اکسی کدون

XTAMPZA ER باید فقط توسط متخصصان مراقبت های بهداشتی تجویز شود که در مورد استفاده از مواد افیونی با رهش طولانی/مدت اثر و نحوه کاهش خطرات مرتبط با آن آگاه هستند. (2.1) XTAMPZA ER در مجموع دوز روزانه بیش از 72 میلی گرم (معادل 80 میلی گرم اکسی کدون هیدروکلراید [HCl]) یا یک دوز منفرد بیشتر از 36 میلی گرم (معادل 40 میلی گرم اکسی کدون HCl) فقط برای استفاده در بیمارانی است که در آنها تحمل اپوئیدی قابل مقایسه است. (2.1) بیمارانی هستند که به مدت یک هفته یا بیشتر، حداقل 60 میلی گرم مرفین خوراکی در روز، 25 میکروگرم فنتانیل ترانس درمال در ساعت، 30 میلی گرم اکسی کدون HCl خوراکی در روز، 8 میلی گرم هیدرومورفون خوراکی در روز، 25 میلی گرم هیدرومورفون خوراکی در روز، 25 میلی گرم هیدرومورفون خوراکی در روز، 25 میلی گرم مورفین خوراکی در روز، 25 میکروگرم فنتانیل ترانس درمال در هر ساعت، به مدت یک هفته یا بیشتر، دریافت می کنند. دوز ضد درد یک مخدر دیگر. (2.1) از کمترین دوز مؤثر برای کوتاه ترین مدت زمان مطابق با اهداف درمانی فردی بیمار استفاده کنید. برای بیمارانی که دوزهای پایین‌تر در آن‌ها مؤثر نیست و مزایای مورد انتظار استفاده از دوز بالاتر از مواد افیونی به وضوح بر خطرات قابل توجه آن‌ها برتری دارد، تیتراسیون را به دوزهای بالاتر XTAMPZA ER رزرو کنید. (2 و 5) رژیم دوز را برای هر بیمار به طور جداگانه با در نظر گرفتن علت زمینه ای و شدت درد بیمار، درمان و پاسخ ضد درد قبلی و عوامل خطر برای اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده شروع کنید. (2.1، 5.1). دپرسیون تنفسی می تواند در هر زمانی در طول درمان با مواد افیونی رخ دهد، به ویژه هنگامی که شروع و دوز بعدی با XTAMPZA ER افزایش می یابد. این خطر را هنگام انتخاب دوز اولیه و هنگام تنظیم دوز در نظر بگیرید. (2.1، 5.2) در مورد عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی و گزینه های مربوط به دریافت آنها با بیمار و/یا مراقب، هم هنگام شروع و هم در تجدید درمان با XTAMPZA ER، به خصوص اگر بیمار دارای عوامل خطر اضافی برای مصرف بیش از حد یا تماس های نزدیک در معرض خطر قرار گرفتن در معرض و مصرف بیش از حد باشد، بحث کنید. (2.2، 5.1، 5.2، 5.3) XTAMPZA ER دو بار در روز، هر 12 ساعت تجویز می شود و باید با غذا مصرف شود. به بیماران دستور دهید که کپسول های XTAMPZA ER را با تقریباً همان مقدار غذا برای هر دوز مصرف کنند تا اطمینان حاصل شود که سطوح پلاسمایی ثابتی حاصل می شود. (2.1، 2.3) برای بیمارانی که تحمل مواد مخدر را ندارند، با 9 میلی گرم (معادل 10 میلی گرم اکسی کدون HCl در روز) شروع شود. (2.3) دوز روزانه XTAMPZA ER باید به حداکثر 288 میلی گرم در روز (معادل 320 میلی گرم اکسی کدون HCl در روز) محدود شود. (2.1) نارسایی کبدی: درمان را با 1/3 تا 1/2 دوز معمول شروع کنید و با دقت تیتر کنید. به طور منظم ارزیابی کنید. برای بیمارانی که کمتر از 9 میلی گرم نیاز دارند، از مسکن جایگزین استفاده کنید. (2.4، 8.6) به طور دوره ای بیماران دریافت کننده XTAMPZA ER را برای ارزیابی نیاز مستمر به مسکن های اپیوئیدی برای حفظ کنترل درد، برای علائم یا نشانه های واکنش های جانبی، و برای ایجاد اعتیاد، سوء استفاده یا سوء استفاده مجدد ارزیابی کنید. (2.5) XTAMPZA ER را در یک بیمار وابسته به فیزیکی به سرعت کاهش یا قطع نکنید زیرا کاهش سریع یا قطع ناگهانی مسکن های مخدر منجر به علائم جدی ترک، درد کنترل نشده و خودکشی شده است. (2.6، 5.14) به بیماران آموزش دهید که کپسول های XTAMPZA ER را همراه با غذا مصرف کنند تا اطمینان حاصل شود که سطوح پلاسما ثابت است. برای بیمارانی که در بلع مشکل دارند، XTAMPZA ER را می‌توان با پاشیدن محتویات کپسول روی غذاهای نرم یا داخل فنجان و سپس تزریق مستقیم در دهان، یا از طریق لوله گوارش یا لوله‌های تغذیه بینی معده مصرف کرد. (2.7)

2.1 دستورالعمل های مهم دوز و تجویز XTAMPZA ER باید فقط توسط متخصصان مراقبت های بهداشتی تجویز شود که در مورد استفاده از مواد افیونی طولانی رهش/طولانی اثر و نحوه کاهش خطرات مرتبط با آن آگاه هستند. دوزهای منفرد XTAMPZA ER بیش از 36 میلی گرم (معادل 40 میلی گرم اکسی کدون هیدروکلراید [HCl]) یا دوز کل روزانه بیش از 72 میلی گرم (معادل 80 میلی گرم اکسی کدون HCl) فقط برای بیمارانی تجویز می شود که تحمل آنها نسبت به مواد افیونی ثابت شده است. بیمارانی که به مواد افیونی متحمل می شوند، کسانی هستند که حداقل 60 میلی گرم مورفین خوراکی در روز، 25 میکروگرم فنتانیل ترانس درمال در ساعت، 30 میلی گرم اکسی کدون HCl خوراکی در روز، 8 میلی گرم هیدرومورفون خوراکی در روز، 25 میلی گرم اکسی مورفون خوراکی، 25 میلی گرم اکسی مورفون خوراکی یا 60 میلی گرم هیدرومورفون خوراکی در روز دریافت می کنند. دوز تریاک دیگر از کمترین دوز مؤثر برای کوتاه ترین مدت زمان مطابق با اهداف درمانی فردی بیمار استفاده کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5) مراجعه کنید]. از آنجایی که خطر مصرف بیش از حد با افزایش دوز مواد افیونی افزایش می‌یابد، تیتراسیون به دوزهای بالاتر XTAMPZA ER برای بیمارانی که دوزهای پایین‌تر در آنها به اندازه کافی مؤثر نیستند و مزایای مورد انتظار استفاده از دوز بالاتر مواد افیونی در آنها به وضوح بیشتر از خطرات قابل‌توجه است، رزرو کنید. رژیم دوز را برای هر بیمار جداگانه شروع کنید، با در نظر گرفتن علت زمینه‌ای بیمار و شدت درد، درمان و پاسخ ضد درد قبلی، و عوامل خطر اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید]. دپرسیون تنفسی می تواند در هر زمانی در طول درمان با مواد افیونی رخ دهد، به ویژه هنگامی که شروع و دوز بعدی با XTAMPZA ER افزایش می یابد. این خطر را هنگام انتخاب دوز اولیه و هنگام تنظیم دوز در نظر بگیرید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید]. XTAMPZA ER دو بار در روز هر 12 ساعت تجویز می شود و باید همراه با غذا مصرف شود. به بیماران دستور دهید که کپسول های XTAMPZA ER را با مقدار تقریباً یکسانی غذا برای هر دوز مصرف کنند تا اطمینان حاصل شود که سطوح پلاسمایی ثابتی حاصل می شود [به فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]. به بیمارانی که قادر به قورت دادن XTAMPZA ER نیستند باید به آنها آموزش داده شود که محتویات کپسول را روی غذاهای نرم یا در فنجان بپاشند و سپس مستقیماً در دهان مصرف کنند و بلافاصله قورت دهند. XTAMPZA ER همچنین ممکن است از طریق لوله گوارش یا لوله تغذیه بینی معده تجویز شود [دوز و نحوه تجویز (2.7) را ببینید]. حداکثر دوز روزانه XTAMPZA ER 288 میلی گرم در روز است (هشت کپسول 36 میلی گرم، معادل 320 میلی گرم اکسی کدون HCl در روز) زیرا ایمنی مواد کمکی در XTAMPZA ER برای دوزهای بیش از 288 میلی گرم در روز ثابت نشده است.

2.2 دسترسی بیمار به یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی برای درمان اضطراری مصرف بیش از حد مواد افیونی، بیماران و مراقبان را در مورد عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (مانند نالوکسان، نالمفن) آگاه کنید. در مورد اهمیت دسترسی به یک عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی بحث کنید، به خصوص اگر بیمار دارای عوامل خطر برای مصرف بیش از حد اوردوز باشد (مانند مصرف همزمان داروهای مضعف CNS، سابقه اختلال مصرف مواد افیونی یا مصرف بیش از حد مواد مخدر) یا اگر اعضای خانواده (از جمله کودکان) یا سایر تماس های نزدیک در معرض خطر مصرف بیش از حد یا مصرف تصادفی مواد افیونی باشند. وجود عوامل خطر برای مصرف بیش از حد نباید از مدیریت درد در هیچ بیمار جلوگیری کند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1، 5.2، 5.3) مراجعه کنید]. در مورد گزینه های بدست آوردن یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (به عنوان مثال، نسخه، بدون نسخه، یا به عنوان بخشی از یک برنامه مبتنی بر جامعه) بحث کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید]. تفاوت های مهمی بین عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی وجود دارد، مانند مسیر تجویز، قدرت محصول، محدوده سنی تایید شده بیمار و فارماکوکینتیک. قبل از توصیه یا تجویز چنین عاملی، همانطور که در برچسب تایید شده برای آن محصولات ذکر شده است، با این تفاوت ها آشنا باشید.

2.3 دوز اولیه کمتر برآورد کردن دوز 24 ساعته اکسی کدون خوراکی بیمار و ارائه داروی نجات (مثلاً مواد افیونی با رهش فوری) نسبت به تخمین بیش از حد دوز 24 ساعته اکسی کدون خوراکی و مدیریت واکنش های جانبی بیش از حد، ایمن تر است. در حالی که جداول مفید معادل های اپیوئیدی به آسانی در دسترس است، تنوع قابل توجهی بین بیماران در قدرت نسبی داروهای مختلف و محصولات مخدر وجود دارد. پس از تبدیل بیماران به XTAMPZA ER، مکرراً بیماران را از نظر علائم و نشانه‌های ترک مواد افیونی و نشانه‌های بیش از حد آرام‌بخشی/سمیت مجدد ارزیابی کنید. استفاده از XTAMPZA ER در بیمارانی که تحمل مواد افیونی ندارند دوز شروع برای بیمارانی که تحمل مواد مخدر را ندارند XTAMPZA ER 9 میلی گرم خوراکی هر 12 ساعت همراه با غذا است. استفاده از دوزهای اولیه بالاتر در بیمارانی که تحمل مواد افیونی ندارند ممکن است باعث افسردگی کشنده تنفسی شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید]. تبدیل از سایر فرمولاسیون های خوراکی اکسی کدون به XTAMPZA ER XTAMPZA ER با پایه اکسی کدون فرموله شده است. جدول زیر مقدار معادل اکسی کدون HCl موجود در سایر محصولات اکسی کدون را توضیح می دهد. جدول 1. جدول معادل قدرت دوز نمک هیدروکلراید اکسی کدون و پایه اکسی کدون (XTAMPZA ER) اکسی کدون هیدروکلراید پایه اکسی کدون (XTAMPZA ER) 10 میلی گرم 9 میلی گرم 15 میلی گرم 13.5 میلی گرم 20 میلی گرم 18 میلی گرم 30 میلی گرم دیگر دریافت می کند. فرمولاسیون اکسی کدون را می توان با استفاده از همان دوز کل روزانه اکسی کدون، با تجویز نیمی از کل بیمار، به XTAMPZA ER تبدیل کرد. دوز روزانه اکسی کدون خوراکی به صورت XTAMPZA ER هر 12 ساعت با غذا. از آنجایی که XTAMPZA ER با سایر محصولات اکسی کدون با رهش طولانی مدت معادل زیستی نیست (به جدول 1 مراجعه کنید)، بیماران را برای تنظیم دوز احتمالی تحت نظر بگیرید. تبدیل متادون به XTAMPZA ER ارزیابی مکرر هنگام تبدیل از متادون به سایر آگونیست های اپیوئیدی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. نسبت بین متادون و سایر آگونیست های مواد افیونی ممکن است به طور گسترده ای به عنوان تابعی از قرار گرفتن در معرض دوز قبلی متفاوت باشد. متادون نیمه عمر طولانی دارد و می تواند در پلاسما انباشته شود. تبدیل از سیستم ترانس درمال فنتانیل به XTAMPZA ER هجده ساعت پس از حذف سیستم ترانس درمال فنتانیل، درمان XTAMPZA ER می تواند آغاز شود. اگرچه هیچ ارزیابی سیستماتیکی از چنین تبدیلی وجود نداشته است، یک دوز محافظه کارانه اکسی کدون، تقریباً 9 میلی گرم (معادل 10 میلی گرم اکسی کدون HCl) هر 12 ساعت از XTAMPZA ER، باید در ابتدا برای هر سیستم ترانس پوستی فنتانیل 25 میکروگرم در ساعت جایگزین شود. بیمار را در طول تبدیل از سیستم ترانس درمالی فنتانیل به XTAMPZA ER از نزدیک دنبال کنید، زیرا تجربه مستند محدودی در مورد این تبدیل وجود دارد. تبدیل سایر مسکن‌های اپیوئیدی به XTAMPZA ER هنگامی که درمان با XTAMPZA ER شروع می‌شود، تمام مسکن‌های مخدر دیگر غیر از آن‌هایی که بر اساس نیاز برای درد ناگهانی استفاده می‌شوند را قطع کنید. هیچ نسبت تبدیل ثابتی برای تبدیل از سایر مواد افیونی به XTAMPZA ER که توسط کارآزمایی‌های بالینی تعریف شده است وجود ندارد. دوز را با استفاده از XTAMPZA ER 9 میلی گرم خوراکی هر 12 ساعت با غذا شروع کنید.

2.4 تغییر دوز در بیماران مبتلا به نارسایی کبدی برای بیماران مبتلا به نارسایی کبدی، دوز را برای بیماران با 1/3 تا 1/2 دوز شروع معمول و سپس تیتراژ دقیق دوز شروع کنید. به طور منظم عوارض جانبی مانند افسردگی تنفسی را ارزیابی کنید. استفاده از مسکن های جایگزین برای بیمارانی که نیاز به دوز XTAMPZA ER کمتر از 9 میلی گرم دارند توصیه می شود [به استفاده در جمعیت های خاص (8.5)، فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید].

2.5 تیتراسیون و حفظ درمان XTAMPZA ER را به صورت جداگانه به دوزی تیتر کنید که بی دردی کافی را فراهم کند و عوارض جانبی را به حداقل برساند. بیماران دریافت کننده XTAMPZA ER را مجدداً ارزیابی کنید تا حفظ کنترل درد و بروز نسبی عوارض جانبی را ارزیابی کنید، همچنین برای ارزیابی مجدد از نظر ایجاد اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده. ارتباط مکرر بین تجویز کننده، سایر اعضای تیم مراقبت های بهداشتی، بیمار، و مراقب/خانواده در طول دوره های تغییر نیازهای مسکن، از جمله تیتراسیون اولیه، مهم است. در طول استفاده طولانی مدت از درمان با مواد افیونی، به طور دوره ای نیاز مداوم به استفاده از مسکن های مخدر را مورد ارزیابی مجدد قرار دهید. بیمارانی که درد ناگهانی را تجربه می کنند ممکن است به افزایش دوز XTAMPZA ER نیاز داشته باشند یا ممکن است به داروی نجات با دوز مناسب از مسکن فوری نیاز داشته باشند. اگر سطح درد پس از تثبیت دوز افزایش یافت، سعی کنید قبل از افزایش دوز XTAMPZA ER منبع درد افزایش یافته را شناسایی کنید. اگر پس از افزایش دوز، عوارض جانبی غیرقابل قبول مرتبط با مواد افیونی مشاهده شد (از جمله افزایش درد پس از افزایش دوز)، دوز را کاهش دهید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5) مراجعه کنید]. دوز را برای به دست آوردن تعادل مناسب بین مدیریت درد و عوارض جانبی مرتبط با مواد افیونی تنظیم کنید. از آنجایی که غلظت پلاسمایی حالت پایدار در 1 تا 2 روز تخمین زده می شود، دوز XTAMPZA ER ممکن است هر 1 تا 2 روز تنظیم شود. اگر عوارض جانبی غیرقابل قبول مرتبط با مواد افیونی مشاهده شود، ممکن است دوز بعدی کاهش یابد. دوز را برای به دست آوردن تعادل مناسب بین مدیریت درد و عوارض جانبی مرتبط با مواد افیونی تنظیم کنید. هیچ مطالعه بالینی کنترل شده ای وجود ندارد که ایمنی و اثربخشی را با دوز بیشتر از هر 12 ساعت ارزیابی کند. به عنوان یک راهنما، کل دوز روزانه اکسی کدون معمولاً می تواند 25٪ تا 50٪ از دوز فعلی افزایش یابد، هر بار که افزایش از نظر بالینی نشان داده شود.

2.6 کاهش ایمن یا قطع XTAMPZA ER در بیمارانی که ممکن است از نظر فیزیکی به مواد افیونی وابسته باشند، XTAMPZA ER را به سرعت کاهش یا به طور ناگهانی قطع نکنید. کاهش سریع یا قطع ناگهانی مسکن های مخدر در بیمارانی که از نظر جسمی به مواد افیونی وابسته هستند منجر به علائم جدی ترک، درد کنترل نشده و خودکشی شده است. کاهش سریع یا قطع ناگهانی مصرف نیز با تلاش‌هایی برای یافتن منابع دیگر مسکن‌های افیونی مرتبط است که ممکن است با جستجوی مواد مخدر برای سوء مصرف اشتباه گرفته شود. بیماران همچنین ممکن است سعی کنند درد یا علائم ترک خود را با مواد افیونی غیرقانونی مانند هروئین و سایر مواد درمان کنند. هنگامی که تصمیمی برای کاهش دوز یا قطع درمان در یک بیمار وابسته به مواد افیونی که XTAMPZA ER دریافت می کند، گرفته می شود، عوامل مختلفی باید در نظر گرفته شود، از جمله کل دوز روزانه تریاک (از جمله XTAMPZA ER) که بیمار مصرف کرده است، مدت زمان درمان، نوع درد تحت درمان، و ویژگی های فیزیکی و روانی بیمار. حصول اطمینان از مراقبت مداوم از بیمار و توافق بر سر برنامه و برنامه پیگیری مناسب به طوری که اهداف و انتظارات بیمار و ارائه دهنده روشن و واقع بینانه باشد، مهم است. هنگامی که داروهای ضد درد اپیوئیدی به دلیل مشکوک به اختلال مصرف مواد قطع می شوند، بیمار را ارزیابی و درمان کنید یا برای ارزیابی و درمان اختلال مصرف مواد مراجعه کنید. درمان باید شامل رویکردهای مبتنی بر شواهد باشد، مانند درمان با کمک دارو برای اختلال مصرف مواد افیونی. بیماران پیچیده با درد همراه و اختلالات مصرف مواد ممکن است از ارجاع به متخصص سود ببرند. هیچ برنامه استانداردی برای کاهش مواد افیونی وجود ندارد که برای همه بیماران مناسب باشد. عملکرد بالینی خوب یک برنامه خاص بیمار را برای کاهش تدریجی دوز مواد افیونی دیکته می کند. برای بیماران تحت XTAMPZA ER که از نظر فیزیکی وابسته به مواد افیونی هستند، کاهش را با یک افزایش کوچک به اندازه کافی (به عنوان مثال، بیش از 10٪ تا 25٪ از کل دوز روزانه) برای جلوگیری از علائم ترک شروع کنید، و کاهش دوز را با فاصله هر 2 تا 4 هفته ادامه دهید. بیمارانی که برای دوره های زمانی کوتاه تری از مواد افیونی استفاده کرده اند ممکن است کاهش سریع تری را تحمل کنند. ممکن است لازم باشد که دوزهای قوت کمتری به بیمار داده شود تا یک کاهش موفقیت آمیز انجام شود. برای مدیریت درد و علائم ترک، در صورت بروز، بیمار را مرتباً ارزیابی کنید. علائم رایج ترک شامل بی قراری، اشک ریزش، رینوره، خمیازه کشیدن، تعریق، لرز، میالژی و میدریازیس است. علائم و نشانه های دیگری نیز ممکن است ایجاد شود، از جمله تحریک پذیری، اضطراب، کمردرد، درد مفاصل، ضعف، گرفتگی شکم، بی خوابی، حالت تهوع، بی اشتهایی، استفراغ، اسهال، یا افزایش فشار خون، تعداد تنفس یا ضربان قلب. در صورت بروز علائم ترک، ممکن است لازم باشد که تاپر را برای مدتی مکث کنید یا دوز ضددرد اپیوئیدی را به دوز قبلی افزایش دهید و سپس با کاهش آهسته‌تری ادامه دهید. علاوه بر این، بیماران را از نظر هرگونه تغییر در خلق و خو، ظهور افکار خودکشی یا استفاده از مواد دیگر ارزیابی کنید. هنگام مدیریت بیمارانی که مسکن های مخدر مصرف می کنند، به ویژه آنهایی که برای مدت طولانی تحت درمان قرار گرفته اند، و/یا با دوزهای بالا برای درد مزمن، اطمینان حاصل کنید که یک رویکرد چندوجهی برای مدیریت درد، از جمله حمایت از سلامت روان (در صورت نیاز)، قبل از شروع یک کاهش درد ضددرد اپیوئیدی وجود دارد. یک رویکرد چندوجهی برای مدیریت درد ممکن است درمان درد مزمن را بهینه کند، و همچنین به کاهش موفقیت آمیز مسکن مخدر کمک کند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.14)، سوء مصرف و وابستگی به مواد (9.3) مراجعه کنید].

2.7 تجویز XTAMPZA ER به بیماران دستور دهید که همیشه کپسول XTAMPZA ER را با غذا و تقریباً با همان مقدار غذا مصرف کنند تا اطمینان حاصل شود که سطوح پلاسمایی ثابتی حاصل می شود [دوز و نحوه تجویز (2.1)، فارماکولوژی بالینی (12.3) را ببینید]. برای بیمارانی که در بلع مشکل دارند، XTAMPZA ER را می توان با پاشیدن محتویات کپسول روی غذاهای نرم یا پاشیدن محتویات آن در فنجان و سپس تجویز مستقیم در دهان یا از طریق لوله گوارش یا لوله تغذیه بینی معده مصرف کرد. به بیمارانی که قادر به بلعیدن کپسول نیستند، باید به آنها آموزش داده شود که: کپسول را باز کنند. محتویات کپسول (میکروسفرها) را روی مقدار کمی غذای نرم (مانند سس سیب، پودینگ، ماست، بستنی یا مربا) یا داخل یک فنجان بپاشید و سپس مستقیماً در دهان مصرف کنید و بلافاصله قورت دهید. دهان را بشویید تا مطمئن شوید که تمام محتویات کپسول (میکروسفرها) بلعیده شده است. پوسته کپسول XTAMPZA ER را پس از پاشیدن محتویات روی غذای نرم یا داخل فنجان و سپس تزریق مستقیم در دهان دور بیندازید. محتویات کپسول XTAMPZA ER (میکروسفرها) ممکن است از طریق لوله بینی معده یا لوله گاستروستومی تجویز شود. هنگام تجویز XTAMPZA ER از طریق لوله بینی معده یا گاستروستومی: لوله را با آب بشویید. یک کپسول XTAMPZA ER را باز کنید و میکروسفرها را مستقیماً داخل لوله بریزید. محتویات کپسول را با مایعی که برای شستشوی آنها از داخل لوله استفاده می کنید، از قبل مخلوط نکنید. 15 میلی لیتر آب را داخل یک سرنگ بریزید، سرنگ را داخل لوله قرار دهید و میکروسفرها را از داخل لوله بشویید. شستشو را دو بار دیگر، هر کدام با 10 میلی لیتر آب، تکرار کنید تا مطمئن شوید که هیچ میکروسفری در لوله باقی نمی ماند. از طرف دیگر، شیر یا مکمل غذایی مایع ممکن است به عنوان وسیله نقلیه برای شستشو و تجویز از طریق لوله های تغذیه استفاده شود.

5 هشدارها و اقدامات احتیاطی پردردی و آلوداینیا ناشی از مواد افیونی: پردردی ناشی از مواد افیونی (OIH) زمانی رخ می دهد که یک مسکن مخدر به طور متناقضی باعث افزایش درد یا افزایش حساسیت به درد شود. در صورت مشکوک بودن به OIH، کاهش مناسب دوز ضددرد یا چرخش اوپیوئیدی فعلی را به دقت در نظر بگیرید. (5.7) خطر افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی در بیماران مبتلا به بیماری مزمن ریوی یا در بیماران مسن، کشکتیک یا ناتوان: به طور منظم ارزیابی شود. (5.8) نارسایی آدرنال: در صورت تشخیص، با جایگزینی فیزیولوژیک کورتیکواستروئیدها درمان کنید و بیمار را از مواد افیونی جدا کنید. (5.9) افت فشار خون شدید: به طور منظم ارزیابی شود. از مصرف XTAMPZA ER در بیماران مبتلا به شوک گردش خون خودداری کنید. (5.10) خطرات استفاده در بیماران با افزایش فشار داخل جمجمه، تومورهای مغزی، آسیب به سر، یا اختلال در هوشیاری: از نظر آرام‌بخشی و افسردگی تنفسی نظارت کنید. از مصرف XTAMPZA ER در بیماران مبتلا به اختلال هوشیاری یا کما خودداری کنید. (5.11)

5.1 اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده XTAMPZA ER حاوی اکسی کدون است، یک ماده کنترل شده در جدول II. XTAMPZA ER به عنوان یک ماده افیونی، کاربران را در معرض خطرات اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده قرار می دهد [به سوء مصرف و وابستگی به مواد مخدر (9) مراجعه کنید. اگرچه خطر اعتیاد در هر فردی ناشناخته است، اما می تواند در بیمارانی که XTAMPZA ER را به طور مناسب تجویز کرده اند رخ دهد. اعتیاد می تواند در دوزهای توصیه شده و در صورت سوء استفاده یا سوء استفاده از دارو رخ دهد. خطر مصرف بیش از حد مواد افیونی یا مرگ ناشی از مصرف بیش از حد با دوزهای بالاتر مواد افیونی افزایش می یابد و این خطر در طول دوره درمان ادامه می یابد. در مطالعات پس از بازاریابی، اعتیاد، سوء استفاده، استفاده نادرست، و مصرف بیش از حد مواد مخدر کشنده و غیرکشنده در بیماران با مصرف طولانی مدت مواد افیونی مشاهده شد [به واکنش های نامطلوب (6.2) مراجعه کنید]. قبل از تجویز XTAMPZA ER، خطر اعتیاد، سوء مصرف یا سوء مصرف هر بیمار را برای اعتیاد به مواد افیونی ارزیابی کنید و همه بیماران دریافت کننده XTAMPZA ER را برای ایجاد این رفتارها یا شرایط دوباره ارزیابی کنید. خطرات در بیماران با سابقه شخصی یا خانوادگی سوء مصرف مواد (از جمله سوء مصرف مواد مخدر یا الکل یا اعتیاد) یا بیماری روانی (مانند افسردگی اساسی) افزایش می یابد. با این حال، پتانسیل این خطرات نباید از مدیریت صحیح درد در هر بیمار ممانعت کند. ممکن است برای بیماران در معرض خطر افیونی مانند XTAMPZA ER تجویز شود، اما استفاده در چنین بیمارانی نیاز به مشاوره شدید در مورد خطرات و استفاده صحیح از XTAMPZA ER همراه با ارزیابی مکرر علائم اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده دارد. توصیه یا تجویز یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی را در نظر بگیرید [به دوز و نحوه تجویز (2.2)، هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید]. سوء استفاده یا استفاده نادرست از XTAMPZA ER با خرخر کردن یا تزریق محصول حل شده می تواند منجر به مصرف بیش از حد و مرگ شود [به مصرف بیش از حد (10) مراجعه کنید]. مواد افیونی برای استفاده غیرپزشکی جستجو می شوند و در معرض انحراف از استفاده قانونی تجویز شده هستند. این خطرات را هنگام تجویز یا تجویز XTAMPZA ER در نظر بگیرید. راهبردهای کاهش این خطرات شامل تجویز دارو در کمترین مقدار مناسب و توصیه به بیمار برای نگهداری دقیق دارو در طول دوره درمان و دفع صحیح داروی استفاده نشده است. برای اطلاع از نحوه جلوگیری و تشخیص سوء استفاده یا انحراف از این محصول، با هیئت صدور مجوز حرفه ای ایالتی یا مرجع مواد تحت کنترل دولتی تماس بگیرید.

5.2 افسردگي تنفسي تهديد كننده حيات، افسردگي تنفسي شديد، تهديد كننده يا كشنده حتي در صورت استفاده از مواد افيوني گزارش شده است. افسردگی تنفسی، اگر فورا تشخیص داده نشود و درمان نشود، ممکن است منجر به ایست تنفسی و مرگ شود. مدیریت افسردگی تنفسی بسته به وضعیت بالینی بیمار ممکن است شامل مشاهده دقیق، اقدامات حمایتی و استفاده از داروهای معکوس کننده بیش از حد مواد افیونی باشد [به مصرف بیش از حد (10) مراجعه کنید] احتباس دی اکسید کربن (CO 2) ناشی از دپرسیون تنفسی ناشی از مواد افیونی می تواند اثرات آرام بخش مواد افیونی را تشدید کند. در حالی که افسردگی تنفسی جدی، تهدید کننده زندگی یا کشنده می تواند در هر زمانی در طول استفاده از XTAMPZA ER رخ دهد، این خطر در طول شروع درمان یا پس از افزایش دوز بیشتر است. برای کاهش خطر ابتلا به افسردگی تنفسی، دوز مناسب و تیتراسیون XTAMPZA ER ضروری است [به دوز و نحوه تجویز (2) مراجعه کنید]. تخمین بیش از حد دوز XTAMPZA ER هنگام تبدیل بیماران از یک فرآورده مخدر دیگر می تواند منجر به مصرف بیش از حد دوز کشنده با اولین دوز شود. مصرف تصادفی حتی یک دوز XTAMPZA ER، به ویژه توسط کودکان، می تواند منجر به افسردگی تنفسی و مرگ ناشی از مصرف بیش از حد اکسی کدون شود. به بیماران و مراقبان در مورد نحوه تشخیص افسردگی تنفسی آموزش دهید و بر اهمیت تماس با 911 یا دریافت فوری کمک پزشکی اورژانسی در صورت مصرف بیش از حد شناخته شده یا مشکوک تاکید کنید. مواد افیونی می توانند باعث اختلالات تنفسی مرتبط با خواب از جمله آپنه مرکزی خواب (CSA) و هیپوکسمی مرتبط با خواب شوند. مصرف مواد افیونی خطر ابتلا به CSA را به صورت وابسته به دوز افزایش می دهد. در بیمارانی که با CSA مراجعه می‌کنند، کاهش دوز مواد افیونی را با استفاده از بهترین روش‌ها برای کاهش اپیوئیدها در نظر بگیرید [به دوز و نحوه تجویز (2.6) مراجعه کنید. دسترسی بیمار به داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی برای درمان اضطراری مصرف بیش از حد مواد افیونی، بیماران و مراقبان را در مورد عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (مانند نالوکسان، نالمفن) آگاه کنید. در مورد اهمیت دسترسی به یک عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی بحث کنید، به خصوص اگر بیمار دارای عوامل خطر برای مصرف بیش از حد اوردوز باشد (مانند مصرف همزمان داروهای مضعف CNS، سابقه اختلال مصرف مواد افیونی یا مصرف بیش از حد مواد مخدر) یا اگر اعضای خانواده (از جمله کودکان) یا سایر تماس های نزدیک در معرض خطر مصرف بیش از حد یا مصرف تصادفی مواد افیونی باشند. وجود عوامل خطر برای مصرف بیش از حد نباید از مدیریت درد در هیچ بیمار جلوگیری کند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1، 5.2) مراجعه کنید]. در مورد گزینه های بدست آوردن یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (به عنوان مثال، نسخه، بدون نسخه، یا به عنوان بخشی از یک برنامه مبتنی بر جامعه) بحث کنید. تفاوت های مهمی بین عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی وجود دارد، مانند مسیر تجویز، قدرت محصول، محدوده سنی تایید شده بیمار و فارماکوکینتیک. قبل از توصیه یا تجویز چنین عاملی، همانطور که در برچسب تایید شده برای آن محصولات ذکر شده است، با این تفاوت ها آشنا باشید. قبل از توصیه یا تجویز چنین عاملی در برچسب تایید شده برای آن محصولات ذکر شده است. به بیماران و مراقبان در مورد نحوه تشخیص افسردگی تنفسی و نحوه استفاده از یک عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی برای درمان اورژانسی مصرف بیش از حد مواد افیونی آموزش دهید. بر اهمیت تماس با 911 یا دریافت کمک پزشکی اورژانسی تاکید کنید، حتی اگر یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی تجویز شود [دوز و نحوه تجویز (2.2)، هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1، 5.3)، مصرف بیش از حد (10) را ببینید.

5.3 خطرات ناشی از مصرف همزمان با بنزودیازپین‌ها یا سایر داروهای مضعف CNS آرام‌بخشی عمیق، افسردگی تنفسی، کما و مرگ ممکن است ناشی از مصرف همزمان XTAMPZA ER با بنزودیازپین‌ها و/یا سایر داروهای مضعف CNS، از جمله الکل (مانند داروهای غیر بنزودیازپین، داروهای ضد اضطراب/آسیوتیک) باشد. آرام بخش ها، شل کننده های عضلانی، داروهای بیهوشی عمومی، داروهای ضد روان پریشی، گاباپنتینوئیدها [گاباپنتین یا پره گابالین] و سایر مواد افیونی). به دلیل این خطرات، تجویز همزمان این داروها را برای استفاده در بیمارانی که گزینه های درمانی جایگزین برای آنها ناکافی است، رزرو کنید. مطالعات مشاهده‌ای نشان داده‌اند که مصرف همزمان مسکن‌های اپیوئیدی و بنزودیازپین‌ها خطر مرگ و میر ناشی از مصرف دارو را در مقایسه با استفاده از مسکن‌های مخدر به تنهایی افزایش می‌دهد. به دلیل خواص دارویی مشابه، منطقی است که خطر مشابهی را با استفاده همزمان از سایر داروهای مضعف CNS با داروهای ضد درد اپیوئیدی انتظار داشته باشیم [به تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید]. اگر تصمیم به تجویز بنزودیازپین یا سایر داروهای مضعف CNS به همراه مسکن مخدر گرفته شده است، کمترین دوز موثر و حداقل مدت زمان مصرف همزمان را تجویز کنید. در بیمارانی که قبلاً مسکن اپیوئیدی دریافت می‌کنند، دوز اولیه بنزودیازپین یا سایر داروهای مضعف CNS را کمتر از مقداری که در غیاب یک اپیوئید نشان داده شده است تجویز کنید و بر اساس پاسخ بالینی آن را تیتر کنید. اگر در بيماري كه قبلاً بنزوديازپين يا ساير داروهاي مضعف CNS مصرف مي‌كند، داروي ضددرد شبه افيوني شروع شود، دوز اوليه كمتري از مسكن اپيوييدي را تجويز كنيد و بر اساس پاسخ باليني آن را تيتر كنيد. بیماران و مراقبان را از این تعامل بالقوه آگاه کنید و آنها را در مورد علائم و نشانه های افسردگی تنفسی (از جمله آرام بخش) آموزش دهید. در صورت لزوم استفاده همزمان، توصیه یا تجویز یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی را برای درمان اضطراری مصرف بیش از حد مواد افیونی در نظر بگیرید [به دوز و نحوه تجویز (2.2)، هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2)، مصرف بیش از حد (10) مراجعه کنید. هنگام استفاده از XTAMPZA ER با بنزودیازپین ها یا سایر داروهای مضعف CNS (از جمله الکل و داروهای غیرقانونی) به بیماران و مراقبان خود در مورد خطرات افسردگی تنفسی و آرامبخشی توصیه کنید. به بیماران توصیه کنید تا زمانی که اثرات مصرف همزمان بنزودیازپین یا سایر داروهای مضعف CNS مشخص نشده است، از رانندگی یا کار با ماشین آلات سنگین خودداری کنند. بیماران را از نظر خطر اختلالات مصرف مواد، از جمله سوء مصرف و سوء مصرف مواد افیونی، غربالگری کنید و به آنها در مورد خطر مصرف بیش از حد و مرگ مرتبط با استفاده از داروهای مضعف CNS اضافی از جمله الکل و داروهای غیرقانونی هشدار دهید [به تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید.

5.4 سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزادان استفاده از XTAMPZA ER برای مدت طولانی در دوران بارداری می تواند منجر به قطع دارو در نوزاد شود. سندرم ترک مواد افیونی نوزادان، بر خلاف سندرم ترک مواد افیونی در بزرگسالان، در صورت عدم شناسایی و درمان ممکن است تهدید کننده زندگی باشد و نیاز به مدیریت بر اساس پروتکل های توسعه یافته توسط متخصصان نوزادان دارد. نوزادان را از نظر علائم سندرم ترک مواد افیونی نوزادی مشاهده کنید و بر اساس آن مدیریت کنید. به زنان باردار که برای مدت طولانی از مواد افیونی استفاده می کنند، در مورد خطر سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزادی توصیه کنید و اطمینان حاصل کنید که درمان مناسب در دسترس خواهد بود [به استفاده در جمعیت های خاص (8.1) مراجعه کنید].

5.5 استراتژی ارزیابی و کاهش خطر ضددرد مواد افیونی (REMS) برای اطمینان از اینکه مزایای مسکن های مخدر بر خطرات اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده بیشتر است، سازمان غذا و دارو (FDA) به یک استراتژی ارزیابی و کاهش خطر (REMS) برای این محصولات نیاز دارد. بر اساس الزامات REMS، شرکت‌های دارویی دارای محصولات ضددرد اپیوئیدی تایید شده باید برنامه‌های آموزشی مطابق با REMS را در اختیار ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی قرار دهند. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی به شدت تشویق می شوند تا همه موارد زیر را انجام دهند: یک برنامه آموزشی مطابق با REMS ارائه شده توسط یک ارائه دهنده معتبر آموزش مداوم (CE) یا برنامه آموزشی دیگری که شامل تمام عناصر طرح آموزشی FDA برای ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی درگیر در مدیریت یا حمایت از بیماران مبتلا به درد است را تکمیل کنید. در مورد استفاده ایمن، خطرات جدی، و نگهداری و دفع مناسب مسکن های مخدر با بیماران و/یا مراقبان آنها هر بار که این داروها تجویز می شوند، بحث کنید. راهنمای مشاوره بیمار (PCG) را می توان در این پیوند دریافت کرد: www.fda.gov/OpioidAnalgesicREMSPCG. به بیماران و مراقبان آنها بر اهمیت خواندن راهنمای دارویی که هر بار که یک مسکن مخدر برای آنها تجویز می شود از داروساز خود دریافت می کنند، تأکید کنید. استفاده از ابزارهای دیگر را برای بهبود ایمنی بیمار، خانواده و جامعه در نظر بگیرید، مانند توافق نامه های بیمار و تجویز کننده که مسئولیت های بیمار و تجویز کننده را تقویت می کند. برای به دست آوردن اطلاعات بیشتر در مورد ضددرد اپیوئیدی REMS و برای لیستی از REMS CME/CE معتبر، با شماره 1-800-503-0784 تماس بگیرید یا به www.opioidanalgesicrems.com وارد شوید. طرح FDA را می توان در www.fda.gov/OpioidAnalgesicREMSBlueprint یافت.

5.6 خطرات مصرف همزمان یا قطع مهارکننده‌ها و محرک‌های سیتوکروم P450 3A4 استفاده همزمان از XTAMPZA ER با مهارکننده‌های CYP3A4، مانند آنتی‌بیوتیک‌های ماکرولید (مانند اریترومایسین)، آزول-ضد قارچ‌آز، و آزول‌ها (ضد قارچ‌آز، و آزول‌ها. مهارکننده ها (مانند ریتوناویر)، ممکن است غلظت پلاسمایی اکسی کدون را افزایش داده و عوارض جانبی مواد افیونی را طولانی کنند، که ممکن است باعث شود. افسردگی تنفسی بالقوه کشنده [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید]، به ویژه زمانی که پس از دستیابی به دوز پایدار XTAMPZA ER، یک مهارکننده اضافه شود. به طور مشابه، قطع یک القاکننده CYP3A4، مانند ریفامپین، کاربامازپین، و فنی توئین، در بیماران تحت درمان با XTAMPZA ER ممکن است غلظت اکسی کدون پلاسما را افزایش دهد و عوارض جانبی مواد مخدر را طولانی کند. هنگام استفاده از XTAMPZA ER با مهار کننده های CYP3A4 یا قطع القاء کننده های CYP3A4 در بیماران تحت درمان با XTAMPZA ER، بیماران را در فواصل زمانی مکرر ارزیابی کنید و کاهش دوز XTAMPZA ER را تا زمانی که اثرات دارویی پایدار حاصل شود در نظر بگیرید [به تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید. مصرف همزمان XTAMPZA ER با القاء کننده های CYP3A4 یا قطع یک مهار کننده CYP3A4 می تواند غلظت اکسی کدون پلاسما را کاهش دهد، اثربخشی مواد افیونی را کاهش دهد یا احتمالاً منجر به سندرم ترک در بیمار مبتلا به وابستگی فیزیکی به اکسی کدون شود. هنگام استفاده از XTAMPZA ER با القاء کننده های CYP3A4 یا قطع مصرف مهارکننده های CYP3A4، بیماران را در فواصل زمانی مکرر ارزیابی کنید و در صورت نیاز برای حفظ بی دردی کافی یا در صورت بروز علائم ترک مواد افیونی، دوز مصرفی را افزایش دهید [به تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید.

5.7 پردردی ناشی از مواد افیونی و آلودینیا پردردی ناشی از مواد افیونی (OIH) زمانی رخ می دهد که یک ضد درد اپیوئیدی به طور متناقضی باعث افزایش درد یا افزایش حساسیت به درد شود. این شرایط با تحمل متفاوت است، که نیاز به افزایش دوز مواد افیونی برای حفظ یک اثر تعریف شده است [به وابستگی (9.3) مراجعه کنید]. علائم OIH عبارتند از (اما ممکن است محدود به آن نباشد) افزایش سطح درد با افزایش دوز مواد افیونی، کاهش سطح درد پس از کاهش دوز مواد افیونی، یا درد ناشی از محرک های معمولی غیر دردناک (آلوداینیا). این علائم تنها در صورتی ممکن است OIH را نشان دهند که هیچ مدرکی دال بر پیشرفت بیماری زمینه ای، تحمل به مواد افیونی، ترک مواد افیونی یا رفتار اعتیادآور وجود نداشته باشد. موارد OIH گزارش شده است، هم با استفاده کوتاه مدت و هم طولانی مدت از مسکن های مخدر. اگرچه مکانیسم OIH به طور کامل شناخته نشده است، مسیرهای بیوشیمیایی متعددی دخیل هستند. ادبیات پزشکی وجود یک معقول بیولوژیکی قوی بین مسکن های مخدر و OIH و آلوداینیا را نشان می دهد. اگر بیمار مشکوک به تجربه OIH است، به دقت کاهش دوز ضددرد یا چرخش اپیوئیدی فعلی را به دقت در نظر بگیرید (به طور ایمن بیمار را به یک گروه دیگر مواد افیونی تغییر دهید) [به دوز و تجویز (2.6)، هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.14) مراجعه کنید.

5.8 خطر ابتلا به افسردگی تنفسی تهدید کننده حیات در بیماران مبتلا به بیماری مزمن ریوی یا در بیماران مسن، کاکتیک یا ناتوان استفاده از XTAMPZA ER در بیماران مبتلا به آسم حاد یا شدید برونش در یک محیط نظارت نشده یا در غیاب تجهیزات احیاگر غیرقابل کنترل است. بیماران مبتلا به بیماری مزمن ریوی: بیمارانی که تحت درمان با XTAMPZA ER مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریوی یا کورپولمونال هستند و آنهایی که دارای ذخیره تنفسی قابل توجهی کاهش یافته، هیپوکسی، هیپرکاپنی یا افسردگی تنفسی از قبل موجود هستند، حتی در دوزهای توصیه شده XTAMPZA و ER، در معرض افزایش خطر کاهش نیروی تنفسی از جمله آپنه هستند. بیماران مسن، کشکتیک یا ناتوان: افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی بیشتر در بیماران مسن، کشکتیک یا ناتوان رخ می دهد زیرا ممکن است فارماکوکینتیک یا کلیرانس آنها در مقایسه با بیماران جوان تر و سالم تر تغییر کند. به طور منظم بیماران را ارزیابی کنید، به ویژه هنگام شروع و تیتراسیون XTAMPZA ER و زمانی که XTAMPZA ER همزمان با سایر داروهایی که تنفس را کاهش می دهند تجویز می شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2، 5.3) مراجعه کنید]. روش دیگر، استفاده از مسکن های غیر مخدر در این بیماران را در نظر بگیرید. برای بیمارانی که به دوز XTAMPZA ER کمتر از 9 میلی گرم نیاز دارند، از مسکن جایگزین استفاده کنید.

5.9 نارسایی آدرنال مواردی از نارسایی غدد فوق کلیوی با مصرف مواد افیونی گزارش شده است که اغلب پس از مصرف بیش از یک ماه می باشد. تظاهر نارسایی آدرنال ممکن است شامل علائم و نشانه های غیر اختصاصی از جمله تهوع، استفراغ، بی اشتهایی، خستگی، ضعف، سرگیجه و فشار خون پایین باشد. در صورت مشکوک بودن به نارسایی آدرنال، در اسرع وقت با آزمایش های تشخیصی، تشخیص را تایید کنید. اگر نارسایی آدرنال تشخیص داده شد، با دوزهای جایگزین فیزیولوژیک کورتیکواستروئیدها درمان کنید. بیمار را از مواد افیونی جدا کنید تا عملکرد آدرنال بهبود یابد و درمان کورتیکواستروئید را تا بهبود عملکرد آدرنال ادامه دهید. سایر مواد افیونی ممکن است آزمایش شوند زیرا برخی موارد استفاده از یک مخدر دیگر را بدون عود نارسایی آدرنال گزارش کرده اند. اطلاعات موجود هیچ گونه افیونی خاصی را که بیشتر با نارسایی آدرنال مرتبط است شناسایی نمی کند.

5.10 هیپوتانسیون شدید XTAMPZA ER ممکن است باعث افت فشار خون شدید از جمله افت فشار خون ارتواستاتیک و سنکوپ در بیماران سرپایی شود. در بیمارانی که توانایی آنها در حفظ فشار خون قبلاً به دلیل کاهش حجم خون یا تجویز همزمان برخی از داروهای مضعف CNS (مانند فنوتیازین ها یا بیهوش کننده های عمومی) به خطر افتاده است، وجود دارد [به تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید. پس از شروع یا تیتر کردن دوز XTAMPZA ER، این بیماران را به طور منظم از نظر علائم افت فشار خون ارزیابی کنید. در بیماران مبتلا به شوک گردش خون، XTAMPZA ER ممکن است باعث اتساع عروق شود که می تواند برون ده قلبی و فشار خون را بیشتر کاهش دهد. از مصرف XTAMPZA ER در بیماران مبتلا به شوک گردش خون خودداری کنید.

5.11 خطرات استفاده در بیماران با افزایش فشار داخل جمجمه، تومورهای مغزی، آسیب به سر، یا اختلال هوشیاری در بیمارانی که ممکن است مستعد اثرات داخل جمجمه ای احتباس CO 2 باشند (مثلا کسانی که شواهدی از افزایش فشار داخل جمجمه ای دارند، XTAMP باعث کاهش مجدد فشار داخل جمجمه یا تومورهای مغزی مجدد CO2 می شود). می تواند فشار داخل جمجمه را بیشتر افزایش دهد. این بیماران را از نظر علائم آرامبخشی و افسردگی تنفسی، به ویژه در هنگام شروع درمان با XTAMPZA ER، تحت نظر بگیرید. مواد افیونی همچنین ممکن است سیر بالینی را در بیمار مبتلا به آسیب سر پنهان کند. از مصرف XTAMPZA ER در بیماران مبتلا به اختلال هوشیاری یا کما خودداری کنید.

5.12 خطرات عوارض گوارشی XTAMPZA ER در بیماران مبتلا به انسداد دستگاه گوارش، از جمله ایلئوس فلج، منع مصرف دارد. اکسی کدون موجود در XTAMPZA ER ممکن است باعث اسپاسم اسفنکتر Oddi شود. مواد افیونی ممکن است باعث افزایش آمیلاز سرم شوند. به طور منظم بیماری مجاری صفراوی، از جمله پانکراتیت حاد را برای تشدید علائم ارزیابی کنید. مواردی از اختلال عملکرد مری ناشی از مواد افیونی (OIED) در بیماران مصرف کننده مواد افیونی گزارش شده است. خطر OIED ممکن است با افزایش دوز و/یا مدت مواد افیونی افزایش یابد. به طور منظم بیماران را از نظر علائم و نشانه‌های OIED (مانند دیسفاژی، نارسایی، درد قفسه سینه غیرقلبی) ارزیابی کنید و در صورت لزوم، درمان با مواد افیونی را مطابق بالینی مناسب تنظیم کنید [به فارماکولوژی بالینی (12.2) مراجعه کنید. .

5.13 افزایش خطر تشنج در بیماران مبتلا به اختلالات تشنج اکسی کدون موجود در XTAMPZA ER ممکن است فراوانی تشنج را در بیماران مبتلا به اختلالات تشنج افزایش دهد و ممکن است خطر تشنج را در سایر محیط های بالینی مرتبط با تشنج افزایش دهد. در طول درمان با XTAMPZA ER، به طور منظم بیماران با سابقه اختلالات تشنج را برای تشدید کنترل تشنج ارزیابی کنید.

5.14 قطع مصرف XTAMPZA ER را در بیمارانی که از نظر فیزیکی به مواد افیونی وابسته هستند به سرعت کاهش ندهید یا به طور ناگهانی قطع نکنید. هنگام قطع مصرف XTAMPZA ER در یک بیمار وابسته به جسم، به تدریج دوز را کاهش دهید. کاهش سریع اکسی کدون در یک بیمار که از نظر فیزیکی به مواد افیونی وابسته است ممکن است منجر به سندرم ترک و بازگشت درد شود [به دوز و نحوه تجویز (2.6)، سوء مصرف و وابستگی به مواد مخدر (9.3) مراجعه کنید. علاوه بر این، از مصرف آگونیست/آنتاگونیست مختلط (مانند پنتازوسین، نالبوفین و بوتورفانول) یا آگونیست های جزئی (مثلاً بوپرنورفین) در بیمارانی که یک دوره درمانی با یک ضددرد آگونیست کامل اپیوئیدی، از جمله XTAMP ZA دریافت کرده اند، خودداری کنید. در این بیماران، ضددردهای آگونیست/آنتاگونیست مختلط و آگونیست جزئی ممکن است اثر ضد دردی را کاهش داده و/یا علائم ترک را تسریع کنند [به دوز و نحوه تجویز (2.6)، تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید.

5.15 خطرات ناشی از رانندگی و کار با ماشین‌آلات XTAMPZA ER ممکن است توانایی‌های ذهنی یا فیزیکی مورد نیاز برای انجام فعالیت‌های بالقوه خطرناک مانند رانندگی ماشین یا کار با ماشین‌آلات را مختل کند. به بیماران هشدار دهید که از رانندگی یا کار با ماشین آلات خطرناک خودداری کنند، مگر اینکه نسبت به اثرات XTAMPZA ER تحمل کنند و بدانند که چگونه به دارو واکنش نشان خواهند داد.

5.16 مانیتورینگ آزمایشگاهی، هر آزمایش دارویی ادرار برای "افیون ها" یا "افیون ها" اکسی کدون را به طور قابل اعتماد تشخیص نمی دهد، به ویژه آنهایی که برای استفاده در مطب طراحی شده اند. علاوه بر این، بسیاری از آزمایشگاه‌ها غلظت داروی ادرار را زیر یک مقدار مشخص شده «قطع» به‌عنوان «منفی» گزارش می‌کنند. بنابراین، اگر آزمایش ادرار برای اکسی کدون در مدیریت بالینی یک بیمار در نظر گرفته می‌شود، اطمینان حاصل کنید که حساسیت و ویژگی سنجش مناسب است و محدودیت‌های آزمایش مورد استفاده را هنگام تفسیر نتایج در نظر بگیرید.

جدول شامل تداخلات دارویی مهم با XTAMPZA ER است. جدول 3: تداخلات دارویی مهم بالینی با مهارکننده‌های CYP3A4 و CYP2D6 XTAMPZA ER تأثیر بالینی: استفاده همزمان از مهارکننده‌های XTAMPZA ER و CYP3A4 می‌تواند غلظت پلاسمایی اکسی کدون را افزایش داده و منجر به افزایش یا طولانی‌مدت اثرات اپیوئیدی شود. این اثرات می‌تواند با استفاده همزمان از XTAMPZA ER و مهارکننده‌های CYP2D6 و CYP3A4 آشکارتر شود، به‌ویژه زمانی که یک مهارکننده پس از دستیابی به دوز پایدار XTAMPZA ER اضافه شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6) مراجعه کنید]. پس از قطع یک مهارکننده CYP3A4، با کاهش اثرات مهارکننده، غلظت اکسی کدون در پلاسما کاهش می‌یابد [به فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]، که منجر به کاهش اثربخشی مواد افیونی یا سندرم ترک در بیمارانی می‌شود که وابستگی فیزیکی به اکسی کدون داشتند. مداخله: اگر مصرف همزمان ضروری است، کاهش دوز XTAMPZA ER را تا زمانی که اثرات دارویی پایدار حاصل شود در نظر بگیرید. بیماران را در فواصل زمانی مکرر از نظر افسردگی و آرامبخشی تنفسی ارزیابی کنید. اگر یک مهارکننده CYP3A4 قطع شد، دوز XTAMPZA ER را تا زمانی که اثرات دارویی پایدار حاصل شود افزایش دهید. علائم ترک مواد افیونی را ارزیابی کنید. مثال ها: آنتی بیوتیک های ماکرولید (مانند اریترومایسین)، عوامل ضد قارچی آزول (مانند کتوکونازول)، مهارکننده های پروتئاز (مانند ریتوناویر) تأثیر بالینی القاء کننده CYP3A4: استفاده همزمان از القا کننده های XTAMPZA ER و CYP3A4 می تواند غلظت پلاسمایی اکسی کدون را کاهش دهد [به فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]، که منجر به کاهش اثربخشی یا شروع یک سندرم ترک در بیمارانی می شود که وابستگی فیزیکی به اکسی کدون و پیشینه سازی ایجاد کرده اند (6). پس از قطع یک القاکننده CYP3A4، با کاهش اثرات القاکننده، غلظت اکسی کدون در پلاسما افزایش می‌یابد [به فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]، که می‌تواند هم اثرات درمانی و هم عوارض جانبی را افزایش یا طولانی‌تر کند و ممکن است باعث افسردگی جدی تنفسی شود. مداخله: اگر مصرف همزمان ضروری است، دوز XTAMPZA ER را تا زمانی که اثرات دارویی پایدار حاصل شود افزایش دهید [دوز و نحوه تجویز (2.5) را ببینید]. بیماران را از نظر علائم ترک مواد افیونی ارزیابی کنید. اگر القا کننده CYP3A4 قطع شد، کاهش دوز XTAMPZA ER را در نظر بگیرید و بیماران را در فواصل زمانی مکرر از نظر علائم دپرسیون تنفسی و آرامبخش ارزیابی کنید. مثال ها: ریفامپین، کاربامازپین، فنی توئین بنزودیازپین ها و سایر داروهای مضعف سیستم عصبی مرکزی (CNS) تأثیر بالینی: به دلیل اثر دارویی افزودنی، استفاده همزمان از بنزودیازپین ها یا سایر داروهای مضعف CNS از جمله الکل، خطر ابتلا به افسردگی تنفسی، گیجی شدید و مرگ را افزایش می دهد. ] . مداخله: تجویز همزمان این داروها را برای استفاده در بیمارانی که گزینه های درمانی جایگزین برای آنها ناکافی است، رزرو کنید. دوزها و مدت زمان را به حداقل مورد نیاز محدود کنید. بیماران و مراقبان را از این تعامل بالقوه آگاه کنید و آنها را در مورد علائم و نشانه های افسردگی تنفسی (از جمله آرام بخش) آموزش دهید. در صورت لزوم استفاده همزمان، توصیه یا تجویز یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی را در نظر بگیرید [به دوز و نحوه تجویز (2.2)، هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1، 5.2، 5.3) مراجعه کنید]. به عنوان مثال بنزودیازپین ها و سایر آرام بخش ها/ خواب آورها، ضد اضطراب ها، آرام بخش ها، شل کننده های عضلانی، بیهوش کننده های عمومی، داروهای ضد روان پریشی، گاباپنتینوئیدها (گاباپنتین یا پره گابالین)، سایر اپیوئیدها، الکل داروهای سروتونرژیک تأثیر بالینی: مصرف همزمان داروهای سروتوترانس با سایر سیستم های اپی نرژیک تأثیر می گذارد. منجر به سندرم سروتونین شد. مداخله: در صورت لزوم استفاده همزمان، بیمار را به طور مکرر بررسی کنید، به ویژه در زمان شروع درمان و تنظیم دوز. در صورت مشکوک بودن به سندرم سروتونین، XTAMPZA ER را قطع کنید. مثال ها: مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، مهارکننده‌های بازجذب سروتونین و نوراپی‌نفرین (SNRIs)، داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای (TCAs)، تریپتان‌ها، آنتاگونیست‌های گیرنده 5-HT3، داروهایی که بر سیستم انتقال‌دهنده عصبی سروتونین اثر می‌گذارند (به عنوان مثال، ترامادولادین عضلانی خاص، ترامادولادازپین، عضلانی خاص، میرتازاپین، میرتازاپین). سیکلوبنزاپرین، متاکسالون)، مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (آنهایی که برای درمان در نظر گرفته شده اند اختلالات روانپزشکی و همچنین سایر اختلالات، مانند لینزولید و متیلن بلو داخل وریدی) مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAOIs) تأثیر بالینی: تداخلات MAOI با مواد افیونی ممکن است به صورت سندرم سروتونین یا سمیت مواد افیونی (مانند افسردگی تنفسی، کما و کما) تظاهر کند (5.2). مداخله: استفاده از XTAMPZA ER برای بیمارانی که MAOI مصرف می کنند یا در عرض 14 روز پس از قطع چنین درمانی توصیه نمی شود. مثالها: فنلزین، ترانیل سیپرومین، آگونیست/آنتاگونیست مخلوط لینزولید و ضددردهای افیونی آگونیست جزئی تأثیر بالینی: ممکن است اثر ضددردی XTAMPZA ER را کاهش دهد و/یا علائم ترک را تسریع کند. مداخله: از مصرف همزمان خودداری شود. مثال ها: اثرات بالینی شل‌کننده‌های عضلانی بوتورفانول، نالبوفین، پنتازوسین، بوپرنورفین: اکسی کدون ممکن است عملکرد مسدودکننده عصبی-عضلانی شل‌کننده‌های عضلانی اسکلتی را افزایش داده و باعث افزایش درجه افسردگی تنفسی شود. مداخله: از آنجایی که افسردگی تنفسی ممکن است بیشتر از حد انتظار باشد، در صورت لزوم دوز XTAMPZA ER و/یا شل کننده عضلانی را کاهش دهید. با توجه به خطر ابتلا به افسردگی تنفسی با استفاده همزمان از شل کننده های عضلانی اسکلتی و مواد افیونی، توصیه یا تجویز یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی را در نظر بگیرید [به دوز و نحوه تجویز (2.2)، هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2، 5.3) مراجعه کنید. مثال‌ها: اثر بالینی دیورتیک‌های سیکلوبنزاپرین، متاکسالون: مواد افیونی می توانند اثربخشی دیورتیک ها را با تحریک ترشح هورمون ضد ادرار کاهش دهند. مداخله: بیماران را از نظر علائم کاهش ادرار و/یا اثرات بر فشار خون ارزیابی کنید و در صورت نیاز دوز دیورتیک را افزایش دهید. اثرات بالینی داروهای آنتی کولینرژیک: مصرف همزمان داروهای آنتی کولینرژیک ممکن است خطر احتباس ادرار و/یا یبوست شدید را افزایش دهد که ممکن است منجر به ایلئوس فلج شود. مداخله: هنگام استفاده همزمان از XTAMPZA ER با داروهای آنتی کولینرژیک، بیماران را از نظر علائم احتباس ادرار یا کاهش تحرک معده ارزیابی کنید. داروهای مضعف CNS: مصرف همزمان ممکن است باعث آرامبخشی عمیق، افسردگی تنفسی، کما و مرگ شود. در صورت نیاز به مصرف همزمان، کاهش دوز یک یا هر دو دارو را به دلیل اثرات افزایشی فارماکولوژیک در نظر بگیرید و مرتباً ارزیابی کنید. (5.3، 7) داروهای سروتونرژیک: مصرف همزمان ممکن است منجر به سندرم سروتونین شود. در صورت مشکوک بودن به سندرم سروتونین، XTAMPZA ER را قطع کنید. (7) آگونیست/آنتاگونیست مختلط و آگونیست جزئی ضددردهای اپیوئیدی: از مصرف با XTAMPZA ER خودداری کنید زیرا ممکن است اثر ضد دردی XTAMPZA ER را کاهش دهند یا علائم ترک را تسریع کنند. (7) مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAOIs): می توانند اثرات اکسی کدون را تقویت کنند. از مصرف همزمان در بیمارانی که MAOI دریافت می کنند یا در عرض 14 روز پس از قطع درمان با MAOI خودداری کنید. (7)

عوارض جانبی جدی زیر در جای دیگری در برچسب توضیح داده شده است: اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) ] افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) ] تداخلات با بنزودیازپین ها یا سایر داروهای مضعف CNS [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3) با Syndroedrae اقدامات احتیاطی (5.4) ] هایپرآلژزی و آلودینیا ناشی از مواد مخدر [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.7) مراجعه کنید] نارسایی آدرنال [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.9) ] افت فشار خون شدید [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.10) ] عوارض جانبی دستگاه گوارش [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.12) مراجعه کنید] تشنج [به هشدارها و احتیاطات پیشگیرانه مراجعه کنید. اقدامات احتیاطی (5.14) ] شایع ترین عوارض جانبی (> 5%) تهوع، سردرد، یبوست، خواب آلودگی، خارش، استفراغ و سرگیجه (6.1). برای گزارش واکنش‌های نامطلوب مشکوک، با Collegium Pharmaceutical, Inc. به شماره 1-855-331-5615 یا FDA به شماره 1-800-FDA-1088 یا www.fda.gov/medwatch تماس بگیرید.

6.1 تجربه کارآزمایی بالینی از آنجا که کارآزمایی‌های بالینی تحت شرایط بسیار متفاوتی انجام می‌شوند، نرخ‌های واکنش نامطلوب مشاهده‌شده در کارآزمایی‌های بالینی یک دارو را نمی‌توان مستقیماً با نرخ‌های آزمایش‌های بالینی داروی دیگر مقایسه کرد و ممکن است نرخ‌های مشاهده شده در عمل را منعکس نکند. ایمنی XTAMPZA ER در مرحله 3، کارآزمایی بالینی دوسوکور، با ترک تصادفی، شامل 740 بیمار مبتلا به کمردرد مزمن متوسط ​​تا شدید مورد ارزیابی قرار گرفت. در مرحله نگهداری دوسوکور، 389 بیمار به صورت تصادفی و 193 بیمار در گروه درمانی XTAMPZA ER قرار گرفتند. شایعترین AEهای گزارش شده توسط بیماران در فاز 3 کارآزمایی بالینی در مرحله تیتراسیون عبارتند از: تهوع (16.6%)، سردرد (13.9%)، یبوست (13.0%)، خواب آلودگی (8.8%)، خارش (7.4%)، استفراغ (6.4%) و سرگیجه (5.7%). شایع‌ترین عوارض جانبی (بیش از 5%) گزارش شده توسط بیماران در فاز 3 کارآزمایی بالینی که XTAMPZA ER را با دارونما مقایسه می‌کنند، در جدول زیر نشان داده شده است: جدول 2: عوارض جانبی شایع (> 5%) تیتراسیون نگهداری واکنش نامطلوب XTAMPZA ER (n = 740) (%) XTAMPZA ER (n = 193) (%) دارونما (n = 196) (%) تهوع 16.6 10.9 4.6 سردرد 13.2011.13.7 . 0.5 خواب آلودگی 8.8 <1 <1 خارش 7.4 2.6 1.5 استفراغ 6.4 4.1 1.5 سرگیجه 5.7 1.6 0 در فاز 3 کارآزمایی بالینی، عوارض جانبی زیر در بیماران تحت درمان با XTAMPZA ER با بروز 1% تا 5%: اختلالات چشمی: تاری دید اختلالات گوارشی: درد شکمی، درد بالای شکم، اسهال، بیماری ریفلاکس معده به مری اختلالات عمومی و شرایط محل مصرف: لرز، سندرم ترک دارو، خستگی، کسالت، تهوع و عوارض رویه ای: دفع اختلالات متابولیسم و ​​تغذیه: کاهش اشتها، هیپرگلیسمی اختلالات اسکلتی-عضلانی و بافت همبند: آرترالژی، کمردرد، درد اسکلتی عضلانی، میالژی اختلالات سیستم عصبی: میگرن، لرزش اختلالات روانی: اضطراب، بی خوابی، اختلالات تنفسی، سندروم قطع تنفسی سرفه، درد اوروفارنکس اختلالات پوست و بافت زیر جلدی: هایپرهیدروزیس، بثورات اختلالات عروقی: گرگرفتگی، فشار خون بالا در فاز 3 کارآزمایی بالینی، عوارض جانبی مرتبط با درمان زیر در بیماران تحت درمان با XTAMPZA ER با بروز کمتر از 1 درصد از بیماران گزارش شد. تحقیقات: افزایش گاما گلوتامیل ترانسفراز، افزایش ضربان قلب اختلالات سیستم عصبی: بی حالی، اختلال حافظه، خواب با کیفیت پایین اختلالات روانپزشکی: رویاهای غیرطبیعی، خلق سرخوشی، بی قراری اختلالات تنفسی، قفسه سینه و مدیاستن: تنگی نفس اختلالات پوست و بافت زیر جلدی: تعریق شبانه 6.2 تجربه پس از بازاریابی عوارض جانبی زیر در طول استفاده پس از تایید اکسی کدون شناسایی شده است. از آنجایی که این واکنش ها به طور داوطلبانه از جمعیتی با اندازه نامشخص گزارش می شوند، همیشه نمی توان به طور قابل اعتماد فراوانی آنها را تخمین زد یا یک رابطه علّی با قرار گرفتن در معرض دارو ایجاد کرد. سندرم سروتونین: مواردی از سندرم سروتونین، یک وضعیت بالقوه تهدید کننده زندگی، در طول مصرف همزمان مواد افیونی با داروهای سروتونرژیک گزارش شده است. نارسایی آدرنال: مواردی از نارسایی غدد فوق کلیوی با مصرف مواد افیونی گزارش شده است که اغلب پس از مصرف بیش از یک ماه می باشد. آنافیلاکسی: آنافیلاکسی با مواد موجود در XTAMPZA ER گزارش شده است. کمبود آندروژن: موارد کمبود آندروژن با استفاده از مواد افیونی برای مدت طولانی رخ داده است [به فارماکولوژی بالینی (12.2) مراجعه کنید]. پردردی و آلوداینیا: مواردی از پردردی و آلوداینیا با درمان با مواد افیونی با هر مدت زمانی گزارش شده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.7) مراجعه کنید]. هیپوگلیسمی: مواردی از هیپوگلیسمی در بیماران مصرف کننده مواد افیونی گزارش شده است. بیشتر گزارش ها در بیمارانی بود که حداقل یک عامل خطر مستعد کننده (مثلاً دیابت) داشتند. اختلال عملکرد مری ناشی از مواد افیونی (OIED): مواردی از OIED در بیماران مصرف کننده مواد افیونی گزارش شده است و ممکن است در بیمارانی که دوزهای بالاتری از مواد افیونی مصرف می کنند و/یا در بیمارانی که مدت طولانی تر از مواد افیونی مصرف می کنند، بیشتر رخ دهد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.12) مراجعه کنید]. واکنش‌های نامطلوب ناشی از مطالعات مشاهده‌ای یک مطالعه کوهورت مشاهده‌ای آینده‌نگر خطرات اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده را در بیمارانی که شروع به استفاده طولانی‌مدت از مسکن‌های افیونی Schedule II بین سال‌های 2017 تا 2021 کرده‌اند، برآورد کرد. شرکت کنندگان در مطالعه که در یک یا چند تجزیه و تحلیل گنجانده شده بودند حداقل به مدت یک سال در برنامه های بیمه یا سیستم های بهداشتی منتخب ثبت نام کرده بودند، حداقل یک پیامد را در ابتدا نداشتند، حداقل تعداد ارزیابی های بعدی را تکمیل کردند، و یا: 1) نسخه های ضددرد اپیوئیدی طولانی مدت/طولانی اثر را طی یک دوره 90 روزه پر کردند (978=n). یا 2) هر گونه نسخه ضددرد مواد افیونی جدول II را که حداقل 70 روز از 90 روز را پوشش می دهد (1244=n) پر کرده است. آنهایی که شامل می شوند نیز در 6 ماه گذشته هیچ گونه مواد افیونی واجد شرایط را توزیع نکرده بودند. بیش از 12 ماه: تقریباً 1٪ تا 6٪ از شرکت کنندگان در دو گروه به تازگی معیارهای اعتیاد را برآورده کردند، همانطور که با دو معیار مبتنی بر مصاحبه معتبر اختلال مصرف مواد افیونی متوسط ​​تا شدید بر اساس معیارهای راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، نسخه پنجم (DSM-5) معیارها، و تقریباً 9٪ و 22٪ از شرکت کنندگان در معیارهای همگام با معیارهای جدید ارزیابی شد. سوء مصرف و سوء استفاده از مواد افیونی [تعریف شده در سوء مصرف و وابستگی به مواد مخدر (9.2)]، به ترتیب، همانطور که با یک ابزار معتبر گزارش شده توسط خود اندازه گیری شد. یک مطالعه همگروهی مشاهده ای گذشته نگر، خطر مصرف بیش از حد مواد افیونی یا مرگ ناشی از مصرف بیش از حد مواد افیونی را در بیماران با استفاده طولانی مدت جدید از مسکن های اپیوئیدی Schedule II از سال 2006 تا 2016 تخمین زد (n=220,249). بیماران شامل حداقل 9 ماه در یکی از دو برنامه بیمه تجاری، یک برنامه مراقبت مدیریت شده، یا یک برنامه مدیکید ثبت نام کرده بودند. استفاده طولانی‌مدت جدید به‌عنوان داشتن نسخه‌های ضددرد مواد افیونی برنامه دوم که حداقل 70 روز از 3 ماه قبل از ورود به مطالعه را پوشش می‌دهد و هیچ‌یک در طول 6 ماه قبل تعریف نشده است. بیماران در صورت مصرف بیش از حد مواد افیونی در 9 ماه قبل از ورود به مطالعه از مطالعه حذف شدند. اوردوز با استفاده از یک الگوریتم معتبر مبتنی بر کد پزشکی با پیوند به پایگاه داده شاخص ملی مرگ اندازه گیری شد. برآوردهای وقوع تجمعی 5 ساله برای مصرف بیش از حد مواد افیونی یا مرگ ناشی از مصرف بیش از حد مواد افیونی از حدود 1.5٪ تا 4٪ در سراسر سایت های مورد مطالعه متغیر بود، که تنها اولین رویداد در طول پیگیری است. تقریباً 17 درصد از اولین مصرف بیش از حد مواد افیونی مشاهده شده در کل دوره مطالعه (11-5 سال، بسته به محل مطالعه) کشنده بود. دوز پایه بالاتر مواد افیونی قوی‌ترین و ثابت‌ترین پیش‌بینی‌کننده مصرف بیش از حد ناشی از مواد افیونی یا مرگ ناشی از مصرف بیش از حد مواد مخدر بود. معیارهای خروج از مطالعه ممکن است بیمارانی را انتخاب کرده باشد که در معرض خطر کمتر اوردوز قرار دارند و از دست دادن قابل توجه پیگیری (تقریباً 80٪) نیز ممکن است تخمین های جانبدارانه داشته باشد. تخمین خطر از مطالعاتی که در بالا توضیح داده شد ممکن است برای همه بیمارانی که داروهای ضددرد اپیوئیدی دریافت می کنند، قابل تعمیم نباشد، مانند بیمارانی که قرار گرفتن در معرض آنها کمتر یا بیشتر از مدت زمان ارزیابی شده در مطالعات است.

9.1 ماده کنترل شده XTAMPZA ER حاوی اکسی کدون است، یک ماده کنترل شده در جدول II.

9.2 سوء استفاده XTAMPZA ER حاوی اکسی کدون است، ماده ای با پتانسیل بالا برای سوء استفاده و سوء استفاده، که می تواند منجر به ایجاد اختلال مصرف مواد، از جمله اعتیاد شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید]. استفاده نادرست عبارت است از استفاده عمدی، برای اهداف درمانی، از یک دارو توسط یک فرد به روشی غیر از تجویز یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی یا افرادی که برای آنها تجویز نشده است. سوء استفاده عبارت است از استفاده عمدی و غیر درمانی از یک دارو، حتی یک بار، برای اثرات روانی یا فیزیولوژیکی مطلوب آن. اعتیاد به مواد مخدر مجموعه ای از پدیده های رفتاری، شناختی و فیزیولوژیکی است که ممکن است شامل میل شدید به مصرف دارو، مشکلات در کنترل مصرف مواد مخدر (مثلاً ادامه مصرف مواد مخدر با وجود پیامدهای مضر، اولویت دادن به مصرف مواد مخدر نسبت به سایر فعالیت ها و تعهدات) و تحمل یا وابستگی فیزیکی احتمالی باشد. استفاده نادرست و سوء استفاده از XTAMPZA ER خطر مصرف بیش از حد را افزایش می دهد که ممکن است منجر به افسردگی سیستم عصبی مرکزی و تنفسی، افت فشار خون، تشنج و مرگ شود. این خطر با مصرف همزمان XTAMPZA ER با الکل و/یا سایر داروهای مضعف CNS افزایش می یابد. سوء مصرف و اعتیاد به مواد افیونی در برخی افراد ممکن است با تحمل همزمان و علائم وابستگی فیزیکی همراه نباشد. علاوه بر این، سوء مصرف مواد افیونی می تواند در غیاب اعتیاد رخ دهد. همه بیماران تحت درمان با مواد افیونی نیاز به ارزیابی مجدد دقیق و مکرر از نظر علائم سوء استفاده، سوء مصرف و اعتیاد دارند، زیرا استفاده از محصولات ضددرد اپیوئیدی حتی در صورت استفاده پزشکی مناسب خطر اعتیاد را به همراه دارد. بیماران در معرض خطر بالای سوء مصرف XTAMPZA ER عبارتند از کسانی که دارای سابقه استفاده طولانی مدت از هر گونه مواد افیونی، از جمله محصولات حاوی بوپرنورفین، کسانی که سابقه سوء مصرف مواد مخدر یا الکل دارند، یا کسانی که XTAMPZA ER را در ترکیب با سایر داروهای مورد سوء مصرف استفاده می کنند. رفتار «مصرف مواد مخدر» در افراد مبتلا به اختلالات مصرف مواد بسیار رایج است. تاکتیک‌های جستجوی مواد مخدر شامل تماس‌های اضطراری یا ملاقات‌ها در نزدیکی پایان ساعات اداری، امتناع از انجام معاینه، آزمایش یا ارجاع مناسب، «از دست دادن» مکرر نسخه‌ها، دستکاری در نسخه‌ها، و عدم تمایل به ارائه سوابق پزشکی قبلی یا اطلاعات تماس با سایر ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی درمانی است. «خرید با پزشک» (بازدید از چندین نسخه‌نویس برای دریافت نسخه‌های اضافی) در بین افرادی که مواد مخدر مصرف می‌کنند و افراد مبتلا به اختلال مصرف مواد رایج است. اشتغال ذهنی برای دستیابی به تسکین درد کافی می تواند رفتار مناسبی در بیمار با کنترل ناکافی درد باشد. XTAMPZA ER، مانند سایر مواد افیونی، می تواند برای استفاده غیرپزشکی به کانال های توزیع غیرقانونی هدایت شود. اکیداً توصیه می‌شود که ثبت دقیق اطلاعات تجویز، از جمله مقدار، دفعات، و درخواست‌های تمدید، همانطور که در قوانین ایالتی و فدرال الزامی است. ارزیابی مناسب بیمار، شیوه های مناسب تجویز، ارزیابی مجدد دوره ای درمان، و توزیع و نگهداری مناسب اقدامات مناسبی هستند که به محدود کردن سوء مصرف داروهای مخدر کمک می کنند. خطرات خاص سوء استفاده از XTAMPZA ER سوء استفاده از XTAMPZA ER خطر مصرف بیش از حد و مرگ را به همراه دارد. این خطر با مصرف همزمان XTAMPZA ER با الکل و/یا سایر داروهای مضعف CNS افزایش می یابد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1، 5.3)، تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید. XTAMPZA ER فقط برای مصرف خوراکی تایید شده است. سوء مصرف تزریقی مواد مخدر معمولاً با انتقال بیماری های عفونی مانند هپاتیت و HIV مرتبط است. مطالعات بازدارندگی از سوء استفاده کپسول‌های XTAMPZA ER حاوی ریزکره‌هایی هستند که با مواد غیرفعال فرموله شده‌اند تا دستکاری فرمول را برای سوء استفاده و سوء استفاده دشوارتر کنند. آزمایش در شرایط آزمایشگاهی مطالعات دستکاری فیزیکی و شیمیایی در شرایط آزمایشگاهی برای ارزیابی موفقیت روش‌های مختلف شکست فرمول رهش طولانی انجام شد. نتایج نشان می‌دهد که نسبت به قرص‌های اکسی کدون با رهش فوری، XTAMPZA ER کمتر به اثرات آسیاب کردن، خرد کردن و استخراج با استفاده از انواع ابزارها و حلال‌ها حساس است. XTAMPZA ER در برابر تلاش برای عبور محتویات کپسول ذوب شده یا میکروسفرهای معلق در آب از طریق سوزن زیرپوستی مقاومت کرد. مطالعات فارماکوکینتیک مشخصات فارماکوکینتیک محتوای دستکاری شده کپسول XTAMPZA ER (36 میلی گرم؛ [معادل 40 میلی گرم اکسی کدون HCl]) پس از تجویز خوراکی (سه مطالعه) و داخل بینی (دو مطالعه) مشخص شد. مطالعات در قالب طرح تصادفی متقاطع انجام شد. در مطالعات ارزیابی دستکاری با خرد کردن، موثرترین روش خرد کردن شناسایی شده در مطالعات آزمایشگاهی قبلی برای محصول(ها) اعمال شد. مطالعات فارماکوکینتیک خوراکی، دستکاری و دست نخورده XTAMPZA ER تأثیر دو نوع دستکاری محصول (خرد کردن و جویدن) بر فارماکوکینتیک XTAMPZA ER در سه مطالعه اندازه گیری شد. در یک مطالعه فارماکوکینتیک خوراکی، محتویات کپسول XTAMPZA ER قبل از تجویز خوراکی در داوطلبان سالم و دارای بلوک نالترکسون خرد یا جویده شد. دو مقایسه کننده در این مطالعه کپسول های دست نخورده XTAMPZA ER و محلول آزادسازی فوری اکسی کدون با دوز معادل بودند. در دو مطالعه فارماکوکینتیک خوراکی، محتویات کپسول XTAMPZA ER قبل از تجویز خوراکی در داوطلبان سالم و دارای بلوک نالترکسون خرد شد. مقایسه‌کنندگان در این مطالعات شامل کپسول‌های XTAMPZA ER دست‌نخورده، قرص‌های باز فرمول‌شده OXYCONTIN (اکسی کدون هیدروکلراید) سالم و خرد شده با دوز معادل، و قرص‌های اکسی کدون رهش فوری خرد شده با دوز معادل بودند. داده های نمایش داده شده در جدول 4 یافته های حاصل از مطالعات فارماکوکینتیک خوراکی را نشان می دهد (داده ها برای دو مطالعه فارماکوکینتیک خوراکی که XTAMPZA ER را با OXYCONTIN مقایسه می کردند مشابه بود). در مجموع، داده ها نشان داد که خرد کردن یا جویدن XTAMPZA ER قبل از تجویز، حداکثر غلظت مشاهده شده پلاسما (Cmax) یا قرار گرفتن در معرض کل (AUC 0-INF) را نسبت به دوز کردن محصول دست نخورده در شرایط تغذیه افزایش نمی دهد. نسبت به اکسی کدون رهش فوری و قرص های اکسی کدون فرموله شده خرد شده (اکسی کدون هیدروکلراید) با رهش طولانی، C max برای تمام تیمارهای XTAMPZA ER کمتر و T max طولانی تر بود، مطابق با مشخصات با رهش طولانی. جدول 4: پارامترهای فارماکوکینتیک اکسی کدون، تجویز اشکال دوز دستکاری شده و دست نخورده (36 میلی گرم XTAMPZA ER یا معادل آن) C max (ng/mL) T max (hr) AUC 0-INF (hr∙ng/mL) مقادیر نشان داده شده برای C max و AUC devianard (0-INF) هستند؛ مقادیر نشان داده شده برای T max میانه (حداقل- حداکثر) هستند. درمان مطالعه فارماکوکینتیک خوراکی 1 کپسول دست نخورده XTAMPZA ER (تغذیه شده) 62.3 (13.0) 4.0 (1.5-6) 561 (124) له شده محتویات کپسول XTAMPZA ER (تغذیه شده) 57.6 (12.6) 5.3-63 (4.5) محتویات کپسول XTAMPZA ER (تغذیه شده) 55.6 (10.9) 4.5 (2.5-8) 559 (113) محلول اکسی کدون با رهش فوری (ناشتا) 115 (27.3) 0.75 (0.5-2) 429 (0.5-2) 42kinetic اکسی کدون (8) کپسول ER (تغذیه شده) 67.5 (17.6) 3.5 (1.25-6.0) 581 (138) له شده محتویات کپسول XTAMPZA ER (تغذیه شده) 62.9 (12.6) 4.0 (2.0-7.0) 597 (149) سالم هیدروکسل آز فرموله شده (قرص OXYCONT) دوباره فرموله شده (OXYCONT) (تغذیه شده) 64.9 (13.8) 5.0 (2.0-10.0) 611 (145) OXYCONTIN دوباره فرموله شده خرد شده (اکسی کدون هیدروکلراید) قرص های با رهش طولانی (تغذیه شده) 78.4 (12.9) 1.75 (0.5m-lease) 358-170. اکسی کدون قرص (تغذیه شده) 79.4 (17.1) 1.75 (0.5-4.0) 561 (146) مطالعات فارماکوکینتیک بینی مشخصات فارماکوکینتیک پس از تجویز داخل بینی محتویات خرد شده کپسول XTAMPZA ER در دو مطالعه بالینی مشخص شد. در مطالعه فارماکوکینتیک بینی 1، محتویات کپسول XTAMPZA ER (36 میلی گرم) توسط افراد غیر وابسته و مسدود شده با نالترکسون با سابقه سوء مصرف بینی از مواد افیونی خرد شده و به صورت داخل بینی تجویز شد. دو مقایسه کننده در این مطالعه کپسول های دست نخورده XTAMPZA ER (خوراکی) و پودر اکسی کدون HCl (داخل بینی) با دوز معادل بودند. در مطالعه فارماکوکینتیک بینی 2، محتویات کپسول XTAMPZA ER (36 میلی گرم) خرد شد و توسط افراد غیر وابسته با سابقه سوء مصرف بینی از مواد افیونی به صورت داخل بینی تجویز شد. دو مقایسه کننده در این مطالعه کپسول های دست نخورده XTAMPZA ER (خوراکی) و قرص های له شده اکسی کدون رهش فوری (داخل بینی) با دوز معادل بودند. نتایج مطالعات فارماکوکینتیک بینی 1 و 2 قابل مقایسه هستند و هر دو مطالعه نشان دادند که تجویز داخل بینی کپسول له شده XTAMPZA ER منجر به غلظت بالاتر پلاسما (C max) یا زمان کوتاه‌تر تا حداکثر غلظت (Tmax) نسبت به مصرف خوراکی XTAMPZA ER نمی‌شود. داده های حاصل از مطالعه فارماکوکینتیک بینی 2 در جدول نمایش داده شده است تا این یافته ها را نشان دهد. جدول 5: پارامترهای فارماکوکینتیک اکسی کدون، مطالعه فارماکوکینتیک بینی 2: درمان C max (ng/mL) T max (hr) AUC 0-INF (hr∙ng/mL) مقادیر نشان داده شده برای C max و AUC 0-INF میانگین هستند (انحراف استاندارد). مقادیر نشان داده شده برای T max میانه (حداقل- حداکثر) هستند. کپسول های دست نخورده XTAMPZA ER (خوراکی) 41.0 (10.0) 5.1 (1.6-8.1) 477 (89.6) خرد شده محتویات کپسول XTAMPZA ER (بینی) 29.8 (6.6) 5.1 (1.6-12.1) قرص I-1069 (بینی) 60.9 (11.9) 2.6 (0.3-6.1) 577 (124) مطالعات بالینی مطالعات بالقوه سوء مصرف خوراکی: پتانسیل سوء مصرف خوراکی XTAMPZA ER جویده شده در دو مطالعه بررسی شد. در یک مطالعه فارماکودینامیک متقاطع شش طرفه، تصادفی، دوسوکور، فعال و کنترل شده با دارونما، 52 مصرف کننده غیر وابسته به مواد مخدر تفریحی، درمان خوراکی فعال و دارونما دریافت کردند. شش بازوی درمانی XTAMPZA ER (36 میلی گرم، تغذیه و ناشتا) دست نخورده بودند. XTAMPZA ER جویده شده (36 میلی گرم، تغذیه و ناشتا)؛ اکسی کدون HCl با رهش فوری (IR) در محلول (40 میلی گرم، ناشتا، معادل 36 میلی گرم XTAMPZA ER) و دارونما. اطلاعات مربوط به XTAMPZA ER جویده شده و دست نخورده و اکسی کدون IR خرد شده در حالت ناشتا در زیر توضیح داده شده است. علاقه به دارو بر روی یک مقیاس دوقطبی 100 نقطه‌ای Visual Analog Scale (VAS) اندازه‌گیری شد که 50 نشان‌دهنده پاسخ خنثی، 0 نشان‌دهنده حداکثر دوست نداشتن، و 100 نشان‌دهنده حداکثر علاقه است. پاسخ به اینکه آیا آزمودنی دوباره داروی مورد مطالعه را مصرف می‌کند یا خیر، روی یک VAS 100 نقطه‌ای دوقطبی نیز اندازه‌گیری شد که 50 نشان‌دهنده پاسخ خنثی، 0 نشان‌دهنده قوی‌ترین پاسخ منفی است (به عنوان مثال، «قطعاً دوباره دارو مصرف نمی‌کند»)، و 100 نشان‌دهنده قوی‌ترین پاسخ مثبت است (به عنوان مثال، «قطعاً دوباره دارو مصرف می‌کنم». پنجاه و دو نفر مطالعه را تکمیل کردند و نتایج در جدول 5 خلاصه شده است. تجویز خوراکی XTAMPZA ER جویده شده و دست نخورده در حالت ناشتا با میانگین آماری نمرات VAS تمایل به دارو و مصرف مجدد دارو در مقایسه با اکسی کدون رهش فوری خرد شده همراه بود. علاوه بر این، نمرات Drug Liking و Take Drug Again برای XTAMPZA ER که در حالت دست نخورده و جویده شده گرفته شده بود مشابه بود. جدول 6: خلاصه حداکثر علاقه به دارو و مصرف مجدد دارو (E max ) پس از تجویز خوراکی XTAMPZA ER دست نخورده (Fasted) XTAMPZA ER جویده شده (Fasted) Crushed IR Oxycodone (Fasted) Placebo Emax = حداکثر (اوج) اثر; ER = انتشار گسترده. IR = انتشار فوری؛ VAS = مقیاس آنالوگ بصری. SD = انحراف استاندارد. مقیاس دوقطبی علاقه به دارو (0=حداکثر پاسخ منفی، 50=پاسخ خنثی، 100=حداکثر پاسخ مثبت) (E max ) میانگین (SD) 73.9 (15.10) 73.3 (14.93) 86.40 (12.01) 55.8 (7.01-1.94 رسانه) 73.5 (50-100) 88.5 (52-100) 50.0 (50-86) دارو را دوباره مصرف کنید (E max ) میانگین (SD) 77.98 (21.07) 77.85 (18.30) 87.69 (12.79 R) (12.79) (12.79) میانگین 20 80.5 (1-100) 81.5 (50-100) 90.5 (50-100) 50.0 (0-100) یک مطالعه قبلی با طراحی مشابه نیز برای ارزیابی پتانسیل سوء مصرف خوراکی XTAMPZA ER جویده شده انجام شد. اگرچه مصرف خوراکی XTAMPZA ER جویده شده و دست نخورده در حالت ناشتا با میانگین آماری نمرات میل به دارو در مقایسه با اکسی کدون له شده با رهش فوری همراه بود، نتایج برای Take Drug Again تفاوت های کوچکی را نشان داد که از نظر آماری معنی دار نبود. مطالعه احتمالی سوء استفاده از بینی: در یک مطالعه فارماکودینامیک متقاطع چهار طرفه، تصادفی، دوسوکور، فعال و کنترل شده با دارونما، یک دوز، 39 مصرف کننده تفریحی مواد افیونی با سابقه مصرف مواد مخدر داخل بینی، درمان دارویی فعال و دارونما را از طریق بینی دریافت کردند. چهار بازوی درمانی XTAMPZA ER با دوز 36 میلی گرم داخل بینی خرد شدند. XTAMPZA ER دست نخورده 36 میلی گرم دوز خوراکی. 40 میلی گرم اکسی کدون HCl با رهش فوری خرد شده (معادل 36 میلی گرم XTAMPZA ER) به صورت داخل بینی. و دارونما داده های XTAMPZA ER داخل بینی و اکسی کدون رهش فوری خرد شده در زیر توضیح داده شده است. سی و شش نفر مطالعه را تکمیل کردند. تجویز داخل بینی XTAMPZA ER خرد شده در مقایسه با اکسی کدون رهش فوری خرد شده (خلاصه شده در 7) از نظر آماری با میانگین نمرات دوست داشتن دارو و مصرف مجدد دارو همراه بود. جدول 7: خلاصه حداکثر علاقه به دارو و مصرف مجدد دارو (E max ) پس از تجویز داخل بینی XTAMPZA ER اکسی کدون IR له شده داخل بینی دارونما E max = حداکثر (اوج) اثر. ER = انتشار گسترده. IR = انتشار فوری؛ VAS = مقیاس آنالوگ بصری. SD = انحراف استاندارد. مقیاس دوقطبی علاقه به دارو (0=حداکثر پاسخ منفی، 50=پاسخ خنثی، 100=حداکثر پاسخ مثبت). (E max ) میانگین (SD) 61.81 (15.64) 82.72 (10.95) 54.5 (11.77) میانه (محدوده) 59.5 (16-94) 84 (60-100) 51 (28-93) مصرف دارو maxx) 7.6 Mean Again (27.84) 71.36 (23.49) 45.92 (17.50) میانه (محدوده) 50 (0-100) 78.5 (18-100) 50 (0-97) شکل 1 مقایسه ای از میزان علاقه به دارو برای تجویز داخل بینی از XTAMP از مدیا خرد شده با XTAMP خرد شده نشان می دهد. اکسی کدون در افراد که هر دو درمان را دریافت کردند (N=36). محور Y نشان دهنده درصد افرادی است که به درصد کاهش علاقه به دارو برای XTAMPZA ER در مقابل اکسی کدون رهش فوری بیشتر از یا مساوی مقدار روی محور X رسیده اند. تقریباً 92٪ (33 نفر) از افراد دارای مقداری کاهش در علاقه به دارو با XTAMPZA ER نسبت به له شده اکسی کدون HCl با رهش فوری داشتند. تقریباً 78٪ (n = 28) از افراد دارای کاهش حداقل 30٪ در علاقه به دارو با XTAMPZA ER در مقایسه با له شده اکسی کدون HCl رهش فوری، و تقریباً 58٪ (n = 21) از آزمودنی ها حداقل 50٪ کاهش علاقه مندی دارو را نسبت به CTAMPZA-oxonesele داشتند. HCl. شکل 1: نمایه‌های کاهش درصد برای E max VAS تمایل به دارو برای XTAMPZA ER خرد شده در مقابل اکسی کدون له شده با رهش فوری، N=36 به دنبال تجویز داخل بینی شکل 1 خلاصه داده‌های آزمایشگاهی نشان می‌دهند که XTAMPZA ER دارای ویژگی‌های فیزیکی-شیمیایی است که انتظار می‌رود سوء استفاده از آن مشکل باشد. داده‌های حاصل از مطالعات بالقوه سو استفاده فارماکوکینتیک و انسانی، همراه با پشتیبانی از داده‌های آزمایشگاهی، همچنین نشان می‌دهد که XTAMPZA ER دارای خواص فیزیکی و شیمیایی است که انتظار می‌رود سوء مصرف را از طریق مسیرهای دهانی و داخل بینی کاهش دهد. داده های حاصل از مطالعات فارماکوکینتیک خوراکی XTAMPZA ER له شده یا جویده شده، عدم کاهش دوز بدون افزایش سطح اکسی کدون را در مقایسه با XTAMPZA ER دست نخورده نشان داد. با این حال، سوء استفاده از XTAMPZA ER از طریق تزریق و از راه های خوراکی و بینی هنوز امکان پذیر است. داده‌های اضافی، از جمله داده‌های اپیدمیولوژیک، در صورت وجود، ممکن است اطلاعات بیشتری در مورد تأثیر فرمول فعلی XTAMPZA ER بر مسئولیت سوء مصرف دارو ارائه دهد. بر این اساس، این بخش ممکن است در آینده در صورت لزوم به روز شود. XTAMPZA ER حاوی اکسی کدون، یک آگونیست مواد افیونی و ماده کنترل شده در جدول II با مسئولیت سوء مصرف مشابه با سایر آگونیست های مخدر، قانونی یا غیرقانونی، از جمله فنتانیل، هیدرومورفون، متادون، مورفین، و اکسی مورفون است. XTAMPZA ER می تواند مورد سوء استفاده قرار گیرد و در معرض سوء استفاده، اعتیاد و انحراف جنایی قرار می گیرد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) و سوء مصرف و وابستگی به مواد مخدر (9.3) مراجعه کنید].

9.3 وابستگی هم تحمل و هم وابستگی فیزیکی می توانند در طول استفاده از درمان با مواد افیونی ایجاد شوند. تحمل یک حالت فیزیولوژیکی است که با کاهش پاسخ به یک دارو پس از تجویز مکرر مشخص می شود (یعنی دوز بالاتری از یک دارو برای ایجاد همان اثری که زمانی با دوز پایین تر به دست می آمد مورد نیاز است). وابستگی فیزیکی حالتی است که در نتیجه سازگاری فیزیولوژیکی در پاسخ به مصرف مکرر دارو ایجاد می شود و با علائم و نشانه های ترک پس از قطع ناگهانی یا کاهش قابل توجه دوز دارو نمایان می شود. ترک ممکن است از طریق تجویز داروهایی با فعالیت آنتاگونیست مواد افیونی (مانند نالوکسان، نالمفن)، ضددردهای آگونیست/آنتاگونیست مختلط (مانند پنتازوسین، بوتورفانول، نالبوفین) یا آگونیست های جزئی (مانند بوپرنورفین) تسریع شود. وابستگی فیزیکی ممکن است تا پس از چند روز تا چند هفته ادامه مصرف به میزان قابل توجهی از نظر بالینی رخ ندهد. XTAMPZA ER را در بیمارانی که از نظر فیزیکی به مواد افیونی وابسته هستند، به سرعت کاهش ندهید یا به طور ناگهانی آن را قطع نکنید. کاهش سریع XTAMPZA ER در یک بیمار وابسته به مواد افیونی ممکن است منجر به علائم جدی ترک، درد کنترل نشده و خودکشی شود. قطع سریع دارو همچنین با تلاش برای یافتن منابع دیگر مسکن های مخدر همراه است که ممکن است با جستجوی مواد مخدر برای سوء مصرف اشتباه گرفته شود. هنگام قطع XTAMPZA ER، به تدریج دوز را با استفاده از یک برنامه خاص بیمار که موارد زیر را در نظر می گیرد کاهش دهید: دوز XTAMPZA ER که بیمار مصرف کرده است، مدت زمان درمان و ویژگی های فیزیکی و روانی بیمار. برای بهبود احتمال کاهش موفقیت آمیز و به حداقل رساندن علائم ترک، مهم است که برنامه کاهش مواد افیونی توسط بیمار توافق شود. در بیمارانی که مواد افیونی را برای مدت طولانی در دوزهای بالا مصرف می‌کنند، اطمینان حاصل کنید که یک رویکرد چندوجهی برای مدیریت درد، از جمله حمایت از سلامت روان (در صورت نیاز)، قبل از شروع یک داروی ضددرد اپیوئیدی وجود دارد [به دوز و تجویز (2.6)، هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.14) مراجعه کنید. نوزادانی که از مادرانی که از نظر جسمی به مواد افیونی وابسته هستند به دنیا می آیند همچنین از نظر جسمی وابسته خواهند بود و ممکن است مشکلات تنفسی و علائم ترک را نشان دهند [به استفاده در جمعیت های خاص (8.1) مراجعه کنید].

بارداری: ممکن است به جنین آسیب برساند. ( 8.1 ) شیردهی: توصیه نمی شود. (8.2)

8.1 خلاصه خطر بارداری استفاده از مسکن های مخدر برای مدت طولانی در دوران بارداری ممکن است باعث سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزادان شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4) مراجعه کنید]. هیچ اطلاعاتی در مورد XTAMPZA ER در زنان باردار وجود ندارد که خطرات مرتبط با دارو را برای نقایص مادرزادی و سقط جنین نشان دهد. در مطالعات تولید مثل حیوانی، هنگامی که اکسی کدون هیدروکلراید به صورت خوراکی به موش ها و خرگوش ها در طول دوره اندام زایی، در دوزهای 1.3 تا 40 برابر دوز 60 میلی گرم در روز انسان بالغ تجویز شد، هیچ سمیت جنینی-جنی وجود نداشت. در یک مطالعه سمیت قبل و بعد از تولد، زمانی که اکسی کدون به صورت خوراکی به موش ها تجویز شد، وزن بدن توله سگ در طول شیردهی و اوایل دوره پس از از شیر گرفتن در دوز معادل 160 میلی گرم در روز به طور موقت کاهش یافت. در چندین مطالعه منتشر شده، درمان موش‌های باردار با اکسی کدون هیدروکلراید در دوزهای مرتبط بالینی و کمتر از آن منجر به اثرات عصبی رفتاری در فرزندان شد [به داده‌ها مراجعه کنید]. بر اساس داده های حیوانی، زنان باردار را در مورد خطرات احتمالی برای جنین توصیه کنید. خطر پس زمینه نقایص مادرزادی و سقط جنین برای جمعیت مشخص شده ناشناخته است. همه حاملگی ها دارای خطر پس زمینه نقص مادرزادی، از دست دادن یا سایر پیامدهای نامطلوب هستند. در جمعیت عمومی ایالات متحده، خطر پس زمینه تخمینی نقایص مادرزادی و سقط جنین در حاملگی های بالینی شناخته شده به ترتیب 2 تا 4 درصد و 15 تا 20 درصد است. ملاحظات بالینی عوارض جانبی جنین/نوزادی استفاده از مسکن های مخدر برای مدت طولانی در دوران بارداری برای مقاصد پزشکی یا غیرپزشکی می تواند منجر به وابستگی فیزیکی در نوزادان و سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزاد در مدت کوتاهی پس از تولد شود. سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزادان به صورت تحریک پذیری، بیش فعالی و الگوی خواب غیرطبیعی، گریه بلند، لرزش، استفراغ، اسهال و عدم افزایش وزن ظاهر می شود. شروع، مدت مصرف و شدت سندرم ترک مواد افیونی نوزادان ممکن است بر اساس مواد افیونی خاص مورد استفاده، مدت زمان مصرف، زمان و میزان آخرین مصرف مادر، و میزان دفع دارو توسط نوزاد متفاوت باشد. نوزادان را از نظر علائم سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزادان مشاهده کنید و بر اساس آن درمان کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4) مراجعه کنید]. زایمان یا زایمان مواد افیونی از جفت عبور می کنند و ممکن است باعث افسردگی تنفسی و اثرات روانی-فیزیولوژیکی در نوزادان شوند. یک عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی، مانند نالوکسان یا نالمفن، باید برای معکوس کردن افسردگی تنفسی ناشی از مواد افیونی در نوزاد در دسترس باشد. XTAMPZA ER برای استفاده در زنان باردار در حین یا بلافاصله قبل از زایمان، زمانی که سایر تکنیک های ضد درد مناسب تر هستند، توصیه نمی شود. مسکن‌های اپیوئیدی، از جمله XTAMPZA ER، می‌توانند زایمان را از طریق اقداماتی که به طور موقت قدرت، مدت و دفعات انقباضات رحمی را کاهش می‌دهند، طولانی‌تر کنند. با این حال، این اثر سازگار نیست و ممکن است با افزایش میزان اتساع دهانه رحم، که تمایل به کوتاه کردن زایمان را دارد، جبران شود. نوزادانی را که در هنگام زایمان در معرض داروهای ضددرد اپیوئیدی قرار گرفته اند از نظر علائم آرامبخشی بیش از حد و افسردگی تنفسی تحت نظر بگیرید. داده‌های حیوانی مطالعات با دوزهای خوراکی اکسی کدون هیدروکلراید در موش‌های صحرایی تا 8 میلی‌گرم بر کیلوگرم در روز و خرگوش‌ها تا 125 میلی‌گرم بر کیلوگرم در روز، معادل 1.3 و 40 برابر دوز 160 میلی‌گرم در روز در انسان بالغ، بر اساس میلی‌گرم بر مترمربع، شواهدی از مضرات fetus نشان ندادند. در یک مطالعه سمیت قبل و بعد از تولد، موش‌های ماده در دوران بارداری و شیردهی اکسی کدون دریافت کردند. هیچ اثر مرتبط با دارو بر عملکرد تولیدمثلی در این ماده ها یا هیچ گونه اثرات رشدی یا تولید مثلی طولانی مدت در توله های متولد شده از این موش ها وجود نداشت. کاهش وزن بدن در طول دوره شیردهی و مرحله اولیه پس از شیرگیری در نوزادان شیرده شده توسط دام ها با بالاترین دوز مصرفی (6 میلی گرم بر کیلوگرم در روز، معادل دوز 160 میلی گرم در انسان بالغ، بر اساس میلی گرم بر متر مربع) مشاهده شد. با این حال، وزن بدن این توله ها بهبود یافت. در مطالعات منتشر شده، گزارش شده است که فرزندان موش‌های باردار که در طول بارداری اکسی کدون هیدروکلراید دریافت کرده‌اند، اثرات عصبی رفتاری از جمله تغییر پاسخ‌های استرس و افزایش رفتار شبه اضطرابی (2 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز IV از روز 8 تا 21 بارداری و روزهای 1، 3 و 5 پس از زایمان) را نشان می‌دهند. 0.3 برابر دوز خوراکی انسان بالغ 60 میلی گرم در روز بر اساس mg/m2)، و یادگیری و حافظه تغییر یافته (15 mg/kg/day خوراکی از زمان تولید مثل تا زایمان؛ 2.4 برابر دوز خوراکی انسان بالغ 60 mg/day بر اساس mg/m2).

8.2 خلاصه خطر شیردهی اکسی کدون در شیر مادر وجود دارد. مطالعات شیردهی منتشر شده غلظت های متغیر اکسی کدون در شیر مادر را با تجویز اکسی کدون رهش فوری به مادران شیرده در اوایل دوره پس از زایمان گزارش می کند. مطالعات شیردهی نوزادانی که با شیر مادر تغذیه شده بودند را از نظر عوارض جانبی بالقوه ارزیابی نکردند. مطالعات شیردهی با اکسی کدون طولانی رهش، از جمله XTAMPZA ER انجام نشده است، و هیچ اطلاعاتی در مورد اثرات دارو بر روی نوزاد شیرده یا اثرات دارو بر تولید شیر در دسترس نیست. به دلیل احتمال بروز عوارض جانبی جدی، از جمله آرام‌بخشی بیش از حد و دپرسیون تنفسی در شیرخواری که با شیر مادر تغذیه می‌شود، به بیماران توصیه می‌شود که در طول درمان با XTAMPZA ER، شیردهی توصیه نمی‌شود. ملاحظات بالینی نوزادانی را که در معرض XTAMPZA ER از طریق شیر مادر قرار دارند از نظر آرامبخشی بیش از حد و افسردگی تنفسی تحت نظر بگیرید. علائم قطع مصرف در نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می‌شوند، زمانی که تجویز یک ضددرد اپیوئیدی توسط مادر متوقف می‌شود، یا زمانی که شیردهی متوقف می‌شود، رخ می‌دهد.

8.3 زنان و مردان ناباروری بالقوه باروری استفاده از مواد افیونی برای مدت طولانی ممکن است باعث کاهش باروری در زنان و مردان بالقوه باروری شود. مشخص نیست که آیا این اثرات بر باروری برگشت پذیر هستند [به واکنش های نامطلوب (6.2)، فارماکولوژی بالینی (12.2)، سم شناسی غیر بالینی (13.1) مراجعه کنید.

8.4 استفاده در کودکان ایمنی و اثربخشی XTAMPZA ER در بیماران کودکان زیر 18 سال ثابت نشده است.

8.5 مصرف سالمندان در مطالعات فارماکوکینتیک کنترل شده در افراد مسن (بیشتر از 65 سال)، کلیرانس اکسی کدون اندکی کاهش یافت. در مقایسه با بزرگسالان جوان، غلظت پلاسمایی اکسی کدون تقریباً 15٪ افزایش یافت [به فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]. از تعداد کل افراد وارد شده به فاز تیتراسیون مطالعه فاز 3 برای XTAMPZA ER (740)، 88 نفر (12%) 65 سال و بالاتر بودند. در این کارآزمایی بالینی با شروع مناسب درمان و تیتراسیون دوز، هیچ واکنش نامطلوب یا غیرمنتظره ای در بیماران مسن دریافت کننده XTAMPZA ER مشاهده نشد. بنابراین، دوزهای معمول و فواصل دوز ممکن است برای بیماران مسن مناسب باشد. هنگام انتخاب دوز برای یک بیمار مسن احتیاط کنید که معمولاً از انتهای محدوده دوز شروع می شود و منعکس کننده دفعات بیشتر کاهش عملکرد کبدی، کلیوی یا قلبی، بیماری های همزمان و استفاده از سایر درمان های دارویی است. افسردگی تنفسی خطر اصلی در بیماران مسن تحت درمان با مواد افیونی است و پس از تجویز دوزهای اولیه بالا در بیمارانی که به مواد افیونی متحمل نبودند یا هنگامی که مواد افیونی با سایر عواملی که تنفس را کاهش می دهند تجویز می شد، رخ می دهد. دوز XTAMPZA ER را در بیماران سالمند به آهستگی تیتر کنید و مرتباً بیمار را از نظر علائم سیستم عصبی مرکزی و افسردگی تنفسی مجدداً ارزیابی کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.8) مراجعه کنید].

8.6 نارسایی کبدی یک مطالعه در بیماران مبتلا به نارسایی کبدی غلظت اکسی کدون پلاسما بیشتر از آنچه در دوزهای معادل در افراد با عملکرد طبیعی کبد مشاهده می شود نشان داد. برای بیماران مبتلا به نارسایی کبدی که XTAMPZA ER مصرف می کنند، می توان یک اثر مشابه بر غلظت اکسی کدون پلاسما را انتظار داشت. بنابراین، در شرایط نارسایی کبدی، دوز را برای بیماران از 1/3 تا 1/2 دوز شروع معمول و سپس تیتراسیون دقیق دوز شروع کنید. استفاده از مسکن های جایگزین برای بیمارانی که به دوز XTAMPZA ER کمتر از 9 میلی گرم نیاز دارند توصیه می شود [به دوز و نحوه تجویز (2.4)، فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید.

8.7 نارسایی کلیه در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی، همانطور که با کاهش کلیرانس کراتینین (<60 میلی لیتر در دقیقه) مشهود است، غلظت اکسی کدون در پلاسما تقریباً 50٪ بیشتر از افراد دارای عملکرد کلیوی طبیعی است. یک رویکرد محافظه کارانه را برای شروع دوز دنبال کنید و با توجه به وضعیت بالینی تنظیم کنید. استفاده از مسکن های جایگزین برای بیمارانی که به دوز XTAMPZA ER کمتر از 9 میلی گرم نیاز دارند توصیه می شود [به فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید].

8.8 تفاوت های جنسیتی در مطالعات فارماکوکینتیک با XTAMPZA ER، افراد زن سالم تا 20 درصد بیشتر از مردان در معرض اکسی کدون پلاسما قرار گرفتند، حتی پس از در نظر گرفتن تفاوت در وزن بدن یا BMI. ارتباط بالینی یک تفاوت در این بزرگی برای دارویی که برای استفاده مزمن در دوزهای فردی در نظر گرفته شده است کم است. در کارآزمایی بالینی فاز 3 فراوانی عوارض جانبی معمولی مواد افیونی برای زنان نسبت به مردان وجود داشت. هیچ تفاوت مرد/زن برای اثربخشی تشخیص داده نشد.

12.1 Mechanism of Action Oxycodone is a full opioid agonist and is relatively selective for the mu receptor, although it can bind to other opioid receptors at higher doses. The principal therapeutic action of oxycodone is analgesia. Like all full opioid agonists, there is no ceiling effect to analgesia for oxycodone. Clinically, dosage is titrated to provide adequate analgesia and may be limited by adverse reactions, including respiratory and CNS depression. The precise mechanism of the analgesic action is unknown. However, specific CNS opioid receptors for endogenous compounds with opioid-like activity have been identified throughout the brain and spinal cord and are thought to play a role in the analgesic effects of this drug. In addition, when oxycodone binds to mu-opioid receptors, it results in positive subjective effects, such as drug liking, euphoria, and high.

12.2 Pharmacodynamics Effects on the Central Nervous System Oxycodone produces respiratory depression by direct action on brain stem respiratory centers. The respiratory depression involves a reduction in the responsiveness of the brain stem respiratory centers to both increases in CO 2 tension and to electrical stimulation. Oxycodone causes miosis, even in total darkness. Pinpoint pupils are a sign of opioid overdose but are not pathognomonic (e.g., pontine lesions of hemorrhagic or ischemic origin may produce similar findings). Marked mydriasis rather than miosis may be seen due to hypoxia in overdose situations [see Overdosage (10) ] . Effects on the Gastrointestinal Tract and Other Smooth Muscle Oxycodone causes a reduction in motility associated with an increase in smooth muscle tone in the antrum of the stomach and duodenum. Digestion of food in the small intestine is delayed and propulsive contractions are decreased. Propulsive peristaltic waves in the colon are decreased, while tone may be increased to the point of spasm resulting in constipation. Other opioid-induced effects may include a reduction in biliary and pancreatic secretions, spasm of sphincter of Oddi, transient elevations in serum amylase, and opioid-induced esophageal dysfunction (OIED). Effects on the Cardiovascular System Oxycodone produces peripheral vasodilation which may result in orthostatic hypotension or syncope. Manifestations of histamine release and/or peripheral vasodilation may include pruritus, flushing, red eyes and sweating and/or orthostatic hypotension. Effects on the Endocrine System Opioids inhibit the secretion of adrenocorticotropic hormone (ACTH), cortisol, and luteinizing hormone (LH) in humans [see Adverse Reactions (6.2) ] . They also stimulate prolactin, growth hormone (GH) secretion, and pancreatic secretion of insulin and glucagon. Use of opioids for an extended period of time may influence the hypothalamic-pituitary-gonadal axis, leading to androgen deficiency that may manifest as low libido, impotence, erectile dysfunction, amenorrhea, or infertility. The causal role of opioids in the clinical syndrome of hypogonadism is unknown because the various medical, physical, lifestyle, and psychological stressors that may influence gonadal hormone levels have not been adequately controlled for in studies conducted to date [see Adverse Reactions (6.2) ] . Effects on the Immune System Opioids have been shown to have a variety of effects on components of the immune system in in vitro and animal models. The clinical significance of these findings is unknown. Overall, the effects of opioids appear to be modestly immunosuppressive. Concentration–Efficacy Relationships Studies in normal volunteers and patients reveal predictable relationships between oxycodone dosage and plasma oxycodone concentrations, as well as between concentration and certain expected opioid effects, such as pupillary constriction, sedation, overall subjective "drug effect," analgesia, and feelings of relaxation. The minimum effective analgesic concentration will vary widely among patients, especially among patients who have been previously treated with opioid agonists. The minimum effective analgesic concentration of oxycodone for any individual patient may increase over time due to an increase in pain, the development of a new pain syndrome, and/or the development of analgesic tolerance [see Dosage and Administration (2.1 , 2.5) ] . Concentration–Adverse Reaction Relationships There is a relationship between increasing oxycodone plasma concentration and increasing frequency of dose-related opioid adverse reactions such as nausea, vomiting, CNS effects, and respiratory depression. In opioid-tolerant patients, the situation may be altered by the development of tolerance to opioid-related adverse reactions.

12.3 Pharmacokinetics The activity of XTAMPZA ER is primarily due to the parent drug oxycodone. XTAMPZA ER is designed to provide delivery of oxycodone over 12 hours. Absorption XTAMPZA ER is not bioequivalent to oxycodone extended-release tablets. In the fasted state, both peak serum concentration (C max ) and extent of absorption (AUC) are lower for XTAMPZA ER, and in the fed state, C max is lower, but AUC is similar. Compared to immediate-release oxycodone solution dosed under fasted conditions the mean C max of oxycodone from XTAMPZA ER is lower (73% and 43% lower for fasted and fed administration, respectively) and the median time to peak plasma concentration (T max ) is approximately 3 hours longer. The extent of absorption of oxycodone from XTAMPZA ER is less than from immediate-release oxycodone oral solution in the fasted state (relative bioavailability of 75%), but comparable in the fed state (relatively bioavailability of 114%). The peak plasma concentration of oxycodone from XTAMPZA ER occurs approximately 4.5 hours after fed dose administration. Upon repeated dosing with XTAMPZA ER in healthy subjects in pharmacokinetic studies, steady-state levels were achieved within 24-36 hours. Oxycodone is extensively metabolized and eliminated primarily in the urine as both conjugated and unconjugated metabolites. The apparent elimination half-life (t ½ ) of oxycodone following the administration of XTAMPZA ER when dosed in the fed state was 5.6 hours compared to 3.2 hours for immediate-release oxycodone. Food Effects The oral bioavailability of oxycodone from XTAMPZA ER is greater when taken with food than when taken in the fasted state. The oral bioavailability is dependent on the food consumed and is greatest following a high-fat and high-calorie meal with an increase in C max of 100-150% and AUC of 50-60% compared to the fasted state. Following a medium-fat medium-calorie meal, the C max increased by 84% and AUC by 28% compared to the fasted state. Following a low-fat low-calorie meal, C max was 19% higher and AUC was comparable, relative to the fasted state. Pharmacokinetic Profile of XTAMPZA ER Intact and Sprinkled Plasma concentration over time has been measured following administration of XTAMPZA ER capsule contents intact with food and sprinkled. The pharmacokinetic profile for the capsule contents sprinkled was equivalent to intact capsule administration (Table 8). Table 8: Oxycodone Pharmacokinetic Parameters, Administration of Capsule Contents and Intact Capsules (36 mg) Treatment C max (ng/mL) T max (hr) AUC 0-INF (hr∙ng/mL) Values shown for C max and AUC 0-INF are mean (standard deviation); values shown for T max are median (minimum – maximum). Intact XTAMPZA ER Capsules (fed) 55.3 (13.6) 4.5 (1.5 – 9.0) 540 (143) Sprinkled XTAMPZA ER Capsule Contents (fed) 48.1 (12.0) 4.5 (2.5 – 9.0) 528 (130) Distribution Following intravenous administration, the steady-state volume of distribution (V ss ) for oxycodone was 2.6 L/kg. Oxycodone binding to plasma protein at 37°C and a pH of 7.4 was about 45%. Once absorbed, oxycodone is distributed to skeletal muscle, liver, intestinal tract, lungs, spleen, and brain. Oxycodone has been found in breast milk [see Use in Specific Populations (8.2) ] . Elimination In humans, oxycodone is extensively metabolized. Oxycodone and its metabolites are excreted primarily via the kidney. Metabolism Oxycodone is extensively metabolized by multiple metabolic pathways to produce noroxycodone, oxymorphone, and noroxymorphone, which are subsequently glucuronidated. Noroxycodone and noroxymorphone are the major circulating metabolites. CYP3A mediated N-demethylation to noroxycodone is the primary metabolic pathway of oxycodone with a lower contribution from CYP2D6-mediated O-demethylation to oxymorphone. Therefore, the formation of these and related metabolites can, in theory, be affected by other drugs [see Drug Interactions (7) ] . Noroxycodone exhibits very weak anti-nociceptive potency compared to oxycodone; however, it undergoes further oxidation to produce noroxymorphone, which is active at opioid receptors. Although noroxymorphone is an active metabolite and present at relatively high concentrations in circulation, it does not appear to cross the blood-brain barrier to a significant extent. Oxymorphone is present in the plasma only at low concentrations and undergoes further metabolism to form its glucuronide and noroxymorphone. Oxymorphone has been shown to be active and to possess analgesic activity but its contribution to analgesia following oxycodone administration is thought to be clinically insignificant. Other metabolites (α- and ß-oxycodol, noroxycodol, and oxymorphol) may be present at very low concentrations and demonstrate limited penetration into the brain as compared to oxycodone. The enzymes responsible for keto-reduction and glucuronidation pathways in oxycodone metabolism have not been established. Excretion Oxycodone and its metabolites are excreted primarily via the kidney. The amounts measured in the urine have been reported as follows: free and conjugated oxycodone 8.9%, free noroxycodone 23%, free oxymorphone less than 1%, conjugated oxymorphone 10%, free and conjugated noroxymorphone 14%, reduced free and conjugated metabolites up to 18%. The total plasma clearance was approximately 1.4 L/min in adults. Specific Populations Age: Geriatric Population The plasma concentrations of oxycodone are nominally affected by age, being 15% greater in elderly as compared to young subjects (age 21-45). Sex Across individual pharmacokinetic studies, oxycodone plasma exposures for female subjects were up to 20% higher than for male subjects, even after considering differences in body weight or BMI. The reason for this difference is unknown [see Use in Specific Populations (8) ] . Renal Impairment Data from a pharmacokinetic study involving 13 patients with mild to severe renal dysfunction (creatinine clearance <60 mL/min) showed peak plasma oxycodone and noroxycodone concentrations 50% and 20% higher, respectively, and AUC values for oxycodone, noroxycodone, and oxymorphone 60%, 50%, and 40% higher than normal subjects, respectively. This was accompanied by an increase in sedation, but not by differences in respiratory rate, pupillary constriction, or several other measures of drug effect. There was an increase in mean elimination t ½ for oxycodone of 1 hour. Hepatic Impairment Data from a study involving 24 patients with mild to moderate hepatic dysfunction show peak plasma oxycodone and noroxycodone concentrations 50% and 20% higher, respectively, than healthy subjects. AUC values are 95% and 65% higher, respectively. Oxymorphone peak plasma concentrations and AUC values are lower by 30% and 40%. The mean elimination t ½ for oxycodone increased by 2.3 hours. Drug Interaction Studies CYP3A4 Inhibitors CYP3A4 is the major enzyme involved in noroxycodone formation. Co-administration of a 10 mg single dose of oxycodone extended –release tablet and the CYP3A4 inhibitor ketoconazole (200 mg BID) increased oxycodone AUC and C max by 170% and 100%, respectively [see Drug Interactions (7) ] . CYP3A4 Inducers A published study showed that the co-administration of rifampin, a drug metabolizing enzyme inducer, decreased oxycodone AUC and C max values by 86% and 63%, respectively [see Drug Interactions (7) ] . CYP2D6 Inhibitors Oxycodone is metabolized in part to oxymorphone via CYP2D6. While this pathway may be blocked by a variety of drugs such as certain cardiovascular drugs (e.g., quinidine) and antidepressants (e.g., fluoxetine), such blockade is not expected to be of clinical significance for XTAMPZA ER [see Drug Interactions (7) ] .

The activity of XTAMPZA ER is primarily due to the parent drug oxycodone. XTAMPZA ER is designed to provide delivery of oxycodone over 12 hours. Absorption XTAMPZA ER is not bioequivalent to oxycodone extended-release tablets. In the fasted state, both peak serum concentration (C max ) and extent of absorption (AUC) are lower for XTAMPZA ER, and in the fed state, C max is lower, but AUC is similar. Compared to immediate-release oxycodone solution dosed under fasted conditions the mean C max of oxycodone from XTAMPZA ER is lower (73% and 43% lower for fasted and fed administration, respectively) and the median time to peak plasma concentration (T max ) is approximately 3 hours longer. The extent of absorption of oxycodone from XTAMPZA ER is less than from immediate-release oxycodone oral solution in the fasted state (relative bioavailability of 75%), but comparable in the fed state (relatively bioavailability of 114%). The peak plasma concentration of oxycodone from XTAMPZA ER occurs approximately 4.5 hours after fed dose administration. Upon repeated dosing with XTAMPZA ER in healthy subjects in pharmacokinetic studies, steady-state levels were achieved within 24-36 hours. Oxycodone is extensively metabolized and eliminated primarily in the urine as both conjugated and unconjugated metabolites. The apparent elimination half-life (t ½ ) of oxycodone following the administration of XTAMPZA ER when dosed in the fed state was 5.6 hours compared to 3.2 hours for immediate-release oxycodone. Food Effects The oral bioavailability of oxycodone from XTAMPZA ER is greater when taken with food than when taken in the fasted state. The oral bioavailability is dependent on the food consumed and is greatest following a high-fat and high-calorie meal with an increase in C max of 100-150% and AUC of 50-60% compared to the fasted state. Following a medium-fat medium-calorie meal, the C max increased by 84% and AUC by 28% compared to the fasted state. Following a low-fat low-calorie meal, C max was 19% higher and AUC was comparable, relative to the fasted state. Pharmacokinetic Profile of XTAMPZA ER Intact and Sprinkled Plasma concentration over time has been measured following administration of XTAMPZA ER capsule contents intact with food and sprinkled. The pharmacokinetic profile for the capsule contents sprinkled was equivalent to intact capsule administration (Table 8). Table 8: Oxycodone Pharmacokinetic Parameters, Administration of Capsule Contents and Intact Capsules (36 mg) Treatment C max (ng/mL) T max (hr) AUC 0-INF (hr∙ng/mL) Values shown for C max and AUC 0-INF are mean (standard deviation); values shown for T max are median (minimum – maximum). Intact XTAMPZA ER Capsules (fed) 55.3 (13.6) 4.5 (1.5 – 9.0) 540 (143) Sprinkled XTAMPZA ER Capsule Contents (fed) 48.1 (12.0) 4.5 (2.5 – 9.0) 528 (130) Distribution Following intravenous administration, the steady-state volume of distribution (V ss ) for oxycodone was 2.6 L/kg. Oxycodone binding to plasma protein at 37°C and a pH of 7.4 was about 45%. Once absorbed, oxycodone is distributed to skeletal muscle, liver, intestinal tract, lungs, spleen, and brain. Oxycodone has been found in breast milk [see Use in Specific Populations (8.2) ] . Elimination In humans, oxycodone is extensively metabolized. Oxycodone and its metabolites are excreted primarily via the kidney. Metabolism Oxycodone is extensively metabolized by multiple metabolic pathways to produce noroxycodone, oxymorphone, and noroxymorphone, which are subsequently glucuronidated. Noroxycodone and noroxymorphone are the major circulating metabolites. CYP3A mediated N-demethylation to noroxycodone is the primary metabolic pathway of oxycodone with a lower contribution from CYP2D6-mediated O-demethylation to oxymorphone. Therefore, the formation of these and related metabolites can, in theory, be affected by other drugs [see Drug Interactions (7) ] . Noroxycodone exhibits very weak anti-nociceptive potency compared to oxycodone; however, it undergoes further oxidation to produce noroxymorphone, which is active at opioid receptors. Although noroxymorphone is an active metabolite and present at relatively high concentrations in circulation, it does not appear to cross the blood-brain barrier to a significant extent. Oxymorphone is present in the plasma only at low concentrations and undergoes further metabolism to form its glucuronide and noroxymorphone. Oxymorphone has been shown to be active and to possess analgesic activity but its contribution to analgesia following oxycodone administration is thought to be clinically insignificant. Other metabolites (α- and ß-oxycodol, noroxycodol, and oxymorphol) may be present at very low concentrations and demonstrate limited penetration into the brain as compared to oxycodone. The enzymes responsible for keto-reduction and glucuronidation pathways in oxycodone metabolism have not been established. Excretion Oxycodone and its metabolites are excreted primarily via the kidney. The amounts measured in the urine have been reported as follows: free and conjugated oxycodone 8.9%, free noroxycodone 23%, free oxymorphone less than 1%, conjugated oxymorphone 10%, free and conjugated noroxymorphone 14%, reduced free and conjugated metabolites up to 18%. The total plasma clearance was approximately 1.4 L/min in adults. Specific Populations Age: Geriatric Population The plasma concentrations of oxycodone are nominally affected by age, being 15% greater in elderly as compared to young subjects (age 21-45). Sex Across individual pharmacokinetic studies, oxycodone plasma exposures for female subjects were up to 20% higher than for male subjects, even after considering differences in body weight or BMI. The reason for this difference is unknown [see Use in Specific Populations (8) ] . Renal Impairment Data from a pharmacokinetic study involving 13 patients with mild to severe renal dysfunction (creatinine clearance <60 mL/min) showed peak plasma oxycodone and noroxycodone concentrations 50% and 20% higher, respectively, and AUC values for oxycodone, noroxycodone, and oxymorphone 60%, 50%, and 40% higher than normal subjects, respectively. This was accompanied by an increase in sedation, but not by differences in respiratory rate, pupillary constriction, or several other measures of drug effect. There was an increase in mean elimination t ½ for oxycodone of 1 hour. Hepatic Impairment Data from a study involving 24 patients with mild to moderate hepatic dysfunction show peak plasma oxycodone and noroxycodone concentrations 50% and 20% higher, respectively, than healthy subjects. AUC values are 95% and 65% higher, respectively. Oxymorphone peak plasma concentrations and AUC values are lower by 30% and 40%. The mean elimination t ½ for oxycodone increased by 2.3 hours. Drug Interaction Studies CYP3A4 Inhibitors CYP3A4 is the major enzyme involved in noroxycodone formation. Co-administration of a 10 mg single dose of oxycodone extended –release tablet and the CYP3A4 inhibitor ketoconazole (200 mg BID) increased oxycodone AUC and C max by 170% and 100%, respectively [see Drug Interactions (7) ] . CYP3A4 Inducers A published study showed that the co-administration of rifampin, a drug metabolizing enzyme inducer, decreased oxycodone AUC and C max values by 86% and 63%, respectively [see Drug Interactions (7) ] . CYP2D6 Inhibitors Oxycodone is metabolized in part to oxymorphone via CYP2D6. While this pathway may be blocked by a variety of drugs such as certain cardiovascular drugs (e.g., quinidine) and antidepressants (e.g., fluoxetine), such blockade is not expected to be of clinical significance for XTAMPZA ER [see Drug Interactions (7) ] .

17 PATIENT COUNSELING INFORMATION Advise the patient to read the FDA-approved patient labeling (Medication Guide). Storage and Disposal Because of the risks associated with accidental ingestion, misuse, and abuse, advise patients to store XTAMPZA ER securely, out of sight and reach of children, and in a location not accessible by others, including visitors to the home. Inform patients that leaving XTAMPZA ER unsecured can pose a deadly risk to others in the home [see Warnings and Precautions (5.1 , 5.2) , Drug Abuse and Dependence (9.2) ]. Advise patients and caregivers that when medicines are no longer needed, they should be disposed of promptly. Expired, unwanted, or unused XTAMPZA ER should be disposed of by flushing the unused medication down the toilet if a drug take-back option is not readily available. Inform patients that they can visit www.fda.gov/drugdisposal for a complete list of medicines recommended for disposal by flushing, as well as additional information on disposal of unused medicines. Addiction, Abuse, and Misuse Inform patients that the use of XTAMPZA ER, even when taken as recommended, can result in addiction, abuse, and misuse, which can lead to overdose and death [see Warnings and Precautions (5.1) ] . Instruct patients not to share XTAMPZA ER with others and to take steps to protect XTAMPZA ER from theft or misuse. Life-Threatening Respiratory Depression Inform patients of the risk of life-threatening respiratory depression including information that the risk is greatest when starting XTAMPZA ER or when the dosage is increased, and that it can occur even at recommended dosages. Educate patients and caregivers on how to recognize respiratory depression and emphasize the importance of calling 911 or getting emergency medical help right away in the event of a known or suspected overdose [see Warnings and Precautions (5.2) ] . Accidental Ingestion Inform patients that accidental ingestion, especially by children, may result in respiratory depression or death [see Warnings and Precautions (5.2) ]. Interactions with Benzodiazepines and other CNS Depressants Inform patients and caregivers that potentially fatal additive effects may occur if XTAMPZA ER is used with benzodiazepines or other CNS depressants, including alcohol (e.g., non-benzodiazepine sedative/hypnotics, anxiolytics, tranquilizers, muscle relaxants, general anesthetics, antipsychotics, gabapentinoids [gabapentin or pregabalin], and other opioids), and not to use these concomitantly unless supervised by a healthcare provider [ see Warnings and Precautions (5.3) , Drug Interactions (7) ] . Patient Access to an Opioid Overdose Reversal Agent for the Emergency Treatment of Opioid Overdose Inform patients and caregivers about opioid overdose reversal agents (e.g., naloxone, nalmefene). Discuss the importance of having access to an opioid overdose reversal agent, especially if the patient has risk factors for overdose (e.g., concomitant use of CNS depressants, a history of opioid use disorder, or prior opioid overdose) or if there are household members (including children) or other close contacts at risk for accidental ingestion or opioid overdose. Discuss with the patient the options for obtaining an opioid overdose reversal agent (e.g., prescription, over-the-counter, or as part of a community-based program) [see Dosage and Administration (2.2) , Warnings and Precautions (5.3) ] . Educate patients and caregivers on how to recognize the signs and symptoms of an overdose. Explain to patients and caregivers that effects of opioid overdose reversal agents like naloxone and nalmefene are temporary, and that they must call 911 or get emergency medical help right away in cases of known or suspected opioid overdose, even if an opioid overdose reversal agent is administered [ see Overdosage (10) ]. Advise patients and caregivers: how to treat with the overdose reversal agent in the event of an opioid overdose. to tell family and friends about the opioid overdose reversal agent, and to keep it in a place where family and friends can access it in an emergency. to read the Patient Information (or other educational material) that will come with their opioid overdose reversal agent. Emphasize the importance of doing this before an opioid emergency happens, so the patient and caregiver will know what to do. Hyperalgesia and Allodynia Inform patients and caregivers not to increase opioid dosage without first consulting a clinician. Advise patients to seek medical attention if they experience symptoms of hyperalgesia, including worsening pain, increased sensitivity to pain, or new pain [see Warnings and Precautions (5.7) , Adverse Reactions (6.2) ]. Serotonin Syndrome Inform patients that XTAMPZA ER could cause a rare but potentially life-threatening condition called serotonin syndrome resulting from concomitant administration of serotonergic drugs. Warn patients of the symptoms of serotonin syndrome and to seek medical attention right away if symptoms develop. Instruct patients to inform their physicians if they are taking, or plan to take serotonergic medications. [see Drug Interactions (7) ] . MAOI Interaction Inform patients to avoid taking XTAMPZA ER while using any drugs that inhibit monoamine oxidase. Patients should not start MAOIs while taking XTAMPZA ER [see Drug Interactions (7) ] . Food Effect Because food has an effect on absorption of oxycodone from XTAMPZA ER, each dose of XTAMPZA ER should be taken with food in order to ensure that appropriate plasma levels are consistently achieved. Instruct patients to take XTAMPZA ER with approximately the same amount of food regardless of whether they swallow the capsule whole or sprinkle on soft food or into a cup and then administer directly into the mouth. XTAMPZA ER may be taken as intact capsules or, alternately, may be administered as a sprinkle on soft foods or sprinkled into a cup and administered directly into the mouth, or through a nasogastric or gastric feeding tube [see Dosage and Administration (2.1 , 2.7) ] . Important Administration Instructions [see Dosage and Administration (2.1 , 2.6 , 2.7) , Warnings and Precautions (5.2) ] Instruct patients how to properly take XTAMPZA ER, including the following: Taking XTAMPZA ER with food Swallowing XTAMPZA ER capsules whole or sprinkling the capsule contents on soft food or into a cup and administering directly into the mouth Using XTAMPZA ER exactly as prescribed to reduce the risk of life-threatening adverse reactions (e.g., respiratory depression) Important Discontinuation Instructions In order to avoid developing withdrawal symptoms, instruct patients not to discontinue XTAMPZA ER without first discussing a tapering plan with the prescriber [see Dosage and Administration (2.6) ] Driving or Operating Heavy Machinery Inform patients that XTAMPZA ER may impair the ability to perform potentially hazardous activities such as driving a car or operating heavy machinery. Advise patients not to perform such tasks until they know how they will react to the medication [ see Warnings and Precautions (5.15) ] . Constipation Advise patients of the potential for severe constipation, including management instructions and when to seek medical attention. Adrenal Insufficiency Inform patients that XTAMPZA ER could cause adrenal insufficiency, a potentially life-threatening condition. Adrenal insufficiency may present with non-specific symptoms and signs such as nausea, vomiting, anorexia, fatigue, weakness, dizziness, and low blood pressure. Advise patients to seek medical attention if they experience a constellation of these symptoms [see Warnings and Precautions (5.9) ] . Hypotension Inform patients that XTAMPZA ER may cause orthostatic hypotension and syncope. Instruct patients how to recognize symptoms of low blood pressure and how to reduce the risk of serious consequences should hypotension occur (e.g., sit or lie down, carefully rise from a sitting or lying position) [see Warnings and Precautions (5.10) ]. Anaphylaxis Inform patients that anaphylaxis has been reported with ingredients contained in XTAMPZA ER. Advise patients how to recognize such a reaction and when to seek medical attention [see Contraindications (4) , Adverse Reactions (6) ] . Pregnancy Neonatal Opioid Withdrawal Syndrome Inform female patients of reproductive potential that use of XTAMPZA ER for an extended period of time during pregnancy can result in neonatal opioid withdrawal syndrome, which may be life-threatening if not recognized and treated [see Warnings and Precautions (5.4) , Use in Specific Populations (8.1) ] . Embryofetal Toxicity Advise females of reproductive potential that XTAMPZA ER can cause fetal harm and to inform their healthcare provider of a known or suspected pregnancy [see Use in Specific Populations (8.1) ]. Lactation Advise patients that breastfeeding is not recommended during treatment with XTAMPZA ER [see Use in Specific Populations (8.2) ]. Infertility Inform patients that use of opioids for an extended period of time may cause reduced fertility. It is not known whether these effects on fertility are reversible [see Adverse Reactions (6.2) ].