اکسکاربازپین

بزرگسالان: شروع با دوز 600 میلی گرم در روز، دو بار در روز درمان کمکی: حداکثر افزایش 600 میلی گرم در روز در فواصل تقریباً هفتگی. دوز توصیه شده روزانه 1200 میلی گرم در روز است (2.1). رسیدن به حداکثر دوز قرص اکسکاربازپین در 2 تا 4 هفته با افزایش 600 میلی گرم در روز در فواصل هفتگی تا دوز توصیه شده روزانه 2400 میلی گرم در روز (2.2). در بیماران با کلیرانس کراتینین کمتر از 30 میلی لیتر در دقیقه افزایش می یابد، (2.7) کودکان: شروع با mg/kg/day 8 تا 10، دو بار در روز تجویز می شود. برای بیماران 2 تا کمتر از 4 سال و وزن کمتر از 20 کیلوگرم، ممکن است دوز اولیه 16 تا 20 میلی گرم بر کیلوگرم در روز در نظر گرفته شود. دوز توصیه شده روزانه بستگی به وزن بیمار دارد. بیماران کمکی (سنین 2 تا 16 سال): برای بیماران 4 تا 16 ساله، دوز نگهدارنده هدف باید طی 2 هفته به دست آید (2.4). برای بیماران 2 تا کمتر از 4 سال، حداکثر دوز نگهدارنده باید طی 2 تا 4 هفته به دست آید و نباید از 60 میلی گرم بر کیلوگرم در روز تجاوز کند (2.4). حداکثر افزایش mg/kg/day 10 در فواصل هفتگی، داروهای ضد صرع همزمان (AEDs) را می توان به طور کامل طی 3 تا 6 هفته قطع کرد (2.5) شروع تک درمانی برای بیماران (سنین 4-16 سال) افزایش mg/kg/day 5.6 هر روز سوم.

2.1 درمان کمکی برای بزرگسالان قرص Oxcarbazepine USP را با دوز 600 میلی گرم در روز، دو بار در روز شروع کنید. در صورت اندیکاسیون بالینی، دوز ممکن است حداکثر تا 600 میلی گرم در روز در فواصل تقریباً هفتگی افزایش یابد. حداکثر دوز توصیه شده روزانه 1200 میلی گرم در روز است. دوزهای روزانه بالای 1200 میلی‌گرم در روز تا حدودی اثربخشی بیشتری را در کارآزمایی‌های کنترل‌شده نشان می‌دهند، اما اکثر بیماران قادر به تحمل دوز 2400 میلی‌گرم در روز نبودند، عمدتاً به دلیل اثرات عصبی مرکزی (CNS). تنظیم دوز با استفاده همزمان از القاء کننده های قوی آنزیم CYP3A4 یا القا کننده های UDP-glucouronosyltransferase (UGT) توصیه می شود که شامل داروهای ضد صرع خاص (AEDs) می شود [به تداخلات دارویی (7.1، 7.2) مراجعه کنید].

2.2 تبدیل به مونوتراپی برای بزرگسالان بیمارانی که AED همزمان دریافت می‌کنند، می‌توانند با شروع درمان با قرص oxcarbazepine با دوز 600 میلی‌گرم در روز (در یک رژیم دو بار در روز) و همزمان با شروع کاهش دوز AEDهای همزمان، به تک‌تراپی تبدیل شوند. AEDهای همزمان باید طی 3 تا 6 هفته به طور کامل قطع شوند، در حالی که حداکثر دوز قرص اکسکاربازپین باید در حدود 2 تا 4 هفته به دست آید. قرص اکسکاربازپین ممکن است همانطور که از نظر بالینی نشان داده شده است با افزایش حداکثر 600 میلی گرم در روز در فواصل تقریباً هفتگی افزایش یابد تا به حداکثر دوز توصیه شده روزانه 2400 میلی گرم در روز برسد. در یک مطالعه نشان داده شده است که دوز روزانه 1200 میلی گرم در روز در بیمارانی که تک درمانی با قرص اکسکاربازپین شروع شده است مؤثر است. در طول این مرحله انتقال، بیماران باید از نزدیک تحت نظر باشند.

2.3 شروع تک درمانی برای بزرگسالان بیمارانی که در حال حاضر تحت درمان با AED نیستند، ممکن است تک درمانی با قرص اکسکاربازپین شروع شود. در این بیماران، قرص اکسکاربازپین را با دوز 600 میلی گرم در روز (دو بار در روز) شروع کنید. دوز باید 300 میلی گرم در روز هر سومین روز به دوز 1200 میلی گرم در روز افزایش یابد. کارآزمایی‌های کنترل‌شده در این بیماران اثربخشی دوز 1200 میلی‌گرم در روز را بررسی کردند. نشان داده شده است که دوز 2400 میلی گرم در روز در بیمارانی که از سایر AED ها به تک درمانی قرص اکسکاربازپین تبدیل شده اند مؤثر است (به بالا مراجعه کنید).

2.4 درمان کمکی برای بیماران اطفال (سنین 2 تا 16 سال) در بیماران کودکان 4 تا 16 ساله، قرص اکسکاربازپین را با دوز روزانه 8 تا 10 میلی گرم بر کیلوگرم شروع کنید که معمولاً از 600 میلی گرم در روز تجاوز نمی کند و دو بار در روز تجویز می شود. دوز نگهدارنده هدف قرص اکسکاربازپین باید در طی 2 هفته به دست آید و بر اساس نمودار زیر به وزن بیمار بستگی دارد: 20 تا 29 کیلوگرم - 900 میلی گرم در روز 29.1 تا 39 کیلوگرم - 1200 میلی گرم در روز 39 کیلوگرم - 1800 میلی گرم در روز در کارآزمایی بالینی که در آن هدف دستیابی به این دوزهای هدف بود، میانگین دوز روزانه 31 میلی گرم بر کیلوگرم با دامنه 6 تا 51 میلی گرم بر کیلوگرم بود. در بیماران اطفال 2 تا 4 سال کمتر، قرص اکسکاربازپین را با دوز روزانه 8 تا 10 میلی گرم بر کیلوگرم شروع کنید که معمولاً دو بار در روز از 600 میلی گرم در روز تجاوز نمی کند. برای بیماران کمتر از 20 کیلوگرم، دوز اولیه 16 تا 20 میلی گرم بر کیلوگرم ممکن است در نظر گرفته شود [به فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]. حداکثر دوز نگهدارنده قرص اکسکاربازپین باید طی 2 تا 4 هفته به دست آید و نباید بیش از 60 میلی گرم بر کیلوگرم در روز در یک رژیم دو بار در روز باشد. در کارآزمایی بالینی در بیماران اطفال (2 تا 4 سال) که هدف آن رسیدن به دوز هدف 60 mg/kg/day بود، 50 درصد بیماران به دوز نهایی حداقل mg/kg/day 55 رسیدند. تحت درمان کمکی (با و بدون AEDهای القاء کننده آنزیم)، وقتی با وزن بدن نرمال شد، کلیرانس ظاهری (L/hr/kg) با افزایش سن کاهش می‌یابد به طوری که کودکان 2 تا 4 سال کمتر ممکن است تا دو برابر دوز اکسکاربازپین در هر وزن بدن در مقایسه با بزرگسالان نیاز داشته باشند. و کودکان 4 تا 12 سال ≤ ممکن است به دوز اکسکاربازپین 50 درصد بالاتر به ازای وزن بدن در مقایسه با بزرگسالان نیاز داشته باشند. تنظیم دوز با استفاده همزمان از القاء کننده های قوی آنزیم CYP3A4 یا القاء کننده های UGT، که شامل AED های خاصی هستند توصیه می شود [به تداخلات دارویی (7.1، 7.2) مراجعه کنید].

2.5 تبدیل به مونوتراپی برای بیماران اطفال (سنین 4 تا 16 سال) بیمارانی که AED همزمان دریافت می کنند، ممکن است با شروع درمان با قرص اکسکاربازپین با دوز 8 تا 10 میلی گرم بر کیلوگرم در روز دو بار در روز به مونوتراپی تبدیل شوند، در حالی که به طور همزمان کاهش دوز ED را آغاز می کنند. AEDهای همزمان را می توان به طور کامل طی 3 تا 6 هفته قطع کرد، در حالی که قرص اکسکاربازپین را می توان همانطور که از نظر بالینی نشان می دهد با افزایش حداکثر mg/kg/day 10 در فواصل تقریباً هفتگی افزایش داد تا به دوز توصیه شده روزانه دست یافت. در طول این مرحله انتقال، بیماران باید از نزدیک تحت نظر باشند. دوز کلی توصیه شده روزانه قرص اکسکاربازپین در جدول 1 نشان داده شده است.

2.6 شروع تک درمانی برای بیماران اطفال (سنین 4 تا 16 سال) بیمارانی که در حال حاضر تحت درمان با AED نیستند، ممکن است مونوتراپی را با قرص اکسکاربازپین شروع کنند. در این بیماران، قرص اکسکاربازپین را با دوز 8 تا 10 میلی گرم بر کیلوگرم در روز دو بار در روز شروع کنید. دوز باید به میزان mg/kg/day 5 هر سومین روز به مقدار توصیه شده روزانه که در جدول زیر نشان داده شده است افزایش یابد. جدول 1 محدوده دوزهای نگهدارنده قرص اکسکاربازپین برای اطفال بر حسب وزن در طول مونوتراپی از تا وزن بر حسب کیلوگرم دوز (میلی گرم در روز) دوز (میلی گرم در روز) 20 600 900 25 900 1,200 30 900 1,2009 1,200 35 1,500 45 1,200 1,500 50 1,200 1,800 55 1,200 1,800 60 1,200 2,100 65 1,200 2,100 70 1,500 2,500 2,100 Repamental Patients. بیماران مبتلا به نارسایی کلیه عملکرد (کلیرانس کراتینین <30 میلی لیتر در دقیقه) قرص اکسکاربازپین را با نصف دوز شروع معمول (300 میلی گرم در روز، دو بار در روز) شروع کنید و به آرامی افزایش دهید تا به پاسخ بالینی مورد نظر دست یابید [به فارماکولوژی بالینی (12.3 مراجعه کنید)] 2.8 اطلاعات تجویزی اکسکاربازپین با مصرف داروی داروی بدون قرص غذایی می توانید مراجعه کنید. (12.3) ]. سوسپانسیون خوراکی اکسکاربازپین و قرص های روکش شده با فیلم اکسکاربازپین ممکن است در دوزهای مساوی تعویض شوند.

2.1 درمان کمکی برای بزرگسالان قرص Oxcarbazepine USP را با دوز 600 میلی گرم در روز، دو بار در روز شروع کنید. در صورت اندیکاسیون بالینی، دوز ممکن است حداکثر تا 600 میلی گرم در روز در فواصل تقریباً هفتگی افزایش یابد. حداکثر دوز توصیه شده روزانه 1200 میلی گرم در روز است. دوزهای روزانه بالای 1200 میلی‌گرم در روز تا حدودی اثربخشی بیشتری را در کارآزمایی‌های کنترل‌شده نشان می‌دهند، اما اکثر بیماران قادر به تحمل دوز 2400 میلی‌گرم در روز نبودند، عمدتاً به دلیل اثرات عصبی مرکزی (CNS). تنظیم دوز با استفاده همزمان از القاء کننده های قوی آنزیم CYP3A4 یا القا کننده های UDP-glucouronosyltransferase (UGT) توصیه می شود که شامل داروهای ضد صرع خاص (AEDs) می شود [به تداخلات دارویی (7.1، 7.2) مراجعه کنید].

2.2 تبدیل به مونوتراپی برای بزرگسالان بیمارانی که AED همزمان دریافت می‌کنند، می‌توانند با شروع درمان با قرص oxcarbazepine با دوز 600 میلی‌گرم در روز (در یک رژیم دو بار در روز) و همزمان با شروع کاهش دوز AEDهای همزمان، به تک‌تراپی تبدیل شوند. AEDهای همزمان باید طی 3 تا 6 هفته به طور کامل قطع شوند، در حالی که حداکثر دوز قرص اکسکاربازپین باید در حدود 2 تا 4 هفته به دست آید. قرص اکسکاربازپین ممکن است همانطور که از نظر بالینی نشان داده شده است با افزایش حداکثر 600 میلی گرم در روز در فواصل تقریباً هفتگی افزایش یابد تا به حداکثر دوز توصیه شده روزانه 2400 میلی گرم در روز برسد. در یک مطالعه نشان داده شده است که دوز روزانه 1200 میلی گرم در روز در بیمارانی که تک درمانی با قرص اکسکاربازپین شروع شده است مؤثر است. در طول این مرحله انتقال، بیماران باید از نزدیک تحت نظر باشند.

2.3 شروع تک درمانی برای بزرگسالان بیمارانی که در حال حاضر تحت درمان با AED نیستند، ممکن است تک درمانی با قرص اکسکاربازپین شروع شود. در این بیماران، قرص اکسکاربازپین را با دوز 600 میلی گرم در روز (دو بار در روز) شروع کنید. دوز باید 300 میلی گرم در روز هر سومین روز به دوز 1200 میلی گرم در روز افزایش یابد. کارآزمایی‌های کنترل‌شده در این بیماران اثربخشی دوز 1200 میلی‌گرم در روز را بررسی کردند. نشان داده شده است که دوز 2400 میلی گرم در روز در بیمارانی که از سایر AED ها به تک درمانی قرص اکسکاربازپین تبدیل شده اند مؤثر است (به بالا مراجعه کنید).

2.4 درمان کمکی برای بیماران اطفال (سنین 2 تا 16 سال) در بیماران کودکان 4 تا 16 ساله، قرص اکسکاربازپین را با دوز روزانه 8 تا 10 میلی گرم بر کیلوگرم شروع کنید که معمولاً از 600 میلی گرم در روز تجاوز نمی کند و دو بار در روز تجویز می شود. دوز نگهدارنده هدف قرص اکسکاربازپین باید در طی 2 هفته به دست آید و بر اساس نمودار زیر به وزن بیمار بستگی دارد: 20 تا 29 کیلوگرم - 900 میلی گرم در روز 29.1 تا 39 کیلوگرم - 1200 میلی گرم در روز 39 کیلوگرم - 1800 میلی گرم در روز در کارآزمایی بالینی که در آن هدف دستیابی به این دوزهای هدف بود، میانگین دوز روزانه 31 میلی گرم بر کیلوگرم با دامنه 6 تا 51 میلی گرم بر کیلوگرم بود. در بیماران اطفال 2 تا 4 سال کمتر، قرص اکسکاربازپین را با دوز روزانه 8 تا 10 میلی گرم بر کیلوگرم شروع کنید که معمولاً دو بار در روز از 600 میلی گرم در روز تجاوز نمی کند. برای بیماران کمتر از 20 کیلوگرم، دوز اولیه 16 تا 20 میلی گرم بر کیلوگرم ممکن است در نظر گرفته شود [به فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]. حداکثر دوز نگهدارنده قرص اکسکاربازپین باید طی 2 تا 4 هفته به دست آید و نباید بیش از 60 میلی گرم بر کیلوگرم در روز در یک رژیم دو بار در روز باشد. در کارآزمایی بالینی در بیماران اطفال (2 تا 4 سال) که هدف آن رسیدن به دوز هدف 60 mg/kg/day بود، 50 درصد بیماران به دوز نهایی حداقل mg/kg/day 55 رسیدند. تحت درمان کمکی (با و بدون AEDهای القاء کننده آنزیم)، وقتی با وزن بدن نرمال شد، کلیرانس ظاهری (L/hr/kg) با افزایش سن کاهش می‌یابد به طوری که کودکان 2 تا 4 سال کمتر ممکن است تا دو برابر دوز اکسکاربازپین در هر وزن بدن در مقایسه با بزرگسالان نیاز داشته باشند. و کودکان 4 تا 12 سال ≤ ممکن است به دوز اکسکاربازپین 50 درصد بالاتر به ازای وزن بدن در مقایسه با بزرگسالان نیاز داشته باشند. تنظیم دوز با استفاده همزمان از القاء کننده های قوی آنزیم CYP3A4 یا القاء کننده های UGT، که شامل AED های خاصی هستند توصیه می شود [به تداخلات دارویی (7.1، 7.2) مراجعه کنید].

2.5 تبدیل به مونوتراپی برای بیماران اطفال (سنین 4 تا 16 سال) بیمارانی که AED همزمان دریافت می کنند، ممکن است با شروع درمان با قرص اکسکاربازپین با دوز 8 تا 10 میلی گرم بر کیلوگرم در روز دو بار در روز به مونوتراپی تبدیل شوند، در حالی که به طور همزمان کاهش دوز ED را آغاز می کنند. AEDهای همزمان را می توان به طور کامل طی 3 تا 6 هفته قطع کرد، در حالی که قرص اکسکاربازپین را می توان همانطور که از نظر بالینی نشان می دهد با افزایش حداکثر mg/kg/day 10 در فواصل تقریباً هفتگی افزایش داد تا به دوز توصیه شده روزانه دست یافت. در طول این مرحله انتقال، بیماران باید از نزدیک تحت نظر باشند. دوز کلی توصیه شده روزانه قرص اکسکاربازپین در جدول 1 نشان داده شده است.

2.6 شروع تک درمانی برای بیماران اطفال (سنین 4 تا 16 سال) بیمارانی که در حال حاضر تحت درمان با AED نیستند، ممکن است مونوتراپی را با قرص اکسکاربازپین شروع کنند. در این بیماران، قرص اکسکاربازپین را با دوز 8 تا 10 میلی گرم بر کیلوگرم در روز دو بار در روز شروع کنید. دوز باید به میزان mg/kg/day 5 هر سومین روز به مقدار توصیه شده روزانه که در جدول زیر نشان داده شده است افزایش یابد. جدول 1 محدوده دوزهای نگهدارنده قرص اکسکاربازپین برای اطفال بر حسب وزن در طول مونوتراپی از تا وزن بر حسب کیلوگرم دوز (میلی گرم در روز) دوز (میلی گرم در روز) 20 600 900 25 900 1,200 30 900 1,2009 1,200 35 1,500 45 1,200 1,500 50 1,200 1,800 55 1,200 1,800 60 1,200 2,100 65 1,200 2,100 70 1,500 2,100

2.7 تغییر دوز برای بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی در بیماران با اختلال عملکرد کلیوی (کلیرانس کراتینین <30 میلی لیتر در دقیقه) قرص اکسکاربازپین را با نصف دوز اولیه معمول (300 میلی گرم در روز، دو بار در روز) شروع کنید و به آرامی افزایش دهید تا به پاسخ بالینی مورد نظر دست یابید.

2.8 اطلاعات تجویز قرص اکسکاربازپین را می توان با یا بدون غذا مصرف کرد [به فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]. سوسپانسیون خوراکی اکسکاربازپین و قرص های روکش شده با فیلم اکسکاربازپین ممکن است در دوزهای مساوی تعویض شوند.

5 هشدارها و اقدامات احتیاطی هیپوناترمی: سطح سدیم سرم را کنترل کنید (5.1) واکنش حساسیت متقابل به کاربامازپین: در صورت بروز حساسیت فوراً قطع کنید (5.3) واکنش‌های جدی پوستی: در صورت وقوع، قطع مصرف را در نظر بگیرید (5.4) (5.5) برداشت AED: قرص اکسکاربازپین را به تدریج قطع کنید (5.6) عوارض جانبی شناختی/عصبی: ممکن است باعث اختلال عملکرد شناختی، خواب آلودگی و اختلالات هماهنگی شود. هنگام کار با ماشین آلات احتیاط کنید (5.7) واکنش دارویی با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک (DRESS)/حساسیت چند عضوی: نظارت داشته باشید و اگر علت دیگری مشخص نشد (5.8) رویدادهای خونی: توقف را در نظر بگیرید (5.9) کنترل تشنج در دوران بارداری: متابولیت فعال ممکن است کاهش یابد (5.10) خطر تشدید تشنج: در صورت وقوع قطع شود (5.11)

5.1 هیپوناترمی هیپوناترمی بالینی قابل توجه (سدیم <125 میلی مول در لیتر) می تواند در طول مصرف قرص اکسکاربازپین ایجاد شود. در 14 مطالعه صرع کنترل شده، 2.5٪ از بیماران تحت درمان با قرص اکسکاربازپین (38/1524) سدیم کمتر از 125 میلی مول در لیتر در طول درمان داشتند، در مقایسه با هیچ یک از بیمارانی که دارونما یا گروه کنترل فعال (کاربامازپین و فنوباربیتال برای مطالعات کمکی و مونودرمانی، مونودرمانی و مونودرمانی) اختصاص داده نشدند. مطالعات آغازین). هیپوناترمی قابل توجه بالینی به طور کلی در طول 3 ماه اول درمان با قرص اکسکاربازپین رخ داد، اگرچه بیمارانی بودند که برای اولین بار بیش از 1 سال پس از شروع درمان، سدیم سرم کمتر از 125 میلی مول در لیتر داشتند. اکثر بیماران مبتلا به هیپوناترمی بدون علامت بودند، اما بیماران در کارآزمایی های بالینی به طور مکرر تحت نظر قرار گرفتند و برخی از آنها دوز قرص اکسکاربازپین را کاهش دادند، قطع کردند، یا مصرف مایعات را برای هیپوناترمی محدود کردند. اینکه آیا این مانورها از وقوع حوادث شدیدتر جلوگیری کرد یا خیر، ناشناخته است. مواردی از هیپوناترمی علامت دار و سندرم ترشح نامناسب هورمون آنتی دیورتیک (SIADH) در طول مصرف پس از فروش گزارش شده است. در کارآزمایی‌های بالینی، بیمارانی که درمان با قرص‌های اکسکاربازپین به دلیل هیپوناترمی متوقف شد، معمولاً طی چند روز بدون درمان اضافی، عادی شدن سدیم سرم را تجربه کردند. اندازه گیری سطح سدیم سرم باید برای بیماران در طول درمان نگهدارنده با قرص اکسکاربازپین در نظر گرفته شود، به ویژه اگر بیمار داروهای دیگری را دریافت می کند که سطح سدیم سرم را کاهش می دهند (مانند داروهای مرتبط با ترشح نامناسب ADH)، یا اگر علائمی که احتمالاً نشان دهنده هیپوناترمی هستند (مانند حالت تهوع، تهوع، بی حالی، بی حالی، کسالت، سرگیجه، کسالت، بی حالی، سرگیجه، بی حالی، کسالت) اندازه گیری سطح سدیم سرم را باید در نظر گرفت. انسداد یا افزایش دفعات یا شدت تشنج).

5.2 واکنش های آنافیلاکسی و آنژیوادم موارد نادری از آنافیلاکسی و آنژیوادم شامل حنجره، گلوت، لب ها و پلک ها در بیماران پس از مصرف اولین یا دوز بعدی قرص اکسکاربازپین گزارش شده است. آنژیوادم همراه با ادم حنجره می تواند کشنده باشد. اگر بیمار پس از درمان با قرص اکسکاربازپین دچار هر یک از این واکنش ها شد، دارو باید قطع شود و درمان جایگزین شروع شود. این بیماران نباید دوباره با دارو به چالش کشیده شوند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3) مراجعه کنید].

5.3 واکنش حساسیت متقابل به کاربامازپین تقریباً 25 تا 30 درصد از بیمارانی که واکنش های حساسیت به کاربامازپین داشته اند، با قرص اکسکاربازپین واکنش های حساسیت مفرط را تجربه خواهند کرد. به همین دلیل، بیماران باید به طور خاص در مورد هرگونه تجربه قبلی با کاربامازپین مورد سوال قرار گیرند و بیماران با سابقه واکنش های حساسیت به کاربامازپین معمولاً فقط در صورتی باید با قرص های اکسکاربازپین درمان شوند که منافع بالقوه خطر بالقوه را توجیه کند. در صورت بروز علائم یا علائم حساسیت مفرط، قرص اکسکاربازپین باید فوراً قطع شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2، 5.8) مراجعه کنید.

5.4 واکنش های جدی پوستی واکنش های جدی پوستی، از جمله سندرم استیونز-جانسون (SJS) و نکرولیز سمی اپیدرمی (TEN)، در ارتباط با مصرف قرص اکسکاربازپین در کودکان و بزرگسالان گزارش شده است. چنین واکنش‌های جدی پوستی ممکن است تهدیدکننده زندگی باشد و برخی از بیماران با گزارش‌های بسیار نادری از پیامد کشنده نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند. میانگین زمان شروع برای موارد گزارش شده 19 روز پس از شروع درمان بود. عود واکنش های جدی پوستی به دنبال مصرف مجدد قرص اکسکاربازپین نیز گزارش شده است. نرخ گزارش TEN و SJS مرتبط با استفاده از قرص‌های اکسکاربازپین، که عموماً به دلیل گزارش‌دهی ناکافی به‌عنوان دست‌کم‌گرفته پذیرفته شده است، 3 تا 10 برابر از تخمین‌های نرخ بروز پس‌زمینه فراتر می‌رود. تخمین میزان بروز پس زمینه برای این واکنش های جدی پوستی در جمعیت عمومی بین 0.5 تا 6 مورد در هر میلیون نفر سال است. بنابراین، اگر بیمار در حین مصرف قرص اکسکاربازپین دچار واکنش پوستی شود، باید به قطع مصرف قرص اکسکاربازپین و تجویز داروی ضد صرع دیگری توجه شود. ارتباط با HLA-B*1502 بیماران حامل آلل HLA-B*1502 ممکن است با درمان قرص اکسکاربازپین در معرض خطر ابتلا به SJS/TEN باشند. آلل B*1502 آنتی ژن لکوسیت انسانی (HLA) خطر ابتلا به SJS/TEN را در بیماران تحت درمان با کاربامازپین افزایش می دهد. ساختار شیمیایی اکسکاربازپین شبیه کاربامازپین است. شواهد بالینی موجود و داده‌های حاصل از مطالعات غیر بالینی که برهمکنش مستقیم بین قرص‌های اکسکاربازپین و پروتئین HLA-B*1502 را نشان می‌دهد، نشان می‌دهد که آلل HLA-B*1502 ممکن است خطر ابتلا به SJS/TEN را با قرص‌های اکسکاربازپین افزایش دهد. فراوانی آلل HLA-B*1502 از 2 تا 12 درصد در جمعیت چینی هان، حدود 8 درصد در جمعیت تایلندی و بالای 15 درصد در فیلیپین و در برخی از جمعیت های مالزی است. فراوانی آللی تا حدود 2% و 6% به ترتیب در کره و هند گزارش شده است. فراوانی آلل HLA-B*1502 در افراد اروپایی تبار، چندین جمعیت آفریقایی، مردم بومی قاره آمریکا، جمعیت اسپانیایی تبار و در ژاپنی ناچیز است (<1%). قبل از شروع درمان با قرص اکسکاربازپین، آزمایش وجود آلل HLA-B*1502 باید در بیماران با اصل و نسب در جمعیت های در معرض خطر ژنتیکی در نظر گرفته شود. از مصرف قرص اکسکاربازپین در بیماران مثبت HLA-B*1502 باید اجتناب شود مگر اینکه فواید آن به وضوح بیشتر از خطرات آن باشد. همچنین باید در نظر گرفت که از استفاده از سایر داروهای مرتبط با SJS/TEN در بیماران HLA-B*1502 مثبت، زمانی که درمان‌های جایگزین به همان اندازه قابل قبول هستند، اجتناب شود. غربالگری به طور کلی در بیمارانی از جمعیت هایی که شیوع HLA-B*1502 در آنها کم است یا در مصرف کنندگان فعلی قرص oxcarbazepine توصیه نمی شود، زیرا خطر SJS/TEN صرف نظر از وضعیت HLA B*1502 عمدتاً به چند ماه اول درمان محدود می شود. استفاده از ژنوتیپ HLA-B*1502 دارای محدودیت های مهمی است و هرگز نباید جایگزین هوشیاری بالینی مناسب و مدیریت بیمار شود. نقش سایر عوامل احتمالی در ایجاد و عوارض ناشی از SJS/TEN، مانند دوز AED، انطباق، داروهای همزمان، بیماری‌های همراه، و سطح نظارت پوستی به خوبی مشخص نشده است.

5.5 رفتار و افکار خودکشی داروهای ضد صرع، از جمله قرص اکسکاربازپین، خطر افکار یا رفتار خودکشی را در بیمارانی که این داروها را برای هر نشانه ای مصرف می کنند، افزایش می دهد. بیمارانی که برای هر نشانه ای با هر نوع AED درمان می شوند باید از نظر ظهور یا بدتر شدن افسردگی، افکار یا رفتار خودکشی و/یا هرگونه تغییر غیرعادی در خلق و خو یا رفتار تحت نظر باشند. تجزیه و تحلیل تلفیقی از 199 کارآزمایی بالینی کنترل شده با پلاسبو (درمان تک و کمکی) روی 11 AED مختلف نشان داد که بیماران تصادفی شده با یکی از AEDها تقریباً دو برابر خطر (خطر نسبی تعدیل شده 1.8، 95٪ فاصله اطمینان: 1.2، 2.7) از رفتارهای خودکشی در مقایسه با بیمارانی که به طور تصادفی فکر می کنند یا به خودکشی می دهند، دارند. در این کارآزمایی‌ها، که میانگین طول درمان 12 هفته بود، میزان بروز رفتار یا افکار خودکشی در بین 27863 بیمار تحت درمان با AED 0.43 درصد بود، در مقایسه با 0.24 درصد در بین 16029 بیمار تحت درمان با دارونما، که نشان دهنده افزایش تقریباً یک مورد تفکر یا رفتار خودکشی برای هر 53 بیمار است. 4 مورد خودکشی در بیماران تحت درمان با دارو در کارآزمایی‌ها وجود داشت و هیچ موردی در بیمارانی که تحت درمان با دارونما قرار گرفتند، وجود نداشت، اما این تعداد بسیار کم است که نمی‌توان نتیجه‌گیری در مورد تأثیر دارو بر خودکشی ارائه داد. خطر افزایش افکار یا رفتار خودکشی با AEDها در اوایل یک هفته پس از شروع درمان دارویی با AEDها مشاهده شد و در طول مدت درمان ارزیابی شده ادامه داشت. از آنجایی که بیشتر کارآزمایی‌های وارد شده در آنالیز بیش از 24 هفته طول نکشیدند، خطر افکار یا رفتار خودکشی بیش از 24 هفته قابل ارزیابی نبود. خطر افکار یا رفتار خودکشی به طور کلی در میان داروها در داده های تجزیه و تحلیل شده ثابت بود. یافته‌های افزایش خطر با AED با مکانیسم‌های اثر متفاوت و در طیف وسیعی از نشانه‌ها نشان می‌دهد که این خطر برای همه AEDهایی که برای هر نشانه‌ای استفاده می‌شوند صدق می‌کند. در کارآزمایی‌های بالینی مورد تجزیه و تحلیل، خطر به طور قابل‌توجهی بر اساس سن (5 تا 100 سال) متفاوت نبود. جدول 2 خطر مطلق و نسبی را برای همه AED های ارزیابی شده نشان می دهد. جدول 2 خطر بر اساس اندیکاسیون داروهای ضد صرع در آنالیز تلفیقی نشانگر بیماران دارونما با حوادث به ازای هر 1000 بیمار بیماران دارویی با حوادث در هر 1000 بیمار خطر نسبی: بروز حوادث در بیماران دارویی/ بروز در بیماران دارونما تفاوت خطر: بیماران دارویی اضافی با حوادث به ازای هر 1000 بیمار صرع 1.0 3.4 3.5 2.4 روانپزشکی 5.7 8.5 1.5 2.9 سایر 1.0 1.8 1.9 0.9 مجموع 2.4 4.3 1.8 1.9 خطر نسبی برای سه گانه های بالینی یا رفتارهای بالینی برای خودکشی بیشتر از افکار بالینی بود. روانپزشکی یا شرایط دیگر، اما تفاوت خطر مطلق برای صرع و روانپزشکی مشابه بود نشانه ها هر کسی که قصد تجویز قرص اکسکاربازپین یا هر AED دیگری را دارد باید خطر افکار یا رفتار خودکشی را با خطر بیماری درمان نشده متعادل کند. صرع و بسیاری از بیماری های دیگر که برای آنها AED تجویز می شود، خود با عوارض و مرگ و میر و افزایش خطر افکار و رفتار خودکشی مرتبط هستند. در صورت بروز افکار و رفتار خودکشی در طول درمان، تجویز کننده باید بررسی کند که آیا ظهور این علائم در هر بیمار خاص ممکن است با بیماری تحت درمان مرتبط باشد یا خیر. به بیماران، مراقبان آنها و خانواده‌ها باید اطلاع داده شود که AEDها خطر افکار و رفتار خودکشی را افزایش می‌دهند و باید از لزوم هوشیاری برای ظهور یا بدتر شدن علائم و نشانه‌های افسردگی، هرگونه تغییر غیرعادی در خلق و خو یا رفتار، یا ظهور افکار، رفتار یا افکار خودکشی در مورد آسیب رساندن به خود آگاه شوند. رفتارهای نگران کننده باید بلافاصله به ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی گزارش شود.

5.6 ترک داروهای ضد صرع مانند بسیاری از AEDها، قرص اکسکاربازپین معمولاً باید به تدریج به دلیل خطر افزایش دفعات تشنج و وضعیت صرع قطع شود [به دوز و نحوه تجویز (2.4) و مطالعات بالینی (14) مراجعه کنید. اما اگر به دلیل یک عارضه جانبی جدی نیاز به ترک باشد، می توان قطع سریع آن را در نظر گرفت.

5.7 عوارض جانبی شناختی/عصب روانی استفاده از قرص oxcarbazepine با عوارض جانبی مربوط به CNS همراه بوده است. مهمترین آنها را می توان به سه دسته کلی طبقه بندی کرد: 1) علائم شناختی شامل کندی روانی حرکتی، مشکل در تمرکز، و مشکلات گفتاری یا زبانی، 2) خواب آلودگی یا خستگی، و 3) اختلالات هماهنگی، از جمله آتاکسی و اختلالات راه رفتن. بیماران باید از نظر این علائم و نشانه ها تحت نظر باشند و به بیماران توصیه شود تا زمانی که تجربه کافی در مورد قرص اکسکاربازپین به دست نیاوردند از رانندگی یا کار با ماشین آلات خودداری کنند تا بررسی کنند که آیا این دارو بر توانایی آنها در رانندگی یا کار با ماشین آلات تأثیر منفی می گذارد یا خیر. بیماران بزرگسال در یک مطالعه بزرگ با دوز ثابت، قرص اکسکاربازپین به درمان AED موجود (حداکثر سه AED همزمان) اضافه شد. طبق پروتکل، با اضافه شدن قرص اکسکاربازپین، دوز AEDهای همزمان را نمی‌توان کاهش داد، در صورت ایجاد عدم تحمل، کاهش دوز قرص‌های اکسکاربازپین مجاز نبود، و اگر بیماران قادر به تحمل بالاترین دوزهای نگهدارنده هدف نباشند، مصرف آنها قطع می‌شود. در این کارآزمایی، 65 درصد از بیماران به دلیل عدم تحمل دوز 2400 میلی گرم در روز قرص اکسکاربازپین در بالای AED های موجود، قطع شدند. عوارض جانبی مشاهده شده در این مطالعه در درجه اول مربوط به CNS و خطر قطع مصرف مربوط به دوز بود. در این کارآزمایی، 7.1 درصد از بیماران تحت درمان با اکسکاربازپین و 4 درصد از بیماران تحت درمان با دارونما، یک واکنش نامطلوب شناختی را تجربه کردند. خطر قطع این وقایع در اکسکاربازپین 6.5 برابر بیشتر از دارونما بود. علاوه بر این، 26 درصد از بیماران تحت درمان با اکسکاربازپین و 12 درصد از بیماران تحت درمان با دارونما، خواب آلودگی را تجربه کردند. خطر قطع مصرف برای خواب آلودگی در اکسکاربازپین 10 برابر بیشتر از دارونما بود. در نهایت، 28.7٪ از بیماران تحت درمان با oxcarbazepine و 6.4٪ از بیماران تحت درمان با دارونما، آتاکسی یا اختلالات راه رفتن را تجربه کردند. خطر قطع این وقایع در مورد اکسکاربازپین 7 برابر بیشتر از دارونما بود. در یک کارآزمایی تک درمانی کنترل شده با دارونما که 2400 میلی گرم در روز قرص اکسکاربازپین را ارزیابی کرد، هیچ بیمار در هر دو گروه درمان درمان دوسوکور را به دلیل عوارض شناختی، خواب آلودگی، آتاکسی یا اختلال در راه رفتن قطع نکرد. در 2 کارآزمایی تبدیل با دوز کنترل شده به تک درمانی با مقایسه 2400 میلی گرم در روز و 300 میلی گرم در روز قرص اکسکاربازپین، 1.1 درصد از بیماران در گروه 2400 میلی گرم در روز درمان دوسوکور را به دلیل خواب آلودگی یا واکنش های نامطلوب شناختی در گروه mg/day 300 قطع کردند. در این کارآزمایی‌ها، هیچ بیمار به دلیل آتاکسی یا اختلالات راه رفتن در هر دو گروه درمان را قطع نکرد. بیماران اطفال مطالعه ای بر روی بیماران اطفال (3 تا 17 ساله) با تشنج با شروع ناقص کنترل نشده انجام شد که در آن قرص اکسکاربازپین به درمان AED موجود (حداکثر 2 AED همزمان) اضافه شد. طبق پروتکل، با اضافه شدن قرص اکسکاربازپین، دوز AEDهای همزمان را نمی توان کاهش داد. اکسکاربازپین برای رسیدن به دوز هدف از 30 میلی گرم بر کیلوگرم تا 46 میلی گرم بر کیلوگرم (بر اساس وزن بدن بیمار با دوزهای ثابت برای محدوده وزنی از پیش تعریف شده) تیتر شد. عوارض جانبی شناختی در 8/5 درصد از بیماران تحت درمان با اکسکاربازپین (شایع ترین رویداد اختلال تمرکز، 4 نفر از 138 بیمار) و در 1/3 درصد از بیماران تحت درمان با دارونما رخ داد. علاوه بر این، 34.8 درصد از بیماران تحت درمان با اکسکاربازپین و 14.0 درصد از بیماران تحت درمان با دارونما، خواب آلودگی را تجربه کردند. (هیچ بیماری به دلیل واکنش نامطلوب شناختی یا خواب آلودگی قطع نشد.). در نهایت، 23.2٪ از بیماران تحت درمان با oxcarbazepine و 7.0٪ از بیماران تحت درمان با دارونما، آتاکسی یا اختلالات راه رفتن را تجربه کردند. دو (1.4%) بیمار تحت درمان با اکسکاربازپین و 1 (0.8%) بیمار تحت درمان با دارونما به دلیل آتاکسی یا اختلالات راه رفتن قطع شدند.

5.8 واکنش دارویی با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک حساسیت بیش از حد چند عضوی واکنش دارویی با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک (DRESS)، که به عنوان حساسیت چند عضوی نیز شناخته می شود، با قرص اکسکاربازپین رخ داده است. برخی از این حوادث کشنده یا تهدید کننده زندگی بوده اند. لباس معمولاً، اگرچه نه منحصراً، با تب، بثورات، لنفادنوپاتی و/یا تورم صورت همراه با درگیری سایر اندام‌ها، مانند هپاتیت، نفریت، ناهنجاری‌های خونی، میوکاردیت یا میوزیت تظاهر می‌کند که گاهی شبیه یک عفونت حاد ویروسی است. ائوزینوفیلی اغلب وجود دارد. این اختلال در بیان آن متغیر است و سایر سیستم های اندامی که در اینجا ذکر نشده اند ممکن است درگیر باشند. توجه به این نکته مهم است که تظاهرات اولیه حساسیت مفرط (به عنوان مثال، تب، لنفادنوپاتی) ممکن است وجود داشته باشد، حتی اگر بثورات آشکار نباشد. در صورت وجود چنین علائم یا علائمی، بیمار باید فورا مورد ارزیابی قرار گیرد. اگر علت جایگزینی برای علائم یا نشانه‌ها مشخص نشود، باید مصرف قرص اکسکاربازپین را قطع کرد.

5.9 رویدادهای هماتولوژیک گزارش های نادری از پان سیتوپنی، آگرانولوسیتوز و لکوپنی در بیماران تحت درمان با قرص اکسکاربازپین در طول تجربه پس از بازاریابی دیده شده است. در صورت بروز هرگونه شواهدی از این رویدادهای خونی، باید قطع دارو را در نظر گرفت.

5.10 کنترل تشنج در دوران بارداری به دلیل تغییرات فیزیولوژیکی در دوران بارداری، سطوح پلاسمایی متابولیت فعال اکسکاربازپین، مشتق 10-مونوهیدروکسی (MHD)، ممکن است به تدریج در طول بارداری کاهش یابد. توصیه می شود بیماران در دوران بارداری به دقت تحت نظر باشند. نظارت دقیق باید در طول دوره پس از زایمان ادامه یابد زیرا سطح MHD ممکن است پس از زایمان بازگردد.

5.11 خطر تشدید تشنج تشدید یا شروع جدید تشنج ژنرالیزه اولیه با قرص اکسکاربازپین گزارش شده است. خطر تشدید تشنج عمومی اولیه به ویژه در کودکان دیده می شود اما ممکن است در بزرگسالان نیز رخ دهد. در صورت تشدید تشنج، مصرف قرص اکسکاربازپین باید قطع شود.

5.1 هیپوناترمی هیپوناترمی بالینی قابل توجه (سدیم <125 میلی مول در لیتر) می تواند در طول مصرف قرص اکسکاربازپین ایجاد شود. در 14 مطالعه صرع کنترل شده، 2.5٪ از بیماران تحت درمان با قرص اکسکاربازپین (38/1524) سدیم کمتر از 125 میلی مول در لیتر در طول درمان داشتند، در مقایسه با هیچ یک از بیمارانی که دارونما یا گروه کنترل فعال (کاربامازپین و فنوباربیتال برای مطالعات کمکی و مونودرمانی، مونودرمانی و مونودرمانی) اختصاص داده نشدند. مطالعات آغازین). هیپوناترمی قابل توجه بالینی به طور کلی در طول 3 ماه اول درمان با قرص اکسکاربازپین رخ داد، اگرچه بیمارانی بودند که برای اولین بار بیش از 1 سال پس از شروع درمان، سدیم سرم کمتر از 125 میلی مول در لیتر داشتند. اکثر بیماران مبتلا به هیپوناترمی بدون علامت بودند، اما بیماران در کارآزمایی های بالینی به طور مکرر تحت نظر قرار گرفتند و برخی از آنها دوز قرص اکسکاربازپین را کاهش دادند، قطع کردند، یا مصرف مایعات را برای هیپوناترمی محدود کردند. اینکه آیا این مانورها از وقوع حوادث شدیدتر جلوگیری کرد یا خیر، ناشناخته است. مواردی از هیپوناترمی علامت دار و سندرم ترشح نامناسب هورمون آنتی دیورتیک (SIADH) در طول مصرف پس از فروش گزارش شده است. در کارآزمایی‌های بالینی، بیمارانی که درمان با قرص‌های اکسکاربازپین به دلیل هیپوناترمی متوقف شد، معمولاً طی چند روز بدون درمان اضافی، عادی شدن سدیم سرم را تجربه کردند. اندازه گیری سطح سدیم سرم باید برای بیماران در طول درمان نگهدارنده با قرص اکسکاربازپین در نظر گرفته شود، به ویژه اگر بیمار داروهای دیگری را دریافت می کند که سطح سدیم سرم را کاهش می دهند (مانند داروهای مرتبط با ترشح نامناسب ADH)، یا اگر علائمی که احتمالاً نشان دهنده هیپوناترمی هستند (مانند حالت تهوع، تهوع، بی حالی، بی حالی، کسالت، سرگیجه، کسالت، بی حالی، سرگیجه، بی حالی، کسالت) اندازه گیری سطح سدیم سرم را باید در نظر گرفت. انسداد یا افزایش دفعات یا شدت تشنج).

5.2 واکنش های آنافیلاکسی و آنژیوادم موارد نادری از آنافیلاکسی و آنژیوادم شامل حنجره، گلوت، لب ها و پلک ها در بیماران پس از مصرف اولین یا دوز بعدی قرص اکسکاربازپین گزارش شده است. آنژیوادم همراه با ادم حنجره می تواند کشنده باشد. اگر بیمار پس از درمان با قرص اکسکاربازپین دچار هر یک از این واکنش ها شد، دارو باید قطع شود و درمان جایگزین شروع شود. این بیماران نباید دوباره با دارو به چالش کشیده شوند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3) مراجعه کنید].

5.3 واکنش حساسیت متقابل به کاربامازپین تقریباً 25 تا 30 درصد از بیمارانی که واکنش های حساسیت به کاربامازپین داشته اند، با قرص اکسکاربازپین واکنش های حساسیت مفرط را تجربه خواهند کرد. به همین دلیل، بیماران باید به طور خاص در مورد هرگونه تجربه قبلی با کاربامازپین مورد سوال قرار گیرند و بیماران با سابقه واکنش های حساسیت به کاربامازپین معمولاً فقط در صورتی باید با قرص های اکسکاربازپین درمان شوند که منافع بالقوه خطر بالقوه را توجیه کند. در صورت بروز علائم یا علائم حساسیت مفرط، قرص اکسکاربازپین باید فوراً قطع شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2، 5.8) مراجعه کنید.

5.4 واکنش های جدی پوستی واکنش های جدی پوستی، از جمله سندرم استیونز-جانسون (SJS) و نکرولیز سمی اپیدرمی (TEN)، در ارتباط با مصرف قرص اکسکاربازپین در کودکان و بزرگسالان گزارش شده است. چنین واکنش‌های جدی پوستی ممکن است تهدیدکننده زندگی باشد و برخی از بیماران با گزارش‌های بسیار نادری از پیامد کشنده نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند. میانگین زمان شروع برای موارد گزارش شده 19 روز پس از شروع درمان بود. عود واکنش های جدی پوستی به دنبال مصرف مجدد قرص اکسکاربازپین نیز گزارش شده است. نرخ گزارش TEN و SJS مرتبط با استفاده از قرص‌های اکسکاربازپین، که عموماً به دلیل گزارش‌دهی ناکافی به‌عنوان دست‌کم‌گرفته پذیرفته شده است، 3 تا 10 برابر از تخمین‌های نرخ بروز پس‌زمینه فراتر می‌رود. تخمین میزان بروز پس زمینه برای این واکنش های جدی پوستی در جمعیت عمومی بین 0.5 تا 6 مورد در هر میلیون نفر سال است. بنابراین، اگر بیمار در حین مصرف قرص اکسکاربازپین دچار واکنش پوستی شود، باید به قطع مصرف قرص اکسکاربازپین و تجویز داروی ضد صرع دیگری توجه شود. ارتباط با HLA-B*1502 بیماران حامل آلل HLA-B*1502 ممکن است با درمان قرص اکسکاربازپین در معرض خطر ابتلا به SJS/TEN باشند. آلل B*1502 آنتی ژن لکوسیت انسانی (HLA) خطر ابتلا به SJS/TEN را در بیماران تحت درمان با کاربامازپین افزایش می دهد. ساختار شیمیایی اکسکاربازپین شبیه کاربامازپین است. شواهد بالینی موجود و داده‌های حاصل از مطالعات غیر بالینی که برهمکنش مستقیم بین قرص‌های اکسکاربازپین و پروتئین HLA-B*1502 را نشان می‌دهد، نشان می‌دهد که آلل HLA-B*1502 ممکن است خطر ابتلا به SJS/TEN را با قرص‌های اکسکاربازپین افزایش دهد. فراوانی آلل HLA-B*1502 از 2 تا 12 درصد در جمعیت چینی هان، حدود 8 درصد در جمعیت تایلندی و بالای 15 درصد در فیلیپین و در برخی از جمعیت های مالزی است. فراوانی آللی تا حدود 2% و 6% به ترتیب در کره و هند گزارش شده است. فراوانی آلل HLA-B*1502 در افراد اروپایی تبار، چندین جمعیت آفریقایی، مردم بومی قاره آمریکا، جمعیت اسپانیایی تبار و در ژاپنی ناچیز است (<1%). قبل از شروع درمان با قرص اکسکاربازپین، آزمایش وجود آلل HLA-B*1502 باید در بیماران با اصل و نسب در جمعیت های در معرض خطر ژنتیکی در نظر گرفته شود. از مصرف قرص اکسکاربازپین در بیماران مثبت HLA-B*1502 باید اجتناب شود مگر اینکه فواید آن به وضوح بیشتر از خطرات آن باشد. همچنین باید در نظر گرفت که از استفاده از سایر داروهای مرتبط با SJS/TEN در بیماران HLA-B*1502 مثبت، زمانی که درمان‌های جایگزین به همان اندازه قابل قبول هستند، اجتناب شود. غربالگری به طور کلی در بیمارانی از جمعیت هایی که شیوع HLA-B*1502 در آنها کم است یا در مصرف کنندگان فعلی قرص oxcarbazepine توصیه نمی شود، زیرا خطر SJS/TEN صرف نظر از وضعیت HLA B*1502 عمدتاً به چند ماه اول درمان محدود می شود. استفاده از ژنوتیپ HLA-B*1502 دارای محدودیت های مهمی است و هرگز نباید جایگزین هوشیاری بالینی مناسب و مدیریت بیمار شود. نقش سایر عوامل احتمالی در ایجاد و عوارض ناشی از SJS/TEN، مانند دوز AED، انطباق، داروهای همزمان، بیماری‌های همراه، و سطح نظارت پوستی به خوبی مشخص نشده است.

5.5 رفتار و افکار خودکشی داروهای ضد صرع، از جمله قرص اکسکاربازپین، خطر افکار یا رفتار خودکشی را در بیمارانی که این داروها را برای هر نشانه ای مصرف می کنند، افزایش می دهد. بیمارانی که برای هر نشانه ای با هر نوع AED درمان می شوند باید از نظر ظهور یا بدتر شدن افسردگی، افکار یا رفتار خودکشی و/یا هرگونه تغییر غیرعادی در خلق و خو یا رفتار تحت نظر باشند. تجزیه و تحلیل تلفیقی از 199 کارآزمایی بالینی کنترل شده با پلاسبو (درمان تک و کمکی) روی 11 AED مختلف نشان داد که بیماران تصادفی شده با یکی از AEDها تقریباً دو برابر خطر (خطر نسبی تعدیل شده 1.8، 95٪ فاصله اطمینان: 1.2، 2.7) از رفتارهای خودکشی در مقایسه با بیمارانی که به طور تصادفی فکر می کنند یا به خودکشی می دهند، دارند. در این کارآزمایی‌ها، که میانگین طول درمان 12 هفته بود، میزان بروز رفتار یا افکار خودکشی در بین 27863 بیمار تحت درمان با AED 0.43 درصد بود، در مقایسه با 0.24 درصد در بین 16029 بیمار تحت درمان با دارونما، که نشان دهنده افزایش تقریباً یک مورد تفکر یا رفتار خودکشی برای هر 53 بیمار است. 4 مورد خودکشی در بیماران تحت درمان با دارو در کارآزمایی‌ها وجود داشت و هیچ موردی در بیمارانی که تحت درمان با دارونما قرار گرفتند، وجود نداشت، اما این تعداد بسیار کم است که نمی‌توان نتیجه‌گیری در مورد تأثیر دارو بر خودکشی ارائه داد. خطر افزایش افکار یا رفتار خودکشی با AEDها در اوایل یک هفته پس از شروع درمان دارویی با AEDها مشاهده شد و در طول مدت درمان ارزیابی شده ادامه داشت. از آنجایی که بیشتر کارآزمایی‌های وارد شده در آنالیز بیش از 24 هفته طول نکشیدند، خطر افکار یا رفتار خودکشی بیش از 24 هفته قابل ارزیابی نبود. خطر افکار یا رفتار خودکشی به طور کلی در میان داروها در داده های تجزیه و تحلیل شده ثابت بود. یافته‌های افزایش خطر با AED با مکانیسم‌های اثر متفاوت و در طیف وسیعی از نشانه‌ها نشان می‌دهد که این خطر برای همه AEDهایی که برای هر نشانه‌ای استفاده می‌شوند صدق می‌کند. در کارآزمایی‌های بالینی آنالیز شده، خطر به طور قابل‌توجهی بر اساس سن (5 تا 100 سال) متفاوت نبود. جدول 2 خطر مطلق و نسبی را با نشانه برای همه AED های ارزیابی شده نشان می دهد. جدول 2 خطر بر اساس اندیکاسیون داروهای ضد صرع در آنالیز تلفیقی نشانگر بیماران دارونما با حوادث به ازای هر 1000 بیمار بیماران دارویی با حوادث در هر 1000 بیمار خطر نسبی: بروز حوادث در بیماران دارویی/ بروز در بیماران دارونما تفاوت خطر: بیماران دارویی اضافی با حوادث به ازای هر 1000 بیمار صرع 1.0 3.4 3.5 2.4 روانپزشکی 5.7 8.5 1.5 2.9 سایر 1.0 1.8 1.9 0.9 مجموع 2.4 4.3 1.8 1.9 خطر نسبی برای سه گانه های بالینی یا رفتارهای بالینی برای خودکشی بیشتر از افکار بالینی بود. روانپزشکی یا شرایط دیگر، اما تفاوت خطر مطلق برای صرع و روانپزشکی مشابه بود نشانه ها هر کسی که قصد تجویز قرص اکسکاربازپین یا هر AED دیگری را دارد باید خطر افکار یا رفتار خودکشی را با خطر بیماری درمان نشده متعادل کند. صرع و بسیاری از بیماری های دیگر که برای آنها AED تجویز می شود، خود با عوارض و مرگ و میر و افزایش خطر افکار و رفتار خودکشی مرتبط هستند. در صورت بروز افکار و رفتار خودکشی در طول درمان، تجویز کننده باید بررسی کند که آیا ظهور این علائم در هر بیمار خاص ممکن است با بیماری تحت درمان مرتبط باشد یا خیر. به بیماران، مراقبان آنها و خانواده‌ها باید اطلاع داده شود که AEDها خطر افکار و رفتار خودکشی را افزایش می‌دهند و باید از لزوم هوشیاری برای ظهور یا بدتر شدن علائم و نشانه‌های افسردگی، هرگونه تغییر غیرعادی در خلق و خو یا رفتار، یا ظهور افکار، رفتار یا افکار خودکشی در مورد آسیب رساندن به خود آگاه شوند. رفتارهای نگران کننده باید فوراً به ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی گزارش شود.

5.6 ترک داروهای ضد صرع مانند بسیاری از AEDها، قرص اکسکاربازپین معمولاً باید به تدریج به دلیل خطر افزایش دفعات تشنج و وضعیت صرع قطع شود [به دوز و نحوه تجویز (2.4) و مطالعات بالینی (14) مراجعه کنید. اما اگر به دلیل یک عارضه جانبی جدی نیاز به ترک باشد، می توان قطع سریع آن را در نظر گرفت.

5.7 عوارض جانبی شناختی/عصب روانی استفاده از قرص oxcarbazepine با عوارض جانبی مربوط به CNS همراه بوده است. مهمترین آنها را می توان به سه دسته کلی طبقه بندی کرد: 1) علائم شناختی شامل کندی روانی حرکتی، مشکل در تمرکز، و مشکلات گفتاری یا زبانی، 2) خواب آلودگی یا خستگی، و 3) اختلالات هماهنگی، از جمله آتاکسی و اختلالات راه رفتن. بیماران باید از نظر این علائم و نشانه ها تحت نظر باشند و به بیماران توصیه شود تا زمانی که تجربه کافی در مورد قرص اکسکاربازپین به دست نیاوردند از رانندگی یا کار با ماشین آلات خودداری کنند تا بررسی کنند که آیا این دارو بر توانایی آنها در رانندگی یا کار با ماشین آلات تأثیر منفی می گذارد یا خیر. بیماران بزرگسال در یک مطالعه بزرگ با دوز ثابت، قرص اکسکاربازپین به درمان AED موجود (حداکثر سه AED همزمان) اضافه شد. طبق پروتکل، با اضافه شدن قرص اکسکاربازپین، دوز AEDهای همزمان را نمی‌توان کاهش داد، در صورت ایجاد عدم تحمل، کاهش دوز قرص‌های اکسکاربازپین مجاز نبود، و اگر بیماران قادر به تحمل بالاترین دوزهای نگهدارنده هدف نباشند، مصرف آنها قطع می‌شود. در این کارآزمایی، 65 درصد از بیماران به دلیل عدم تحمل دوز 2400 میلی گرم در روز قرص اکسکاربازپین در بالای AED های موجود، قطع شدند. عوارض جانبی مشاهده شده در این مطالعه در درجه اول مربوط به CNS و خطر قطع مصرف مربوط به دوز بود. در این کارآزمایی، 7.1 درصد از بیماران تحت درمان با اکسکاربازپین و 4 درصد از بیماران تحت درمان با دارونما، یک واکنش نامطلوب شناختی را تجربه کردند. خطر قطع این وقایع در اکسکاربازپین 6.5 برابر بیشتر از دارونما بود. علاوه بر این، 26 درصد از بیماران تحت درمان با اکسکاربازپین و 12 درصد از بیماران تحت درمان با دارونما دچار خواب آلودگی شدند. خطر قطع مصرف برای خواب آلودگی در اکسکاربازپین 10 برابر بیشتر از دارونما بود. در نهایت، 28.7٪ از بیماران تحت درمان با oxcarbazepine و 6.4٪ از بیماران تحت درمان با دارونما، آتاکسی یا اختلالات راه رفتن را تجربه کردند. خطر قطع این وقایع در مورد اکسکاربازپین 7 برابر بیشتر از دارونما بود. در یک کارآزمایی تک درمانی کنترل شده با دارونما که 2400 میلی گرم در روز قرص اکسکاربازپین را ارزیابی کرد، هیچ بیمار در هر دو گروه درمان درمان دوسوکور را به دلیل عوارض شناختی، خواب آلودگی، آتاکسی یا اختلال در راه رفتن قطع نکرد. در 2 کارآزمایی تبدیل با دوز کنترل شده به تک درمانی با مقایسه 2400 میلی گرم در روز و 300 میلی گرم در روز قرص اکسکاربازپین، 1.1 درصد از بیماران در گروه 2400 میلی گرم در روز درمان دوسوکور را به دلیل خواب آلودگی یا واکنش های نامطلوب شناختی در گروه mg/day 300 قطع کردند. در این کارآزمایی‌ها، هیچ بیمار به دلیل آتاکسی یا اختلالات راه رفتن در هر دو گروه درمان را قطع نکرد. بیماران اطفال مطالعه ای بر روی بیماران اطفال (3 تا 17 ساله) با تشنج با شروع ناقص کنترل نشده انجام شد که در آن قرص اکسکاربازپین به درمان AED موجود (حداکثر 2 AED همزمان) اضافه شد. طبق پروتکل، با اضافه شدن قرص اکسکاربازپین، دوز AEDهای همزمان را نمی توان کاهش داد. اکسکاربازپین برای رسیدن به دوز هدف از 30 میلی گرم بر کیلوگرم تا 46 میلی گرم بر کیلوگرم (بر اساس وزن بدن بیمار با دوزهای ثابت برای محدوده وزنی از پیش تعریف شده) تیتر شد. عوارض جانبی شناختی در 8/5 درصد از بیماران تحت درمان با اکسکاربازپین (شایع ترین رویداد اختلال تمرکز، 4 نفر از 138 بیمار) و در 1/3 درصد از بیماران تحت درمان با دارونما رخ داد. علاوه بر این، 34.8 درصد از بیماران تحت درمان با اکسکاربازپین و 14.0 درصد از بیماران تحت درمان با دارونما، خواب آلودگی را تجربه کردند. (هیچ بیماری به دلیل واکنش نامطلوب شناختی یا خواب آلودگی قطع نشد.). در نهایت، 23.2٪ از بیماران تحت درمان با oxcarbazepine و 7.0٪ از بیماران تحت درمان با دارونما، آتاکسی یا اختلالات راه رفتن را تجربه کردند. دو (1.4%) بیمار تحت درمان با اکسکاربازپین و 1 (0.8%) بیمار تحت درمان با دارونما به دلیل آتاکسی یا اختلالات راه رفتن قطع شدند.

5.8 واکنش دارویی با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک حساسیت بیش از حد چند عضوی واکنش دارویی با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک (DRESS)، که به عنوان حساسیت چند عضوی نیز شناخته می شود، با قرص اکسکاربازپین رخ داده است. برخی از این حوادث کشنده یا تهدید کننده زندگی بوده اند. لباس معمولاً، اگرچه نه منحصراً، با تب، بثورات، لنفادنوپاتی و/یا تورم صورت همراه با درگیری سایر اندام‌ها، مانند هپاتیت، نفریت، ناهنجاری‌های خونی، میوکاردیت یا میوزیت تظاهر می‌کند که گاهی شبیه یک عفونت حاد ویروسی است. ائوزینوفیلی اغلب وجود دارد. این اختلال در بیان آن متغیر است و سایر سیستم های اندامی که در اینجا ذکر نشده اند ممکن است درگیر باشند. توجه به این نکته مهم است که تظاهرات اولیه حساسیت مفرط (به عنوان مثال، تب، لنفادنوپاتی) ممکن است وجود داشته باشد، حتی اگر بثورات آشکار نباشد. در صورت وجود چنین علائم یا علائمی، بیمار باید فورا مورد ارزیابی قرار گیرد. اگر علت جایگزینی برای علائم یا نشانه‌ها مشخص نشود، باید مصرف قرص اکسکاربازپین را قطع کرد.

5.9 رویدادهای هماتولوژیک گزارش های نادری از پان سیتوپنی، آگرانولوسیتوز و لکوپنی در بیماران تحت درمان با قرص اکسکاربازپین در طول تجربه پس از بازاریابی دیده شده است. در صورت بروز هرگونه شواهدی از این رویدادهای خونی، باید قطع دارو را در نظر گرفت.

5.10 کنترل تشنج در دوران بارداری به دلیل تغییرات فیزیولوژیکی در دوران بارداری، سطوح پلاسمایی متابولیت فعال اکسکاربازپین، مشتق 10-مونوهیدروکسی (MHD)، ممکن است به تدریج در طول بارداری کاهش یابد. توصیه می شود بیماران در دوران بارداری به دقت تحت نظر باشند. نظارت دقیق باید در طول دوره پس از زایمان ادامه یابد زیرا سطح MHD ممکن است پس از زایمان بازگردد.

5.11 خطر تشدید تشنج تشدید یا شروع جدید تشنج ژنرالیزه اولیه با قرص اکسکاربازپین گزارش شده است. خطر تشدید تشنج عمومی اولیه به ویژه در کودکان دیده می شود اما ممکن است در بزرگسالان نیز رخ دهد. در صورت تشدید تشنج، مصرف قرص اکسکاربازپین باید قطع شود.

عوارض جانبی جدی زیر در زیر و در جاهای دیگر برچسب توضیح داده شده است: هیپوناترمی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید] واکنش‌های آنافیلاکتیک و آنژیوادم [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2)] واکنش حساسیت متقابل به کاربامازپین [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3) مراجعه کنید]] واکنش‌های جدی پوستی و هشدارهای پیشگیرانه ایده پردازی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.5) مراجعه کنید] نامطلوب شناختی/عصب روانپزشکی واکنش‌ها [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.7) مراجعه کنید] واکنش دارویی با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک (DRESS)/حساسیت چند عضوی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.8)] رویدادهای خونی [به هشدارها و احتیاط‌ها (بیشتر از 1.9% بیشتر از nc) مراجعه کنید] یا دوز کم برای تک درمانی) عوارض جانبی در بزرگسالان و کودکان عبارت بودند از: سرگیجه، خواب آلودگی، دوبینی، خستگی، حالت تهوع، استفراغ، آتاکسی، دید غیر طبیعی، سردرد، نیستاگموس، لرزش و راه رفتن غیر طبیعی. (6.1) برای گزارش واکنش‌های نامطلوب مشکوک، با Advagen Pharma Ltd. به شماره 1-866-488-0312 یا FDA به شماره 1-800-FDA-1088 یا www.fda.gov/medwatch تماس بگیرید.

6.1 تجربه کارآزمایی‌های بالینی از آنجایی که کارآزمایی‌های بالینی تحت شرایط بسیار متفاوتی انجام می‌شوند، نرخ‌های واکنش نامطلوب مشاهده‌شده در کارآزمایی‌های بالینی یک دارو را نمی‌توان مستقیماً با نرخ‌های آزمایش‌های بالینی داروی دیگر مقایسه کرد و ممکن است نرخ‌های مشاهده شده در عمل را منعکس نکند. شایع ترین عوارض جانبی در تمام مطالعات بالینی درمان کمکی/تک درمانی در بزرگسالان که قبلاً با سایر AED درمان شده اند شایع ترین (≥10٪ بیشتر از دارونما برای مکمل یا دوز کم برای تک درمانی) عوارض جانبی با اکسکاربازپین: سرگیجه، خواب آلودگی، خستگی، حالت تهوع، حالت تهوع، حالت تهوع. بینایی، سردرد، لرزش نیستاگموس و راه رفتن غیر طبیعی. تقریباً 23٪ از این 1537 بیمار بزرگسال درمان را به دلیل یک واکنش نامطلوب قطع کردند. عوارض جانبی که اغلب با قطع همراه بود عبارت بودند از: سرگیجه (6.4%)، دوبینی (5.9%)، آتاکسی (5.2%)، استفراغ (5.1%)، تهوع (4.9%)، خواب آلودگی (3.8%)، سردرد (2.9%)، خستگی (2.1%)، دید غیر طبیعی (2.1%)، لرزش (1.8%) (1.8%) هیپوناترمی (1.0%). تک‌درمانی در بزرگسالانی که قبلاً با سایر AED‌ها درمان نشده‌اند شایع‌ترین عوارض جانبی (≥5%) با قرص‌های اکسکاربازپین در این بیماران مشابه بیمارانی بود که قبلاً تحت درمان قرار گرفته بودند. تقریباً 9٪ از این 295 بیمار بزرگسال درمان را به دلیل یک واکنش نامطلوب قطع کردند. عوارض جانبی که اغلب با قطع همراه بود عبارت بودند از: سرگیجه (1.7%)، حالت تهوع (1.7%)، بثورات پوستی (1.7%) و سردرد (1.4%). درمان کمکی/تک درمانی در کودکان 4 سال و بالاتر که قبلاً با سایر AEDها درمان شده اند شایع ترین (5٪) عوارض جانبی با قرص اکسکاربازپین در این بیماران شبیه به موارد مشاهده شده در بزرگسالان بود. تقریباً 11٪ از این 456 بیمار کودک درمان را به دلیل یک واکنش نامطلوب قطع کردند. عوارض جانبی که اغلب با قطع همراه بود عبارت بودند از: خواب آلودگی (2.4%)، استفراغ (2.0%)، آتاکسی (1.8%)، دوبینی (1.3%)، سرگیجه (1.3%)، خستگی (1.1%) و نیستاگموس (1.1%). تک درمانی در کودکان 4 سال به بالا که قبلاً با داروهای AED دیگر درمان نشده بودند شایع ترین (≥ 5٪) عوارض جانبی با قرص اکسکاربازپین در این بیماران مشابه بزرگسالان بود. تقریباً 9.2٪ از 152 بیمار کودک درمان را به دلیل یک واکنش نامطلوب قطع کردند. عوارض جانبی که معمولاً (≥1٪) با قطع همراه بود، راش (5.3٪) و راش ماکولوپاپولار (1.3٪) بود. درمان کمکی/تک درمانی در کودکان 1 ماهه تا کمتر از 4 سال که قبلاً با سایر AEDها درمان شده اند یا قبلاً درمان نشده اند: شایع‌ترین عوارض جانبی (≥5%) با قرص‌های اکسکاربازپین در این بیماران مشابه آنهایی بود که در کودکان بزرگ‌تر و بزرگسالان دیده می‌شد، به جز عفونت‌ها و هجوم‌هایی که بیشتر در این کودکان کوچک‌تر دیده می‌شد. تقریباً 11٪ از این 241 بیمار کودک درمان را به دلیل یک واکنش نامطلوب قطع کردند. عوارض جانبی که اغلب با قطع همراه بود عبارت بودند از: تشنج (7/3%)، وضعیت صرع (2/1%) و آتاکسی (2/1%). مطالعات بالینی کنترل‌شده درمان کمکی/تک درمانی در بزرگسالانی که قبلاً با داروهای AED دیگر درمان شده‌اند جدول 3 عوارض جانبی را فهرست می‌کند که در حداقل 2 درصد از بیماران بزرگسال مبتلا به صرع که تحت درمان با قرص‌های اکسکاربازپین یا دارونما به‌عنوان درمان کمکی قرار گرفته‌اند، رخ داده است و از نظر عددی در بیمارانی که با قرص‌اکسکاربازین درمان شده‌اند، شایع‌تر است. جدول 4 عوارض جانبی را در بیمارانی که از سایر AEDها به قرص اکسکاربازپین با دوز بالا (2400 میلی گرم در روز) یا با دوز پایین (300 میلی گرم در روز) قرص اکسکاربازپین تبدیل شده اند، فهرست می کند. توجه داشته باشید که در برخی از این مطالعات تک درمانی، بیمارانی که در طول مرحله تحمل اولیه ترک تحصیل کرده‌اند، در جداول گنجانده نشده‌اند. جدول 3 عوارض جانبی در یک مطالعه بالینی کنترل شده درمان کمکی با قرص اکسکاربازپین در بزرگسالان دوز قرص اکسکاربازپین (میلی گرم در روز) سیستم بدن/ واکنش نامطلوب Oxcarbazepine 600 N=163 % Oxcarbazepine 1,200 %2xcarbazepine 1,200 %1xcarbazepine N=40% دارونما N=166 درصد خستگی کل بدن 15 12 15 7 استنی 6 3 6 5 ادم پا 2 1 2 1 افزایش وزن 1 2 2 1 احساس غیر طبیعی 0 1 2 0 افت فشار خون سیستم قلبی عروقی 0 1 2 0 سیستم گوارشی تهوع 15 25 29 10 استفراغ 13 25 36 5 درد شکم 10 13 11 5 اسهال 5 6 7 6 سوء هاضمه 5 5 6 22 22 کونتیس 1 اختلالات متابولیک و تغذیه ای هیپوناترمی 3 1 2 1 ضعف عضلانی سیستم اسکلتی عضلانی 1 2 2 0 رگ به رگ شدن و کشیدگی 0 2 2 1 سردرد سیستم عصبی 32 28 26 23 سرگیجه 26 32 491 خواب آلودگی 20 28 36 12 آتاکسی 9 17 31 5 نیستاگموس 7 20 26 5 راه رفتن غیرطبیعی 5 10 17 1 بی خوابی 4 2 3 1 لرزش 3 8 16 5 عصبی 2 4 1 2 11 ناراحتی 2 1 EEG غیرطبیعی 0 0 2 0 اختلال گفتار 1 1 3 0 گیجی 1 1 2 1 آسیب جمجمه NOS 1 0 2 1 دیسمتری 1 2 3 0 تفکر غیر طبیعی 0 2 4 0 رینیت ویژه 2 2 4 و 4 دوبینی حواس 14 30 40 5 سرگیجه 6 12 15 2 بینایی غیر طبیعی 6 14 13 4 تطابق غیرطبیعی 0 0 2 0 جدول 4 واکنش های نامطلوب در مطالعات بالینی کنترل شده تک درمانی با قرص های اکسکاربازپین در بزرگسالان دارای سیستم قبل از ترلپیدی با داروهای ضد تروپدی دیگر واکنش نامطلوب Oxcarbazepine 2400 mg/day N=86 % Oxcarbazepine 300 mg/day N=86 % N=86 % بدن به طور کامل خستگی 21 5 تب 3 0 آلرژی 2 0 ادم عمومی 2 1 درد قفسه سینه 2 0 تهوع دستگاه گوارش 22 7 استفراغ 15 5 اسهال 7 5 سوء هاضمه 6 1 بی اشتهایی 5 3 درد شکم 5 3 خشکی دهان 3 0 خونریزی 20 سیستم لگنی و رکتوم 2 لنفادنوپاتی 2 0 عفونت ها و آلودگی ها عفونت ویروسی 7 5 عفونت 2 0 اختلالات متابولیک و تغذیه ای هیپوناترمی 5 0 تشنگی 2 0 سردرد سیستم عصبی 31 15 سرگیجه 28 8 خواب آلودگی 19 5 اضطراب 7 5 آتاکسی 7 1 گیجی 7 0 عصبی 7 0 بی خوابی 6 3 لرزش 6 3 فراموشی 5 1 تشنج تشدید شده 5 2 ناتوانی عاطفی 2 ناتوانی هیجانی 3 نیستاگموس 2 0 اختلال گفتار 2 0 سیستم تنفسی عفونت دستگاه تنفسی فوقانی 10 5 سرفه 5 0 برونشیت 3 0 فارنژیت 3 0 گرگرفتگی پوست و ضمائم 2 1 پورپورا 2 0 حواس خاص بینایی غیر طبیعی 14 2 دوبینی 12 1 انحراف طعم 5 0 سرگیجه 3 0 گوش درد 2 1 عفونت گوش NOS 2 0 دستگاه تناسلی و دستگاه تناسلی عفونت دستگاه ادراری 5 1 دفعات دفع ادرار 2 1 واژینیت غیر مشخص شده 2 مطالعه بالینی کنترل‌شده تک‌تراپی در بزرگسالانی که قبلاً با داروهای AED دیگر درمان نشده‌اند، جدول 5 واکنش‌های جانبی را در یک مطالعه بالینی کنترل‌شده تک‌تراپی در بزرگسالانی که قبلاً با سایر AED‌ها درمان نشده‌اند، فهرست می‌کند که در حداقل 2 درصد از بیماران بزرگسال مبتلا به صرع که با قرص‌های اکسکاربازپین یا دارونما درمان شده‌اند، رخ داده است و بیمارانی که از نظر عددی با دارونماکس کاربازپین بیشتر درمان شده‌اند، رخ داده است. قرص ها جدول 5 عوارض جانبی در یک مطالعه بالینی کنترل شده تک درمانی با قرص اکسکاربازپین در بزرگسالانی که قبلاً با سایر داروهای ضد صرع درمان نشده اند استفراغ 7 6 یبوست 5 0 سوء هاضمه 5 4 کمردرد سیستم عضلانی اسکلتی 4 2 عصبی سرگیجه سیستمی 22 6 سردرد 13 10 آتاکسی 5 0 عصبی 5 2 فراموشی 4 2 هماهنگی غیرطبیعی 4 2 لرزش 4 0 سیستم تنفسی عفونت دستگاه تنفسی فوقانی 7 0 اپیستاکسی 4 0 عفونت قفسه سینه 4 4 سنس 2 سینوسی خاص Vision Abnormal 4 0 مخفف: NOS، در غیر این صورت مشخص نشده است. مطالعات بالینی کنترل شده درمان کمکی/تک درمانی در بیماران اطفال که قبلاً با سایر AEDها درمان شده‌اند جدول 6 واکنش‌های نامطلوبی را نشان می‌دهد که در حداقل 2 درصد از بیماران کودکان مبتلا به صرع که تحت درمان با قرص اکسکاربازپین یا دارونما به‌عنوان درمان کمکی قرار گرفته‌اند، رخ داده است و از نظر عددی با قرص‌بازیپ در بیماران مبتلا به قرص‌اکسکار رایج‌تر بوده است. جدول 6 عوارض جانبی در مطالعات بالینی کنترل شده درمان کمکی/تک درمانی با قرص اکسکاربازپین در بیماران اطفال که قبلاً با سایر داروهای ضد صرع درمان شده اند سیستم بدن/ واکنش نامطلوب اکسکاربازپین N=171% دارونما N=139% بدن به عنوان یک کل چربی13290 دستگاه گوارش استفراغ 33 14 تهوع 19 5 یبوست 4 1 سوء هاضمه 2 0 عصبی سردرد سیستمی 31 19 خواب آلودگی 31 13 سرگیجه 28 8 آتاکسی 13 4 نیستاگموس 9 1 ناتوانی عاطفی 8 4 راه رفتن غیرطبیعی 8 3 لرزش 6 4 اختلال گفتار 3 1 اختلال در تمرکز 2 1 تشنج 2 انقباضات عضلانی 2 تشنجات عضلانی رینیت 10 9 ذات الریه 2 1 کبودی پوست و ضمائم 4 2 افزایش تعریق 3 0 حواس خاص دوبینی 17 1 دید غیر طبیعی 13 1 سرگیجه 2 0 سایر رویدادهای مشاهده شده در ارتباط با تجویز قرص اکسکاربازپین در پاراگراف های بعدی، واکنش های نامطلوب، به غیر از موارد مندرج در جداول یا متن قبلی، که در مجموع در 565 کودک و 1574 بزرگسال در معرض قرص اکسکاربازپین قرار داشتند و به طور منطقی به احتمال زیاد مرتبط با مصرف دارو هستند، ارائه شده است. رویدادهای رایج در جمعیت، رویدادهایی که منعکس کننده بیماری مزمن هستند و رویدادهایی که احتمالاً منعکس کننده بیماری همزمان هستند حذف می شوند، به ویژه اگر جزئی باشند. آنها به ترتیب کاهش فراوانی فهرست شده اند. از آنجایی که گزارش‌ها به رویدادهای مشاهده‌شده در کارآزمایی‌های با برچسب باز و کنترل‌نشده اشاره می‌کنند، نمی‌توان نقش قرص‌های اکسکاربازپین را در ایجاد آن‌ها به طور قابل اعتماد تعیین کرد. بدن به عنوان یک کل: تب، کسالت، درد قفسه سینه، سفتی، کاهش وزن. سیستم قلبی عروقی: برادی کاردی، نارسایی قلبی، خونریزی مغزی، فشار خون بالا، افت فشار خون وضعیتی، تپش قلب، سنکوپ، تاکی کاردی. دستگاه گوارش: افزایش اشتها، خون در مدفوع، سنگ کلیه، کولیت، زخم اثنی عشر، دیسفاژی، انتریت، نعوظ، ازوفاژیت، نفخ شکم، زخم معده، خونریزی لثه، هیپرپلازی لثه، هماتمز، خونریزی رکتوم، درد هیپوکولیوم، خشکی دهان گرفتگی، سیالادنیت، استوماتیت، استوماتیت اولسراتیو. سیستم خونی و لنفاوی: ترومبوسیتوپنی ناهنجاری آزمایشگاهی: افزایش گاما-GT، هیپرگلیسمی، هیپوکلسمی، هیپوگلیسمی، هیپوکالمی، افزایش آنزیم های کبدی، افزایش ترانس آمیناز سرم. سیستم اسکلتی عضلانی: ماهیچه هایپرتونی. سیستم عصبی: واکنش پرخاشگرانه، فراموشی، اضطراب، اضطراب، بی تفاوتی، آفازی، هاله، تشدید تشنج، هذیان، هذیان، سطح افسرده هوشیاری، نارسایی صدا، دیستونی، ناتوانی هیجانی، سرخوشی، اختلال خارج هرمی، احساس مستی، همی پلژی، هیپرلکسی، هیپولکسی، هیپولکسی، هیپولکسی، هیپولکسی، هیپولکسی، هیپرلکسی، هیپرلکسی، هیپولکسی، هیپولکسی، هیپولکسی، هیپولکسی، هیپرلکسی، هیپرلکسی، هیپرلکسی، هیپرلکسی، هیپوریکنزیا هیپوتونی، هیستری، کاهش میل جنسی، افزایش میل جنسی، واکنش شیدایی، میگرن، انقباضات عضلانی غیرارادی، عصبی بودن، نورالژی، بحران چشمی، اختلال هراس، فلج، پارونیری، اختلال شخصیت، روان پریشی، پتوز، بی حالی، کزاز. دستگاه تنفسی: آسم، تنگی نفس، اپیستاکسی، حنجره، جنب. پوست و ضمائم: آکنه، آلوپسی، آنژیوادم، کبودی، درماتیت تماسی، اگزما، بثورات صورت، گرگرفتگی، فولیکولیت، بثورات گرمایی، گرگرفتگی، واکنش حساسیت به نور، خارش ناحیه تناسلی، پسوریازیس، پورپورا، بثورات اریتماتوز، بثورات ماکولوپاپولار، ویتیلیگو. حواس خاص: اقامت غیر طبیعی، آب مروارید، خونریزی ملتحمه، ادم چشم، همیانوپی، میدریاز، اوتیت خارجی، فتوفوبیا، اسکوتوما، انحراف چشایی، وزوز گوش، گزروفتالمی. روش های جراحی و پزشکی: روش های دندانپزشکی دهان، روش های تولید مثل زنانه، روش های اسکلتی عضلانی، روش های پوستی. دستگاه تناسلی و تناسلی: سوزش ادرار، هماچوری، خونریزی بین قاعدگی، لکوره، منوراژی، دفعات دفع ادرار، درد کلیه، درد مجاری ادراری، پلی اوری، پریاپیسم، سنگ کلیه. سایر موارد: لوپوس-اریتماتوز سیستمیک. آزمایشات آزمایشگاهی سطوح سدیم سرم کمتر از 125 میلی مول در لیتر در بیماران تحت درمان با اکسکاربازپین مشاهده شده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید]. تجربه کارآزمایی‌های بالینی نشان می‌دهد که سطح سدیم سرم زمانی که دوز قرص‌های اکسکاربازپین کاهش می‌یابد یا قطع می‌شود، یا زمانی که بیمار تحت درمان محافظه‌کارانه قرار می‌گیرد (مثلاً محدودیت مایعات) به حالت عادی باز می‌گردد. داده های آزمایشگاهی از کارآزمایی های بالینی نشان می دهد که استفاده از اکسکاربازپین با کاهش T4، بدون تغییر در T3 یا TSH همراه بود.

6.2 تجارب پس از بازاریابی عوارض جانبی زیر در طی استفاده پس از تایید قرص اکسکاربازپین شناسایی شده است. از آنجایی که این واکنش ها به طور داوطلبانه از جمعیتی با اندازه نامشخص گزارش می شوند، همیشه نمی توان به طور قابل اعتماد فراوانی آنها را تخمین زد یا یک رابطه علّی با قرار گرفتن در معرض دارو ایجاد کرد. بدن به عنوان یک کل: اختلالات حساسیت چند عضوی که با ویژگی‌هایی مانند بثورات، تب، لنفادنوپاتی، تست‌های غیرطبیعی عملکرد کبدی، ائوزینوفیلی و آرترالژی مشخص می‌شوند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.8) مراجعه کنید] سیستم قلبی عروقی: بلوک دهلیزی - بطنی اختلالات سیستم ایمنی: آنافیلاکسی‌ها (آنافیلاکسی پیش‌گیرانه) سیستم: پانکراتیت و/یا لیپاز و/یا آمیلاز باعث افزایش سیستم های خونی و لنفاوی: کم خونی آپلاستیک [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.9)] اختلالات متابولیسم و ​​تغذیه: کم کاری تیروئید و سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری (SIADH) TSkin and Subcutane اریتم مولتی فرم، سندرم استیونز-جانسون، نکرولیز اپیدرمی سمی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4)]، پوسچولوز اگزانتماتوز عمومی حاد (AGEP) اختلالات اسکلتی عضلانی، بافت همبند و استخوان: گزارش هایی از کاهش درمان استئوپورز استخوان در بیماران مبتلا به استئوپورز استخوانی در دراز مدت در تراکم معدنی f-راک گزارش شده است. قرص اکسکاربازپین آسیب، مسمومیت و عوارض عملی: سقوط اختلالات سیستم عصبی: دیس آرتری

6.1 تجربه کارآزمایی‌های بالینی از آنجایی که کارآزمایی‌های بالینی تحت شرایط بسیار متفاوتی انجام می‌شوند، نرخ‌های واکنش نامطلوب مشاهده‌شده در کارآزمایی‌های بالینی یک دارو را نمی‌توان مستقیماً با نرخ‌های آزمایش‌های بالینی داروی دیگر مقایسه کرد و ممکن است نرخ‌های مشاهده شده در عمل را منعکس نکند. شایع ترین عوارض جانبی در تمام مطالعات بالینی درمان کمکی/تک درمانی در بزرگسالان که قبلاً با سایر AED درمان شده اند شایع ترین (≥10٪ بیشتر از دارونما برای مکمل یا دوز کم برای تک درمانی) عوارض جانبی با اکسکاربازپین: سرگیجه، خواب آلودگی، خستگی، حالت تهوع، حالت تهوع، حالت تهوع. بینایی، سردرد، لرزش نیستاگموس و راه رفتن غیر طبیعی. تقریباً 23٪ از این 1537 بیمار بزرگسال درمان را به دلیل یک واکنش نامطلوب قطع کردند. عوارض جانبی که اغلب با قطع همراه بود عبارت بودند از: سرگیجه (6.4%)، دوبینی (5.9%)، آتاکسی (5.2%)، استفراغ (5.1%)، تهوع (4.9%)، خواب آلودگی (3.8%)، سردرد (2.9%)، خستگی (2.1%)، دید غیر طبیعی (2.1%)، لرزش (1.8%) (1.8%) هیپوناترمی (1.0%). تک‌درمانی در بزرگسالانی که قبلاً با سایر AED‌ها درمان نشده‌اند شایع‌ترین عوارض جانبی (≥5%) با قرص‌های اکسکاربازپین در این بیماران مشابه بیمارانی بود که قبلاً تحت درمان قرار گرفته بودند. تقریباً 9٪ از این 295 بیمار بزرگسال درمان را به دلیل یک واکنش نامطلوب قطع کردند. عوارض جانبی که اغلب با قطع همراه بود عبارت بودند از: سرگیجه (1.7%)، حالت تهوع (1.7%)، بثورات پوستی (1.7%) و سردرد (1.4%). درمان کمکی/تک درمانی در کودکان 4 سال و بالاتر که قبلاً با سایر AEDها درمان شده اند شایع ترین (5٪) عوارض جانبی با قرص اکسکاربازپین در این بیماران شبیه به موارد مشاهده شده در بزرگسالان بود. تقریباً 11٪ از این 456 بیمار کودک درمان را به دلیل یک واکنش نامطلوب قطع کردند. عوارض جانبی که اغلب با قطع همراه بود عبارت بودند از: خواب آلودگی (2.4%)، استفراغ (2.0%)، آتاکسی (1.8%)، دوبینی (1.3%)، سرگیجه (1.3%)، خستگی (1.1%) و نیستاگموس (1.1%). تک درمانی در کودکان 4 سال به بالا که قبلاً با داروهای AED دیگر درمان نشده بودند شایع ترین (≥ 5٪) عوارض جانبی با قرص اکسکاربازپین در این بیماران مشابه بزرگسالان بود. تقریباً 9.2٪ از 152 بیمار کودک درمان را به دلیل یک واکنش نامطلوب قطع کردند. عوارض جانبی که معمولاً (≥1٪) با قطع همراه بود، راش (5.3٪) و راش ماکولوپاپولار (1.3٪) بود. درمان کمکی/تک درمانی در کودکان 1 ماهه تا کمتر از 4 سال که قبلاً با سایر AEDها درمان شده اند یا قبلاً درمان نشده اند: شایع‌ترین عوارض جانبی (≥5%) با قرص‌های اکسکاربازپین در این بیماران مشابه آنهایی بود که در کودکان بزرگ‌تر و بزرگسالان دیده می‌شد، به جز عفونت‌ها و هجوم‌هایی که بیشتر در این کودکان کوچک‌تر دیده می‌شد. تقریباً 11٪ از این 241 بیمار کودک درمان را به دلیل یک واکنش نامطلوب قطع کردند. عوارض جانبی که اغلب با قطع همراه بود عبارت بودند از: تشنج (7/3%)، وضعیت صرع (2/1%) و آتاکسی (2/1%). مطالعات بالینی کنترل‌شده درمان کمکی/تک درمانی در بزرگسالانی که قبلاً با داروهای AED دیگر درمان شده‌اند جدول 3 عوارض جانبی را فهرست می‌کند که در حداقل 2 درصد از بیماران بزرگسال مبتلا به صرع که تحت درمان با قرص‌های اکسکاربازپین یا دارونما به‌عنوان درمان کمکی قرار گرفته‌اند، رخ داده است و از نظر عددی در بیمارانی که با قرص‌اکسکاربازین درمان شده‌اند، شایع‌تر است. جدول 4 عوارض جانبی را در بیمارانی که از سایر AEDها به قرص اکسکاربازپین با دوز بالا (2400 میلی گرم در روز) یا با دوز پایین (300 میلی گرم در روز) قرص اکسکاربازپین تبدیل شده اند، فهرست می کند. توجه داشته باشید که در برخی از این مطالعات تک درمانی، بیمارانی که در طول مرحله تحمل اولیه ترک تحصیل کرده‌اند، در جداول گنجانده نشده‌اند. جدول 3 عوارض جانبی در یک مطالعه بالینی کنترل شده درمان کمکی با قرص اکسکاربازپین در بزرگسالان دوز قرص اکسکاربازپین (میلی گرم در روز) سیستم بدن/ واکنش نامطلوب Oxcarbazepine 600 N=163 % Oxcarbazepine 1,200 %2xcarbazepine 1,200 %1xcarbazepine N=40% دارونما N=166 درصد خستگی کل بدن 15 12 15 7 استنی 6 3 6 5 ادم پا 2 1 2 1 افزایش وزن 1 2 2 1 احساس غیر طبیعی 0 1 2 0 افت فشار خون سیستم قلبی عروقی 0 1 2 0 سیستم گوارشی تهوع 15 25 29 10 استفراغ 13 25 36 5 درد شکم 10 13 11 5 اسهال 5 6 7 6 سوء هاضمه 5 5 6 22 22 کونتیس 1 اختلالات متابولیک و تغذیه ای هیپوناترمی 3 1 2 1 ضعف عضلانی سیستم اسکلتی عضلانی 1 2 2 0 رگ به رگ شدن و کشیدگی 0 2 2 1 سردرد سیستم عصبی 32 28 26 23 سرگیجه 26 32 491 خواب آلودگی 20 28 36 12 آتاکسی 9 17 31 5 نیستاگموس 7 20 26 5 راه رفتن غیرطبیعی 5 10 17 1 بی خوابی 4 2 3 1 لرزش 3 8 16 5 عصبی 2 4 1 2 11 ناراحتی 2 1 EEG غیرطبیعی 0 0 2 0 اختلال گفتار 1 1 3 0 گیجی 1 1 2 1 آسیب جمجمه NOS 1 0 2 1 دیسمتری 1 2 3 0 تفکر غیر طبیعی 0 2 4 0 رینیت ویژه 2 2 4 و 4 دوبینی حواس 14 30 40 5 سرگیجه 6 12 15 2 بینایی غیر طبیعی 6 14 13 4 تطابق غیرطبیعی 0 0 2 0 جدول 4 واکنش های نامطلوب در مطالعات بالینی کنترل شده تک درمانی با قرص های اکسکاربازپین در بزرگسالان دارای سیستم قبل از ترلپیدی با داروهای ضد تروپدی دیگر واکنش نامطلوب Oxcarbazepine 2400 mg/day N=86 % Oxcarbazepine 300 mg/day N=86 % N=86 % بدن به طور کامل خستگی 21 5 تب 3 0 آلرژی 2 0 ادم عمومی 2 1 درد قفسه سینه 2 0 تهوع دستگاه گوارش 22 7 استفراغ 15 5 اسهال 7 5 سوء هاضمه 6 1 بی اشتهایی 5 3 درد شکم 5 3 خشکی دهان 3 0 خونریزی 20 سیستم لگنی و رکتوم 2 لنفادنوپاتی 2 0 عفونت ها و آلودگی ها عفونت ویروسی 7 5 عفونت 2 0 اختلالات متابولیک و تغذیه ای هیپوناترمی 5 0 تشنگی 2 0 سردرد سیستم عصبی 31 15 سرگیجه 28 8 خواب آلودگی 19 5 اضطراب 7 5 آتاکسی 7 1 گیجی 7 0 عصبی 7 0 بی خوابی 6 3 لرزش 6 3 فراموشی 5 1 تشنج تشدید شده 5 2 ناتوانی عاطفی 2 ناتوانی هیجانی 3 نیستاگموس 2 0 اختلال گفتار 2 0 سیستم تنفسی عفونت دستگاه تنفسی فوقانی 10 5 سرفه 5 0 برونشیت 3 0 فارنژیت 3 0 گرگرفتگی پوست و ضمائم 2 1 پورپورا 2 0 حواس خاص بینایی غیر طبیعی 14 2 دوبینی 12 1 انحراف طعم 5 0 سرگیجه 3 0 گوش درد 2 1 عفونت گوش NOS 2 0 دستگاه تناسلی و دستگاه تناسلی عفونت دستگاه ادراری 5 1 دفعات دفع ادرار 2 1 واژینیت غیر مشخص شده 2 مطالعه بالینی کنترل‌شده تک‌تراپی در بزرگسالانی که قبلاً با داروهای AED دیگر درمان نشده‌اند، جدول 5 واکنش‌های جانبی را در یک مطالعه بالینی کنترل‌شده تک‌تراپی در بزرگسالانی که قبلاً با سایر AED‌ها درمان نشده‌اند، فهرست می‌کند که در حداقل 2 درصد از بیماران بزرگسال مبتلا به صرع که با قرص‌های اکسکاربازپین یا دارونما درمان شده‌اند، رخ داده است و بیمارانی که از نظر عددی با دارونماکس کاربازپین بیشتر درمان شده‌اند، رخ داده است. قرص ها جدول 5 عوارض جانبی در یک مطالعه بالینی کنترل شده تک درمانی با قرص اکسکاربازپین در بزرگسالانی که قبلاً با سایر داروهای ضد صرع درمان نشده اند استفراغ 7 6 یبوست 5 0 سوء هاضمه 5 4 کمردرد سیستم عضلانی اسکلتی 4 2 عصبی سرگیجه سیستمی 22 6 سردرد 13 10 آتاکسی 5 0 عصبی 5 2 فراموشی 4 2 هماهنگی غیرطبیعی 4 2 لرزش 4 0 سیستم تنفسی عفونت دستگاه تنفسی فوقانی 7 0 اپیستاکسی 4 0 عفونت قفسه سینه 4 4 سنس 2 سینوسی خاص Vision Abnormal 4 0 مخفف: NOS، در غیر این صورت مشخص نشده است. مطالعات بالینی کنترل شده درمان کمکی/تک درمانی در بیماران اطفال که قبلاً با سایر AEDها درمان شده‌اند جدول 6 واکنش‌های نامطلوبی را نشان می‌دهد که در حداقل 2 درصد از بیماران کودکان مبتلا به صرع که تحت درمان با قرص اکسکاربازپین یا دارونما به‌عنوان درمان کمکی قرار گرفته‌اند، رخ داده است و از نظر عددی با قرص‌بازیپ در بیماران مبتلا به قرص‌اکسکار رایج‌تر بوده است. جدول 6 عوارض جانبی در مطالعات بالینی کنترل شده درمان کمکی/تک درمانی با قرص اکسکاربازپین در بیماران اطفال که قبلاً با سایر داروهای ضد صرع درمان شده اند سیستم بدن/ واکنش نامطلوب اکسکاربازپین N=171% دارونما N=139% بدن به عنوان یک کل چربی13290 دستگاه گوارش استفراغ 33 14 تهوع 19 5 یبوست 4 1 سوء هاضمه 2 0 عصبی سردرد سیستمی 31 19 خواب آلودگی 31 13 سرگیجه 28 8 آتاکسی 13 4 نیستاگموس 9 1 ناتوانی عاطفی 8 4 راه رفتن غیرطبیعی 8 3 لرزش 6 4 اختلال گفتار 3 1 اختلال در تمرکز 2 1 تشنج 2 انقباضات عضلانی 2 تشنجات عضلانی رینیت 10 9 ذات الریه 2 1 کبودی پوست و ضمائم 4 2 افزایش تعریق 3 0 حواس خاص دوبینی 17 1 دید غیر طبیعی 13 1 سرگیجه 2 0 سایر رویدادهای مشاهده شده در ارتباط با تجویز قرص اکسکاربازپین در پاراگراف های بعدی، واکنش های نامطلوب، به غیر از موارد مندرج در جداول یا متن قبلی، که در مجموع در 565 کودک و 1574 بزرگسال در معرض قرص اکسکاربازپین قرار داشتند و به طور منطقی به احتمال زیاد مرتبط با مصرف دارو هستند، ارائه شده است. رویدادهای رایج در جمعیت، رویدادهایی که منعکس کننده بیماری مزمن هستند و رویدادهایی که احتمالاً منعکس کننده بیماری همزمان هستند حذف می شوند، به ویژه اگر جزئی باشند. آنها به ترتیب کاهش فراوانی فهرست شده اند. از آنجایی که گزارش‌ها به رویدادهای مشاهده‌شده در کارآزمایی‌های با برچسب باز و کنترل‌نشده اشاره می‌کنند، نمی‌توان نقش قرص‌های اکسکاربازپین را در ایجاد آن‌ها به طور قابل اعتماد تعیین کرد. بدن به عنوان یک کل: تب، کسالت، درد قفسه سینه، سفتی، کاهش وزن. سیستم قلبی عروقی: برادی کاردی، نارسایی قلبی، خونریزی مغزی، فشار خون بالا، افت فشار خون وضعیتی، تپش قلب، سنکوپ، تاکی کاردی. دستگاه گوارش: افزایش اشتها، خون در مدفوع، سنگ کلیه، کولیت، زخم اثنی عشر، دیسفاژی، انتریت، نعوظ، ازوفاژیت، نفخ شکم، زخم معده، خونریزی لثه، هیپرپلازی لثه، هماتمز، خونریزی رکتوم، درد هیپوکولیوم، خشکی دهان گرفتگی، سیالادنیت، استوماتیت، استوماتیت اولسراتیو. سیستم خونی و لنفاوی: ترومبوسیتوپنی ناهنجاری آزمایشگاهی: افزایش گاما-GT، هیپرگلیسمی، هیپوکلسمی، هیپوگلیسمی، هیپوکالمی، افزایش آنزیم های کبدی، افزایش ترانس آمیناز سرم. سیستم اسکلتی عضلانی: ماهیچه هایپرتونی. سیستم عصبی: واکنش پرخاشگرانه، فراموشی، اضطراب، اضطراب، بی تفاوتی، آفازی، هاله، تشدید تشنج، هذیان، هذیان، سطح افسرده هوشیاری، نارسایی صدا، دیستونی، ناتوانی هیجانی، سرخوشی، اختلال خارج هرمی، احساس مستی، همی پلژی، هیپرلکسی، هیپولکسی، هیپولکسی، هیپولکسی، هیپولکسی، هیپولکسی، هیپرلکسی، هیپرلکسی، هیپولکسی، هیپولکسی، هیپولکسی، هیپولکسی، هیپرلکسی، هیپرلکسی، هیپرلکسی، هیپرلکسی، هیپوریکنزیا هیپوتونی، هیستری، کاهش میل جنسی، افزایش میل جنسی، واکنش شیدایی، میگرن، انقباضات عضلانی غیرارادی، عصبی بودن، نورالژی، بحران چشمی، اختلال هراس، فلج، پارونیری، اختلال شخصیت، روان پریشی، پتوز، بی حالی، کزاز. دستگاه تنفسی: آسم، تنگی نفس، اپیستاکسی، حنجره، جنب. پوست و ضمائم: آکنه، آلوپسی، آنژیوادم، کبودی، درماتیت تماسی، اگزما، بثورات صورت، گرگرفتگی، فولیکولیت، بثورات گرمایی، گرگرفتگی، واکنش حساسیت به نور، خارش ناحیه تناسلی، پسوریازیس، پورپورا، بثورات اریتماتوز، بثورات ماکولوپاپولار، ویتیلیگو. حواس خاص: اقامت غیر طبیعی، آب مروارید، خونریزی ملتحمه، ادم چشم، همیانوپی، میدریاز، اوتیت خارجی، فتوفوبیا، اسکوتوما، انحراف چشایی، وزوز گوش، گزروفتالمی. روش های جراحی و پزشکی: روش های دندانپزشکی دهان، روش های تولید مثل زنانه، روش های اسکلتی عضلانی، روش های پوستی. دستگاه تناسلی و تناسلی: سوزش ادرار، هماچوری، خونریزی بین قاعدگی، لکوره، منوراژی، دفعات دفع ادرار، درد کلیه، درد مجاری ادراری، پلی اوری، پریاپیسم، سنگ کلیه. سایر موارد: لوپوس-اریتماتوز سیستمیک. آزمایشات آزمایشگاهی سطوح سدیم سرم کمتر از 125 میلی مول در لیتر در بیماران تحت درمان با اکسکاربازپین مشاهده شده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید]. تجربه کارآزمایی‌های بالینی نشان می‌دهد که سطح سدیم سرم زمانی که دوز قرص‌های اکسکاربازپین کاهش می‌یابد یا قطع می‌شود، یا زمانی که بیمار تحت درمان محافظه‌کارانه قرار می‌گیرد (مثلاً محدودیت مایعات) به حالت عادی باز می‌گردد. داده های آزمایشگاهی از کارآزمایی های بالینی نشان می دهد که استفاده از اکسکاربازپین با کاهش T4، بدون تغییر در T3 یا TSH همراه بود.

6.2 تجارب پس از بازاریابی عوارض جانبی زیر در طی استفاده پس از تایید قرص اکسکاربازپین شناسایی شده است. از آنجایی که این واکنش ها به طور داوطلبانه از جمعیتی با اندازه نامشخص گزارش می شوند، همیشه نمی توان به طور قابل اعتماد فراوانی آنها را تخمین زد یا یک رابطه علّی با قرار گرفتن در معرض دارو ایجاد کرد. بدن به عنوان یک کل: اختلالات حساسیت چند عضوی که با ویژگی‌هایی مانند بثورات، تب، لنفادنوپاتی، تست‌های غیرطبیعی عملکرد کبدی، ائوزینوفیلی و آرترالژی مشخص می‌شوند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.8) مراجعه کنید] سیستم قلبی عروقی: بلوک دهلیزی - بطنی اختلالات سیستم ایمنی: آنافیلاکسی‌ها (آنافیلاکسی پیش‌گیرانه) سیستم: پانکراتیت و/یا لیپاز و/یا آمیلاز باعث افزایش سیستم های خونی و لنفاوی: کم خونی آپلاستیک [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.9)] اختلالات متابولیسم و ​​تغذیه: کم کاری تیروئید و سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری (SIADH) TSkin and Subcutane اریتم مولتی فرم، سندرم استیونز-جانسون، نکرولیز اپیدرمی سمی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4)]، پوسچولوز اگزانتماتوز عمومی حاد (AGEP) اختلالات اسکلتی عضلانی، بافت همبند و استخوان: گزارش هایی از کاهش درمان استئوپورز استخوان در بیماران مبتلا به استئوپورز استخوانی در دراز مدت در تراکم معدنی f-راک گزارش شده است. قرص اکسکاربازپین آسیب، مسمومیت و عوارض عملی: سقوط اختلالات سیستم عصبی: دیس آرتری

بارداری: ممکن است به جنین آسیب برساند (8.1)

8.1 ثبت قرار گرفتن در معرض بارداری در دوران بارداری یک دفتر ثبت قرار گرفتن در معرض حاملگی وجود دارد که نتایج بارداری را در زنانی که در دوران بارداری در معرض AED قرار گرفته اند، مانند قرص اکسکاربازپین، بررسی می کند. زنانی را که در دوران بارداری قرص‌های اکسکاربازپین مصرف می‌کنند تشویق کنید تا با شماره تلفن 2334-888-233-1-888-233-2334 یا مراجعه به http://www.aedpregnancyregistry.org/ ثبت نام در دفتر ثبت بارداری داروهای ضد صرع آمریکای شمالی (NAAED) ثبت نام کنند. خلاصه خطر اگرچه قرص‌های اکسکاربازپین از نظر ساختاری با کاربامازپین مرتبط است که در انسان تراتوژن در نظر گرفته می‌شود، داده‌های انسانی موجود از متون منتشر شده و مطالعات ثبت بارداری در حال انجام در مورد استفاده از اکسکاربازپین در دوران بارداری افزایش شیوع ناهنجاری‌های مادرزادی عمده را با قرار گرفتن در معرض سه ماهه اول نشان نداده است. با این حال، همه مطالعات منتشر شده مرور شده دارای محدودیت‌های روش‌شناختی مهمی هستند، از جمله موارد مخدوش‌کننده اندازه‌گیری نشده و تعداد کمی موارد در معرض (به داده‌ها مراجعه کنید). خطراتی برای مادر و جنین در ارتباط با شروع نسبی تشنج وجود دارد (به ملاحظات بالینی مراجعه کنید). هیچ اطلاعاتی در مورد خطرات مرتبط با استفاده از اکسکاربازپین و سقط جنین یا سایر پیامدهای نامطلوب مادری وجود ندارد. افزایش بروز ناهنجاری‌های ساختاری جنین و سایر تظاهرات سمیت رشدی (جنین‌سالی، تأخیر رشد) در فرزندان حیوانات تحت درمان با اکسکاربازپین یا متابولیت 10 هیدروکسی فعال آن (MHD) در طول بارداری در دوزهای مشابه با حداکثر دوز توصیه‌شده برای انسان مشاهده شد. در ایالات متحده جمعیت عمومی، خطر پیش‌زمینه تخمینی نقایص مادرزادی و سقط جنین در حاملگی‌های بالینی شناخته شده به ترتیب 2 تا 4 درصد و 15 تا 20 درصد است. همه حاملگی ها دارای خطر پس زمینه نقص مادرزادی، از دست دادن یا سایر پیامدهای نامطلوب هستند. ملاحظات بالینی بیماری مرتبط با خطر مادر و/یا جنینی صرع، با یا بدون قرار گرفتن در معرض داروهای ضد صرع، با پیامدهای نامطلوب متعددی در طول بارداری، از جمله پره اکلامپسی، زایمان زودرس، زایمان زودرس، زایمان زودرس، زایمان زودرس همراه بوده است. جنینی رشد، نارس بودن، مرگ جنین و مرگ و میر مادران. خطر آسیب مادر یا جنین ممکن است برای بیماران مبتلا به تشنج‌های تشنجی درمان‌نشده یا ضعیف کنترل‌شده بیشتر باشد. زنان مبتلا به صرع که باردار می شوند نباید به طور ناگهانی داروهای ضد صرع از جمله اکسکاربازپین را به دلیل خطر ابتلا به صرع یا تشنج شدید که ممکن است تهدید کننده زندگی باشد، قطع کنند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6) مراجعه کنید]. عوارض جانبی مادر افزایش دفعات تشنج ممکن است در دوران بارداری به دلیل تغییر سطوح متابولیت فعال اکسکاربازپین رخ دهد. بیماران را در دوران بارداری و در طول دوره پس از زایمان به دقت تحت نظر بگیرید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.10) مراجعه کنید]. داده‌های انسانی داده‌های یک مطالعه همگروهی گذشته‌نگر منتشر شده و مطالعات ثبت بارداری در حال انجام در مورد استفاده از اکسکاربازپین در دوران بارداری، افزایش شیوع ناهنجاری‌های مادرزادی عمده را با قرار گرفتن در معرض سه ماهه اول نشان نداده است. یک مطالعه همگروهی گذشته نگر که در کشورهای نوردیک (دانمارک، فنلاند، ایسلند، نروژ و سوئد) از سال 1996 تا 2020 انجام شد، نشان داد که هیچ افزایش شیوع ناهنجاری‌های مادرزادی عمده زمانی که بارداری‌های در معرض اکسکاربازپین در طول سه ماهه اول با حاملگی‌هایی که در معرض خطر لاموتری قرار داشتند، مشاهده نشد. 95% فاصله اطمینان (CI): 0.83 تا 1.44; n بارداری در معرض اکسکاربازپین = 1313، n مورد در معرض = 58). در یک ثبت حاملگی در حال انجام که شامل داده‌های بیش از 40 کشور از سال 1999 تا 2022 و 443 بارداری در معرض اکسکاربازپین بود، قرار گرفتن در معرض اکسکاربازپین در طول سه ماهه اول با ناهنجاری‌های مادرزادی عمده مرتبط نبود (نسبت شانس تعدیل‌شده: 1.09% موارد CI؛ 9.5%؛ 20.5%؛ 20.5%؛ 1.09 به = 10). با این حال، محدودیت‌های روش‌شناختی مهمی در این مطالعات وجود دارد، از جمله فاکتورهای مداخله‌گر اندازه‌گیری نشده و تعداد کمی از موارد در معرض در داده‌های حیوانی ثبت شده، زمانی که موش‌های باردار اکسکاربازپین (0، 30، 300، یا 1000 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز) به صورت خوراکی در طول دوره تشکیل ارگانوژنز، افزایش بروز ناهنجاری‌های مدفوع، افزایش بروز ناهنجاری‌های مدفوع، و افزایش بروز ناهنجاری‌های قلبی و عروقی به موش‌های باردار داده شد. اسکلتی) و تغییرات در دوزهای متوسط ​​و بالا (تقریباً 1.2 و 4 برابر، به ترتیب، MRHD بر اساس mg/m2) مشاهده شد. افزایش مرگ جنینی و کاهش وزن بدن جنین در دوز بالا مشاهده شد. دوزهای ≥300 mg/kg/day نیز برای مادر سمی بودند (کاهش افزایش وزن بدن، علائم بالینی)، اما شواهدی وجود ندارد که نشان دهد تراتوژنیسیته ثانویه به اثرات مادری بوده است. در مطالعه‌ای که در آن خرگوش‌های باردار MHD (0، 20، 100 یا 200 میلی‌گرم بر کیلوگرم در روز) در طول اندام‌زایی به صورت خوراکی تجویز شدند، مرگ و میر جنینی در بالاترین دوز (1.5 برابر MRHD بر اساس mg/m2) افزایش یافت. این دوز فقط حداقل سمیت مادری را ایجاد کرد. در مطالعه‌ای که در آن موش‌های ماده به صورت خوراکی اکسکاربازپین (0، 25، 50، یا 150 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز) در اواخر بارداری و در طول دوره شیردهی مصرف شد، کاهش مداوم وزن بدن و تغییر رفتار (کاهش فعالیت) در فرزندانی که در معرض بالاترین دوز mg/km 2 قرار داشتند، مشاهده شد. تجویز خوراکی MHD (0، 25، 75، یا 250 mg/kg/day) به موش‌ها در طول بارداری و شیردهی منجر به کاهش مداوم وزن فرزندان در بالاترین دوز (معادل MRHD بر اساس mg/m2) شد.

8.2 خلاصه خطر شیردهی اکسکاربازپین و متابولیت فعال آن (MHD) پس از تجویز قرص اکسکاربازپین در شیر انسان وجود دارد. اثرات اکسکاربازپین و متابولیت فعال آن (MHD) بر روی شیرخوار شیرده یا تولید شیر ناشناخته است. فواید رشدی و سلامتی تغذیه با شیر مادر باید همراه با نیاز بالینی مادر به قرص اکسکاربازپین و هرگونه عوارض جانبی احتمالی بر روی نوزاد شیرده از قرص اکسکاربازپین یا بیماری زمینه ای مادر در نظر گرفته شود.

8.3 زنان و مردان پیشگیری از بارداری بالقوه باروری استفاده از قرص اکسکاربازپین همراه با داروهای ضد بارداری هورمونی حاوی اتینیل استرادیول یا لوونورژسترل با کاهش غلظت پلاسمایی این هورمون ها همراه است و ممکن است منجر به شکست اثر درمانی داروی ضد بارداری خوراکی شود. به زنان بالقوه باروری که از قرص های اکسکاربازپین استفاده می کنند و از یک ضد بارداری حاوی اتینیل استرادیول یا لوونورژسترل استفاده می کنند توصیه کنید که از کنترل بارداری غیر هورمونی اضافی یا جایگزین استفاده کنند [به تداخلات دارویی (7.3) و فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید.

8.4 استفاده در کودکان قرص اکسکاربازپین برای استفاده به عنوان درمان کمکی برای تشنج های نیمه شروع در بیماران 2 تا 16 ساله نشان داده شده است. ایمنی و اثربخشی استفاده به عنوان درمان کمکی برای تشنج با شروع جزئی در بیماران کودکان زیر 2 سال ثابت نشده است. قرص اکسکاربازپین همچنین به عنوان تک درمانی برای تشنج های با شروع نسبی در بیماران 4 تا 16 ساله نشان داده می شود. بی‌خطری و اثربخشی استفاده به‌عنوان تک‌تراپی برای تشنج‌های نیمه شروع در کودکان زیر 4 سال ثابت نشده است. قرص اکسکاربازپین به 898 بیمار در سنین 1 ماه تا 17 سال در کارآزمایی های بالینی کنترل شده (332 مورد به عنوان تک درمانی) و حدود 677 بیمار بین سنین 1 ماه تا 17 سال در کارآزمایی های دیگر داده شده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.11)، عوارض جانبی، Clharmac (6.2)، (6.1) مراجعه کنید. مطالعات بالینی (14) ].

8.5 استفاده در سالمندان 52 بیمار بالای 65 سال در کارآزمایی های بالینی کنترل شده و 565 بیمار بالای 65 سال در کارآزمایی های دیگر وجود داشتند. پس از تجویز دوزهای تک (300 میلی گرم) و چندگانه (600 میلی گرم در روز) قرص اکسکاربازپین در داوطلبان مسن (60 تا 82 سال)، حداکثر غلظت پلاسمایی و سطح زیر منحنی (AUC) مقادیر MHD 30 تا 60 درصد بیشتر از داوطلبان جوان تر (18 تا 18 سال) بود. مقایسه کلیرانس کراتینین در داوطلبان جوان و مسن نشان می دهد که این تفاوت به دلیل کاهش کلیرانس کراتینین مربوط به سن است. نظارت دقیق بر سطح سدیم در بیماران مسن در معرض خطر هیپوناترمی لازم است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید].

8.6 نارسایی کلیوی تنظیم دوز برای بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی توصیه می شود (کلیرانس کراتینین <30 میلی لیتر در دقیقه) [به دوز و نحوه تجویز (2.7) و فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید.

8.6 نارسایی کلیوی تنظیم دوز برای بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی توصیه می شود (کلیرانس کراتینین <30 میلی لیتر در دقیقه) [به دوز و نحوه تجویز (2.7) و فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید.

ثبت قرار گرفتن در معرض حاملگی یک دفتر ثبت قرار گرفتن در معرض بارداری وجود دارد که نتایج بارداری را در زنانی که در دوران بارداری در معرض AED قرار گرفته اند، مانند قرص اکسکاربازپین، کنترل می کند. زنانی را که در دوران بارداری قرص‌های اکسکاربازپین مصرف می‌کنند تشویق کنید تا با شماره تلفن 2334-888-233-1-888-233-2334 یا مراجعه به http://www.aedpregnancyregistry.org/ ثبت نام در دفتر ثبت بارداری داروهای ضد صرع آمریکای شمالی (NAAED) ثبت نام کنند. خلاصه خطر اگرچه قرص‌های اکسکاربازپین از نظر ساختاری با کاربامازپین مرتبط است که در انسان تراتوژن در نظر گرفته می‌شود، داده‌های انسانی موجود از متون منتشر شده و مطالعات ثبت بارداری در حال انجام در مورد استفاده از اکسکاربازپین در دوران بارداری افزایش شیوع ناهنجاری‌های مادرزادی عمده را با قرار گرفتن در معرض سه ماهه اول نشان نداده است. با این حال، همه مطالعات منتشر شده مرور شده دارای محدودیت‌های روش‌شناختی مهمی هستند، از جمله موارد مخدوش‌کننده اندازه‌گیری نشده و تعداد کمی موارد در معرض (به داده‌ها مراجعه کنید). خطراتی برای مادر و جنین در ارتباط با شروع نسبی تشنج وجود دارد (به ملاحظات بالینی مراجعه کنید). هیچ اطلاعاتی در مورد خطرات مرتبط با استفاده از اکسکاربازپین و سقط جنین یا سایر پیامدهای نامطلوب مادری وجود ندارد. افزایش بروز ناهنجاری‌های ساختاری جنین و سایر تظاهرات سمیت رشدی (جنین‌سالی، تأخیر رشد) در فرزندان حیوانات تحت درمان با اکسکاربازپین یا متابولیت 10 هیدروکسی فعال آن (MHD) در طول بارداری در دوزهای مشابه با حداکثر دوز توصیه‌شده برای انسان مشاهده شد. در ایالات متحده جمعیت عمومی، خطر پیش‌زمینه تخمینی نقایص مادرزادی و سقط جنین در حاملگی‌های بالینی شناخته شده به ترتیب 2 تا 4 درصد و 15 تا 20 درصد است. همه حاملگی ها دارای خطر پس زمینه نقص مادرزادی، از دست دادن یا سایر پیامدهای نامطلوب هستند. ملاحظات بالینی بیماری مرتبط با خطر مادر و/یا جنینی صرع، با یا بدون قرار گرفتن در معرض داروهای ضد صرع، با پیامدهای نامطلوب متعددی در طول بارداری، از جمله پره اکلامپسی، زایمان زودرس، زایمان زودرس، زایمان زودرس، زایمان زودرس همراه بوده است. جنینی رشد، نارس بودن، مرگ جنین و مرگ و میر مادران. خطر آسیب مادر یا جنین ممکن است برای بیماران مبتلا به تشنج‌های تشنجی درمان‌نشده یا ضعیف کنترل‌شده بیشتر باشد. زنان مبتلا به صرع که باردار می شوند نباید به طور ناگهانی داروهای ضد صرع از جمله اکسکاربازپین را به دلیل خطر ابتلا به صرع یا تشنج شدید که ممکن است تهدید کننده زندگی باشد، قطع کنند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6) مراجعه کنید]. عوارض جانبی مادر افزایش دفعات تشنج ممکن است در دوران بارداری به دلیل تغییر سطوح متابولیت فعال اکسکاربازپین رخ دهد. بیماران را در دوران بارداری و در طول دوره پس از زایمان به دقت تحت نظر بگیرید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.10) مراجعه کنید]. داده‌های انسانی داده‌های یک مطالعه همگروهی گذشته‌نگر منتشر شده و مطالعات ثبت بارداری در حال انجام در مورد استفاده از اکسکاربازپین در دوران بارداری، افزایش شیوع ناهنجاری‌های مادرزادی عمده را با قرار گرفتن در معرض سه ماهه اول نشان نداده است. یک مطالعه همگروهی گذشته نگر که در کشورهای نوردیک (دانمارک، فنلاند، ایسلند، نروژ و سوئد) از سال 1996 تا 2020 انجام شد، نشان داد که هیچ افزایش شیوع ناهنجاری‌های مادرزادی عمده زمانی که بارداری‌های در معرض اکسکاربازپین در طول سه ماهه اول با حاملگی‌هایی که در معرض خطر لاموتری قرار داشتند، مشاهده نشد. 95% فاصله اطمینان (CI): 0.83 تا 1.44; n بارداری در معرض اکسکاربازپین = 1313، n مورد در معرض = 58). در یک ثبت حاملگی در حال انجام که شامل داده‌های بیش از 40 کشور از سال 1999 تا 2022 و 443 بارداری در معرض اکسکاربازپین بود، قرار گرفتن در معرض اکسکاربازپین در طول سه ماهه اول با ناهنجاری‌های مادرزادی عمده مرتبط نبود (نسبت شانس تعدیل‌شده: 1.09% موارد CI؛ 9.5%؛ 20.5%؛ 20.5%؛ 1.09 به = 10). با این حال، محدودیت‌های روش‌شناختی مهمی در این مطالعات وجود دارد، از جمله فاکتورهای مداخله‌گر اندازه‌گیری نشده و تعداد کمی از موارد در معرض در داده‌های حیوانی ثبت شده، زمانی که موش‌های باردار اکسکاربازپین (0، 30، 300، یا 1000 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز) به صورت خوراکی در طول دوره تشکیل ارگانوژنز، افزایش بروز ناهنجاری‌های مدفوع، افزایش بروز ناهنجاری‌های مدفوع، و افزایش بروز ناهنجاری‌های قلبی و عروقی به موش‌های باردار داده شد. اسکلتی) و تغییرات در دوزهای متوسط ​​و بالا (تقریباً 1.2 و 4 برابر، به ترتیب، MRHD بر اساس mg/m2) مشاهده شد. افزایش مرگ جنینی و کاهش وزن بدن جنین در دوز بالا مشاهده شد. دوزهای ≥300 mg/kg/day نیز برای مادر سمی بودند (کاهش افزایش وزن بدن، علائم بالینی)، اما شواهدی وجود ندارد که نشان دهد تراتوژنیسیته ثانویه به اثرات مادری بوده است. در مطالعه‌ای که در آن خرگوش‌های باردار MHD (0، 20، 100 یا 200 میلی‌گرم بر کیلوگرم در روز) در طول اندام‌زایی به صورت خوراکی تجویز شدند، مرگ و میر جنینی در بالاترین دوز (1.5 برابر MRHD بر اساس mg/m2) افزایش یافت. این دوز فقط حداقل سمیت مادری را ایجاد کرد. در مطالعه‌ای که در آن موش‌های ماده به صورت خوراکی اکسکاربازپین (0، 25، 50، یا 150 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز) در اواخر بارداری و در طول دوره شیردهی مصرف شد، کاهش مداوم وزن بدن و تغییر رفتار (کاهش فعالیت) در فرزندانی که در معرض بالاترین دوز mg/km 2 قرار داشتند، مشاهده شد. تجویز خوراکی MHD (0، 25، 75، یا 250 mg/kg/day) به موش‌ها در طول بارداری و شیردهی منجر به کاهش مداوم وزن فرزندان در بالاترین دوز (معادل MRHD بر اساس mg/m2) شد.

12.1 مکانیسم اثر فعالیت دارویی اکسکاربازپین عمدتاً از طریق متابولیت 10-مونوهیدروکسی (MHD) اکسکاربازپین اعمال می شود [به فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]. مکانیسم دقیقی که توسط آن اکسکاربازپین و MHD اثر ضد تشنج خود را اعمال می کنند ناشناخته است. با این حال، مطالعات الکتروفیزیولوژیکی آزمایشگاهی نشان می‌دهد که آن‌ها کانال‌های سدیم حساس به ولتاژ را مسدود می‌کنند، که منجر به تثبیت غشای عصبی بیش از حد تحریک‌شده، مهار شلیک مکرر عصبی، و کاهش انتشار تکانه‌های سیناپسی می‌شود. تصور می شود که این اقدامات در جلوگیری از گسترش تشنج در مغز دست نخورده مهم هستند. علاوه بر این، افزایش هدایت پتاسیم و تعدیل کانال‌های کلسیم فعال شده با ولتاژ بالا ممکن است به اثرات ضد تشنجی دارو کمک کند. هیچ اثر متقابل قابل توجهی از Oxcarbazepine یا MHD با مکان های گیرنده انتقال دهنده عصبی یا تعدیل کننده مغز نشان داده نشده است.

12.2 فارماکودینامیک اکسکاربازپین و متابولیت فعال آن (MHD) خواص ضد تشنجی را در مدل‌های تشنج حیوانات نشان می‌دهند. آن‌ها از جوندگان در برابر تشنج‌های تونیک القایی الکتریکی و تا حدی کم‌تر، تشنج‌های کلونیک ناشی از مواد شیمیایی محافظت کردند و تعداد تشنج‌های کانونی مزمن عودکننده را در میمون‌های رزوس با ایمپلنت‌های آلومینیومی لغو یا کاهش دادند. هنگامی که موش ها و موش ها روزانه به مدت 5 روز و 4 هفته با اکسکاربازپین یا MHD تحت درمان قرار گرفتند، هیچ توسعه تحمل (یعنی کاهش فعالیت ضد تشنج) در آزمون حداکثر الکتروشوک مشاهده نشد.

12.3 فارماکوکینتیک پس از تجویز خوراکی قرص اکسکاربازپین، اکسکاربازپین به طور کامل جذب شده و به طور گسترده به متابولیت 10-مونوهیدروکسی فعال دارویی خود (MHD) متابولیزه می شود. در یک مطالعه تعادل توده در افراد، تنها 2٪ از کل رادیواکتیویته در پلاسما ناشی از اکسکاربازپین بدون تغییر بود که تقریباً 70٪ آن به عنوان MHD وجود دارد و بقیه به متابولیت های جزئی نسبت داده می شود. نیمه عمر والدین حدود 2 ساعت است، در حالی که نیمه عمر MHD حدود 9 ساعت است، به طوری که MHD مسئول بیشتر فعالیت های ضد صرع است. جذب بر اساس غلظت MHD، قرص اکسکاربازپین و سوسپانسیون نشان داده شد که فراهمی زیستی مشابهی دارند. پس از تجویز تک دوز قرص اکسکاربازپین به داوطلبان مرد سالم در شرایط ناشتا، میانگین t max 4.5 (محدوده 3 تا 13) ساعت بود. در بیمارانی که قرص اکسکاربازپین دو بار در روز تجویز می شود، غلظت MHD پلاسمایی حالت پایدار در طی 2 تا 3 روز به دست می آید. در حالت پایدار، فارماکوکینتیک MHD خطی است و نسبت دوز را در محدوده دوز 300 تا 2400 میلی گرم در روز نشان می دهد. غذا هیچ تاثیری بر سرعت و میزان جذب اکسکاربازپین از قرص های اکسکاربازپین ندارد. بنابراین، قرص اکسکاربازپین را می توان با یا بدون غذا مصرف کرد. توزيع حجم ظاهري توزيع MHD 49 ليتر است. تقريباً 40% از MHD به پروتئين هاي سرم و عمدتاً به آلبومين متصل مي شود. اتصال مستقل از غلظت سرمی در محدوده مربوط به درمان است. اکسکاربازپین و MHD به گلیکوپروتئین آلفا-1-اسید متصل نمی شوند. متابولیسم و ​​دفع اکسکاربازپین به سرعت توسط آنزیم های سیتوزولی در کبد به متابولیت 10-مونوهیدروکسی آن، MHD کاهش می یابد، که در درجه اول مسئول اثر دارویی قرص های اکسکاربازپین است. MHD بیشتر توسط کونژوگه با اسید گلوکورونیک متابولیزه می شود. مقادیر جزئی (4٪ از دوز) به متابولیت 10،11-دی هیدروکسی (DHD) غیر فعال دارویی اکسید می شود. اکسکاربازپین عمدتاً به شکل متابولیت هایی از بدن دفع می شود که عمدتاً از طریق کلیه ها دفع می شوند. بیش از 95٪ از دوز در ادرار ظاهر می شود و کمتر از 1٪ به صورت اکسکاربازپین تغییر نیافته است. دفع مدفوع کمتر از 4 درصد از دوز تجویز شده را تشکیل می دهد. تقریباً 80٪ از دوز به صورت گلوکورونیدهای MHD (49٪) یا به صورت تغییر نیافته (27٪) از طریق ادرار دفع می شود. DHD غیرفعال تقریباً 3٪ و ترکیبات MHD و oxcarbazepine 13٪ از دوز را تشکیل می دهند. نیمه عمر والدین حدود 2 ساعت است در حالی که نیمه عمر MHD حدود 9 ساعت است. جمعیت های خاص سالمندان پس از تجویز دوزهای منفرد (300 میلی گرم) و چندگانه (600 میلی گرم در روز) قرص اکسکاربازپین برای داوطلبان مسن (60 تا 82 سال)، حداکثر غلظت پلاسمایی و مقادیر AUC MHD 30 تا 60 درصد بیشتر از داوطلبان جوان تر (18 سال) بود. مقایسه کلیرانس کراتینین در داوطلبان جوان و مسن نشان می دهد که این تفاوت به دلیل کاهش کلیرانس کراتینین مربوط به سن است. اطفال با افزایش سن و وزن، کلیرانس MHD تنظیم شده با وزن کاهش می یابد و به بزرگسالان نزدیک می شود. میانگین کلیرانس تنظیم شده با وزن در کودکان 2 سال تا کمتر از 4 سال تقریباً 80٪ بیشتر از بزرگسالان است. بنابراین انتظار می‌رود که مواجهه با MHD در این کودکان تقریباً نصف بزرگسالان باشد که با دوز تنظیم‌شده با وزن مشابه درمان شوند. میانگین کلیرانس تنظیم شده با وزن در کودکان 4 تا 12 ساله تقریباً 40 درصد بیشتر از بزرگسالان است. بنابراین انتظار می‌رود که مواجهه با MHD در این کودکان حدود سه چهارم بزرگسالان باشد که با دوز تنظیم‌شده با وزن مشابه درمان شوند. با افزایش وزن، انتظار می‌رود که برای بیماران 13 ساله و بالاتر، کلیرانس MHD تنظیم‌شده با وزن به بزرگسالان برسد. بیماران کودکان مبتلا به چاقی تجزیه و تحلیل PK جمعیتی از اکسکاربازپین انجام شد که شامل 92 نفر از بیماران چاق و غیرچاق کودکان زیر 18 سال بود تا تأثیر بالقوه چاقی بر مواجهه با اکسکاربازپین پلاسما را ارزیابی کند. بر اساس توصیه های نمودار رشد CDC 2000، چاقی به عنوان BMI ≥ صدک 95 برای سن و جنس تعریف شد. نتایج شبیه‌سازی‌شده از این تجزیه و تحلیل نشان می‌دهد که دوزهای نگهدارنده هدف برای اکسکاربازپین، که در بیماران کودکان بالای 2 سال استفاده می‌شود، قرار گرفتن در معرض حالت پایدار MHD را بین بیماران کودکان با و بدون چاقی ایجاد می‌کند. این یافته هنگام استفاده از وزن کل بدن، یا هنگام استفاده از توده بدون چربی در بیماران ≥ 3 سال و وزن کل بدن در بیماران کمتر از 3 سال در شبیه سازی ها سازگار است. تنظیم دوز با توجه به وضعیت چاقی ضروری نیست. جنسیت هیچ تفاوت فارماکوکینتیک مرتبط با جنسیت در کودکان، بزرگسالان یا سالمندان مشاهده نشده است. نژاد هیچ مطالعه خاصی برای ارزیابی تأثیر نژاد بر وضعیت اکسکاربازپین انجام نشده است. اختلال کلیوی یک ارتباط خطی بین کلیرانس کراتینین و کلیرانس کلیوی MHD وجود دارد. هنگامی که قرص اکسکاربازپین به عنوان یک دوز 300 میلی گرمی در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی تجویز می شود (کلیرانس کراتینین <30 میلی لیتر در دقیقه)، نیمه عمر حذف MHD به 19 ساعت افزایش می یابد، با افزایش 2 برابری در AUC [نگاه کنید به دوز و نحوه مصرف (2.7 مختصات و موارد مصرف) (2.7). نارسایی کبدی فارماکوکینتیک و متابولیسم اکسکاربازپین و MHD در داوطلبان سالم و افراد دارای اختلال کبدی پس از یک دوز خوراکی 900 میلی گرمی مورد بررسی قرار گرفت. نارسایی کبدی خفیف تا متوسط ​​بر فارماکوکینتیک اکسکاربازپین و MHD تأثیری نداشت. [دوز و نحوه تجویز (2.8) را ببینید]. بارداری به دلیل تغییرات فیزیولوژیکی در دوران بارداری، سطوح پلاسمایی MHD ممکن است به تدریج در طول بارداری کاهش یابد [نگاه کنید به استفاده در جمعیت های خاص (8.1)] تداخلات دارویی: اکسکاربازپین در شرایط آزمایشگاهی می تواند CYP2C19 را مهار کرده و CYP3A4/5 را با اثرات بالقوه مهمی بر غلظت پلاسمایی سایر داروها القا کند. علاوه بر این، چندین AED که القاکننده سیتوکروم P450 هستند، می توانند غلظت پلاسمایی اکسکاربازپین و MHD را کاهش دهند. هیچ خودالقائی با قرص اکسکاربازپین مشاهده نشده است. اکسکاربازپین در میکروزوم های کبد انسان برای تعیین ظرفیت آن برای مهار آنزیم های سیتوکروم P450 اصلی مسئول متابولیسم سایر داروها مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان می‌دهد که اکسکاربازپین و متابولیت 10-مونوهیدروکسی فعال دارویی آن (MHD) ظرفیت کمی برای عملکرد به عنوان بازدارنده برای اکثر آنزیم‌های سیتوکروم P450 انسانی (CYP1A2، CYP2A6، CYP2C9، CYP2E4YA6، CYP2C9، CYP2E49، و CYP2A6، CYP2A6، CYP2E49، CYP2E41، CYP2E1، CYP2E1 و CYP2E1 و CYP2E1 و CYP2E6 و CYP2E45) نشان می‌دهند که اکسکاربازپین به‌عنوان مهارکننده عمل نمی‌کنند. CYP4A11) به استثنای CYP2C19 و CYP3A4/5. اگرچه مهار CYP3A4/5 توسط اکسکاربازپین و MHD در غلظت‌های بالا رخ می‌دهد، اما احتمالاً اهمیت بالینی ندارد. مهار CYP2C19 توسط اکسکاربازپین و MHD می تواند باعث افزایش غلظت پلاسمایی داروهایی شود که سوبستراهای CYP2C19 هستند که از نظر بالینی مرتبط است. در شرایط آزمایشگاهی، سطح UDP-گلوکورونیل ترانسفراز افزایش یافت که نشان دهنده القای این آنزیم است. افزایش 22 درصدی با MHD و 47 درصدی با اکسکاربازپین مشاهده شد. از آنجایی که MHD، بستر غالب پلاسما، تنها یک القاکننده ضعیف UDP-گلوکورونیل ترانسفراز است، بعید است که تأثیری بر داروهایی داشته باشد که عمدتاً از طریق کونژوگاسیون از طریق UDP-گلوکورونیل ترانسفراز (مانند والپروئیک اسید، لاموتریژین) حذف می شوند. علاوه بر این، اکسکاربازپین و MHD زیرگروهی از خانواده سیتوکروم P450 3A (CYP3A4 و CYP3A5) را که مسئول متابولیسم آنتاگونیست های کلسیم دی هیدروپیریدین، داروهای ضد بارداری خوراکی و سیکلوسپورین هستند، القا می کنند که منجر به غلظت کمتر این داروها در پلاسما می شود. از آنجایی که اتصال MHD به پروتئین های پلاسما کم است (40%)، تداخلات بالینی قابل توجه با سایر داروها از طریق رقابت برای مکان های اتصال پروتئین بعید است. سایر داروهای ضد صرع In Vivo تداخلات بالقوه بین قرص oxcarbazepine و سایر AEDها در مطالعات بالینی مورد ارزیابی قرار گرفت. تأثیر این تداخلات بر میانگین AUC و Cmin در جدول 7 خلاصه شده است [به تداخلات دارویی (7.1، 7.2) مراجعه کنید]. جدول 7: خلاصه ای از تداخلات دارویی ضد صرع با قرص اکسکاربازپین AED تجویز همزمان دوز AED (میلی گرم در روز) دوز قرص اکسکاربازپین (میلی گرم در روز) تأثیر اکسکاربازپین بر غلظت AED (تغییر میانگین، 90% فاصله اطمینان) تاثیر غلظت AED در بین 0% 400-2000 900 nc 1 40٪ کاهش [CI: 17٪ کاهش، 57٪ کاهش] فنوباربیتال 100-150 600-1800 14٪ افزایش [CI: 2٪ افزایش، 24٪ افزایش] 25٪ کاهش [CI: 12٪ کاهش، 51٪ کاهش] فنی توئین 250-500 600-200-200-1،20>1،80 بیشتر به 40 درصد افزایش 3 [CI: 12 درصد افزایش، 60 درصد افزایش] 30 درصد کاهش [CI: 3 درصد کاهش، 48 درصد کاهش] والپروئیک اسید 400-2800 600-1800 nc 1 18 درصد کاهش [CI: 13% کاهش، 40% کاهش] Lamotrigine 200 1200 nc 1 nc 1 مخففات: AED، داروهای ضد صرع. CI، فاصله اطمینان؛ MHD، مشتق 10-مونوهیدروکسی. 1 nc نشان دهنده میانگین تغییر کمتر از 10٪ است 2 کودکان 3 افزایش میانگین در بزرگسالان با دوزهای بالای قرص اکسکاربازپین داروهای ضد بارداری هورمونی نشان داده شده است که مصرف همزمان قرص اکسکاربازپین با یک ضد بارداری خوراکی بر غلظت پلاسمایی دو جزء هورمونی (EthinylestravoL) تأثیر می گذارد. تعاملات (7.3) ]. میانگین مقادیر AUC EE در یک مطالعه 48% [90% CI: 22 تا 65] و در مطالعه دیگری 52% [90% CI: 38 تا 52] کاهش یافت. میانگین مقادیر AUC LNG در یک مطالعه 32% [90% CI: 20 تا 45] و در مطالعه دیگری 52% [90% CI: 42 تا 52] کاهش یافت. سایر تداخلات دارویی آنتاگونیست های کلسیم: پس از مصرف مکرر قرص اکسکاربازپین، AUC فلودیپین 28% کاهش یافت [90% فاصله اطمینان (CI): 20 تا 33]. وراپامیل باعث کاهش 20% [90% CI: 18 تا 27] از سطوح پلاسمایی MHD شد. سایمتیدین، اریترومایسین و دکستروپروپوکسیفن هیچ تاثیری بر فارماکوکینتیک MHD نداشتند. نتایج با وارفارین هیچ شواهدی مبنی بر تداخل با دوزهای منفرد یا مکرر قرص اکسکاربازپین نشان نمی دهد.

Following oral administration of oxcarbazepine tablets, oxcarbazepine is completely absorbed and extensively metabolized to its pharmacologically active 10-monohydroxy metabolite (MHD). In a mass balance study in people, only 2% of total radioactivity in plasma was due to unchanged oxcarbazepine, with approximately 70% present as MHD, and the remainder attributable to minor metabolites. The half-life of the parent is about 2 hours, while the half-life of MHD is about 9 hours, so that MHD is responsible for most antiepileptic activity. Absorption Based on MHD concentrations, oxcarbazepine tablets and suspension were shown to have similar bioavailability. After single-dose administration of oxcarbazepine tablets to healthy male volunteers under fasted conditions, the median t max was 4.5 (range 3 to 13) hours. Steady-state plasma concentrations of MHD are reached within 2 to 3 days in patients when oxcarbazepine tablets is given twice a day. At steady state the pharmacokinetics of MHD are linear and show dose proportionality over the dose range of 300 to 2400 mg/day. Food has no effect on the rate and extent of absorption of oxcarbazepine from oxcarbazepine tablets. Therefore, oxcarbazepine tablets can be taken with or without food. Distribution The apparent volume of distribution of MHD is 49 L. Approximately 40% of MHD is bound to serum proteins, predominantly to albumin. Binding is independent of the serum concentration within the therapeutically relevant range. Oxcarbazepine and MHD do not bind to alpha-1-acid glycoprotein. Metabolism and Excretion Oxcarbazepine is rapidly reduced by cytosolic enzymes in the liver to its 10-monohydroxy metabolite, MHD, which is primarily responsible for the pharmacological effect of oxcarbazepine tablets. MHD is metabolized further by conjugation with glucuronic acid. Minor amounts (4% of the dose) are oxidized to the pharmacologically inactive 10,11-dihydroxy metabolite (DHD). Oxcarbazepine is cleared from the body mostly in the form of metabolites which are predominantly excreted by the kidneys. More than 95% of the dose appears in the urine, with less than 1% as unchanged oxcarbazepine. Fecal excretion accounts for less than 4% of the administered dose. Approximately 80% of the dose is excreted in the urine either as glucuronides of MHD (49%) or as unchanged MHD (27%); the inactive DHD accounts for approximately 3% and conjugates of MHD and oxcarbazepine account for 13% of the dose. The half-life of the parent is about 2 hours, while the half-life of MHD is about 9 hours. Specific Populations Geriatrics Following administration of single (300 mg) and multiple (600 mg/day) doses of oxcarbazepine tablets to elderly volunteers (60 to 82 years of age), the maximum plasma concentrations and AUC values of MHD were 30% to 60% higher than in younger volunteers (18 to 32 years of age). Comparisons of creatinine clearance in young and elderly volunteers indicate that the difference was due to age-related reductions in creatinine clearance. Pediatrics Weight-adjusted MHD clearance decreases as age and weight increases, approaching that of adults. The mean weight-adjusted clearance in children 2 years to < 4 years of age is approximately 80% higher on average than that of adults. Therefore, MHD exposure in these children is expected to be about one-half that of adults when treated with a similar weight-adjusted dose. The mean weight-adjusted clearance in children 4 to 12 years of age is approximately 40% higher on average than that of adults. Therefore, MHD exposure in these children is expected to be about three-quarters that of adults when treated with a similar weight-adjusted dose. As weight increases, for patients 13 years of age and above, the weight-adjusted MHD clearance is expected to reach that of adults. Pediatric Patients With Obesity A population PK analysis of oxcarbazepine was conducted that included n = 92 obese and non-obese pediatric patients < 18 years of age to evaluate the potential impact of obesity on plasma oxcarbazepine exposures. Obesity was defined as BMI ≥ 95th percentile for age and sex based on CDC 2000 growth chart recommendations. Simulated results from this analysis suggested that the target maintenance doses for oxcarbazepine, applied in pediatric patients ≥ 2 years of age, produced equivalent steady-state exposure of MHD between pediatric patients with and without obesity. This finding is consistent when using total body weight, or when using fat-free mass in patients ≥ 3 years and total body weight in patients < 3 years in the simulations. Dosage adjustment according to obesity status is not necessary. Gender No gender-related pharmacokinetic differences have been observed in children, adults, or the elderly. Race No specific studies have been conducted to assess what effect, if any, race may have on the disposition of oxcarbazepine. Renal Impairment There is a linear correlation between creatinine clearance and the renal clearance of MHD. When oxcarbazepine tablets is administered as a single 300 mg dose in renally-impaired patients (creatinine clearance < 30 mL/min), the elimination half-life of MHD is prolonged to 19 hours, with a 2-fold increase in AUC [ see Dosage and Administration (2.7) and Use in Specific Populations (8.6)] . Hepatic Impairment The pharmacokinetics and metabolism of Oxcarbazepine and MHD were evaluated in healthy volunteers and hepatically-impaired subjects after a single 900-mg oral dose. Mild-to-moderate hepatic impairment did not affect the pharmacokinetics of Oxcarbazepine and MHD. [ see Dosage and Administration (2.8) ]. Pregnancy Due to physiological changes during pregnancy, MHD plasma levels may gradually decrease throughout pregnancy [ see Use in Specific Populations (8.1) ] Drug Interactions: In Vitro Oxcarbazepine can inhibit CYP2C19 and induce CYP3A4/5 with potentially important effects on plasma concentrations of other drugs. In addition, several AEDs that are cytochrome P450 inducers can decrease plasma concentrations of oxcarbazepine and MHD. No autoinduction has been observed with oxcarbazepine tablet. Oxcarbazepine was evaluated in human liver microsomes to determine its capacity to inhibit the major cytochrome P450 enzymes responsible for the metabolism of other drugs. Results demonstrate that oxcarbazepine and its pharmacologically active 10-monohydroxy metabolite (MHD) have little or no capacity to function as inhibitors for most of the human cytochrome P450 enzymes evaluated (CYP1A2, CYP2A6, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP4A9 and CYP4A11) with the exception of CYP2C19 and CYP3A4/5. Although inhibition of CYP3A4/5 by oxcarbazepine and MHD did occur at high concentrations, it is not likely to be of clinical significance. The inhibition of CYP2C19 by oxcarbazepine and MHD can cause increased plasma concentrations of drugs that are substrates of CYP2C19, which is clinically relevant. In vitro, the UDP-glucuronyl transferase level was increased, indicating induction of this enzyme. Increases of 22% with MHD and 47% with Oxcarbazepine were observed. As MHD, the predominant plasma substrate, is only a weak inducer of UDP-glucuronyl transferase, it is unlikely to have an effect on drugs that are mainly eliminated by conjugation through UDP-glucuronyl transferase (e.g., valproic acid, lamotrigine). In addition, oxcarbazepine and MHD induce a subgroup of the cytochrome P450 3A family (CYP3A4 and CYP3A5) responsible for the metabolism of dihydropyridine calcium antagonists, oral contraceptives and cyclosporine resulting in a lower plasma concentration of these drugs. As binding of MHD to plasma proteins is low (40%), clinically significant interactions with other drugs through competition for protein binding sites are unlikely. In Vivo Other Antiepileptic Drugs Potential interactions between oxcarbazepine tablets and other AEDs were assessed in clinical studies. The effect of these interactions on mean AUCs and C min are summarized in Table 7 [ see Drug Interactions (7.1 , 7.2 )]. Table 7: Summary of Antiepileptic Drug Interactions With Oxcarbazepine tablets AED coadministered Dose of AED (mg/day) Oxcarbazepine Tablets Dose (mg/day) Influence of Oxcarbazepine on AED concentration (mean change, 90% confidence interval) Influence of AED on MHD concentration (mean change, 90% confidence interval) Carbamazepine 400-2000 900 nc 1 40% decrease [CI: 17% decrease, 57% decrease] Phenobarbital 100-150 600-1,800 14% increase [CI: 2% increase, 24% increase] 25% decrease [CI: 12% decrease, 51% decrease] Phenytoin 250-500 600-1,800 >1,200-2,400 nc 1,2 up to 40% increase 3 [CI: 12% increase, 60% increase] 30% decrease [CI: 3% decrease, 48% decrease] Valproic acid 400-2800 600-1800 nc 1 18% decrease [CI: 13% decrease, 40% decrease] Lamotrigine 200 1200 nc 1 nc 1 Abbreviations: AED, antiepileptic drugs; CI, confidence interval; MHD, 10-monohydroxy derivative. 1 nc denotes a mean change of less than 10% 2 Pediatrics 3 Mean increase in adults at high oxcarbazepine tablets doses Hormonal Contraceptives Coadministration of oxcarbazepine tablets with an oral contraceptive has been shown to influence the plasma concentrations of the two hormonal components, ethinylestradiol (EE) and levonorgestrel (LNG) [ see Drug Interactions (7.3) ]. The mean AUC values of EE were decreased by 48% [90% CI: 22 to 65] in one study and 52% [90% CI: 38 to 52] in another study. The mean AUC values of LNG were decreased by 32% [90% CI: 20 to 45] in one study and 52% [90% CI: 42 to 52] in another study. Other Drug Interactions Calcium Antagonists: After repeated coadministration of oxcarbazepine tablets, the AUC of felodipine was lowered by 28% [90% CI: 20 to 33]. Verapamil produced a decrease of 20% [90% CI: 18 to 27] of the plasma levels of MHD. Cimetidine, erythromycin and dextropropoxyphene had no effect on the pharmacokinetics of MHD. Results with warfarin show no evidence of interaction with either single or repeated doses of oxcarbazepine tablets.