شده و یک پانسمان کوچک اعمال می شود. 3. متفرقه: گانگلیون، تاندونیت، اپیکوندیلیت: در درمان بیماری هایی مانند تاندونیت یا تنوسینوویت، پس از استفاده از یک ضد عفونی کننده مناسب روی پوست پوشاننده باید مراقب بود تا سوسپانسیون را به غلاف تاندون تزریق کند تا به ماده تاندون. هنگامی که تاندون در حالت کششی قرار می گیرد، ممکن است به راحتی لمس شود. هنگام درمان بیماری هایی مانند اپی کندیلیت، ناحیه ای که بیشترین حساسیت را دارد باید با دقت مشخص شود و سوسپانسیون به آن ناحیه نفوذ کند. برای گانگلیون های غلاف تاندون، سوسپانسیون مستقیماً به داخل کیست تزریق می شود. در بسیاری از موارد، یک تزریق منفرد باعث کاهش قابل توجه اندازه تومور کیستیک می شود و ممکن است ناپدید شود. احتیاط های معمول استریل البته با هر تزریق باید رعایت شود. دوز در درمان شرایط مختلف ساختارهای تاندون یا بورسی که در بالا ذکر شد، با شرایط تحت درمان متفاوت است و از 4 میلی گرم تا 30 میلی گرم متغیر است. در شرایط مکرر یا مزمن، ممکن است تزریق مکرر لازم باشد. 4. تزریق برای اثر موضعی در شرایط پوستی: پس از پاکسازی با یک ضد عفونی کننده مناسب مانند الکل 70 درصد، 20 تا 60 میلی گرم به داخل ضایعه تزریق می شود. در مورد ضایعات بزرگ، ممکن است لازم باشد دوزهای مختلف از 20 میلی گرم تا 40 میلی گرم با تزریق موضعی مکرر توزیع شود. باید مراقب بود که از تزریق مواد کافی برای ایجاد بلانچ جلوگیری شود زیرا ممکن است به دنبال آن یک لجن کوچک ایجاد شود. معمولاً از یک تا چهار تزریق استفاده می‌شود که فواصل بین تزریق‌ها با نوع ضایعه تحت درمان و مدت زمان بهبودی حاصل از تزریق اولیه متفاوت است. هنگامی که از ویال های چند دوز استفاده می شود، مراقبت ویژه برای جلوگیری از آلودگی محتویات ضروری است (به هشدارها مراجعه کنید). ب. تجویز برای اثر سیستمیک دوز عضلانی با شرایط تحت درمان متفاوت است. هنگامی که به عنوان یک جایگزین موقت برای درمان خوراکی استفاده می شود، معمولاً یک تزریق در طول هر دوره 24 ساعته یک دوز از سوسپانسیون برابر با کل دوز خوراکی روزانه قرص MEDROL® (قرص متیل پردنیزولون، USP) کافی است. هنگامی که یک اثر طولانی مدت مورد نظر است، دوز هفتگی ممکن است با ضرب دوز خوراکی روزانه در 7 محاسبه شود و به صورت یک تزریق داخل عضلانی تجویز شود. در بیماران اطفال، دوز اولیه متیل پردنیزولون ممکن است بسته به بیماری خاص تحت درمان متفاوت باشد. محدوده دوزهای اولیه mg/kg/day 0.11 تا mg/kg/day 1.6 است. دوز باید با توجه به شدت بیماری و پاسخ بیمار به طور جداگانه تعیین شود. در بیماران مبتلا به سندرم آدرنوژنیتال، یک تزریق عضلانی 40 میلی گرم هر دو هفته یکبار ممکن است کافی باشد. برای نگهداری بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید، دوز عضلانی هفتگی از 40 میلی گرم تا 120 میلی گرم متغیر است. دوز معمول برای بیماران مبتلا به ضایعات پوستی که از درمان سیستمیک کورتیکوئید سود می برند، 40 میلی گرم تا 120 میلی گرم متیل پردنیزولون استات است که به صورت عضلانی در فواصل هفتگی به مدت یک تا چهار هفته تجویز می شود. در درماتیت حاد شدید ناشی از پیچک سمی، پس از تجویز عضلانی یک دوز 80 تا 120 میلی گرمی، ممکن است در عرض 8 تا 12 ساعت تسکین ایجاد شود. در درماتیت تماسی مزمن، ممکن است تزریق های مکرر در فواصل 5 تا 10 روزه ضروری باشد. در درماتیت سبورئیک، دوز هفتگی 80 میلی گرم ممکن است برای کنترل این بیماری کافی باشد. پس از تجویز عضلانی 80 میلی گرم تا 120 میلی گرم در بیماران مبتلا به آسم، بهبودی ممکن است در عرض 6 تا 48 ساعت ایجاد شود و برای چند روز تا دو هفته ادامه یابد. اگر علائم استرس با شرایط تحت درمان همراه باشد، دوز سوسپانسیون باید افزایش یابد. در صورت نیاز به اثر هورمونی سریع با حداکثر شدت، تجویز داخل وریدی متیل پردنیزولون سدیم سوکسینات بسیار محلول نشان داده می شود. برای مقایسه، دوز زیر میلی گرمی از گلوکوکورتیکوئیدهای مختلف است: کورتیزون، 25 تریامسینولون، 4 هیدروکورتیزون، 20 پارامتازون، 2 پردنیزولون، 5 بتامتازون، 0.75 پردنیزون، 5 دگزامتازون، 0.75 متیل پردنیزولون، 4 این روابط دوز فقط برای تجویز خوراکی یا داخل وریدی این ترکیبات اعمال می شود. هنگامی که این مواد یا مشتقات آنها به صورت عضلانی یا داخل فضاهای مفصلی تزریق می شوند، ممکن است خواص نسبی آنها به شدت تغییر کند.

عوارض جانبی عصبی جدی با تجویز اپیدورال حوادث عصبی جدی، که برخی منجر به مرگ می شوند، با تزریق اپیدورال کورتیکواستروئید گزارش شده است. رویدادهای خاص گزارش شده شامل، اما نه محدود به، انفارکتوس نخاع، پاراپلژی، چهار پلژی، کوری قشر مغز، و سکته است. این حوادث عصبی جدی با و بدون استفاده از فلوروسکوپی گزارش شده است. ایمنی و اثربخشی تجویز اپیدورال کورتیکواستروئیدها ثابت نشده است و کورتیکواستروئیدها برای این استفاده تأیید نشده اند. کلیات این محصول حاوی بنزیل الکل است که در صورت تجویز موضعی در بافت عصبی به طور بالقوه سمی است. قرار گرفتن در معرض مقادیر بیش از حد بنزیل الکل با سمیت (افت فشار خون، اسیدوز متابولیک)، به ویژه در نوزادان، و افزایش بروز کرنیکتروس، به ویژه در نوزادان نارس کوچک همراه است. گزارشات نادری از مرگ و میر، عمدتاً در نوزادان نارس، مرتبط با قرار گرفتن در معرض مقادیر بیش از حد بنزیل الکل، گزارش شده است. مقدار بنزیل الکل در داروها معمولاً در مقایسه با مقدار دریافت شده در محلول های فلاش حاوی بنزیل الکل ناچیز در نظر گرفته می شود. تجویز دوزهای بالای داروهای حاوی این نگهدارنده باید کل مقدار بنزیل الکل تجویز شده را در نظر بگیرد. مقدار بنزیل الکلی که ممکن است در آن سمیت ایجاد شود مشخص نیست. اگر بیمار به بیش از دوزهای توصیه شده یا سایر داروهای حاوی این نگهدارنده نیاز داشته باشد، پزشک باید بار متابولیک روزانه بنزیل الکل را از این منابع ترکیبی در نظر بگیرد (به موارد احتیاطی: استفاده در کودکان مراجعه کنید). استفاده چند دوز متیل پردنیزولون استات از یک ویال نیاز به مراقبت ویژه برای جلوگیری از آلودگی دارد. اگرچه در ابتدا استریل است، اما استفاده از ویال ها با دوزهای متعدد ممکن است منجر به آلودگی شود، مگر اینکه روش دقیق آسپتیک مشاهده شود. مراقبت های ویژه، مانند استفاده از سرنگ ها و سوزن های استریل یکبار مصرف، ضروری است. تزریق متیل پردنیزولون استات ممکن است منجر به تغییرات پوستی و/یا زیر پوستی شود که باعث ایجاد فرورفتگی در پوست در محل تزریق می شود. به منظور به حداقل رساندن بروز آتروفی پوستی و زیر پوستی، باید مراقب بود که از دوزهای توصیه شده در تزریق تجاوز نکنید. تا حد امکان باید چندین تزریق کوچک در ناحیه ضایعه انجام شود. تکنیک تزریق داخل مفصلی و عضلانی باید شامل اقدامات احتیاطی در برابر تزریق یا نشت به درم باشد. به دلیل شیوع بالای آتروفی زیر جلدی باید از تزریق به عضله دلتوئید خودداری شود. ضروری است که در حین تجویز سوسپانسیون تزریقی متیل پردنیزولون استات، از تکنیک مناسب استفاده شود و برای اطمینان از قرار دادن مناسب دارو دقت شود. موارد نادری از واکنش های آنافیلاکتوئیدی در بیمارانی که درمان با کورتیکواستروئید دریافت می کنند رخ داده است. افزایش دوز کورتیکواستروئیدهای سریع الاثر در بیماران تحت درمان با کورتیکواستروئید که تحت هر گونه استرس غیرعادی قبل، در حین یا بعد از موقعیت استرس زا قرار دارند، اندیکاسیون دارد (به واکنش های نامطلوب مراجعه کنید). نتایج یک مطالعه چند مرکزی، تصادفی و کنترل شده با دارونما با متیل پردنیزولون همی سوکسینات، یک کورتیکواستروئید داخل وریدی، افزایش مرگ و میر زودهنگام (در 2 هفته) و اواخر (در 6 ماهگی) را در بیماران مبتلا به ترومای جمجمه که مشخص شد سایر نشانه های واضح برای درمان کورتیکواستروئید را ندارند، نشان داد. دوزهای بالای کورتیکواستروئیدهای سیستمیک، از جمله متیل پردنیزولون استات، نباید برای درمان آسیب مغزی تروماتیک استفاده شود. قلبی-کلیوی دوزهای متوسط ​​و زیاد کورتیکواستروئیدها می تواند باعث افزایش فشار خون، احتباس نمک و آب و افزایش دفع پتاسیم شود. این اثرات کمتر در مورد مشتقات مصنوعی رخ می دهد، مگر زمانی که در دوزهای زیاد استفاده می شود. محدودیت نمک در رژیم غذایی و مصرف مکمل پتاسیم ممکن است ضروری باشد. تمام کورتیکواستروئیدها باعث افزایش دفع کلسیم می شوند. گزارش های ادبیات نشان می دهد که ارتباط آشکاری بین استفاده از کورتیکواستروئیدها و پارگی دیواره آزاد بطن چپ پس از انفارکتوس اخیر میوکارد وجود دارد. بنابراین، درمان با کورتیکواستروئیدها باید با احتیاط زیاد در این بیماران استفاده شود. مواردی گزارش شده است که در آن مصرف همزمان آمفوتریسین B و هیدروکورتیزون با بزرگ شدن قلب و نارسایی احتقانی قلب همراه بوده است (به موارد منع مصرف و اقدامات احتیاطی مراجعه کنید: تداخلات دارویی، تزریق آمفوتریسین B و عوامل کاهش دهنده پتاسیم). سرکوب محور غدد درون ریز هیپوتالاموس-هیپوفیز آدرنال (HPA)، سندرم کوشینگ و هیپرگلیسمی: بیماران را برای این شرایط با استفاده مزمن تحت نظر قرار دهید. کورتیکواستروئیدها می توانند باعث سرکوب برگشت پذیر محور HPA با پتانسیل نارسایی گلوکوکورتیکواستروئید پس از قطع درمان شوند. نارسایی ثانویه قشر آدرنال ناشی از دارو ممکن است با کاهش تدریجی دوز به حداقل برسد. این نوع نارسایی نسبی ممکن است تا ماه ها پس از قطع درمان ادامه یابد. بنابراین، در هر شرایط استرسی که در آن دوره رخ می دهد، هورمون درمانی باید دوباره آغاز شود. سرکوب سیستم ایمنی و افزایش خطر عفونت کورتیکواستروئیدها، از جمله متیل پردنیزولون استات، سیستم ایمنی را سرکوب کرده و خطر عفونت با هر عامل بیماری زا، از جمله پاتوژن های ویروسی، باکتریایی، قارچی، تک یاخته ای یا کرمی را افزایش می دهند. کورتیکواستروئیدها می توانند: کاهش مقاومت در برابر عفونت های جدید تشدید عفونت های موجود افزایش خطر عفونت های منتشر افزایش خطر فعال شدن مجدد یا تشدید عفونت های نهفته پوشاندن برخی از علائم عفونت عفونت های مرتبط با کورتیکواستروئید می توانند خفیف باشند اما می توانند شدید و گاه کشنده باشند. میزان عوارض عفونی با افزایش دوز کورتیکواستروئید افزایش می یابد. توسعه عفونت را تحت نظر داشته باشید و در صورت نیاز، قطع مصرف متیل پردنیزولون استات یا کاهش دوز را در نظر بگیرید. در صورت وجود عفونت حاد موضعی، سوسپانسیون تزریقی متیل پردنیزولون استات را از طریق راه های داخل مفصلی، داخل بورسی، داخل تاندونی یا داخل ضایعه تجویز نکنید. سل: اگر متیل پردنیزولون استات برای درمان بیماری در بیماران مبتلا به سل نهفته یا واکنش‌پذیری توبرکولین استفاده شود، ممکن است دوباره فعال شدن بیماری رخ دهد. این بیماران را برای فعال شدن مجدد از نزدیک تحت نظر بگیرید. در طول درمان طولانی مدت با متیل پردنیزولون استات، بیماران مبتلا به سل نهفته یا واکنش پذیری توبرکولین باید شیمی پروفیلاکسی دریافت کنند. عفونت‌های ویروسی واریسلا زوستر و سرخک: واریسلا و سرخک می‌توانند در بیماران غیرایمنی که کورتیکواستروئیدها از جمله متیل پردنیزولون استات مصرف می‌کنند، یک دوره جدی یا حتی کشنده داشته باشند. در بیماران تحت درمان با کورتیکواستروئید که این بیماری ها را نداشته اند یا ایمنی ندارند، باید مراقبت های ویژه ای برای جلوگیری از قرار گرفتن در معرض آبله مرغان و سرخک انجام شود: اگر بیمار تحت درمان با متیل پردنیزولون استات در معرض واریسلا قرار گیرد، ممکن است پیشگیری با گلوبولین ایمنی واریسلا زوستر (VZIG) نشان داده شود. در صورت ایجاد واریسلا، درمان با عوامل ضد ویروسی ممکن است در نظر گرفته شود. اگر بیمار تحت درمان با متیل پردنیزولون استات در معرض سرخک قرار گیرد، ممکن است پروفیلاکسی با ایمونوگلوبولین (IG) نشان داده شود. فعال سازی مجدد ویروس هپاتیت B: فعال شدن مجدد ویروس هپاتیت B می تواند در بیمارانی که ناقل هپاتیت B هستند و با دوزهای سرکوب کننده سیستم ایمنی کورتیکواستروئیدها از جمله متیل پردنیزولون استات درمان می شوند، رخ دهد. فعال سازی مجدد نیز می تواند به ندرت در بیماران تحت درمان با کورتیکواستروئید که به نظر می رسد عفونت هپاتیت B برطرف شده است رخ دهد. غربالگری بیماران از نظر عفونت هپاتیت B قبل از شروع درمان سرکوب کننده سیستم ایمنی (مثلاً طولانی مدت) با متیل پردنیزولون استات. برای بیمارانی که شواهدی از عفونت هپاتیت B نشان می دهند، توصیه می شود با پزشکان متخصص در مدیریت هپاتیت B در مورد نظارت و در نظر گرفتن درمان ضد ویروسی هپاتیت B مشورت کنند. عفونت های قارچی: کورتیکواستروئیدها، از جمله متیل پردنیزولون استات، ممکن است عفونت های قارچی سیستمیک را تشدید کنند. بنابراین، از مصرف متیل پردنیزولون استات در حضور چنین عفونت هایی اجتناب کنید، مگر اینکه متیل پردنیزولون استات برای کنترل واکنش های دارویی مورد نیاز باشد. برای بیمارانی که تحت درمان مزمن متیل پردنیزولون استات هستند که دچار عفونت های قارچی سیستمیک می شوند، قطع مصرف متیل پردنیزولون استات یا کاهش دوز توصیه می شود. آمیبیاز: کورتیکواستروئیدها، از جمله متیل پردنیزولون استات، ممکن است آمیبیازیس نهفته را فعال کنند. بنابراین، توصیه می شود قبل از شروع متیل پردنیزولون استات در بیمارانی که مدتی را در مناطق استوایی گذرانده اند یا بیمارانی که اسهال غیرقابل توضیحی دارند، آمیبیازیس نهفته یا آمیبیاز فعال رد شود. آلودگی به استرانگیلوئیدها: کورتیکواستروئیدها، از جمله متیل پردنیزولون استات، باید با احتیاط زیاد در بیماران مبتلا به آلودگی شناخته شده یا مشکوک به استرونژیلوئید (کرم نخی) استفاده شوند. در چنین بیمارانی، سرکوب سیستم ایمنی ناشی از کورتیکواستروئید ممکن است منجر به افزایش عفونت و انتشار Strongyloides با مهاجرت گسترده لارو شود که اغلب با انتروکولیت شدید و سپتی سمی گرم منفی بالقوه کشنده همراه است. مالاریا مغزی: از مصرف کورتیکواستروئیدها، از جمله متیل پردنیزولون استات، در بیماران مبتلا به مالاریا مغزی خودداری کنید. واکسیناسیون تجویز واکسن های زنده یا زنده ضعیف شده در بیمارانی که دوزهای سرکوب کننده سیستم ایمنی کورتیکواستروئیدها دریافت می کنند منع مصرف دارد. ممکن است واکسن های کشته یا غیرفعال تجویز شوند. با این حال، پاسخ به چنین واکسن هایی را نمی توان پیش بینی کرد. روش های ایمن سازی ممکن است در بیمارانی که کورتیکواستروئیدها را به عنوان درمان جایگزین دریافت می کنند (مثلاً برای بیماری آدیسون) انجام شود. استفاده چشمی از کورتیکواستروئیدها ممکن است باعث ایجاد آب مروارید ساب کپسولی خلفی، گلوکوم با آسیب احتمالی به اعصاب بینایی شود و ممکن است باعث ایجاد عفونت های ثانویه چشمی ناشی از باکتری ها، قارچ ها یا ویروس ها شود. استفاده از کورتیکواستروئیدهای سیستمیک در درمان نوریت بینایی توصیه نمی شود و ممکن است منجر به افزایش خطر حملات جدید شود. در بیماران مبتلا به هرپس سیمپلکس چشمی به دلیل سوراخ شدن قرنیه، کورتیکواستروئیدها باید با احتیاط مصرف شوند. کورتیکواستروئیدها نباید در هرپس سیمپلکس فعال چشمی استفاده شوند. سارکوم کاپوزی گزارش شده است که سارکوم کاپوزی در بیمارانی که درمان با کورتیکواستروئید دریافت می کنند، اغلب برای شرایط مزمن گزارش شده است. قطع کورتیکواستروئیدها ممکن است منجر به بهبود بالینی سارکوم کاپوزی شود.

General When multiple-dose vials are used, special care to prevent contamination of the contents is essential. A povidone-iodine solution or similar product is recommended to cleanse the vial top prior to aspiration of contents (see WARNINGS ). This product, like many other steroid formulations, is sensitive to heat. Therefore, it should not be autoclaved when it is desirable to sterilize the outside of the vial. The lowest possible dose of corticosteroid should be used to control the condition under treatment. When reduction in dosage is possible, the reduction should be gradual. Since complications of treatment with glucocorticoids are dependent on the size of the dose and duration of treatment, a risk/benefit decision must be made in each individual case as to dose and duration of treatment and as to whether daily or intermittent therapy should be used. Cardio-renal Caution is required in patients with systemic sclerosis because an increased incidence of scleroderma renal crisis has been observed with corticosteroids, including methylprednisolone. As sodium retention with resultant edema and potassium loss may occur in patients receiving corticosteroids, these agents should be used with caution in patients with congestive heart failure, hypertension, or renal insufficiency. Endocrine Drug-induced secondary adrenocortical insufficiency may be minimized by gradual reduction of dosage. This type of relative insufficiency may persist for months after discontinuation of therapy; therefore, in any situation of stress occurring during that period, hormone therapy should be reinstituted. Metabolic clearance of corticosteroids is decreased in hypothyroid patients and increased in hyperthyroid patients. Changes in thyroid status of the patient may necessitate adjustment in dosage. Gastrointestinal Steroids should be used with caution in active or latent peptic ulcers, diverticulitis, fresh intestinal anastomoses, and non-specific ulcerative colitis, since they may increase the risk of a perforation. Signs of peritoneal irritation following gastrointestinal perforation in patients receiving corticosteroids may be minimal or absent. There is an enhanced effect due to decreased metabolism of corticosteroids in patients with cirrhosis. Parenteral Administration Intra-articular injected corticosteroids may be systemically absorbed. Appropriate examination of any joint fluid is necessary to exclude a septic process. A marked increase in pain associated by local swelling, further restriction of joint motion, fever, and malaise are suggestive of septic arthritis. If this complication occurs and the diagnosis of sepsis is confirmed, appropriate antimicrobial therapy should be instituted. Injection of a steroid into an infected site is to be avoided. Local injection of a steroid into a previously infected joint is not usually recommended. Musculoskeletal Corticosteroids decrease bone formation and increase bone resorption both through their effect on calcium regulation (e.g., decreasing absorption and increasing excretion) and inhibition of osteoblast function. This, together with a decrease in the protein matrix of the bone secondary to an increase in protein catabolism, and reduced sex hormone production, may lead to inhibition of bone growth in pediatric patients and the development of osteoporosis at any age. Special consideration should be given to patients at increased risk of osteoporosis (i.e. postmenopausal women) before initiating corticosteroid therapy. Neuro-psychiatric An acute myopathy has been observed with the use of high doses of corticosteroids, most often occurring in patients with disorders of neuromuscular transmission (e.g., myasthenia gravis), or in patients receiving concomitant therapy with neuromuscular blocking drugs (e.g., pancuronium). This acute myopathy is generalized, may involve ocular and respiratory muscles, and may result in quadriparesis. Elevation of creatine kinase may occur. Clinical improvement or recovery after stopping corticosteroids may require weeks to years. Psychic derangements may appear when corticosteroids are used, ranging from euphoria, insomnia, mood swings, personality changes, and severe depression to frank psychotic manifestations. Also, existing emotional instability or psychotic tendencies may be aggravated by corticosteroids. Ophthalmic Intraocular pressure may become elevated in some individuals. If steroid therapy is continued for more than 6 weeks, intraocular pressure should be monitored. Corticosteroids should be used cautiously in patients with ocular herpes simplex for fear of corneal perforation. Tumor Lysis Syndrome In post-marketing experience, tumor lysis syndrome (TLS) has been reported in patients with malignancies, including hematological malignancies and solid tumors, following the use of systemic corticosteroids alone or in combination with other chemotherapeutic agents. Patients at high risk of TLS, such as patients with tumors that have a high proliferative rate, high tumor burden and high sensitivity to cytotoxic agents, should be monitored closely and appropriate precautions should be taken. Information for the Patient Patients should be warned not to discontinue the use of corticosteroids abruptly or without medical supervision, to advise any medical attendants that they are taking corticosteroids, and to seek medical advice at once should they develop fever or other signs of infection. Persons who are on corticosteroids should be warned to avoid exposure to chicken pox or measles. Patients should also be advised that if they are exposed, medical advice should be sought without delay. Drug Interactions Aminoglutethimide : Aminoglutethimide may lead to a loss of corticosteroid-induced adrenal suppression. Amphotericin B injection and potassium-depleting agents : When corticosteroids are administered concomitantly with potassium-depleting agents (e.g., amphotericin B, diuretics), patients should be observed closely for development of hypokalemia. There have been cases reported in which concomitant use of amphotericin B and hydrocortisone was followed by cardiac enlargement and congestive heart failure. Antibiotics : Macrolide antibiotics have been reported to cause a significant decrease in corticosteroid clearance (see PRECAUTIONS : Drug Interactions , Hepatic Enzyme Inhibitors ). Anticholinesterases : Concomitant use of anticholinesterase agents and corticosteroids may produce severe weakness in patients with myasthenia gravis. If possible, anticholinesterase agents should be withdrawn at least 24 hours before initiating corticosteroid therapy. Anticoagulants, oral : Co-administration of corticosteroids and warfarin usually results in inhibition of response to warfarin, although there have been some conflicting reports. Therefore, coagulation indices should be monitored frequently to maintain the desired anticoagulant effect. Antidiabetics : Because corticosteroids may increase blood glucose concentrations, dosage adjustments of antidiabetic agents may be required. Antitubercular drugs : Serum concentrations of isoniazid may be decreased. Cholestyramine : Cholestyramine may increase the clearance of oral corticosteroids. Cyclosporine : Increased activity of both cyclosporine and corticosteroids may occur when the two are used concurrently. Convulsions have been reported with concurrent use. Digitalis glycosides : Patients on digitalis glycosides may be at increased risk of arrhythmias due to hypokalemia. Estrogens, including oral contraceptives : Estrogens may decrease the hepatic metabolism of certain corticosteroids, thereby increasing their effect. Hepatic Enzyme Inducers (e.g., barbiturates, phenytoin, carbamazepine, rifampin) : Drugs which induce cytochrome P450 3A4 enzyme activity may enhance the metabolism of corticosteroids and require that the dosage of the corticosteroid be increased. Hepatic Enzyme Inhibitors (e.g., ketoconazole, macrolide antibiotics such as erythromycin and troleandomycin) : Drugs which inhibit cytochrome P450 3A4 have the potential to result in increased plasma concentrations of corticosteroids. Ketoconazole : Ketoconazole has been reported to significantly decrease the metabolism of certain corticosteroids by up to 60%, leading to an increased risk of corticosteroid side effects. Nonsteroidal anti-inflammatory drugs (NSAIDs) : Concomitant use of aspirin (or other nonsteroidal anti-inflammatory agents) and corticosteroids increases the risk of gastrointestinal side effects. Aspirin should be used cautiously in conjunction with concurrent use of corticosteroids in hypoprothrombinemia. The clearance of salicylates may be increased with concurrent use of corticosteroids. Skin Tests : Corticosteroids may suppress reactions to skin tests. Vaccines : Patients on prolonged corticosteroid therapy may exhibit a diminished response to toxoids and live or attenuated vaccines due to inhibition of antibody response. Corticosteroids may also potentiate the replication of some organisms contained in live attenuated vaccines. Routine administration of vaccines or toxoids should be deferred until corticosteroid therapy is discontinued if possible (see WARNINGS: Immunosuppression and Increased Risk of Infection , Vaccinations ). Carcinogenesis, Mutagenesis, Impairment of Fertility No adequate studies have been conducted in animals to determine whether corticosteroids have a potential for carcinogenesis or mutagenesis. Steroids may increase or decrease motility and number of spermatozoa in some patients. Corticosteroids have been shown to impair fertility in male rats. Pregnancy: Teratogenic Effects Corticosteroids have been shown to be teratogenic in many species when given in doses equivalent to the human dose. Animal studies in which corticosteroids have been given to pregnant mice, rats, and rabbits have yielded an increased incidence of cleft palate in the offspring. There are no adequate and well-controlled studies in pregnant women. Corticosteroids should be used during pregnancy only if the potential benefit justifies the potential risk to the fetus. Infants born to mothers who have received corticosteroids during pregnancy should be carefully observed for signs of hypoadrenalism. This product contains benzyl alcohol as a preservative. Benzyl alcohol can cross the placenta (see PRECAUTIONS: Pediatric use ) . Nursing Mothers Systemically administered corticosteroids appear in human milk and could suppress growth, interfere with endogenous corticosteroid production, or cause other untoward effects. Because of the potential for serious adverse reactions in nursing infants from corticosteroids, a decision should be made whether to continue nursing or discontinue the drug, taking into account the importance of the drug to the mother. Pediatric Use This product contains benzyl alcohol as a preservative. Benzyl alcohol, a component of this product, has been associated with serious adverse events and death, particularly in pediatric patients. The “gasping syndrome” (characterized by central nervous system depression, metabolic acidosis, gasping respirations, and high levels of benzyl alcohol and its metabolites found in the blood and urine) has been associated with benzyl alcohol dosages > 99 mg/kg/day in neonates and low-birth-weight neonates. Additional symptoms may include gradual neurological deterioration, seizures, intracranial hemorrhage, hematologic abnormalities, skin breakdown, hepatic and renal failure, hypotension, bradycardia, and cardiovascular collapse. Although normal therapeutic doses of this product ordinarily delivers amounts of benzyl alcohol that are substantially lower than those reported in association with the “gasping syndrome”, the minimum amount of benzyl alcohol at which toxicity may occur is not known. The risk of benzyl alcohol toxicity depends on the quantity administered and the hepatic capacity to detoxify the chemical. Premature and low-birth-weight infants, as well as patients receiving high dosages, may be more likely to develop toxicity. Practitioners administering this and other medications containing benzyl alcohol should consider the combined daily metabolic load of benzyl alcohol from all sources. The efficacy and safety of corticosteroids in the pediatric population are based on the well-established course of effect of corticosteroids, which is similar in pediatric and adult populations. Published studies provide evidence of efficacy and safety in pediatric patients for the treatment of nephritic syndrome (patients > 2 years of age) and aggressive lymphomas and leukemias (patients > 1 month of age). Other indications for pediatric use of corticosteroids (e.g., severe asthma and wheezing) are based on adequate and well-controlled clinical trials conducted in adults, on the premises that the course of the diseases and their pathophysiology are considered to be substantially similar in both populations. The adverse effects of corticosteroids in pediatric patients are similar to those in adults (see ADVERSE REACTIONS ). Like adults, pediatric patients should be carefully observed with frequent measurements of blood pressure, weight, height, intraocular pressure, and clinical evaluation for the presence of infection, psychosocial disturbances, thromboembolism, peptic ulcers, cataracts, and osteoporosis. Pediatric patients who are treated with corticosteroids by any route, including systemically administered corticosteroids, may experience a decrease in their growth velocity. This negative impact of corticosteroids on growth has been observed at low systemic doses and in the absence of laboratory evidence of HPA axis suppression (i.e., cosyntropin stimulation and basal cortisol plasma levels). Growth velocity may therefore be a more sensitive indicator of systemic corticosteroid exposure in pediatric patients than some commonly used tests of HPA axis function. The linear growth of pediatric patients treated with corticosteroids should be monitored, and the potential growth effects of prolonged treatment should be weighed against clinical benefits obtained and the availability of treatment alternatives. In order to minimize the potential growth effects of corticosteroids, pediatric patients should be titrated to the lowest effective dose. Geriatric Use Clinical studies did not include sufficient numbers of subjects aged 65 and over to determine whether they respond differently from younger subjects. Other reported clinical experience has not identified differences in responses between the elderly and younger patients. In general, dose selection for an elderly patient should be cautious, usually starting at the low end of the dosing range, reflecting the greater frequency of decreased hepatic, renal, or cardiac function, and of concomitant disease or other drug therapy.

General When multiple-dose vials are used, special care to prevent contamination of the contents is essential. A povidone-iodine solution or similar product is recommended to cleanse the vial top prior to aspiration of contents (see WARNINGS ). This product, like many other steroid formulations, is sensitive to heat. Therefore, it should not be autoclaved when it is desirable to sterilize the outside of the vial. The lowest possible dose of corticosteroid should be used to control the condition under treatment. When reduction in dosage is possible, the reduction should be gradual. Since complications of treatment with glucocorticoids are dependent on the size of the dose and duration of treatment, a risk/benefit decision must be made in each individual case as to dose and duration of treatment and as to whether daily or intermittent therapy should be used. Cardio-renal Caution is required in patients with systemic sclerosis because an increased incidence of scleroderma renal crisis has been observed with corticosteroids, including methylprednisolone. As sodium retention with resultant edema and potassium loss may occur in patients receiving corticosteroids, these agents should be used with caution in patients with congestive heart failure, hypertension, or renal insufficiency. Endocrine Drug-induced secondary adrenocortical insufficiency may be minimized by gradual reduction of dosage. This type of relative insufficiency may persist for months after discontinuation of therapy; therefore, in any situation of stress occurring during that period, hormone therapy should be reinstituted. Metabolic clearance of corticosteroids is decreased in hypothyroid patients and increased in hyperthyroid patients. Changes in thyroid status of the patient may necessitate adjustment in dosage. Gastrointestinal Steroids should be used with caution in active or latent peptic ulcers, diverticulitis, fresh intestinal anastomoses, and non-specific ulcerative colitis, since they may increase the risk of a perforation. Signs of peritoneal irritation following gastrointestinal perforation in patients receiving corticosteroids may be minimal or absent. There is an enhanced effect due to decreased metabolism of corticosteroids in patients with cirrhosis. Parenteral Administration Intra-articular injected corticosteroids may be systemically absorbed. Appropriate examination of any joint fluid is necessary to exclude a septic process. A marked increase in pain associated by local swelling, further restriction of joint motion, fever, and malaise are suggestive of septic arthritis. If this complication occurs and the diagnosis of sepsis is confirmed, appropriate antimicrobial therapy should be instituted. Injection of a steroid into an infected site is to be avoided. Local injection of a steroid into a previously infected joint is not usually recommended. Musculoskeletal Corticosteroids decrease bone formation and increase bone resorption both through their effect on calcium regulation (e.g., decreasing absorption and increasing excretion) and inhibition of osteoblast function. This, together with a decrease in the protein matrix of the bone secondary to an increase in protein catabolism, and reduced sex hormone production, may lead to inhibition of bone growth in pediatric patients and the development of osteoporosis at any age. Special consideration should be given to patients at increased risk of osteoporosis (i.e. postmenopausal women) before initiating corticosteroid therapy. Neuro-psychiatric An acute myopathy has been observed with the use of high doses of corticosteroids, most often occurring in patients with disorders of neuromuscular transmission (e.g., myasthenia gravis), or in patients receiving concomitant therapy with neuromuscular blocking drugs (e.g., pancuronium). This acute myopathy is generalized, may involve ocular and respiratory muscles, and may result in quadriparesis. Elevation of creatine kinase may occur. Clinical improvement or recovery after stopping corticosteroids may require weeks to years. Psychic derangements may appear when corticosteroids are used, ranging from euphoria, insomnia, mood swings, personality changes, and severe depression to frank psychotic manifestations. Also, existing emotional instability or psychotic tendencies may be aggravated by corticosteroids. Ophthalmic Intraocular pressure may become elevated in some individuals. If steroid therapy is continued for more than 6 weeks, intraocular pressure should be monitored. Corticosteroids should be used cautiously in patients with ocular herpes simplex for fear of corneal perforation. Tumor Lysis Syndrome In post-marketing experience, tumor lysis syndrome (TLS) has been reported in patients with malignancies, including hematological malignancies and solid tumors, following the use of systemic corticosteroids alone or in combination with other chemotherapeutic agents. Patients at high risk of TLS, such as patients with tumors that have a high proliferative rate, high tumor burden and high sensitivity to cytotoxic agents, should be monitored closely and appropriate precautions should be taken. Information for the Patient Patients should be warned not to discontinue the use of corticosteroids abruptly or without medical supervision, to advise any medical attendants that they are taking corticosteroids, and to seek medical advice at once should they develop fever or other signs of infection. Persons who are on corticosteroids should be warned to avoid exposure to chicken pox or measles. Patients should also be advised that if they are exposed, medical advice should be sought without delay.