اکسی مورفون هیدروکلراید

قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت باید فقط توسط متخصصان مراقبت‌های بهداشتی تجویز شوند که در مورد استفاده از مواد افیونی با رهش طولانی/مدت اثر و نحوه کاهش خطرات مرتبط با آن آگاه هستند. (2.1) از کمترین دوز مؤثر برای کوتاه ترین مدت زمان مطابق با اهداف درمانی فردی بیمار استفاده کنید. برای بیمارانی که دوزهای پایین‌تر در آن‌ها مؤثر نیست و مزایای مورد انتظار استفاده از دوز بالاتر از مواد افیونی به وضوح بر خطرات قابل توجه آن‌ها برتری دارد، تیتراسیون را به دوزهای بالاتر قرص‌های اکسی مورفون هیدروکلراید رزرو کنید. (2.1، 5) با در نظر گرفتن علت زمینه ای و شدت درد بیمار، درمان و پاسخ ضد درد قبلی و عوامل خطر اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده، رژیم دوز را برای هر بیمار به طور جداگانه آغاز کنید. (2.1، 5.1) دپرسیون تنفسی می‌تواند در هر زمانی در طول درمان با مواد افیونی رخ دهد، به‌ویژه زمانی که شروع و پس از آن دوز مصرفی با قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید افزایش می‌یابد. این خطر را هنگام انتخاب دوز اولیه و هنگام تنظیم دوز در نظر بگیرید. (2.1، 5.1) در مورد عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی و گزینه‌های به دست آوردن آنها با بیمار و/یا مراقب، هم هنگام شروع و هم تجدید درمان با قرص‌های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت، به خصوص اگر بیمار فاکتورهای خطر بیشتری برای مصرف بیش از حد داشته باشد، یا تماس نزدیکی با افراد در معرض خطر مصرف بیش از حد داشته باشد. (2.2، 5.1، 5.2، 5.3). قرص اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش به صورت خوراکی دو بار در روز (هر 12 ساعت)، با معده خالی، حداقل 1 ساعت قبل یا 2 ساعت پس از غذا تجویز می شود. (2.1، 2.3) برای بیمارانی که تحمل مواد افیونی ندارند، درمان را با قرص های 5 میلی گرمی خوراکی هر 12 ساعت شروع کنید. (2.3) برای تبدیل به قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت از مواد افیونی دیگر، از فاکتورهای تبدیل موجود برای به دست آوردن دوز تخمینی استفاده کنید. (2.3) دوز را می توان هر 3 تا 7 روز، با افزایش 5 میلی گرم تا 10 میلی گرم هر 12 ساعت (یعنی 10 میلی گرم تا 20 میلی گرم در روز) افزایش داد. (2.4) به‌طور دوره‌ای بیمارانی که قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت دریافت می‌کنند، مجدداً ارزیابی کنید تا نیاز مستمر به مسکن‌های اپیوئیدی برای حفظ کنترل درد، علائم یا نشانه‌های واکنش‌های جانبی، و برای ایجاد اعتیاد، سوء استفاده یا استفاده نادرست را ارزیابی کنید. (2.4) نارسایی خفیف کبدی: برای بیمارانی که تحمل مواد افیونی ندارند، درمان را با 5 میلی گرم شروع کنید و به آرامی تیتر کنید. برای بیمارانی که قبلاً تحت درمان با مواد افیونی هستند، دوز اولیه را تا 50 درصد کاهش دهید و به آرامی تیتر کنید. علائم افسردگی سیستم تنفسی و عصبی مرکزی را ارزیابی کنید. (2.6) نارسایی کلیوی: برای بیمارانی که تحمل مواد افیونی ندارند، درمان را با 5 میلی گرم شروع کنید و به آرامی تیتر کنید. برای بیمارانی که قبلاً تحت درمان با مواد افیونی هستند، دوز اولیه را تا 50 درصد کاهش دهید و به آرامی تیتر کنید. علائم افسردگی سیستم تنفسی و عصبی مرکزی را ارزیابی کنید. (2.7) بیماران سالمند: دوز را با 5 میلی گرم شروع کنید، به آرامی تیتر کنید و علائم افسردگی سیستم تنفسی و عصبی مرکزی را ارزیابی کنید. (2.8) قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت را به‌سرعت کاهش یا قطع نکنید، زیرا کاهش سریع یا قطع ناگهانی مسکن‌های افیونی منجر به علائم جدی ترک، درد کنترل‌نشده و خودکشی شده است. ( 2.5 , 5.15 )

2.1 دستورالعمل‌های مهم دوز و تجویز قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت باید فقط توسط متخصصان مراقبت‌های بهداشتی تجویز شوند که در مورد استفاده از مواد افیونی با رهش طولانی/مدت اثر و نحوه کاهش خطرات مرتبط با آن آگاه هستند. بیمارانی که به مواد افیونی متحمل در نظر گرفته می شوند، کسانی هستند که حداقل 60 میلی گرم مرفین خوراکی در روز، 25 میکروگرم فنتانیل ترانس درمال در ساعت، 30 میلی گرم اکسی کدون خوراکی، 8 میلی گرم هیدرومورفون خوراکی در روز، 25 میلی گرم اکسی مورفون خوراکی در روز، 60 میلی گرم اکسی مورفون خوراکی در روز، 60 میلی گرم دوز هیدروکوئیک خوراکی دیگر، 60 میلی گرم دوز خوراکی دیگر دریافت می کنند. مواد افیونی از کمترین دوز موثر برای کوتاه ترین مدت زمان مطابق با اهداف درمانی فردی بیمار استفاده کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5) مراجعه کنید]. از آنجایی که با افزایش دوز مواد افیونی، خطر مصرف بیش از حد افزایش می‌یابد، برای بیمارانی که دوزهای پایین‌تر در آنها مؤثر نیست و مزایای مورد انتظار استفاده از دوز بالاتر مواد افیونی به وضوح از خطرات قابل توجه آن بیشتر است، تیتراسیون را به دوزهای بالاتر قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت ذخیره کنید. رژیم دوز را برای هر بیمار جداگانه شروع کنید، با در نظر گرفتن علت زمینه‌ای بیمار و شدت درد، درمان و پاسخ مسکن قبلی، و عوامل خطر برای اعتیاد، سوء استفاده و استفاده نادرست [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید]. دپرسیون تنفسی می تواند در هر زمانی در طول درمان با مواد افیونی رخ دهد، به ویژه هنگامی که شروع و بعد از آن دوز با قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید افزایش می یابد. این خطر را هنگام انتخاب دوز اولیه و هنگام تنظیم دوز در نظر بگیرید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید]. قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت دو بار در روز (هر 12 ساعت) به صورت خوراکی تجویز می شود. به بیماران آموزش دهید که قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید را به طور کامل ببلعند. له کردن، جویدن یا حل کردن قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش منجر به تحویل کنترل نشده اکسی مورفون می شود و می تواند منجر به مصرف بیش از حد یا مرگ شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید]. با معده خالی، حداقل 1 ساعت قبل یا 2 ساعت بعد از غذا مصرف شود.

2.2 دسترسی بیمار به یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی برای درمان اضطراری مصرف بیش از حد مواد افیونی، بیماران و مراقبان را در مورد عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (مانند نالوکسان، نالمفن) آگاه کنید. در مورد اهمیت دسترسی به یک عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی بحث کنید، به خصوص اگر بیمار دارای عوامل خطر برای مصرف بیش از حد اوردوز باشد (مانند مصرف همزمان داروهای مضعف CNS، سابقه اختلال مصرف مواد افیونی یا مصرف بیش از حد مواد مخدر) یا اگر اعضای خانواده (از جمله کودکان) یا سایر تماس های نزدیک در معرض خطر مصرف بیش از حد یا مصرف تصادفی مواد افیونی باشند. وجود عوامل خطر برای مصرف بیش از حد نباید از مدیریت درد در هیچ بیمار جلوگیری کند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1، 5.2، 5.3) مراجعه کنید]. در مورد گزینه‌های دریافت داروی معکوس‌کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (مانند نسخه، بدون نسخه، یا به عنوان بخشی از یک برنامه مبتنی بر جامعه) بحث کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید]. تفاوت های مهمی بین عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی وجود دارد، مانند مسیر تجویز، قدرت محصول، محدوده سنی تایید شده بیمار و فارماکوکینتیک. قبل از توصیه یا تجویز چنین عاملی، همانطور که در برچسب تایید شده برای آن محصولات ذکر شده است، با این تفاوت ها آشنا باشید.

2.3 دوز اولیه کمتر برآورد کردن دوز 24 ساعته مورفین خوراکی بیمار و ارائه داروی نجات (به عنوان مثال، مواد افیونی با رهش فوری) نسبت به تخمین بیش از حد دوز 24 ساعته مورفین خوراکی و مدیریت واکنش نامطلوب ناشی از مصرف بیش از حد، ایمن تر است. در حالی که جداول مفید معادل های اپیوئیدی به آسانی در دسترس هستند، تنوع بین بیماران در قدرت داروهای مخدر و فرمول های اپیوئیدی وجود دارد. پس از تبدیل بیماران به قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت، اغلب بیماران را از نظر علائم و نشانه‌های ترک مواد افیونی و نشانه‌های بیش از حد آرام‌بخشی/سمیت مجدد ارزیابی کنید. استفاده از قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت در بیمارانی که تحمل مواد مخدر ندارند دوز شروع برای بیمارانی که تحمل مواد افیونی ندارند، قرص اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش 5 میلی گرم خوراکی هر 12 ساعت است. استفاده از دوزهای اولیه بالاتر در بیمارانی که تحمل مواد افیونی ندارند ممکن است باعث افسردگی کشنده تنفسی شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید]. تبدیل سایر مواد افیونی خوراکی به قرص های هیدروکلراید اکسی مورفون به قرص های هیدروکلراید اکسی مورفون با رهش طولانی مدت بیمارانی که قرص های خوراکی اکسی مورفون هیدروکلراید دریافت می کنند ممکن است با تجویز روزانه نصف قرص دوزی مورفون هیدروکلراید به اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت تبدیل شوند. به عنوان اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی قرص، هر 12 ساعت. تبدیل قرص های اکسی مورفون تزریقی به قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت فراهمی زیستی مطلق خوراکی قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی مدت تقریباً 10 درصد است. بیماران دریافت کننده اکسی مورفون تزریقی را به قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی با تجویز 10 برابر کل دوز روزانه اکسی مورفون تزریقی بیمار به عنوان قرص اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش در دو دوز مساوی تقسیم بر 10 x2 تبدیل کنید. با توجه به تنوع بیمار در رابطه با پاسخ ضد درد اپیوئیدی، پس از تبدیل، بیماران را از نزدیک برای ارزیابی بی دردی کافی و عوارض جانبی تحت نظر قرار دهید. تبدیل سایر مسکن‌های اپیوئیدی خوراکی به قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت هنگامی که درمان با قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید طولانی‌مدت شروع می‌شود، تمام مسکن‌های مخدر دیگر به غیر از آن‌هایی که بر حسب نیاز برای درد ناگهانی استفاده می‌شوند را قطع کنید. در یک کارآزمایی بالینی قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت با دوره تیتراسیون برچسب باز، بیماران با استفاده از جدول 1 به‌عنوان راهنمایی برای دوز اولیه قرص Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release از اوپیوئید قبلی خود به قرص‌های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی تبدیل شدند. هنگام استفاده از اطلاعات جدول 1 زیر موارد زیر را در نظر بگیرید: این جدول دوزهای ضد درد نیست. فاکتورهای تبدیل در این جدول فقط برای تبدیل یکی از مسکن های خوراکی اپیوئیدی ذکر شده به قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش است. از این جدول نمی توان برای تبدیل قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت به مواد افیونی دیگر استفاده کرد. انجام این کار منجر به تخمین بیش از حد دوز مخدر جدید می شود و ممکن است منجر به مصرف بیش از حد کشنده شود. جدول 1: فاکتورهای تبدیل به اکسی مورفون هیدروکلراید قرص های با رهش تمدید شده قبلی اوپیوئید خوراکی ضریب تبدیل تقریبی خوراکی Oxymorphone 1 Hydrocodone 0.5 Oxycodone 0.5 Methadone 0.5 3 Morphinexy0. دوز قرص با رهش طولانی با استفاده از جدول بالا: برای بیمارانی که از یک اپیوئید استفاده می کنند، مجموع دوز روزانه کل فعلی تریاک را جمع آوری کنید و سپس دوز کل روزانه را در ضریب تبدیل ضرب کنید تا دوز تقریبی خوراکی (افیون فعال) روزانه محاسبه شود. برای بیمارانی که رژیم بیش از یک تریاک دارند، دوز تقریبی خوراکی (اپیوئید فعال) را برای هر مخدر محاسبه کنید و مجموع آن را جمع کنید تا دوز کل تقریبی (افیون فعال) روزانه به دست آید. برای بیمارانی که رژیمی از محصولات ضددرد با نسبت ثابت اوپیوئیدی/غیرافیونی دارند، در تبدیل فقط از جزء اپیوئیدی این محصولات استفاده کنید. در صورت لزوم، همیشه دوز را به مقدار مناسب قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت کاهش دهید. تبدیل مثال از یک اپیوئید منفرد به قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی: مرحله 1: مجموع دوز روزانه اکسی کدون 20 میلی گرم اپیوئید دو بار در روز 20 میلی گرم شبه افیونی قبلی 2 بار در روز = 40 میلی گرم کل دوز روزانه تریاک قبلی مرحله 2: دوز تقریبی معادل خوراکی (اپیوئید فعال) را بر اساس کل دوز روزانه تریاک فعلی با استفاده از جدول 1 محاسبه کنید. قرص باید هر 12 ساعت داده شود. در صورت لزوم، قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت در دسترس را گرد کنید. 10 میلی گرم قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت هر 12 ساعت تبدیل از متادون به قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت ارزیابی منظم هنگام تبدیل از متادون به سایر آگونیست های اپیوئیدی اهمیت ویژه ای دارد. نسبت بین متادون و سایر آگونیست های اپیوئیدی ممکن است به طور گسترده ای به عنوان تابعی از قرار گرفتن در معرض دوز قبلی متفاوت باشد. متادون نیمه عمر طولانی دارد و می تواند در پلاسما انباشته شود.

2.4 تیتراسیون و حفظ درمان قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت را به‌صورت جداگانه تیتر کنید تا دوزی که بی‌دردی کافی ایجاد کند و واکنش‌های نامطلوب را به حداقل برساند. بیماران دریافت کننده قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت را برای ارزیابی حفظ کنترل درد، علائم و نشانه های ترک مواد افیونی و سایر واکنش های نامطلوب، و همچنین برای ارزیابی مجدد از نظر ایجاد اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده مجدد ارزیابی کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1، 5) مراجعه کنید. ارتباط مکرر بین تجویز کننده، سایر اعضای تیم مراقبت های بهداشتی، بیمار، و مراقب/خانواده در طول دوره های تغییر نیازهای مسکن، از جمله تیتراسیون اولیه، مهم است. در طول استفاده طولانی مدت از درمان با مواد افیونی، به طور دوره ای نیاز مداوم به استفاده از مسکن های مخدر را مورد ارزیابی مجدد قرار دهید. بیمارانی که درد ناگهانی را تجربه می کنند ممکن است نیاز به افزایش دوز قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی مدت داشته باشند یا ممکن است به داروی نجات با دوز مناسب از مسکن فوری نیاز داشته باشند. اگر سطح درد پس از تثبیت دوز افزایش یافت، سعی کنید قبل از افزایش دوز قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت، منبع درد را شناسایی کنید. اگر پس از افزایش دوز، عوارض جانبی غیرقابل قبول مرتبط با مواد افیونی مشاهده شد (از جمله افزایش درد پس از افزایش دوز)، دوز را کاهش دهید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5) مراجعه کنید]. دوز را برای به دست آوردن تعادل مناسب بین مدیریت درد و عوارض جانبی مرتبط با مواد افیونی تنظیم کنید. از آنجایی که غلظت پلاسمایی حالت پایدار در عرض 3 روز تقریبی می شود، تنظیم دوز قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت، ترجیحاً با افزایش 5 میلی گرم تا 10 میلی گرم هر 12 ساعت، ممکن است هر 3 تا 7 روز انجام شود.

2.5 کاهش ایمن یا قطع قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید را در بیمارانی که ممکن است از نظر فیزیکی به مواد افیونی وابسته باشند، به سرعت کاهش ندهید یا به طور ناگهانی قطع نکنید. کاهش سریع یا قطع ناگهانی مسکن های مخدر در بیمارانی که از نظر جسمی به مواد افیونی وابسته هستند منجر به علائم جدی ترک، درد کنترل نشده و خودکشی شده است. کاهش سریع یا قطع ناگهانی مصرف نیز با تلاش‌هایی برای یافتن منابع دیگر مسکن‌های افیونی مرتبط است که ممکن است با جستجوی مواد مخدر برای سوء مصرف اشتباه گرفته شود. بیماران همچنین ممکن است سعی کنند درد یا علائم ترک خود را با مواد افیونی غیرقانونی مانند هروئین و سایر مواد درمان کنند. هنگامی که تصمیم به کاهش دوز یا قطع درمان در یک بیمار وابسته به مواد افیونی که قرص اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی‌مدت مصرف می‌کند، گرفته می‌شود، فاکتورهای مختلفی باید در نظر گرفته شود، از جمله کل دوز روزانه مواد افیونی (از جمله اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت، نوع درد بیمار با مصرف قرص‌های طولانی مدت) تحت درمان و ویژگی های جسمی و روانی بیمار. حصول اطمینان از مراقبت مداوم از بیمار و توافق بر سر برنامه و برنامه پیگیری مناسب به طوری که اهداف و انتظارات بیمار و ارائه دهنده روشن و واقع بینانه باشد، مهم است. هنگامی که داروهای ضد درد اپیوئیدی به دلیل مشکوک به اختلال مصرف مواد قطع می شوند، بیمار را ارزیابی و درمان کنید یا برای ارزیابی و درمان اختلال مصرف مواد مراجعه کنید. درمان باید شامل رویکردهای مبتنی بر شواهد باشد، مانند درمان با کمک دارو برای اختلال مصرف مواد افیونی. بیماران پیچیده با درد همراه و اختلالات مصرف مواد ممکن است از ارجاع به متخصص سود ببرند. هیچ برنامه استانداردی برای کاهش مواد افیونی وجود ندارد که برای همه بیماران مناسب باشد. عملکرد بالینی خوب یک برنامه خاص بیمار را برای کاهش تدریجی دوز مواد افیونی دیکته می کند. برای بیمارانی که از قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت استفاده می‌کنند و از نظر فیزیکی وابسته به مواد افیونی هستند، کاهش را با یک افزایش کوچک به اندازه کافی (مثلاً بیش از 10 تا 25 درصد از کل دوز روزانه) شروع کنید تا از علائم ترک جلوگیری کنید و با فاصله هر 2 تا 4 هفته، دوز را کاهش دهید. بیمارانی که برای دوره های کوتاه تری از مواد افیونی استفاده کرده اند ممکن است کاهش سریع تری را تحمل کنند. ممکن است لازم باشد که دوزهای قوت کمتری به بیمار داده شود تا یک کاهش موفقیت آمیز انجام شود. برای مدیریت درد و علائم ترک، در صورت بروز، بیمار را مرتباً ارزیابی کنید. علائم رایج ترک شامل بی قراری، اشک ریزش، رینوره، خمیازه کشیدن، تعریق، لرز، میالژی و میدریازیس است. علائم و نشانه های دیگری نیز ممکن است ایجاد شود، از جمله تحریک پذیری، اضطراب، کمردرد، درد مفاصل، ضعف، گرفتگی شکم، بی خوابی، حالت تهوع، بی اشتهایی، استفراغ، اسهال، یا افزایش فشار خون، تعداد تنفس یا ضربان قلب. در صورت بروز علائم ترک، ممکن است لازم باشد که تاپر را برای مدتی مکث کنید یا دوز ضددرد اپیوئیدی را به دوز قبلی افزایش دهید و سپس با کاهش آهسته‌تری ادامه دهید. علاوه بر این، بیماران را از نظر هرگونه تغییر در خلق و خو، ظهور افکار خودکشی یا استفاده از مواد دیگر ارزیابی کنید. هنگام مدیریت بیمارانی که مسکن های مخدر مصرف می کنند، به ویژه آنهایی که برای مدت طولانی تحت درمان قرار گرفته اند، و/یا با دوزهای بالا برای درد مزمن، اطمینان حاصل کنید که یک رویکرد چندوجهی برای مدیریت درد، از جمله حمایت از سلامت روان (در صورت نیاز)، قبل از شروع یک کاهش درد ضددرد اپیوئیدی وجود دارد. یک رویکرد چندوجهی برای مدیریت درد ممکن است درمان درد مزمن را بهینه کند و همچنین به کاهش موفقیت آمیز ضددرد اپیوئیدی کمک کند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.15) و سوء مصرف و وابستگی به مواد (9.3) مراجعه کنید].

2.6 تغییر دوز در بیماران با نارسایی خفیف کبدی قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت در بیماران با نارسایی متوسط ​​یا شدید کبدی منع مصرف دارند. در بیماران مبتلا به نارسایی خفیف کبدی که تحمل مواد مخدر را ندارند، درمان را با دوز 5 میلی گرم شروع کنید. برای بیمارانی که قبلاً تحت درمان با مواد افیونی قرار گرفته‌اند، قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت را با 50 درصد کمتر از دوز اولیه برای بیمارانی که عملکرد کبدی نرمال دارند با داروهای مخدر قبلی شروع کنید و به آهستگی تیتر کنید. بیماران را به طور منظم از نظر علائم افسردگی سیستم تنفسی یا عصبی مرکزی ارزیابی کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2)، استفاده در جمعیت‌های خاص (8.6) و فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید.

2.7 تغییر دوز در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی در بیماران با میزان کلیرانس کراتینین کمتر از 50 میلی لیتر در دقیقه، قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت را در بیمارانی که تحمل مواد افیونی ندارند با دوز 5 میلی گرم شروع کنید. برای بیمارانی که قبلاً تحت درمان با مواد افیونی قرار داشتند، قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت را با 50 درصد کمتر از دوز اولیه برای بیمارانی که عملکرد کلیوی طبیعی دارند با داروهای مخدر قبلی شروع کنید و به آهستگی تیتر کنید. به طور منظم بیماران را از نظر علائم افسردگی سیستم تنفسی یا عصبی مرکزی ارزیابی کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2)، استفاده در جمعیت های خاص (8.7) و فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید.

2.8 تغییرات دوز در بیماران سالمند غلظت پلاسمایی حالت پایدار اکسی مورفون در افراد مسن بیشتر از افراد جوان است. دوز را با قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت در بیماران 65 سال و بالاتر با دوز 5 میلی‌گرم شروع کنید و به‌طور منظم علائم افسردگی سیستم تنفسی و سیستم عصبی مرکزی را هنگام شروع و تیتر کردن قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت ارزیابی کنید. در جمعیت های خاص (8.5) و فارماکولوژی بالینی (12.3)]. برای بیمارانی که قبلاً تحت درمان با مواد افیونی قرار داشتند، قرص Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release را با 50٪ کمتر از دوز شروع برای یک بیمار جوان تر که از داروهای قبلی استفاده می کرد شروع کنید و به آرامی تیتر کنید.

5 هشدارها و اقدامات احتیاطی پردردی و آلوداینیا ناشی از مواد افیونی: پردردی ناشی از مواد افیونی (OIH) زمانی رخ می دهد که یک ضد درد اپیوئیدی به طور متناقضی باعث افزایش درد یا افزایش حساسیت به درد شود. در صورت مشکوک بودن به OIH، کاهش مناسب دوز مسکن فعلی یا چرخش مواد افیونی را به دقت در نظر بگیرید. (5.6) افسردگي تنفسي تهديد كننده حيات در بيماران مبتلا به بيماري مزمن ريوي يا در بيماران كاككتيك مسن يا ناتوان: به طور منظم به ويژه در طول شروع و تيتراسيون ارزيابي كنيد. (5.7) آنافیلاکسی، آنژیوادم و سایر واکنش های حساسیتی: در صورت بروز علائم، مصرف دارو را فوراً قطع کنید، برای همیشه قطع کنید و با هیچ فرمول اکسی مورفون دیگری مخالفت نکنید. (5.8) نارسایی آدرنال: در صورت تشخیص، با جایگزینی فیزیولوژیک کورتیکواستروئیدها درمان کنید و بیمار را از اوپیوئید جدا کنید. (5.9) هیپوتانسیون شدید: به طور منظم در طول شروع دوز و تیتراسیون ارزیابی شود. از مصرف قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش در بیماران مبتلا به شوک گردش خون خودداری کنید. (5.11) خطرات استفاده در بیماران با افزایش فشار داخل جمجمه، تومورهای مغزی، آسیب سر، یا اختلال هوشیاری: از نظر آرام‌بخشی و افسردگی تنفسی نظارت کنید. از مصرف قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت در بیماران مبتلا به اختلال هوشیاری یا کما خودداری کنید. (5.12)

5.1 اعتیاد، سوء استفاده و استفاده نادرست قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت حاوی اکسی مورفون، یک ماده کنترل شده در جدول II است. قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید به‌عنوان یک اپیوئید، کاربران را در معرض خطر اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده قرار می‌دهد. اگرچه خطر اعتیاد در هر فردی ناشناخته است، اما می تواند در بیمارانی که به طور مناسب قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش تجویز می کنند، رخ دهد. اعتیاد می تواند در دوزهای توصیه شده و در صورت سوء استفاده یا سوء استفاده از دارو رخ دهد. خطر مصرف بیش از حد مواد افیونی یا مرگ ناشی از مصرف بیش از حد با دوزهای بالاتر مواد افیونی افزایش می یابد و این خطر در طول دوره درمان ادامه می یابد. در مطالعات پس از بازاریابی، اعتیاد، سوء استفاده، استفاده نادرست و مصرف بیش از حد مواد مخدر کشنده و غیرکشنده در بیماران با مصرف طولانی مدت مواد افیونی مشاهده شد [به واکنش های نامطلوب (6.2) مراجعه کنید]. قبل از تجویز قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت، خطر اعتیاد، سوء مصرف یا سوء استفاده هر بیمار را ارزیابی کنید و همه بیمارانی که قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت دریافت می‌کنند را مجدداً برای ایجاد این رفتارها و شرایط ارزیابی کنید. خطرات در بیماران با سابقه شخصی یا خانوادگی سوء مصرف مواد (از جمله سوء مصرف مواد مخدر یا الکل یا اعتیاد) یا بیماری روانی (مانند افسردگی اساسی) افزایش می یابد. با این حال، پتانسیل این خطرات نباید از مدیریت صحیح درد در هر بیمار ممانعت کند. برای بیماران در معرض خطر ممکن است داروهای افیونی مانند قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش تجویز شود، اما استفاده در چنین بیمارانی مستلزم مشاوره شدید در مورد خطرات و استفاده صحیح از قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش همراه با ارزیابی مجدد مکرر، سوء استفاده، نشانه های مصرف و افزایش است. توصیه یا تجویز یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی را در نظر بگیرید [به دوز و نحوه تجویز (2.2) و هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید]. سوء استفاده یا استفاده نادرست از قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش با خرد کردن، جویدن، خرخر کردن یا تزریق محصول حل شده منجر به تحویل کنترل نشده اکسی مورفون می شود و می تواند منجر به مصرف بیش از حد و مرگ شود [به مصرف بیش از حد (10) مراجعه کنید. مواد افیونی برای استفاده غیرپزشکی جستجو می شوند و در معرض انحراف از استفاده قانونی تجویز شده هستند. این خطرات را هنگام تجویز یا توزیع قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی مدت در نظر بگیرید. راهبردهای کاهش این خطرات شامل تجویز دارو در کمترین مقدار مناسب و توصیه به بیمار برای نگهداری دقیق دارو در طول دوره درمان و دفع صحیح داروی مصرف نشده است. برای اطلاع از نحوه جلوگیری و تشخیص سوء استفاده یا انحراف از این محصول، با هیئت صدور مجوز حرفه ای ایالتی یا مرجع مواد تحت کنترل دولتی تماس بگیرید.

5.2 افسردگي تنفسي تهديد كننده حيات، افسردگي تنفسي شديد، تهديد كننده يا كشنده حتي در صورت استفاده از مواد افيوني گزارش شده است. افسردگی تنفسی ناشی از مصرف مواد افیونی، اگر فورا تشخیص داده نشود و درمان نشود، ممکن است منجر به ایست تنفسی و مرگ شود. مدیریت افسردگی تنفسی بسته به وضعیت بالینی بیمار ممکن است شامل مشاهده دقیق، اقدامات حمایتی و استفاده از داروهای معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی باشد [به مصرف بیش از حد (10) مراجعه کنید] احتباس دی اکسید کربن (CO 2) ناشی از دپرسیون تنفسی ناشی از مواد افیونی می تواند اثرات آرام بخشی مواد افیونی را تشدید کند. در حالی که دپرسیون تنفسی جدی، تهدید کننده زندگی یا کشنده می تواند در هر زمانی در طول استفاده از قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت رخ دهد، این خطر در طول شروع درمان یا پس از افزایش دوز بیشتر است. برای کاهش خطر ابتلا به افسردگی تنفسی، دوز مناسب و تیتراسیون قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی ضروری است [دوز و نحوه تجویز (2) را ببینید]. تخمین بیش از حد دوز قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت هنگام تبدیل بیماران از فرآورده‌های افیونی دیگر می‌تواند منجر به اوردوز کشنده با اولین دوز شود. مصرف تصادفی حتی یک دوز قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت، به ویژه توسط کودکان، می تواند منجر به افسردگی تنفسی و مرگ ناشی از مصرف بیش از حد اکسی مورفون شود. به بیماران و مراقبان در مورد نحوه تشخیص افسردگی تنفسی آموزش دهید و بر اهمیت تماس با 911 یا دریافت فوری کمک پزشکی اورژانسی در صورت مصرف بیش از حد شناخته شده یا مشکوک تاکید کنید. مواد افیونی می توانند باعث اختلالات تنفسی مرتبط با خواب از جمله آپنه مرکزی خواب (CSA) و هیپوکسمی مرتبط با خواب شوند. مصرف مواد افیونی خطر ابتلا به CSA را به صورت وابسته به دوز افزایش می دهد. در بیمارانی که با CSA مراجعه می‌کنند، کاهش دوز مواد افیونی را با استفاده از بهترین روش‌ها برای کاهش اپیوئیدها در نظر بگیرید [دوز و نحوه تجویز (2.5) را ببینید]. دسترسی بیمار به داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی برای درمان اضطراری مصرف بیش از حد مواد افیونی، بیماران و مراقبان را در مورد عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (مانند نالوکسان، نالمفن) آگاه کنید. در مورد اهمیت دسترسی به یک عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی بحث کنید، به خصوص اگر بیمار دارای عوامل خطر برای مصرف بیش از حد اوردوز باشد (مانند مصرف همزمان داروهای مضعف CNS، سابقه اختلال مصرف مواد افیونی یا مصرف بیش از حد مواد مخدر) یا اگر اعضای خانواده (از جمله کودکان) یا سایر تماس های نزدیک در معرض خطر مصرف بیش از حد یا مصرف تصادفی مواد افیونی باشند. وجود عوامل خطر برای مصرف بیش از حد نباید از مدیریت درد در هیچ بیمار جلوگیری کند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1، 5.3) مراجعه کنید]. در مورد گزینه های بدست آوردن یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی (به عنوان مثال، نسخه، بدون نسخه، یا به عنوان بخشی از یک برنامه مبتنی بر جامعه) بحث کنید. تفاوت های مهمی بین عوامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی وجود دارد، مانند مسیر تجویز، قدرت محصول، محدوده سنی تایید شده بیمار و فارماکوکینتیک. قبل از توصیه یا تجویز چنین عاملی، همانطور که در برچسب تایید شده برای آن محصولات ذکر شده است، با این تفاوت ها آشنا باشید. به بیماران و مراقبان در مورد نحوه تشخیص افسردگی تنفسی و نحوه استفاده از یک عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی برای درمان اورژانسی مصرف بیش از حد مواد افیونی آموزش دهید. بر اهمیت تماس با 911 یا دریافت کمک پزشکی اورژانسی تاکید کنید، حتی اگر یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی تجویز شود [به دوز و نحوه تجویز (2.2)، هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1، 5.7)، مصرف بیش از حد (10) مراجعه کنید].

5.3 خطرات ناشی از مصرف همزمان با بنزودیازپین ها یا سایر داروهای مضعف CNS بیماران نباید در حین درمان با قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت از نوشیدنی های الکلی یا محصولات تجویزی یا بدون نسخه حاوی الکل استفاده کنند. مصرف همزمان الکل با قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت ممکن است منجر به افزایش سطح اکسی‌مورفون پلاسما و مصرف بیش از حد اکسی‌مورفون کشنده شود [به فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید. آرام‌بخشی عمیق، افسردگی تنفسی، کما و مرگ ممکن است در اثر مصرف همزمان قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت با بنزودیازپین‌ها و/یا سایر داروهای مضعف CNS، از جمله الکل (مانند آرام‌بخش‌ها/خواب‌آورهای غیر بنزودیازپین، آرام‌بخش‌های عضلانی، آرام‌بخش‌های عمومی، آرام‌بخش‌ها، آرام‌بخش‌های عضلانی، آرام‌بخش‌ها، آرام‌بخش‌های عمومی، داروهای ضداضطراب، آرام‌بخش‌های عمیق تنفسی، افسردگی‌های تنفسی، هیدروکلراید هیدروکلراید طولانی‌مدت با بنزودیازپین‌ها و/یا دیگر داروهای ضد روان پریشی، گاباپنتینوئیدها [گاباپنتین یا پره گابالین] و سایر مواد افیونی). به دلیل این خطرات، تجویز همزمان این داروها را برای استفاده در بیمارانی که گزینه های درمانی جایگزین برای آنها ناکافی است، رزرو کنید. مطالعات مشاهده‌ای نشان داده‌اند که مصرف همزمان مسکن‌های اپیوئیدی و بنزودیازپین‌ها خطر مرگ و میر ناشی از مصرف دارو را در مقایسه با استفاده از مسکن‌های مخدر به تنهایی افزایش می‌دهد. به دلیل خواص دارویی مشابه، منطقی است که خطر مشابهی را با استفاده همزمان از سایر داروهای مضعف CNS با داروهای ضد درد اپیوئیدی انتظار داشته باشیم [به تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید]. اگر تصمیم به تجویز بنزودیازپین یا سایر داروهای مضعف CNS به همراه مسکن مخدر گرفته شده است، کمترین دوز موثر و حداقل مدت زمان مصرف همزمان را تجویز کنید. در بیمارانی که قبلاً مسکن اپیوئیدی دریافت می‌کنند، دوز اولیه بنزودیازپین یا سایر داروهای مضعف CNS را کمتر از آنچه در غیاب یک اپیوئید نشان داده شده است تجویز کنید و بر اساس پاسخ بالینی آن را تیتر کنید. اگر در بيماري كه قبلاً بنزوديازپين يا ساير داروهاي مضعف CNS مصرف مي‌كند، داروي ضددرد شبه افيوني شروع شود، دوز اوليه كمتري از مسكن اپيوييدي را تجويز كنيد و بر اساس پاسخ باليني آن را تيتر كنيد. بیماران و مراقبان را از این تعامل بالقوه آگاه کنید، آنها را در مورد علائم و نشانه های افسردگی تنفسی (از جمله آرام بخش) آموزش دهید. در صورت لزوم استفاده همزمان، توصیه یا تجویز یک داروی معکوس کننده بیش از حد مواد افیونی را در نظر بگیرید [به دوز و نحوه تجویز (2.2)، هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) و مصرف بیش از حد (10) مراجعه کنید]. هنگام استفاده از قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت با بنزودیازپین ها یا سایر داروهای مضعف CNS (از جمله الکل و داروهای غیرقانونی) به بیماران و مراقبان خود در مورد خطرات افسردگی تنفسی و آرامبخشی توصیه کنید. به بیماران توصیه کنید تا زمانی که اثرات مصرف همزمان بنزودیازپین یا سایر داروهای مضعف CNS مشخص نشده است رانندگی نکنند یا با ماشین آلات سنگین کار نکنند. بیماران را از نظر خطر اختلالات مصرف مواد، از جمله سوء مصرف و سوء مصرف مواد افیونی، غربالگری کنید و به آنها در مورد خطر مصرف بیش از حد و مرگ مرتبط با استفاده از داروهای مضعف CNS اضافی از جمله الکل و داروهای غیرقانونی هشدار دهید [به تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید].

5.4 سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزادان استفاده از قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت برای مدت طولانی در دوران بارداری می تواند منجر به ترک اعتیاد در نوزاد شود. سندرم ترک مواد افیونی نوزادان، بر خلاف سندرم ترک مواد افیونی در بزرگسالان، در صورت عدم شناسایی و درمان ممکن است تهدید کننده زندگی باشد و نیاز به مدیریت بر اساس پروتکل های توسعه یافته توسط متخصصان نوزادان دارد. نوزادان را از نظر علائم سندرم ترک مواد افیونی نوزادی مشاهده کنید و بر اساس آن مدیریت کنید. به زنان باردار که برای مدت طولانی از مواد افیونی استفاده می کنند در مورد خطر ابتلا به سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزادی توصیه کنید و اطمینان حاصل کنید که درمان مناسب در دسترس خواهد بود [به استفاده در جمعیت های خاص (8.1) مراجعه کنید].

5.5 استراتژی ارزیابی و کاهش خطر ضددرد مواد افیونی (REMS) برای اطمینان از اینکه مزایای مسکن های مخدر بر خطرات اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده بیشتر است، سازمان غذا و دارو (FDA) به یک استراتژی ارزیابی و کاهش خطر (REMS) برای این محصولات نیاز دارد. بر اساس الزامات REMS، شرکت‌های دارویی دارای محصولات ضددرد اپیوئیدی تایید شده باید برنامه‌های آموزشی مطابق با REMS را در اختیار ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی قرار دهند. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی به شدت تشویق می شوند تا همه موارد زیر را انجام دهند: یک برنامه آموزشی مطابق با REMS ارائه شده توسط یک ارائه دهنده معتبر آموزش مداوم (CE) یا برنامه آموزشی دیگری که شامل تمام عناصر طرح آموزشی FDA برای ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی درگیر در مدیریت یا حمایت از بیماران مبتلا به درد است را تکمیل کنید. در مورد استفاده ایمن، خطرات جدی، و نگهداری و دفع مناسب مسکن های مخدر با بیماران و/یا مراقبان آنها هر بار که این داروها تجویز می شوند، بحث کنید. راهنمای مشاوره بیمار (PCG) را می توان در این پیوند دریافت کرد: www.fda.gov/OpioidAnalgesicREMSPCG. به بیماران و مراقبان آنها بر اهمیت خواندن راهنمای دارویی که هر بار که یک مسکن مخدر برای آنها تجویز می شود از داروساز خود دریافت می کنند، تأکید کنید. استفاده از ابزارهای دیگر را برای بهبود ایمنی بیمار، خانواده و جامعه در نظر بگیرید، مانند توافق نامه های بیمار و تجویز کننده که مسئولیت های بیمار و تجویز کننده را تقویت می کند. برای به دست آوردن اطلاعات بیشتر در مورد ضددرد اپیوئیدی REMS و برای لیستی از REMS CME/CE معتبر، با شماره 1-800-503-0784 تماس بگیرید یا به www.opioidanalgesicrems.com وارد شوید. طرح FDA را می توان در www.fda.gov/OpioidAnalgesicREMSBlueprint یافت.

5.6 پردردی ناشی از مواد افیونی و آلودینیا پردردی ناشی از مواد افیونی (OIH) زمانی رخ می دهد که یک ضد درد اپیوئیدی به طور متناقضی باعث افزایش درد یا افزایش حساسیت به درد شود. این شرایط با تحمل متفاوت است، که نیاز به افزایش دوز مواد افیونی برای حفظ یک اثر تعریف شده است [به وابستگی (9.3) مراجعه کنید]. علائم OIH عبارتند از (اما ممکن است محدود به آن نباشد) افزایش سطح درد با افزایش دوز مواد افیونی، کاهش سطح درد پس از کاهش دوز مواد افیونی، یا درد ناشی از محرک های معمولی غیر دردناک (آلوداینیا). این علائم تنها در صورتی ممکن است OIH را نشان دهند که هیچ مدرکی دال بر پیشرفت بیماری زمینه ای، تحمل به مواد افیونی، ترک مواد افیونی یا رفتار اعتیادآور وجود نداشته باشد. موارد OIH گزارش شده است، هم با استفاده کوتاه مدت و هم طولانی مدت از مسکن های مخدر. اگرچه مکانیسم OIH به طور کامل شناخته نشده است، مسیرهای بیوشیمیایی متعددی دخیل هستند. ادبیات پزشکی وجود یک معقول بیولوژیکی قوی بین مسکن های مخدر و OIH و آلوداینیا را نشان می دهد. اگر بیمار مشکوک به تجربه OIH است، به دقت کاهش دوز ضددرد یا چرخش اپیوئیدی فعلی را به دقت در نظر بگیرید (به طور ایمن بیمار را به یک گروه دیگر مواد افیونی تغییر دهید) [به دوز و تجویز (2.5) و هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.15) مراجعه کنید.

5.7 افسردگي تنفسي تهديد كننده حيات در بيماران مبتلا به بيماري مزمن ريوي يا در بيماران سالخورده، كاككتيك يا ناتوان استفاده از قرص هاي اكسي مورفون هيدروكلريد با رهش تمديد شده در بيماران مبتلا به آسم برونشيال حاد يا شديد در صورت عدم نظارت مجدد و يا بدون تجهيزات كنترل شده مجدداً كنترل نشده است. بیماران مبتلا به بیماری مزمن ریوی: قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت بیمارانی که مبتلا به بیماری انسدادی مزمن ریوی یا کورپولمونال هستند، و افرادی که دارای ذخیره تنفسی قابل‌توجهی کاهش یافته، هیپوکسی، هیپرکاپنیا، یا افسردگی تنفسی از قبل موجود هستند، در معرض افزایش خطر کاهش نیروی تنفسی از جمله آپنه‌های تنفسی توصیه شده هستند. قرص های طولانی مدت [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید]. بیماران مسن، کشکتیک یا ناتوان: افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی بیشتر در بیماران مسن، کشکتیک یا ناتوان رخ می دهد، زیرا ممکن است در مقایسه با بیماران جوانتر و سالم تر، فارماکوکینتیک یا کلیرانس آنها تغییر کرده باشد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید]. به طور منظم بیماران را ارزیابی کنید، به ویژه هنگام شروع و تیتراژ قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش و زمانی که قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش همزمان با سایر داروهایی که تنفس را تضعیف می کنند داده می شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2، و 5) مراجعه کنید. روش دیگر، استفاده از مسکن های غیر مخدر در این بیماران را در نظر بگیرید.

5.8 آنافیلاکسی، آنژیوادم و سایر واکنش‌های حساسیت بیش از حد واکنش‌های بالقوه تهدیدکننده حیات، از جمله آنافیلاکسی و آنژیوادم، در بیماران تحت درمان با قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت در بازار پس از فروش رخ داده است. متداول‌ترین ویژگی‌های بالینی توصیف‌شده در این گزارش‌ها تورم صورت، چشم‌ها، دهان، لب‌ها، زبان، دست‌ها و/یا گلو بود. تنگی نفس؛ کهیر، خارش و/یا بثورات پوستی؛ و حالت تهوع/استفراغ در صورت بروز آنافیلاکسی یا سایر حساسیت‌های مفرط، مصرف قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت را فوراً متوقف کنید، قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت را برای همیشه قطع کنید، و با هیچ فرمول اکسی‌مورفون مجدداً مخالفت نکنید. به بیماران توصیه کنید در صورت مشاهده علائم واکنش حساسیت مفرط، فوراً به دنبال مراقبت های پزشکی باشند.

5.9 نارسایی آدرنال مواردی از نارسایی غدد فوق کلیوی با مصرف مواد افیونی گزارش شده است که اغلب پس از مصرف بیش از یک ماه می باشد. تظاهر نارسایی آدرنال ممکن است شامل علائم و نشانه های غیر اختصاصی از جمله تهوع، استفراغ، بی اشتهایی، خستگی، ضعف، سرگیجه و فشار خون پایین باشد. در صورت مشکوک بودن به نارسایی آدرنال، در اسرع وقت با آزمایش های تشخیصی، تشخیص را تایید کنید. اگر نارسایی آدرنال تشخیص داده شد، با دوزهای جایگزین فیزیولوژیک کورتیکواستروئیدها درمان کنید. بیمار را از مواد افیونی جدا کنید تا عملکرد آدرنال بهبود یابد و درمان کورتیکواستروئید را تا بهبود عملکرد آدرنال ادامه دهید. سایر مواد افیونی ممکن است آزمایش شوند زیرا برخی موارد استفاده از یک مخدر دیگر را بدون عود نارسایی آدرنال گزارش کرده اند. اطلاعات موجود هیچ گونه افیونی خاصی را که بیشتر با نارسایی آدرنال مرتبط است شناسایی نمی کند.

5.10 استفاده در بیماران مبتلا به نارسایی کبدی مطالعه قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت در بیماران مبتلا به بیماری کبدی غلظت پلاسمایی بیشتری نسبت به آنهایی که عملکرد کبدی نرمال دارند نشان داد [به فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]. قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت در بیماران مبتلا به نارسایی متوسط ​​یا شدید کبدی منع مصرف دارد. در بیماران مبتلا به نارسایی خفیف کبدی، دوز اولیه را به کمترین دوز کاهش دهید و به طور منظم علائم افسردگی سیستم تنفسی و عصبی مرکزی را ارزیابی کنید [دوز و نحوه تجویز (2.6) را ببینید].

5.11 افت فشار خون شدید قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی ممکن است باعث افت فشار خون شدید از جمله افت فشار خون ارتواستاتیک و سنکوپ در بیماران سرپایی شود. در بیمارانی که توانایی آنها در حفظ فشار خون قبلاً به دلیل کاهش حجم خون یا تجویز همزمان برخی داروهای مضعف CNS (مانند فنوتیازین ها یا بیهوشی های عمومی) به خطر افتاده است، وجود دارد [به تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید. پس از شروع یا تیتر کردن دوز قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت، این بیماران را به طور منظم از نظر علائم افت فشار خون ارزیابی کنید. در بیماران مبتلا به شوک گردش خون، قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش ممکن است باعث اتساع عروق شود که می تواند برون ده قلبی و فشار خون را بیشتر کاهش دهد. از مصرف قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت در بیماران مبتلا به شوک گردش خون خودداری کنید.

5.12 خطرات استفاده در بیماران با افزایش فشار داخل جمجمه، تومورهای مغزی، آسیب سر یا اختلال هوشیاری در بیمارانی که ممکن است مستعد اثرات داخل جمجمه ای احتباس CO 2 باشند (به عنوان مثال، کسانی که شواهدی از افزایش فشار داخل جمجمه ای یا تومورهای مغزی را کاهش می دهند)، محرک تنفسی و احتباس CO2 حاصل می تواند افزایش بیشتر فشار داخل جمجمه این بیماران را از نظر علائم آرامبخشی و افسردگی تنفسی، به ویژه در هنگام شروع درمان با قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی، تحت نظر بگیرید. مواد افیونی همچنین ممکن است سیر بالینی را در بیمار مبتلا به آسیب سر پنهان کند. از مصرف قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت در بیماران مبتلا به اختلال هوشیاری یا کما خودداری کنید.

5.13 خطرات عوارض گوارشی قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت در بیماران مبتلا به انسداد شناخته شده یا مشکوک دستگاه گوارش، از جمله ایلئوس فلج، منع مصرف دارد. اکسی مورفون موجود در قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت ممکن است باعث اسپاسم اسفنکتر اودی شود. مواد افیونی ممکن است باعث افزایش آمیلاز سرم شوند. بیماران مبتلا به بیماری مجاری صفراوی، از جمله پانکراتیت حاد، را برای تشدید علائم به طور منظم ارزیابی کنید. مواردی از اختلال عملکرد مری ناشی از مواد افیونی (OIED) در بیماران مصرف کننده مواد افیونی گزارش شده است. خطر OIED ممکن است با افزایش دوز و/یا مدت مواد افیونی افزایش یابد. به طور منظم بیماران را از نظر علائم و نشانه‌های OIED (مانند دیسفاژی، نارسایی، درد قفسه سینه غیرقلبی) ارزیابی کنید و در صورت لزوم، درمان با مواد افیونی را مطابق بالینی مناسب تنظیم کنید [به فارماکولوژی بالینی (12.2) مراجعه کنید.

5.14 افزایش خطر تشنج در بیماران مبتلا به اختلالات تشنج اکسی مورفون در قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت ممکن است دفعات تشنج را در بیماران مبتلا به اختلالات تشنج افزایش دهد و ممکن است خطر بروز تشنج را در سایر محیط های بالینی مرتبط با تشنج افزایش دهد. در طول درمان با قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت، بیماران با سابقه اختلالات تشنج را به طور منظم ارزیابی کنید.

5.15 قطع مصرف قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت را در بیمارانی که از نظر جسمی به مواد افیونی وابسته هستند، به سرعت کاهش ندهید یا به طور ناگهانی قطع نکنید. هنگام قطع مصرف قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت در بیمارانی که از نظر جسمی وابسته هستند، به تدریج دوز را کاهش دهید. کاهش سریع اکسی مورفون در یک بیمار که از نظر فیزیکی به مواد افیونی وابسته است ممکن است منجر به سندرم ترک و بازگشت درد شود [به دوز و نحوه تجویز (2.5) و سوء مصرف و وابستگی به دارو (9.3) مراجعه کنید]. علاوه بر این، از استفاده از آگونیست/آنتاگونیست مختلط (مانند پنتازوسین، نالبوفین و بوتورفانول) و آگونیست های جزئی (مثلاً بوپرنورفین) در بیمارانی که یک مسکن آگونیست کامل اوپیوئیدی، از جمله Oxymorphone Hydrochloride-Resleaset دریافت می کنند، خودداری کنید. در این بیماران، آگونیست‌ها/آنتاگونیست‌های مختلط و آگونیست‌های جزئی ممکن است اثر ضددردی را کاهش دهند و/یا علائم ترک را تسریع کنند [به تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید].

5.16 خطرات ناشی از رانندگی و کار با ماشین آلات قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت ممکن است توانایی های ذهنی یا فیزیکی مورد نیاز برای انجام فعالیت های بالقوه خطرناک مانند رانندگی ماشین یا کار با ماشین آلات را مختل کنند. به بیماران هشدار دهید که از رانندگی یا کار با ماشین آلات خطرناک خودداری کنند، مگر اینکه نسبت به اثرات قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت تحمل داشته باشند و بدانند که چگونه به دارو واکنش نشان خواهند داد.

جدول 5 شامل تداخلات دارویی مهم با قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی است. جدول 5: تداخلات دارویی مهم بالینی با قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت تأثیر بالینی الکل: مصرف همزمان الکل با قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت می‌تواند منجر به افزایش سطح اکسی‌مورفون پلاسما و مصرف بیش از حد اکسی‌مورفون کشنده شود. مداخله: به بیماران آموزش دهید که در حین درمان با قرص اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی مدت از مصرف نوشیدنی های الکلی یا استفاده از محصولات تجویزی یا بدون نسخه حاوی الکل خودداری کنند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3) و فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]. تأثیر بالینی بنزودیازپین ها و سایر داروهای مضعف سیستم عصبی مرکزی (CNS): به دلیل اثر افزودنی فارماکولوژیک، مصرف همزمان بنزودیازپین ها یا سایر داروهای مضعف CNS از جمله الکل، می تواند خطر افت فشار خون، افسردگی تنفسی، آرامبخشی عمیق، کما و مرگ را افزایش دهد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3) مراجعه کنید]. مداخله: تجویز همزمان این داروها را برای استفاده در بیمارانی که گزینه های درمانی جایگزین برای آنها ناکافی است، رزرو کنید. دوزها و مدت زمان را به حداقل مورد نیاز محدود کنید. بیماران و مراقبان را از این تعامل بالقوه آگاه کنید و آنها را در مورد علائم و نشانه های افسردگی تنفسی (از جمله آرام بخش) آموزش دهید. در صورت لزوم استفاده همزمان، توصیه یا تجویز یک داروی معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی را در نظر بگیرید [به دوز و نحوه تجویز (2.2) و هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1، 5.2، 5.3) مراجعه کنید]. به عنوان مثال: بنزودیازپین ها و سایر آرام بخش ها/ خواب آورها، ضد اضطراب ها، آرام بخش ها، شل کننده های عضلانی، داروهای بیهوشی عمومی، داروهای ضد روان پریشی، گاباپنتینوئیدها (گاباپنتین یا پره گابالین)، سایر مواد افیونی، الکل. اثرات بالینی داروهای سروتونرژیک: مصرف همزمان مواد افیونی با سایر داروهایی که بر سیستم انتقال دهنده عصبی سروتونرژیک تأثیر می گذارند، منجر به سندرم سروتونین شده است. مداخله: در صورت لزوم استفاده همزمان، بیمار را به طور مکرر بررسی کنید، به ویژه در زمان شروع درمان و تنظیم دوز. در صورت مشکوک بودن به سندرم سروتونین، مصرف قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی مدت را قطع کنید. مثال ها: مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، مهارکننده‌های بازجذب سروتونین و نوراپی‌نفرین (SNRIs)، داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای (TCAs)، تریپتان‌ها، آنتاگونیست‌های گیرنده 5-HT3، داروهایی که بر سیستم انتقال‌دهنده عصبی سروتونین تأثیر می‌گذارند (مانند، ترامادولادون عضلانی خاص، ترامادولادازپین، عضلانی خاص، میرتازاپین). سیکلوبنزاپرین، متاکسالون)، مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (آنهایی که برای درمان در نظر گرفته شده اند اختلالات روانپزشکی و همچنین سایر موارد، مانند لینزولید و متیلن بلو داخل وریدی). اثرات بالینی مهارکننده های مونوآمین اکسیداز (MAOIs): تداخلات MAOI با مواد افیونی ممکن است به صورت سندرم سروتونین یا سمیت مواد افیونی (مانند افسردگی تنفسی، کما) ظاهر شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید]. مداخله: استفاده از قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت برای بیمارانی که MAOI مصرف می کنند یا در عرض 14 روز پس از قطع چنین درمانی توصیه نمی شود. نمونه‌ها: تأثیر بالینی ضددردهای اپیوئیدی، فنلزین، ترانیل سیپرومین، آگونیست/آنتاگونیست مختلط لینزولید و آگونیست جزئی: ممکن است اثر ضد درد قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش را کاهش دهد و/یا علائم ترک را تسریع کند. مداخله: از مصرف همزمان خودداری شود. نمونه‌ها: بوتورفانول، نالبوفین، پنتازوسین، بوپرنورفین اثر بالینی دیورتیک‌ها: مواد افیونی می‌توانند اثربخشی دیورتیک‌ها را با القای ترشح هورمون ضد ادرار کاهش دهند. مداخله: بیماران را از نظر علائم کاهش ادرار و/یا اثرات بر فشار خون ارزیابی کنید و در صورت نیاز دوز دیورتیک را افزایش دهید. اثرات بالینی شل کننده های عضلانی: اکسی مورفون ممکن است عملکرد انسداد عصبی-عضلانی شل کننده های عضلانی اسکلتی را افزایش داده و باعث افزایش درجه ای از افسردگی تنفسی شود. مداخله: از آنجایی که افسردگی تنفسی ممکن است بیشتر از حد انتظار باشد، در صورت لزوم دوز قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید و/یا شل کننده عضلانی را کاهش دهید. با توجه به خطر ابتلا به افسردگی تنفسی با استفاده همزمان از شل‌کننده‌های عضلانی اسکلتی و مواد افیونی، توصیه یا تجویز یک داروی معکوس‌کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی را در نظر بگیرید [به دوز و نحوه تجویز (2.2) و هشدارها و احتیاط‌ها (5.2، 5.3) مراجعه کنید. مثالها: اثر بالینی داروهای آنتی کولینرژیک سیکلوبنزاپرین، متاکسالون: مصرف همزمان داروهای آنتی کولینرژیک ممکن است خطر احتباس ادرار و/یا یبوست شدید را افزایش دهد که ممکن است منجر به ایلئوس فلج شود. مداخله: بیماران را از نظر علائم احتباس ادرار یا کاهش تحرک معده در هنگام استفاده همزمان از قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت با داروهای آنتی کولینرژیک ارزیابی کنید. تاثیر بالینی سایمتیدین: سایمتیدین می تواند افسردگی تنفسی ناشی از مواد افیونی را تشدید کند. مداخله: هنگامی که از قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی مدت و سایمتیدین استفاده می شود، بیماران را از نظر افسردگی تنفسی ارزیابی کنید. داروهای سروتونرژیک: مصرف همزمان ممکن است منجر به سندرم سروتونین شود. در صورت مشکوک بودن به سندرم سروتونین، مصرف قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی مدت را قطع کنید. (7) ضددردهای افیونی آگونیست/آنتاگونیست مختلط و آگونیست جزئی: از مصرف با قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش خودداری کنید زیرا ممکن است اثر ضد دردی قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش را کاهش دهند یا علائم ترک را تسریع کنند. (7) مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز (MAOIs): می‌توانند اثرات اکسی‌مورفون را تقویت کنند. از مصرف همزمان در بیمارانی که MAOI دریافت می کنند یا در عرض 14 روز پس از قطع درمان با MAOI خودداری کنید. (7)

عوارض جانبی جدی زیر در جای دیگری در برچسب مورد بحث قرار گرفته است: اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید] افسردگی تنفسی تهدید کننده زندگی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید] تداخلات با بنزودیازپین ها یا سایر داروهای مضعف CNS [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3)] (5.4)] پردردی و آلودینیا ناشی از مواد افیونی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6) مراجعه کنید] آنافیلاکسی و آنژیوادم [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.8)] نارسایی آدرنال [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.9)] فشار خون شدید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.11) مراجعه کنید] عوارض جانبی گوارشی [نگاه کنید به هشدارها، هشدارها و اقدامات احتیاطی]. و اقدامات احتیاطی (5.14)] قطع مصرف [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.15)] واکنش های جانبی در ≥2٪ از بیماران در کارآزمایی‌های کنترل‌شده با دارونما: تهوع، یبوست، سرگیجه، خواب‌آلودگی، استفراغ، خارش، سردرد، افزایش تعریق، خشکی دهان، آرام‌بخشی، اسهال، بی‌خوابی، خستگی، کاهش اشتها، و درد شکمی. (6.1) برای گزارش واکنش‌های نامطلوب مشکوک، با Amneal Pharmaceuticals به شماره 1-877-835-5472 یا FDA به شماره 1-800-FDA-1088 یا www.fda.gov/medwatch تماس بگیرید.

6.1 تجربه کارآزمایی بالینی از آنجایی که کارآزمایی‌های بالینی تحت شرایط بسیار متفاوتی انجام می‌شوند، نرخ‌های واکنش نامطلوب مشاهده‌شده در کارآزمایی‌های بالینی یک دارو را نمی‌توان مستقیماً با نرخ‌های آزمایش‌های بالینی داروی دیگر مقایسه کرد و ممکن است نرخ‌های مشاهده‌شده در عمل بالینی را منعکس نکند. ایمنی قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت در مجموع 2011 بیمار در آزمایش‌های بالینی باز و کنترل‌شده مورد ارزیابی قرار گرفت. کارآزمایی‌های بالینی بیماران مبتلا به درد غیر بدخیم مزمن متوسط ​​تا شدید، درد سرطان و درد پس از جراحی را مورد بررسی قرار دادند. شایع ترین عوارض جانبی جدی گزارش شده با تجویز قرص اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش درد قفسه سینه، ذات الریه و استفراغ بود. جداول 2 و 3 متداول ترین واکنش های جانبی (در حداقل 5 درصد از بیماران) را از کارآزمایی های کنترل شده با دارونما در بیماران مبتلا به کمردرد فهرست می کنند. جدول 2: واکنش‌های نامطلوب درمانی اورژانسی گزارش شده در ≥5٪ از بیماران در طول دوره تیتراسیون برچسب باز و دوره درمان دوسوکور بر اساس ترم ترجیحی - تعداد (%) بیماران تحت درمان (مطالعه 12 هفته ای در بیمارانی که به مواد افیونی متحمل نیستند با کمردرد با درد پایین کمردرد) قرص هیدروکلراید با رهش طولانی اکسی مورفون هیدروکلراید قرص های با رهش طولانی مدت ترم ترجیحی دارونما (N = 325) (N = 105) (N = 100) یبوست 26% 7% 1% خواب آلودگی 19% 2% 0% تهوع 18% 11% 9% سرگیجه 11% 4% سرگیجه 11% 5% سرگیجه 7% 3% 1% جدول 3: واکنش‌های نامطلوب درمانی اورژانسی گزارش شده در ≥5٪ از بیماران در طول دوره تیتراسیون برچسب باز و دوره درمان دوسوکور بر اساس ترم ترجیحی - تعداد (%) بیماران تحت درمان (مطالعه 12 هفته ای در بیماران دارای تجربه مواد مخدر با کمردرد دوبلندی با درد کمر) قرص هیدروکلراید با رهش طولانی اکسی مورفون هیدروکلراید قرص های با رهش طولانی مدت ترم ترجیحی دارونما (N = 250) (N = 70) (N = 72) تهوع 20% 3% 1% یبوست 12% 6% 1% سردرد 12% 3% 0% خواب آلودگی 11% 3% استفراغ 19% 0% 0% 0% سرگیجه 6% 0% 0% جدول 4 عوارض جانبی را که در حداقل 2% از بیماران در کارآزمایی های کنترل شده با دارونما گزارش شده است فهرست می کند (N=5). جدول 4: واکنش‌های نامطلوب گزارش‌شده در کارآزمایی‌های بالینی کنترل‌شده با دارونما با بروز ≥2% در بیمارانی که قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت دریافت می‌کنند، قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت مدت ترجیحی MedDRA (N=1,259) (N=1,259) 13% یبوست 28% 13% سرگیجه (بدون سرگیجه) 18% 8% خواب آلودگی 17% 2% استفراغ 16% 4% خارش 15% 8% سردرد 12% 6% تعریق افزایش 9% 9% خشکی دهان 6% < 1% آرامبخشی 6% 8% اسهال 4% 6% بی خوابی 4% 2% خستگی 4% 1% اشتها کاهش یافته 3% < 1% درد شکم 3% 2% شایع (≥1% تا <10%) با حداقل یک بار واکنش نامطلوب داروی Hymorory گزارش شده توسط بیماران مبتلا به Hydromoryx قرص‌های با رهش طولانی در کارآزمایی‌های بالینی سازمان‌دهی شده توسط MedDRA (فرهنگ لغت پزشکی برای فعالیت‌های تنظیمی) سیستم ارگان کلاس و در جدول 2 نشان داده نشده است: اختلالات چشم: تاری دید اختلالات گوارشی: اسهال، درد شکمی، سوء هاضمه اختلالات عمومی و شرایط محل مصرف: خشکی دهان، کاهش اشتها، خستگی، بی حالی، ضعف، تب، کم آبی، کاهش وزن، ادم اختلالات سیستم عصبی: اختلالات سیستم عصبی. اضطراب، گیجی، سردرگمی، بی قراری، عصبی بودن، افسردگی اختلالات تنفسی، قفسه سینه و مدیاستن: تنگی نفس اختلالات عروقی: برافروختگی و فشار خون بالا سایر عوارض جانبی کمتر رایج شناخته شده با درمان با مواد افیونی که کمتر از 1% در قرص اکسی مورفون هیدروکلراید تری با رهش طولانی مشاهده شده است شامل موارد زیر است: برادی کاردی، تپش قلب، سنکوپ، تاکی کاردی، افت فشار خون وضعیتی، میوز، اتساع شکم، ایلئوس، گرگرفتگی، واکنش های آلرژیک، حساسیت مفرط، کهیر، کاهش اشباع اکسیژن، افسردگی سیستم عصبی مرکزی، سطح افسرده سطح هوشیاری، بیقراری، دیسفوریا، اختلالات روانی، اختلالات عصبی، هالوکور احتباس ادرار، هیپوکسی، افسردگی تنفسی، دیسترس تنفسی، سردی، درماتیت، افت فشار خون.

6.2 تجارب پس از بازاریابی واکنش های نامطلوب زیر در طول استفاده پس از تایید مواد افیونی شناسایی شده است. از آنجایی که این واکنش ها به طور داوطلبانه از جمعیتی با اندازه نامشخص گزارش می شوند، همیشه نمی توان به طور قابل اعتماد فراوانی آنها را تخمین زد یا یک رابطه علّی با قرار گرفتن در معرض دارو ایجاد کرد. اختلال سیستم عصبی: فراموشی، تشنج، اختلال حافظه. سندرم سروتونین: مواردی از سندرم سروتونین، یک وضعیت بالقوه تهدید کننده زندگی، در طول مصرف همزمان مواد افیونی با داروهای سروتونرژیک گزارش شده است. نارسایی آدرنال: مواردی از نارسایی غدد فوق کلیوی با مصرف مواد افیونی گزارش شده است که اغلب پس از مصرف بیش از یک ماه می باشد. آنافیلاکسی: آنافیلاکسی با ترکیبات موجود در قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی گزارش شده است. کمبود آندروژن: مواردی از کمبود آندروژن با استفاده از مواد افیونی برای مدت طولانی رخ داده است [به فارماکولوژی بالینی (12) مراجعه کنید]. پردردی و آلوداینیا: مواردی از پردردی و آلوداینیا با درمان با مواد افیونی با هر مدت زمانی گزارش شده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6) مراجعه کنید] هیپوگلیسمی: مواردی از هیپوگلیسمی در بیماران مصرف کننده مواد افیونی گزارش شده است. بیشتر گزارش ها در بیمارانی بود که حداقل یک عامل خطر مستعد کننده (مثلاً دیابت) داشتند. اختلال عملکرد مری ناشی از مواد افیونی (OIED): موارد OIED در بیمارانی که مواد افیونی مصرف می‌کنند گزارش شده است، و ممکن است در بیمارانی که دوزهای بالاتری از مواد افیونی مصرف می‌کنند، و/یا در بیمارانی که طولانی‌مدت مواد مخدر مصرف می‌کنند، بیشتر رخ دهد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.13) مراجعه کنید]. واکنش‌های نامطلوب ناشی از مطالعات مشاهده‌ای یک مطالعه کوهورت مشاهده‌ای آینده‌نگر خطرات اعتیاد، سوء استفاده و سوء استفاده را در بیمارانی که شروع به استفاده طولانی‌مدت از مسکن‌های افیونی Schedule II بین سال‌های 2017 تا 2021 کرده‌اند، برآورد کرد. شرکت کنندگان در مطالعه که در یک یا چند تجزیه و تحلیل گنجانده شده بودند حداقل به مدت یک سال در برنامه های بیمه یا سیستم های بهداشتی انتخاب شده ثبت نام کرده بودند، حداقل یک پیامد را در ابتدا نداشتند، حداقل تعداد ارزیابی های بعدی را تکمیل کردند، و یا: 1) نسخه های ضددرد اپیوئیدی طولانی مدت/طولانی اثر را طی یک دوره 90 روزه پر کردند (978=n). یا 2) هر گونه نسخه ضددرد مواد افیونی جدول II را که حداقل 70 روز از 90 روز را پوشش می دهد (1244=n) پر کرده است. آنهایی که شامل می شوند نیز در 6 ماه گذشته هیچ گونه مواد افیونی واجد شرایط را توزیع نکرده بودند. بیش از 12 ماه: تقریباً 1٪ تا 6٪ از شرکت کنندگان در دو گروه به تازگی معیارهای اعتیاد را برآورده کردند، همانطور که با دو معیار مبتنی بر مصاحبه معتبر اختلال مصرف مواد افیونی متوسط ​​تا شدید بر اساس معیارهای راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، نسخه پنجم (DSM-5) معیارها، و تقریباً 9٪ و 22٪ از شرکت کنندگان در معیارهای همگام با معیارهای جدید ارزیابی شد. سوء مصرف و سوء استفاده از مواد افیونی [تعریف شده در سوء مصرف مواد مخدر و وابستگی (9.2)]، به ترتیب، همانطور که با یک ابزار خود گزارش معتبر اندازه گیری شد. یک مطالعه همگروهی مشاهده ای گذشته نگر، خطر مصرف بیش از حد مواد افیونی یا مرگ ناشی از مصرف بیش از حد مواد افیونی را در بیماران با استفاده طولانی مدت جدید از مسکن های اپیوئیدی Schedule II از سال 2006 تا 2016 تخمین زد (n=220,249). بیماران شامل حداقل 9 ماه در یکی از دو برنامه بیمه تجاری، یک برنامه مراقبت مدیریت شده، یا یک برنامه مدیکید ثبت نام کرده بودند. استفاده طولانی‌مدت جدید به‌عنوان داشتن نسخه‌های ضددرد مواد افیونی برنامه دوم که حداقل 70 روز را در 3 ماه قبل از ورود به مطالعه پوشش می‌دهد و هیچ‌یک در طول 6 ماه قبل تعریف نشده است. بیماران در صورت مصرف بیش از حد مواد افیونی در 9 ماه قبل از ورود به مطالعه از مطالعه حذف شدند. اوردوز با استفاده از یک الگوریتم مبتنی بر کد پزشکی معتبر با پیوند به پایگاه داده شاخص ملی مرگ اندازه‌گیری شد. برآوردهای وقوع تجمعی 5 ساله برای مصرف بیش از حد مواد افیونی یا مرگ ناشی از مصرف بیش از حد مواد افیونی از حدود 1.5٪ تا 4٪ در سراسر سایت های مورد مطالعه متغیر بود، که تنها اولین رویداد در طول پیگیری است. تقریباً 17٪ از اولین مصرف بیش از حد مواد افیونی مشاهده شده در کل دوره مطالعه (5 تا 11 سال، بسته به محل مطالعه) کشنده بود. دوز پایه بالاتر مواد افیونی قوی‌ترین و ثابت‌ترین پیش‌بینی‌کننده مصرف بیش از حد ناشی از مواد افیونی یا مرگ ناشی از مصرف بیش از حد مواد مخدر بود. معیارهای خروج از مطالعه ممکن است بیمارانی را انتخاب کرده باشد که در معرض خطر کمتر اوردوز قرار دارند و از دست دادن قابل توجه پیگیری (تقریباً 80٪) نیز ممکن است تخمین های جانبدارانه داشته باشد. تخمین خطر از مطالعاتی که در بالا توضیح داده شد ممکن است برای همه بیمارانی که داروهای ضددرد اپیوئیدی دریافت می کنند، قابل تعمیم نباشد، مانند بیمارانی که قرار گرفتن در معرض آنها کمتر یا بیشتر از مدت زمان ارزیابی شده در مطالعات است.

9.1 ماده کنترل شده قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت حاوی اکسی مورفون، یک ماده کنترل شده در جدول II هستند.

9.2 سوء مصرف قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش حاوی اکسی مورفون، ماده ای با پتانسیل بالا برای سوء استفاده و سوء استفاده است که می تواند منجر به ایجاد اختلال مصرف مواد، از جمله اعتیاد شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید]. استفاده نادرست عبارت است از استفاده عمدی، برای اهداف درمانی، از یک دارو توسط یک فرد به روشی غیر از تجویز یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی یا افرادی که برای آنها تجویز نشده است. سوء استفاده عبارت است از استفاده عمدی و غیر درمانی از یک دارو، حتی یک بار، برای اثرات روانی یا فیزیولوژیکی مطلوب آن. اعتیاد به مواد مخدر مجموعه‌ای از پدیده‌های رفتاری، شناختی و فیزیولوژیکی است که ممکن است شامل میل شدید به مصرف دارو، مشکلات در کنترل مصرف مواد مخدر (مثلاً ادامه مصرف مواد مخدر با وجود پیامدهای مضر، اولویت دادن به مصرف مواد مخدر نسبت به سایر فعالیت‌ها و تعهدات) و تحمل یا وابستگی فیزیکی احتمالی باشد. استفاده نادرست از قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت خطر مصرف بیش از حد را افزایش می‌دهد که ممکن است منجر به افسردگی سیستم عصبی مرکزی و تنفسی، افت فشار خون، تشنج و مرگ شود. این خطر با مصرف همزمان قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت با الکل و/یا سایر داروهای مضعف CNS افزایش می یابد. سوء مصرف و اعتیاد به مواد افیونی در برخی افراد ممکن است با تحمل همزمان و علائم وابستگی فیزیکی همراه نباشد. علاوه بر این، سوء مصرف مواد افیونی می تواند در غیاب اعتیاد رخ دهد. همه بیماران تحت درمان با مواد افیونی نیاز به ارزیابی مجدد دقیق و مکرر از نظر علائم سوء استفاده، سوء مصرف و اعتیاد دارند، زیرا استفاده از محصولات ضددرد اپیوئیدی حتی در صورت استفاده پزشکی مناسب خطر اعتیاد را به همراه دارد. بیمارانی که در معرض خطر بالای سوء استفاده از قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید طولانی‌مدت قرار دارند، شامل کسانی می‌شوند که سابقه مصرف طولانی‌مدت هر گونه مواد افیونی، از جمله محصولات حاوی اکسی‌مورفون، کسانی که سابقه سوءمصرف مواد مخدر یا الکل دارند، یا کسانی که از قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت همراه با سایر داروهای مورد سوء مصرف استفاده می‌کنند. رفتار «مصرف مواد مخدر» در افراد مبتلا به اختلالات مصرف مواد بسیار رایج است. تاکتیک‌های جستجوی مواد مخدر شامل تماس‌های اضطراری یا ملاقات‌ها در نزدیکی پایان ساعات اداری، امتناع از انجام معاینه، آزمایش یا ارجاع مناسب، «از دست دادن» مکرر نسخه‌ها، دستکاری در نسخه‌ها، و عدم تمایل به ارائه سوابق پزشکی قبلی یا اطلاعات تماس برای سایر ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی درمانی است. «خرید با پزشک» (بازدید از چندین نسخه‌نویس برای دریافت نسخه‌های اضافی) در بین افرادی که مواد مخدر مصرف می‌کنند و افراد مبتلا به اختلال مصرف مواد رایج است. قبل از شروع کار با دستیابی به تسکین درد کافی می تواند رفتار مناسبی در بیمار با کنترل ناکافی درد باشد. قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت، مانند سایر مواد افیونی، می‌توانند برای استفاده غیرپزشکی به کانال‌های توزیع غیرقانونی هدایت شوند. اکیداً توصیه می‌شود که ثبت دقیق اطلاعات تجویز، از جمله مقدار، دفعات، و درخواست‌های تمدید، همانطور که در قوانین ایالتی و فدرال الزامی است. ارزیابی مناسب بیمار، شیوه های مناسب تجویز، ارزیابی مجدد دوره ای درمان، و توزیع و نگهداری مناسب اقدامات مناسبی هستند که به محدود کردن سوء مصرف داروهای مخدر کمک می کنند. خطرات خاص سوء استفاده از قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت سوء استفاده از قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت خطر مصرف بیش از حد و مرگ را به همراه دارد. این خطر با استفاده همزمان از قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید طولانی رهش با الکل و/یا سایر داروهای مضعف CNS افزایش می یابد. مصرف قرص های بریده شده، شکسته، جویده شده، خرد شده یا حل شده اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت باعث افزایش ترشح دارو شده و خطر مصرف بیش از حد و مرگ را افزایش می دهد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1، 5.3) و تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید]. قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت فقط برای مصرف خوراکی تایید شده اند. سوء مصرف تزریقی مواد مخدر معمولاً با انتقال بیماری های عفونی مانند هپاتیت و HIV مرتبط است.

9.3 وابستگی هم تحمل و هم وابستگی فیزیکی می توانند در طول استفاده از درمان با مواد افیونی ایجاد شوند. تحمل یک حالت فیزیولوژیکی است که با کاهش پاسخ به یک دارو پس از تجویز مکرر مشخص می شود (یعنی دوز بالاتری از یک دارو برای ایجاد همان اثری که زمانی با دوز پایین تر به دست می آمد مورد نیاز است). وابستگی فیزیکی حالتی است که در نتیجه سازگاری فیزیولوژیکی در پاسخ به مصرف مکرر دارو ایجاد می شود و با علائم و نشانه های ترک پس از قطع ناگهانی یا کاهش قابل توجه دوز دارو نمایان می شود. ترک ممکن است از طریق تجویز داروهایی با فعالیت آنتاگونیست مواد افیونی (مانند نالوکسان، نالمفن)، ضددردهای آگونیست/آنتاگونیست مختلط (مانند پنتازوسین، بوتورفانول، نالبوفین) یا آگونیست های جزئی (مانند بوپرنورفین) تسریع شود. وابستگی فیزیکی ممکن است تا پس از چند روز تا چند هفته ادامه مصرف به میزان قابل توجهی از نظر بالینی رخ ندهد. در بیمارانی که از نظر جسمی به مواد افیونی وابسته هستند، قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید را به سرعت کاهش ندهید یا به طور ناگهانی قطع نکنید. کاهش سریع یا قطع ناگهانی قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت در یک بیمار که از نظر فیزیکی وابسته به مواد افیونی است ممکن است منجر به علائم جدی ترک، درد کنترل نشده و خودکشی شود. کاهش سریع یا قطع ناگهانی مصرف نیز با تلاش‌هایی برای یافتن منابع دیگر مسکن‌های افیونی مرتبط است که ممکن است با جستجوی مواد مخدر برای سوء مصرف اشتباه گرفته شود. هنگام قطع مصرف قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت، به تدریج دوز را با استفاده از یک برنامه خاص بیمار که موارد زیر را در نظر می گیرد کاهش دهید: دوز قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت که بیمار مصرف کرده است، مدت زمان درمان و ویژگی های فیزیکی و روانی بیمار. برای بهبود احتمال کاهش موفقیت آمیز و به حداقل رساندن علائم ترک، مهم است که برنامه کاهش مواد افیونی توسط بیمار توافق شود. در بیمارانی که مواد افیونی را برای مدت طولانی در دوزهای بالا مصرف می‌کنند، اطمینان حاصل کنید که یک رویکرد چندوجهی برای مدیریت درد، از جمله حمایت از سلامت روان (در صورت نیاز)، قبل از شروع یک داروی ضددرد اپیوئیدی وجود دارد [به دوز و تجویز (2.5) و هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.15) مراجعه کنید]. نوزادانی که از مادرانی که از نظر جسمی به مواد افیونی وابسته هستند به دنیا می آیند همچنین از نظر جسمی وابسته خواهند بود و ممکن است مشکلات تنفسی و علائم ترک را نشان دهند [به استفاده در جمعیت های خاص (8.1) مراجعه کنید].

بارداری: ممکن است به جنین آسیب برساند. (8.1) شیردهی: توصیه نمی شود. (8.2)

8.1 خلاصه خطر بارداری استفاده از مسکن های مخدر برای مدت طولانی در دوران بارداری ممکن است باعث سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزادان شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4) مراجعه کنید]. داده‌های موجود با قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت در زنان باردار برای اطلاع از خطرات مرتبط با دارو برای نقایص مادرزادی و سقط جنین کافی نیست. در مطالعات تولید مثل حیوانی، کاهش بقای نوزادان پس از تولد و افزایش بروز نوزادان مرده به دنبال درمان خوراکی موش‌های باردار با اکسی‌مورفون در دوران بارداری و در دوران شیردهی در دوزهای 2.4 و 12 برابر دوز روزانه 20 میلی‌گرم در روز انسان (HDD) مشاهده شد. کاهش وزن جنین با تجویز خوراکی اکسی‌مورفون به موش‌های باردار و خرگوش‌ها در طول اندام‌زایی به ترتیب تا 4.9 و 48.8 برابر HDD مشاهده شد [به داده‌ها مراجعه کنید]. بر اساس داده های حیوانی، زنان باردار را در مورد خطرات احتمالی برای جنین توصیه کنید. خطر پس زمینه نقایص مادرزادی و سقط جنین برای جمعیت مشخص شده ناشناخته است. همه حاملگی ها دارای خطر پس زمینه نقص مادرزادی، از دست دادن یا سایر پیامدهای نامطلوب هستند. در جمعیت عمومی ایالات متحده، خطر پس زمینه تخمینی نقایص مادرزادی و سقط جنین در حاملگی های بالینی شناخته شده به ترتیب 2 تا 4 درصد و 14 تا 20 درصد است. ملاحظات بالینی عوارض جانبی جنین/نوزادی استفاده از مسکن های مخدر برای مدت طولانی در دوران بارداری برای مقاصد پزشکی یا غیرپزشکی می تواند منجر به وابستگی فیزیکی در نوزادان و سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزاد در مدت کوتاهی پس از تولد شود. سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزادان به صورت تحریک پذیری، بیش فعالی و الگوی خواب غیرطبیعی، گریه بلند، لرزش، استفراغ، اسهال و عدم افزایش وزن ظاهر می شود. شروع، مدت و شدت سندرم ترک مواد افیونی نوزادان بر اساس مواد افیونی خاص مورد استفاده، مدت زمان مصرف، زمان و میزان آخرین مصرف مادر، و میزان دفع دارو توسط نوزاد متفاوت است. نوزادان را از نظر علائم سندرم محرومیت از مواد افیونی نوزادان مشاهده کنید و بر اساس آن درمان کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.4) مراجعه کنید]. زایمان یا زایمان مواد افیونی از جفت عبور می کنند و ممکن است باعث افسردگی تنفسی و اثرات روانی-فیزیولوژیکی در نوزادان شوند. یک عامل معکوس کننده مصرف بیش از حد مواد افیونی، مانند نالوکسان یا نالمفن، باید برای معکوس کردن افسردگی تنفسی ناشی از مواد افیونی در نوزاد در دسترس باشد. قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت برای استفاده در زنان در حین و بلافاصله قبل از زایمان توصیه نمی شود، زمانی که استفاده از مسکن های کوتاه تر یا سایر تکنیک های ضد درد مناسب تر است. مسکن های اپیوئیدی، از جمله قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی، می توانند زایمان را از طریق اقداماتی که به طور موقت قدرت، مدت و دفعات انقباضات رحمی را کاهش می دهند، طولانی کنند. با این حال، این اثر سازگار نیست و ممکن است با افزایش میزان اتساع دهانه رحم، که تمایل به کوتاه کردن زایمان را دارد، جبران شود. نوزادانی را که در هنگام زایمان در معرض داروهای ضددرد اپیوئیدی قرار گرفته اند از نظر علائم آرامبخشی بیش از حد و افسردگی تنفسی تحت نظر بگیرید. داده‌ها داده‌های حیوانی موش‌های باردار از روز 6 تا 17 بارداری با دوزهای گاواژ خوراکی 5 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز، 10 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز یا 25 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز (به ترتیب 2.4، 4.9 یا 12.2 برابر سطح HDD بر اساس سطح بدن) تحت درمان با اکسی‌مورفون هیدروکلراید قرار گرفتند. کاهش میانگین وزن جنین در 4.9 برابر HDD مشاهده شد. سمیت مادری در همه گروه‌های درمانی (کاهش مصرف غذا و وزن بدن در همه گروه‌ها و مرگ و میر در گروه با دوز بالا) مشاهده شد. خرگوش های آبستن از روز هفتم تا بیستم بارداری با دوزهای گاواژ خوراکی 10 میلی گرم بر کیلوگرم در روز، 25 میلی گرم بر کیلوگرم در روز یا 50 میلی گرم بر کیلوگرم در روز (به ترتیب 9.8، 24.4، یا 48.8 برابر HDD بر اساس سطح بدن) تحت درمان با اکسی مورفون هیدروکلراید قرار گرفتند. کاهش میانگین وزن جنین 48.8 برابر HDD مشاهده شد. سمیت مادری در تمام گروه های درمانی (کاهش مصرف غذا و وزن بدن) مشاهده شد. موش‌های باردار از روز 6 حاملگی تا روز 20 شیردهی با دوزهای گاواژ خوراکی 1 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز، 5 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز، 10 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز، یا 25 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز (0.5، 2.4، بر اساس سطح HD، 2.4، 12.9 برابر سطح بدن) تحت درمان قرار گرفتند. افزایش مرگ و میر نوزادان (روز 0 تا 1 پس از زایمان) 2.4 برابر HDD بود. کاهش بقای توله سگ در هفته اول زندگی، کاهش وزن نوزاد هنگام تولد و کاهش وزن پس از تولد 4.9 برابر HDD مشاهده شد. سمیت مادری در تمام گروه‌های درمان مشاهده شد (کاهش مصرف غذا و وزن بدن در همه گروه‌ها و مرگ و میر در گروه‌های mg/kg/day 10 و mg/kg/day 25). در یک مطالعه منتشر شده، نقایص لوله عصبی (اگزانسفالی و کرانیوشیزیس) پس از تجویز زیر جلدی 153 میلی گرم بر کیلوگرم اکسی مورفون هیدروکلراید (62.2 برابر HDD) در روز هشتم بارداری به همسترهای باردار مشاهده شد. این دوز همچنین سمیت قابل توجهی برای مادر ایجاد کرد (20٪ مرگ و میر مادر).

8.2 خلاصه خطر شیردهی هیچ اطلاعاتی در مورد وجود اکسی مورفون در شیر انسان، اثرات آن بر شیرخواری که با شیر مادر تغذیه می شود، یا اثرات آن بر تولید شیر وجود ندارد. به دلیل احتمال بروز عوارض جانبی جدی، از جمله آرام‌بخشی بیش از حد و تضعیف تنفسی در شیرخواری که با شیر مادر تغذیه می‌شود، به بیماران توصیه می‌شود که در طول درمان با قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید طولانی‌رهش شیردهی توصیه نمی‌شود. ملاحظات بالینی نوزادانی را که از طریق شیر مادر در معرض اکسی مورفون قرار می گیرند از نظر آرامبخشی بیش از حد و افسردگی تنفسی تحت نظر بگیرید. علائم قطع مصرف در نوزادانی که با شیر مادر تغذیه می‌شوند، زمانی که تجویز یک ضددرد اپیوئیدی توسط مادر متوقف می‌شود، یا زمانی که شیردهی متوقف می‌شود، رخ می‌دهد.

8.3 زنان و مردان ناباروری بالقوه باروری استفاده از مواد افیونی برای مدت طولانی ممکن است باعث کاهش باروری در زنان و مردان بالقوه باروری شود. مشخص نیست که آیا این اثرات بر باروری برگشت پذیر هستند [فارماکولوژی بالینی (12.2) و سم شناسی غیر بالینی (13.1)].

8.4 استفاده در کودکان ایمنی و اثربخشی قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت در بیماران زیر 18 سال ثابت نشده است. دو مطالعه با برچسب باز در مجموع 42 بیمار کودک بین سنین 7 تا 17 سال انجام شد که نیاز به درمان مداوم و شبانه روزی با مواد افیونی داشتند. داده‌های ایمنی و اثربخشی موجود برای استفاده مزمن از قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت قطعی نبود. داده های محدود یکی از مطالعات نشان می دهد که قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی مدت برای درد پس از جراحی توصیه نمی شود.

8.5 استفاده در سالمندان از کل تعداد افراد در مطالعات بالینی قرص های اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی، 27٪ 65 سال و بالاتر، در حالی که 9٪ 75 سال و بیشتر بودند. هیچ تفاوت کلی در اثربخشی بین این افراد و افراد جوان‌تر مشاهده نشد. چندین عارضه جانبی وجود داشت که بیشتر در افراد 65 ساله و بالاتر در مقایسه با افراد جوان‌تر مشاهده شد. این عوارض جانبی شامل سرگیجه، خواب آلودگی، گیجی و حالت تهوع بود. به طور متوسط، سن بالاتر از 65 سال با افزایش AUC و Cmax اکسی مورفون همراه بود. دوز دارو را با قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت در بیماران 65 سال و بالاتر با استفاده از دوز 5 میلی‌گرم آغاز کنید و به‌طور مکرر بیمار را از نظر نشانه‌های افسردگی سیستم تنفسی و عصبی مرکزی هنگام شروع و تیتر کردن اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت ارزیابی کنید (2). برای بیمارانی که قبلاً تحت درمان با مواد افیونی هستند، از 50 درصد دوز شروع برای یک بیمار جوان تر که قبلاً از مواد افیونی استفاده می کند شروع کنید و به آرامی تیتر کنید. شناخته شده است که اکسی مورفون به طور قابل توجهی از طریق کلیه دفع می شود و خطر عوارض جانبی به این دارو ممکن است در بیماران مبتلا به اختلال عملکرد کلیوی بیشتر باشد. از آنجایی که احتمال کاهش عملکرد کلیه در بیماران مسن بیشتر است، در انتخاب دوز باید دقت شود و ممکن است نظارت بر عملکرد کلیه مفید باشد.

8.6 نارسایی کبدی بیماران با نارسایی خفیف کبدی در مقایسه با افراد با عملکرد طبیعی کبد، افزایش فراهمی زیستی اکسی مورفون دارند. در بیمارانی که با نارسایی خفیف کبدی تحمل مواد افیونی ندارند، قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی را با دوز 5 میلی گرم شروع کنید و به طور منظم بیماران را از نظر افسردگی تنفسی و سیستم عصبی مرکزی ارزیابی کنید. قرص‌های اکسی‌مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی‌مدت برای بیماران مبتلا به نارسایی متوسط ​​و شدید کبدی منع مصرف دارند [به دوز و نحوه تجویز (2.6)، موارد منع مصرف (4)، هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.10) و فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید. برای بیمارانی که قبلاً تحت درمان با مواد افیونی قرار داشتند، از 50 درصد دوز برای بیمارانی که عملکرد کبدی نرمال دارند، از داروهای قبلی شروع کنید و به آرامی تیتر کنید.

8.7 نارسایی کلیوی بیماران با نارسایی کلیوی متوسط ​​تا شدید نشان داده شده است که در مقایسه با افراد با عملکرد طبیعی کلیوی، افزایش فراهمی زیستی اکسی مورفون دارند [به فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]. بیمارانی که تحمل مواد افیونی ندارند را با دوز 5 میلی گرمی قرص اکسی مورفون هیدروکلراید با رهش طولانی شروع کنید و به آرامی تیتر کنید در حالی که به طور منظم از نظر افسردگی تنفسی و سیستم عصبی مرکزی ارزیابی می شود [به دوز و نحوه تجویز (2.6) مراجعه کنید]. برای بیمارانی که قبلاً تحت درمان با مواد افیونی هستند، از 50٪ دوز برای بیمارانی که عملکرد کلیوی طبیعی دارند، با داروهای مخدر قبلی شروع کنید و به آهستگی تیتر کنید.

12.1 Mechanism of Action Oxymorphone is a full opioid agonist and is relatively selective for the mu-opioid receptor, although it can bind to other opioid receptors at higher doses. The principal therapeutic action of oxymorphone is analgesia. Like all full opioid agonists, there is no ceiling effect for analgesia with oxymorphone. Clinically, dosage is titrated to provide adequate analgesia and may be limited by adverse reactions, including respiratory and CNS depression. The precise mechanism of the analgesic action is unknown. However, specific CNS opioid receptors for endogenous compounds with opioid-like activity have been identified throughout the brain and spinal cord and are thought to play a role in the analgesic effects of this drug.

12.2 Pharmacodynamics CNS Depressant/Alcohol Interaction Additive pharmacodynamic effects may be expected when Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets are used in conjunction with alcohol, other opioids, or illicit drugs that cause central nervous system depression. Effects on the Central Nervous System Oxymorphone produces respiratory depression by direct action on brain stem respiratory centers. The respiratory depression involves a reduction in the responsiveness of the brain stem respiratory centers to both increases in carbon dioxide tension and electrical stimulation. Oxymorphone causes miosis, even in total darkness. Pinpoint pupils are a sign of opioid overdose but are not pathognomonic (e.g., pontine lesions of hemorrhagic or ischemic origin may produce similar findings). Marked mydriasis rather than miosis may be seen with hypoxia in overdose situations. Effects on the Gastrointestinal Tract and on Other Smooth Muscle Oxymorphone causes a reduction in motility associated with an increase in smooth muscle tone in the antrum of the stomach and duodenum. Digestion of food in the small intestine is delayed and propulsive contractions are decreased. Propulsive peristaltic waves in the colon are decreased, while tone is increased to the point of spasm, resulting in constipation. Other opioid-induced effects may include a reduction in biliary and pancreatic secretions, spasm of sphincter of Oddi, transient elevations in serum amylase, and opioid-induced esophageal dysfunction (OIED). Effects on the Cardiovascular System Oxymorphone produces peripheral vasodilation which may result in orthostatic hypotension or syncope. Release of histamine can occur and may contribute to opioid-induced hypotension. Manifestations of histamine release and/ or peripheral vasodilation may include pruritis, flushing, red eyes, sweating, and/or orthostatic hypotension. Effects on the Endocrine System Opioids inhibit the secretion of adrenocorticotropic hormone (ACTH), cortisol, and luteinizing hormone (LH) in humans [see Adverse Reactions (6.2) ]. They also stimulate prolactin, growth hormone (GH) secretion, and pancreatic secretion of insulin and glucagon. Use of opioids for an extended period of time may influence the hypothalamic-pituitary-gonadal axis, leading to androgen deficiency that may manifest as low libido, impotence, erectile dysfunction, amenorrhea, or infertility. The causal role of opioids in the clinical syndrome of hypogonadism is unknown because the various medical, physical, lifestyle, and psychological stressors that may influence gonadal hormone levels have not been adequately controlled for in studies conducted to date [see Adverse Reactions (6.2)]. Effects on the Immune System Opioids have been shown to have a variety of effects on components of the immune system in in vitro and animal models. The clinical significance of these findings is unknown. Overall, the effects of opioids appear to be modestly immunosuppressive. Concentration-Efficacy Relationships The minimum effective analgesic concentration will vary widely among patients, especially among patients who have been previously treated with opioid agonists. The minimum effective analgesic concentration of oxymorphone for any individual patient may increase over time due to an increase in pain, development of a new pain syndrome and/or development of analgesic tolerance [see Dosage and Administration (2.1, 2.4)] . Concentration-Adverse Reaction Relationships There is a relationship between increasing oxymorphone plasma concentration and increasing frequency of dose-related opioid adverse reactions such as nausea, vomiting, CNS effects, and respiratory depression. In opioid-tolerant patients, the situation may be altered by the development of tolerance to opioid-related adverse reactions [see Dosage and Administration (2.1, 2.3, 2.4)] .

12.3 Pharmacokinetics Absorption The absolute oral bioavailability of oxymorphone is approximately 10%. Steady-state levels are achieved after three days of multiple dose administration. Under both single-dose and steady-state conditions, dose proportionality has been established for the 5 mg, 10 mg, 20 mg, and 40 mg doses of Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets, for both peak plasma levels (C max ) and extent of absorption (AUC) (see Table 6). Table 6: Mean (±SD) Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets Pharmacokinetic Parameters Regimen Dosage C max (ng/mL) AUC (ng∙hr/mL) T 1/2 (hr) Single Dose 5 mg 0.27±0.13 4.54±2.04 11.30±10.81 10 mg 0.65±0.29 8.94±4.16 9.83±5.68 20 mg 1.21±0.77 17.81±7.22 9.89±3.21 40 mg 2.59±1.65 37.90±16.20 9.35±2.94 Multiple Dose * 5 mg 0.70±0.55 5.60±3.87 NA 10 mg 1.24±0.56 9.77±3.52 NA 20 mg 2.54±1.35 19.28±8.32 NA 40 mg 4.47±1.91 36.98±13.53 NA NA = not applicable * Results after 5 days of q12h dosing. Food Effect Two studies examined the effect of food on the bioavailability of single doses of 20 mg and 40 mg of Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets in healthy volunteers. In both studies, after the administration of Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets, the C max was increased by approximately 50% in fed subjects compared to fasted subjects. A similar increase in C max was also observed with oxymorphone solution. The AUC was unchanged in one study and increased by approximately 18% in the other study in fed subjects following the administration of Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets. Examination of the AUC suggests that most of the difference between fed and fasting conditions occurs in the first four hours after dose administration. After oral dosing with a single dose of 40 mg, a peak oxymorphone plasma level of 2.8 ng/ml is achieved at 1 hour in fasted subjects and a peak of 4.25 ng/ml is achieved at 2 hours in fed subjects and that beyond the 12-hour time point, there is very little difference in the curves. As a result, Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets should be dosed at least one hour prior to or two hours after eating [see Dosage and Administration (2.1, 2.3)] . Distribution Formal studies on the distribution of oxymorphone in various tissues have not been conducted. Oxymorphone is not extensively bound to human plasma proteins; binding is in the range of 10% to 12%. Elimination Metabolism Oxymorphone is highly metabolized, principally in the liver, and undergoes reduction or conjugation with glucuronic acid to form both active and inactive metabolites. The two major metabolites of oxymorphone are oxymorphone-3-glucuronide and 6-OH-oxymorphone. The mean plasma AUC for oxymorphone-3-glucuronide is approximately 90-fold higher than the parent compound. The pharmacologic activity of the glucuronide metabolite has not been evaluated. 6-OH-oxymorphone has been shown in animal studies to have analgesic bioactivity. The mean plasma 6-OH-oxymorphone AUC is approximately 70% of the oxymorphone AUC following single oral doses but is essentially equivalent to the parent compound at steady-state. Excretion Because oxymorphone is extensively metabolized, <1% of the administered dose is excreted unchanged in the urine. On average, 33% to 38% of the administered dose is excreted in the urine as oxymorphone-3-glucuronide and less than 1% excreted as 6-OH-oxymorphone in subjects with normal hepatic and renal function. In animals given radiolabeled oxymorphone, approximately 90% of the administered radioactivity was recovered within 5 days of dosing. The majority of oxymorphone-derived radioactivity was found in the urine and feces. Specific Populations Geriatric Patients The steady-state plasma concentrations of oxymorphone, 6-OH-oxymorphone, and oxymorphone-3-glucuronide are approximately 40% higher in elderly subjects (≥65 years of age) than in young subjects (18 to 40 years of age). On average, age greater than 65 years was associated with a 1.4-fold increase in oxymorphone AUC and a 1.5-fold increase in C max . This observation does not appear related to a difference in body weight, metabolism, or excretion of oxymorphone [see Use in Specific Populations (8.5)]. Sex The effect of sex was evaluated following single- and multiple-doses of Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets in male and female adult volunteers. There was a consistent tendency for female subjects to have slightly higher AUC ss and C max values than male subjects; however, sex differences were not observed when AUC ss and C max were adjusted by body weight. Hepatic Impairment The bioavailability of orally administered oxymorphone is markedly increased in patients with moderate to severe liver disease. The disposition of oxymorphone was compared in six patients with mild, five patients with moderate, and one patient with severe hepatic impairment and 12 subjects with normal hepatic function. The bioavailability of oxymorphone was increased by 1.6-fold in patients with mild hepatic impairment and by 3.7-fold in patients with moderate hepatic impairment. In one patient with severe hepatic impairment, the bioavailability was increased by 12.2-fold. The half-life of oxymorphone was not significantly affected by hepatic impairment. Renal Impairment Data from a pharmacokinetic study involving 24 patients with renal dysfunction show an increase of 26%, 57%, and 65% in oxymorphone bioavailability in mild (creatinine clearance 51 mL/min to 80 mL/min; n=8), moderate (creatinine clearance 30 mL/min to 50 mL/min; n=8), and severe (creatinine clearance < 30 mL/min; n=8) patients, respectively, compared to healthy controls. Drug Interaction Studies Alcohol Interaction An in vivo study of the effect of alcohol (40%, 20%, 4% and 0%) on the bioavailability of a single dose of 40 mg of Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets in healthy, fasted volunteers demonstrated a highly variable effect on C max with concomitant administration of alcohol and Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets. The change in C max ranged from a decrease of 50% to an increase of 270% across all conditions studied. Following administration of 240 mL of 40% ethanol, the C max increased on average by 70% and up to 270% in individual subjects. Following the concomitant administration of 240 mL of 20% ethanol, the C max increased on average by 31% and up to 260% in individual subjects. Following the concomitant administration of 240 mL of 4% ethanol, the C max increased 7% on average and by as much as 110% for individual subjects. After oral dosing with a single dose of 40 mg in fasted subjects, the mean peak oxymorphone plasma level is 2.4 ng/mL and the median T max is 2 hours. Following co-administration of Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets and alcohol (240 mL of 40% ethanol) in fasted subjects, the mean peak oxymorphone level is 3.9 ng/mL and the median T max is 1.5 hours (range 0.75 to 6 hours). The oxymorphone mean AUC was 13% higher after co-administration of 240 mL of 40% alcohol. The AUC was essentially unaffected in subjects following the co-administration of Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets and ethanol (240 mL of 20% or 4% ethanol). In vitro studies have demonstrated that Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets do not release oxymorphone more rapidly in 500 mL of 0.1N Hydrochloride solutions containing ethanol (4%, 20% and 40%). Instruct patients to avoid use of alcohol when taking Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets. In vitro studies revealed little to no biotransformation of oxymorphone to 6-OH-oxymorphone by any of the major cytochrome P450 (CYP P450) isoforms at therapeutically relevant oxymorphone plasma concentrations. No inhibition of any of the major CYP P450 isoforms was observed when oxymorphone was incubated with human liver microsomes at concentrations of ≤15.1 mcg/mL. An inhibition of CYP3A4 activity occurred at oxymorphone concentrations ≥45.3 mcg/mL. Therefore, it is not expected that oxymorphone, or its metabolites will act as inhibitors of any of the major CYP P450 enzymes in vivo . Increases in the activity of the CYP 2C9 and CYP 3A4 isoforms occurred when oxymorphone was incubated with human hepatocytes. However, clinical drug interaction studies with Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets showed no induction of CYP450 3A4 or 2C9 enzyme activity, indicating that no dose adjustment for CYP 3A4- or 2C9-mediated drug-drug interactions is required.

Absorption The absolute oral bioavailability of oxymorphone is approximately 10%. Steady-state levels are achieved after three days of multiple dose administration. Under both single-dose and steady-state conditions, dose proportionality has been established for the 5 mg, 10 mg, 20 mg, and 40 mg doses of Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets, for both peak plasma levels (C max ) and extent of absorption (AUC) (see Table 6). Table 6: Mean (±SD) Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets Pharmacokinetic Parameters Regimen Dosage C max (ng/mL) AUC (ng∙hr/mL) T 1/2 (hr) Single Dose 5 mg 0.27±0.13 4.54±2.04 11.30±10.81 10 mg 0.65±0.29 8.94±4.16 9.83±5.68 20 mg 1.21±0.77 17.81±7.22 9.89±3.21 40 mg 2.59±1.65 37.90±16.20 9.35±2.94 Multiple Dose * 5 mg 0.70±0.55 5.60±3.87 NA 10 mg 1.24±0.56 9.77±3.52 NA 20 mg 2.54±1.35 19.28±8.32 NA 40 mg 4.47±1.91 36.98±13.53 NA NA = not applicable * Results after 5 days of q12h dosing. Food Effect Two studies examined the effect of food on the bioavailability of single doses of 20 mg and 40 mg of Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets in healthy volunteers. In both studies, after the administration of Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets, the C max was increased by approximately 50% in fed subjects compared to fasted subjects. A similar increase in C max was also observed with oxymorphone solution. The AUC was unchanged in one study and increased by approximately 18% in the other study in fed subjects following the administration of Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets. Examination of the AUC suggests that most of the difference between fed and fasting conditions occurs in the first four hours after dose administration. After oral dosing with a single dose of 40 mg, a peak oxymorphone plasma level of 2.8 ng/ml is achieved at 1 hour in fasted subjects and a peak of 4.25 ng/ml is achieved at 2 hours in fed subjects and that beyond the 12-hour time point, there is very little difference in the curves. As a result, Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets should be dosed at least one hour prior to or two hours after eating [see Dosage and Administration (2.1, 2.3)] . Distribution Formal studies on the distribution of oxymorphone in various tissues have not been conducted. Oxymorphone is not extensively bound to human plasma proteins; binding is in the range of 10% to 12%. Elimination Metabolism Oxymorphone is highly metabolized, principally in the liver, and undergoes reduction or conjugation with glucuronic acid to form both active and inactive metabolites. The two major metabolites of oxymorphone are oxymorphone-3-glucuronide and 6-OH-oxymorphone. The mean plasma AUC for oxymorphone-3-glucuronide is approximately 90-fold higher than the parent compound. The pharmacologic activity of the glucuronide metabolite has not been evaluated. 6-OH-oxymorphone has been shown in animal studies to have analgesic bioactivity. The mean plasma 6-OH-oxymorphone AUC is approximately 70% of the oxymorphone AUC following single oral doses but is essentially equivalent to the parent compound at steady-state. Excretion Because oxymorphone is extensively metabolized, <1% of the administered dose is excreted unchanged in the urine. On average, 33% to 38% of the administered dose is excreted in the urine as oxymorphone-3-glucuronide and less than 1% excreted as 6-OH-oxymorphone in subjects with normal hepatic and renal function. In animals given radiolabeled oxymorphone, approximately 90% of the administered radioactivity was recovered within 5 days of dosing. The majority of oxymorphone-derived radioactivity was found in the urine and feces. Specific Populations Geriatric Patients The steady-state plasma concentrations of oxymorphone, 6-OH-oxymorphone, and oxymorphone-3-glucuronide are approximately 40% higher in elderly subjects (≥65 years of age) than in young subjects (18 to 40 years of age). On average, age greater than 65 years was associated with a 1.4-fold increase in oxymorphone AUC and a 1.5-fold increase in C max . This observation does not appear related to a difference in body weight, metabolism, or excretion of oxymorphone [see Use in Specific Populations (8.5)]. Sex The effect of sex was evaluated following single- and multiple-doses of Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets in male and female adult volunteers. There was a consistent tendency for female subjects to have slightly higher AUC ss and C max values than male subjects; however, sex differences were not observed when AUC ss and C max were adjusted by body weight. Hepatic Impairment The bioavailability of orally administered oxymorphone is markedly increased in patients with moderate to severe liver disease. The disposition of oxymorphone was compared in six patients with mild, five patients with moderate, and one patient with severe hepatic impairment and 12 subjects with normal hepatic function. The bioavailability of oxymorphone was increased by 1.6-fold in patients with mild hepatic impairment and by 3.7-fold in patients with moderate hepatic impairment. In one patient with severe hepatic impairment, the bioavailability was increased by 12.2-fold. The half-life of oxymorphone was not significantly affected by hepatic impairment. Renal Impairment Data from a pharmacokinetic study involving 24 patients with renal dysfunction show an increase of 26%, 57%, and 65% in oxymorphone bioavailability in mild (creatinine clearance 51 mL/min to 80 mL/min; n=8), moderate (creatinine clearance 30 mL/min to 50 mL/min; n=8), and severe (creatinine clearance < 30 mL/min; n=8) patients, respectively, compared to healthy controls. Drug Interaction Studies Alcohol Interaction An in vivo study of the effect of alcohol (40%, 20%, 4% and 0%) on the bioavailability of a single dose of 40 mg of Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets in healthy, fasted volunteers demonstrated a highly variable effect on C max with concomitant administration of alcohol and Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets. The change in C max ranged from a decrease of 50% to an increase of 270% across all conditions studied. Following administration of 240 mL of 40% ethanol, the C max increased on average by 70% and up to 270% in individual subjects. Following the concomitant administration of 240 mL of 20% ethanol, the C max increased on average by 31% and up to 260% in individual subjects. Following the concomitant administration of 240 mL of 4% ethanol, the C max increased 7% on average and by as much as 110% for individual subjects. After oral dosing with a single dose of 40 mg in fasted subjects, the mean peak oxymorphone plasma level is 2.4 ng/mL and the median T max is 2 hours. Following co-administration of Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets and alcohol (240 mL of 40% ethanol) in fasted subjects, the mean peak oxymorphone level is 3.9 ng/mL and the median T max is 1.5 hours (range 0.75 to 6 hours). The oxymorphone mean AUC was 13% higher after co-administration of 240 mL of 40% alcohol. The AUC was essentially unaffected in subjects following the co-administration of Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets and ethanol (240 mL of 20% or 4% ethanol). In vitro studies have demonstrated that Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets do not release oxymorphone more rapidly in 500 mL of 0.1N Hydrochloride solutions containing ethanol (4%, 20% and 40%). Instruct patients to avoid use of alcohol when taking Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets. In vitro studies revealed little to no biotransformation of oxymorphone to 6-OH-oxymorphone by any of the major cytochrome P450 (CYP P450) isoforms at therapeutically relevant oxymorphone plasma concentrations. No inhibition of any of the major CYP P450 isoforms was observed when oxymorphone was incubated with human liver microsomes at concentrations of ≤15.1 mcg/mL. An inhibition of CYP3A4 activity occurred at oxymorphone concentrations ≥45.3 mcg/mL. Therefore, it is not expected that oxymorphone, or its metabolites will act as inhibitors of any of the major CYP P450 enzymes in vivo . Increases in the activity of the CYP 2C9 and CYP 3A4 isoforms occurred when oxymorphone was incubated with human hepatocytes. However, clinical drug interaction studies with Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets showed no induction of CYP450 3A4 or 2C9 enzyme activity, indicating that no dose adjustment for CYP 3A4- or 2C9-mediated drug-drug interactions is required.

17 PATIENT COUNSELING INFORMATION Advise the patient to read the FDA-approved patient labeling (Medication Guide). Storage and Disposal Because of the risks associated with accidental ingestion, misuse, and abuse, advise patients to store Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets securely, out of sight and reach of children, and in a location not accessible by others, including visitors to the home. Inform patients that leaving Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets unsecured can pose a deadly risk to others in the home [see Warnings and Precautions (5.1, 5.2) and Drug Abuse and Dependence (9.2)] . Advise patients and caregivers that when medicines are no longer needed, they should be disposed of promptly. Expired, unwanted, or unused Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets should be disposed of by flushing the unused medication down the toilet if a drug take-back option is not readily available. Inform patients that they can visit www.fda.gov/drugdisposal for a complete list of medicines recommended for disposal by flushing, as well as additional information on disposal of unused medicines. Addiction, Abuse, and Misuse Inform patients that the use of Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets, even when taken as recommended, can result in addiction, abuse, and misuse, which can lead to overdose or death [see Warnings and Precautions (5.1)] . Instruct patients not to share Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets with others and to take steps to protect Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets from theft or misuse. Life-Threatening Respiratory Depression Inform patients of the risk of life-threatening respiratory depression, including information that the risk is greatest when starting Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets or when the dosage is increased, and that it can occur even at recommended doses. Educate patients and caregivers on how to recognize respiratory depression and emphasize the importance of calling 911 or getting emergency medical help right away in the event of a known or suspected overdose [see Warnings and Precautions (5.2)] . Accidental Ingestion Inform patients that accidental ingestion, especially by children, may result in respiratory depression or death [see Warnings and Precautions (5.2)] . Interactions with Benzodiazepines and other CNS Depressants Instruct patients not to consume alcoholic beverages, as well as prescription and over-the-counter products that contain alcohol, during treatment with Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets. The co-ingestion of alcohol with Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets may result in increased plasma levels and a potentially fatal overdose of oxymorphone [see Warnings and Precautions (5.3) and Drug Interactions (7)]. Inform patients and caregivers that potentially fatal additive effects may occur if Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets are used with benzodiazepines or other CNS depressants, including alcohol (e.g., non-benzodiazepine sedative/hypnotics, anxiolytics, tranquilizers, muscle relaxants, general anesthetics, antipsychotics, gabapentinoids [gabapentin or pregabalin], and other opioids)l, and not to use these concomitantly unless supervised by a health care provider [see Warnings and Precautions (5.3) and Drug Interactions (7)] . Patient Access to an Opioid Overdose Reversal Agent for the Emergency Treatment of Opioid Overdose Inform patients and caregivers about opioid overdose reversal agents (e.g., naloxone, nalmefene). Discuss the importance of having access to an opioid overdose reversal agent, especially if the patient has risk factors for overdose (e.g., concomitant use of CNS depressants, a history of opioid use disorder, or prior opioid overdose) or if there are household members (including children) or other close contacts at risk for accidental ingestion or opioid overdose. Discuss with the patient the options for obtaining an opioid overdose reversal agent (e.g., prescription, over-the-counter, or as part of a community-based program) [see Dosage and Administration (2.2), Warnings and Precautions (5.3)] . Educate patients and caregivers on how to recognize the signs and symptoms of an overdose. Explain to patients and caregivers that effects of opioid overdose reversal agents like naloxone and nalmefene are temporary, and that they must call 911 or get emergency medical help right away in all cases of known or suspected opioid overdose, even if an opioid overdose reversal agent is administered [see Overdosage (10)] . Advise patients and caregivers: how to treat with the overdose reversal agent in the event of an opioid overdose. to tell family and friends about their opioid overdose reversal agent, and to keep it in a place where family and friends can access it in an emergency. to read the Patient Information (or other educational material) that will come with their opioid overdose reversal agent. Emphasize the importance of doing this before an opioid emergency happens, so the patient and caregiver will know what to do. Hyperalgesia and Allodynia Inform patients and caregivers not to increase opioid dosage without first consulting a clinician. Advise patients to seek medical attention if they experience symptoms of hyperalgesia, including worsening pain, increased sensitivity to pain, or new pain [see Warnings and Precautions (5.6) and Adverse Reactions (6.2)]. Anaphylaxis, Angioedema, and Other Hypersensitivity Reactions Inform patients that anaphylaxis and other hypersensitivity reactions have been reported with ingredients contained in Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets. Advise patients how to recognize such a reaction and when to seek medical attention [see Contraindications (4), Warnings and Precautions (5.8) and Adverse Reactions (6)]. Serotonin Syndrome Inform patients that opioids could cause a rare but potentially life-threatening condition called serotonin syndrome resulting from concomitant administration of serotonergic drugs. Warn patients of the symptoms of serotonin syndrome and to seek medical attention right away if symptoms develop. Instruct patients to inform their physicians if they are taking, or plan to take serotonergic medications [see Drug Interactions (7)] . MAOI Interaction Inform patients to avoid taking Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets while using any drugs that inhibit monoamine oxidase. Patients should not start MAOIs while taking Oxymorphone [see Drug Interactions (7)] . Important Administration Instructions Instruct patients how to properly take Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets, including the following: Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets are designed to work properly only if swallowed intact. Taking cut, broken, chewed, crushed, or dissolved Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets can result in a fatal overdose [see Dosage and Administration (2.1)]. Use Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets exactly as prescribed to reduce the risk of life-threatening adverse reactions (e.g., respiratory depression) [see Dosage and Administration (2) and Warnings and Precautions (5.2)]. Important Discontinuation Instructions In order to avoid developing withdrawal symptoms, instruct patients not to discontinue Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets without first discussing a tapering plan with the prescriber [see Dosage and Administration (2.5)] . Driving or Operating Heavy Machinery Inform patients that Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets may impair the ability to perform potentially hazardous activities such as driving a car or operating heavy machinery. Advise patients not to perform such tasks until they know how they will react to the medication [see Warnings and Precautions (5.16)]. Constipation Advise patients of the potential for severe constipation, including management instructions and when to seek medical attention [see Adverse Reactions (6) and Clinical Pharmacology (12.2)] . Adrenal Insufficiency Inform patients that Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets could cause adrenal insufficiency, a potentially life-threatening condition. Adrenal insufficiency may present with non-specific symptoms and signs such as nausea, vomiting, anorexia, fatigue, weakness, dizziness, and low blood pressure. Advise patients to seek medical attention if they experience a constellation of these symptoms [see Warnings and Precautions (5.9)] . Hypotension Inform patients that Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets may cause orthostatic hypotension and syncope. Instruct patients how to recognize symptoms of low blood pressure and how to reduce the risk of serious consequences should hypotension occur (e.g., sit or lie down, carefully rise from a sitting or lying position). Pregnancy Neonatal Opioid Withdrawal Syndrome Inform female patients of reproductive potential that use of Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets for an extended period of time during pregnancy can result in neonatal opioid withdrawal syndrome, which may be life-threatening if not recognized and treated [see Warnings and Precautions (5.4) and Use in Specific Populations (8.1)] . Embryo-Fetal Toxicity Inform female patients of reproductive potential that Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets can cause fetal harm and to inform their healthcare provider of a known or suspected pregnancy [see Use in Specific Populations (8.1)] . Lactation Advise patients that breastfeeding is not recommended during treatment with Oxymorphone Hydrochloride Extended-Release Tablets [see Use in Specific Populations (8.2)]. Infertility Inform patients that use of opioids for an extended period of time may cause reduced fertility. It is not known whether these effects on fertility are reversible [see Adverse Reactions (6.2) and Use in Specific Populations (8.3)]. Manufactured by: Amneal Pharmaceuticals of NY, LLC Brookhaven, NY 11719 Distributed by: Amneal Specialty, a division of Amneal Pharmaceuticals LLC Bridgewater, NJ 08807 Rev. 01-2026-08