سوماتریپتان سوکسینات و ناپروکسن سدیم

5 هشدارها و اقدامات احتیاطی رویدادهای ترومبوتیک قلبی عروقی: ارزیابی قلبی را در بیمارانی که عوامل خطر قلبی عروقی دارند انجام دهید. (5.1) آریتمی ها: در صورت بروز قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را قطع کنید. ( 5.3 ) درد / سفتی / فشار قفسه سینه، گلو، گردن و/یا فک: معمولاً با ایسکمی میوکارد همراه نیست. ارزیابی بیماری عروق کرونر در بیماران در معرض خطر بالا. (5.4) رویدادهای عروقی مغز: در صورت بروز، مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را قطع کنید. ( 5.5 ) سایر واکنش های وازواسپاسمی: در صورت بروز واکنش وازواسپاستیک غیر کرونر، مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را قطع کنید. (5.6) سمیت کبدی: بیماران را از علائم و نشانه های هشدار دهنده سمیت کبدی مطلع کنید. در صورت تداوم یا بدتر شدن آزمایشات غیرطبیعی کبد یا در صورت بروز علائم و نشانه های بالینی بیماری کبد، آن را متوقف کنید. (5.7) پرفشاری خون: بیمارانی که برخی از داروهای ضد فشار خون مصرف می کنند ممکن است در هنگام مصرف NSAID ها پاسخ به این درمان ها را مختل کنند. فشار خون را کنترل کنید. (5.8) نارسایی قلبی و ادم: از مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در بیماران مبتلا به نارسایی شدید قلبی خودداری کنید، مگر اینکه انتظار می رود مزایای آن بیشتر از خطر بدتر شدن نارسایی قلبی باشد. (5.9) سردرد مصرف بیش از حد دارو: سم زدایی ممکن است ضروری باشد. (5.10) سندرم سروتونین: در صورت بروز، مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را قطع کنید. (5.11) مسمومیت کلیه و هیپرکالمی: عملکرد کلیه را در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی یا کبدی، نارسایی قلبی، کم آبی یا هیپوولمی کنترل کنید. از مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در بیماران مبتلا به بیماری کلیوی پیشرفته خودداری کنید. ( 5.12 ) واکنش های آنافیلاکسی: قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم نباید به بیماران دارای سه گانه آسپرین داده شود. در صورت بروز واکنش آنافیلاکتیک، به دنبال کمک اضطراری باشید. ( 5.13 ) واکنش های جدی پوستی: در اولین نشانه های راش یا سایر علائم حساسیت مفرط، مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را قطع کنید. (5.14) واکنش دارویی با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک (DRESS): قطع و ارزیابی بالینی. (5.15) مسمومیت جنینی: استفاده از NSAID ها، از جمله سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم را در حدود 20 تا 30 هفته در بارداری به دلیل خطر الیگوهیدرآمنیوس / اختلال عملکرد کلیه جنین محدود کنید. به دلیل خطرات الیگوهیدرآمنیوس/اختلال عملکرد کلیه جنین و بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین، از مصرف NSAIDها در زنان در حدود هفته 30 بارداری و بعد از آن در بارداری خودداری کنید. (5.16، 8.1) مسمومیت هماتولوژیک: هموگلوبین یا هماتوکریت را در بیماران با هر گونه علائم یا نشانه های کم خونی کنترل کنید. (5.17) تشدید آسم مرتبط با حساسیت به آسپرین: قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در بیماران مبتلا به آسم حساس به آسپرین منع مصرف دارد. بیماران مبتلا به آسم قبلی (بدون حساسیت به آسپرین) را تحت نظر بگیرید. (5.18)

5.1 رویدادهای ترومبوتیک قلبی عروقی استفاده از قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر ایسکمیک یا اسپاستیک عروق کرونر (CAD) و در زمینه جراحی بای پس عروق کرونر (CABG) به دلیل افزایش خطر ابتلا به حوادث جدی قلبی عروقی (NSAIDs) با عوارض جانبی عروق کرونر (4) منع مصرف دارد. ] . حوادث قلبی عروقی با سوماتریپتان گزارشات نادری از عوارض جانبی جدی قلبی، از جمله انفارکتوس حاد میوکارد، طی چند ساعت پس از تجویز سوماتریپتان گزارش شده است. برخی از این واکنش ها در بیماران بدون CAD شناخته شده رخ داده است. قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم ممکن است باعث اسپاسم عروق کرونر (آنژین پرینزمتال)، حتی در بیماران بدون سابقه CAD شود. رویدادهای ترومبوتیک قلبی عروقی با داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی کارآزمایی‌های بالینی چندین NSAID انتخابی و غیرانتخابی COX-2 تا سه سال نشان داده است که خطر رویدادهای ترومبوتیک جدی قلبی عروقی (CV) از جمله انفارکتوس میوکارد (MI) و سکته مغزی که می‌تواند کشنده باشد را افزایش داده است. بر اساس داده های موجود، مشخص نیست که خطر حوادث ترومبوتیک CV برای همه NSAID ها مشابه است. به نظر می رسد افزایش نسبی حوادث ترومبوتیک جدی CV نسبت به سطح پایه ناشی از استفاده از NSAID در مواردی که دارای بیماری شناخته شده CV یا عوامل خطر بیماری CV هستند و بدون آن مشابه باشد. با این حال، بیماران مبتلا به بیماری CV شناخته شده یا عوامل خطر، به دلیل افزایش نرخ پایه، بروز مطلق حوادث ترومبوتیک بیش از حد جدی CV داشتند. برخی از مطالعات مشاهده ای نشان دادند که این افزایش خطر حوادث ترومبوتیک جدی CV از همان اوایل هفته های اول درمان شروع شد. افزایش خطر ترومبوتیک CV به طور مداوم در دوزهای بالاتر مشاهده شده است. برای به حداقل رساندن خطر احتمالی یک رویداد نامطلوب CV در بیماران تحت درمان با NSAID، از کمترین دوز موثر برای کوتاه ترین مدت ممکن استفاده کنید. پزشکان و بیماران باید در طول کل دوره درمان، حتی در غیاب علائم CV قبلی، نسبت به بروز چنین رویدادهایی هوشیار باشند. بیماران باید در مورد علائم حوادث CV جدی و اقداماتی که در صورت بروز آنها باید انجام دهند، مطلع شوند. شواهد ثابتی وجود ندارد که نشان دهد مصرف همزمان آسپرین خطر افزایش حوادث ترومبوتیک CV مرتبط با استفاده از NSAID را کاهش می دهد. استفاده همزمان از آسپرین و یک NSAID، مانند ناپروکسن، خطر حوادث جدی گوارشی (GI) را افزایش می دهد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید]. وضعیت پس از جراحی بای پس عروق کرونر (CABG) دو کارآزمایی بالینی بزرگ و کنترل شده یک NSAID انتخابی COX-2 برای درمان درد در 10 تا 14 روز اول پس از جراحی CABG، افزایش بروز انفارکتوس میوکارد و سکته را نشان داد. NSAID ها در تنظیم CABG منع مصرف دارند [به موارد منع مصرف (4) مراجعه کنید]. بیماران پس از MI مطالعات مشاهده ای انجام شده در ثبت ملی دانمارک نشان داده است که بیماران تحت درمان با NSAID در دوره پس از MI در معرض افزایش خطر انفارکتوس مجدد، مرگ ناشی از CV و مرگ و میر ناشی از همه علل از هفته اول درمان بودند. در همین گروه، بروز مرگ در سال اول پس از MI در بیماران تحت درمان با NSAID 20 در هر 100 سال در مقایسه با 12 در هر 100 سال در بیماران غیر NSAID بود. اگرچه میزان مطلق مرگ تا حدودی پس از سال اول پس از MI کاهش یافت، افزایش خطر نسبی مرگ در مصرف کنندگان NSAID حداقل در چهار سال بعدی پیگیری ادامه داشت. قبل از دریافت قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم، ارزیابی قلبی عروقی را در بیمارانی انجام دهید که دارای عوامل خطر متعدد قلبی عروقی هستند (مانند افزایش سن، دیابت، فشار خون بالا، سیگار کشیدن، چاقی، سابقه خانوادگی قوی CAD). اگر شواهدی از CAD یا وازواسپاسم عروق کرونر وجود داشته باشد، قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم منع مصرف دارد. برای بیمارانی که دارای چندین عامل خطر قلبی عروقی هستند و ارزیابی قلبی عروقی آنها منفی است، اولین دوز قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را در یک محیط تحت نظارت پزشکی و انجام الکتروکاردیوگرام (ECG) بلافاصله پس از تجویز سوماتریپتان و قرص سدیم ناپروکسن در نظر بگیرید. برای چنین بیمارانی، ارزیابی دوره ای قلبی عروقی را در مصرف کنندگان متناوب طولانی مدت قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در نظر بگیرید. پزشکان و بیماران باید نسبت به بروز حوادث قلبی عروقی، حتی در غیاب علائم قلبی عروقی قبلی، هوشیار باشند. بیماران باید در مورد علائم و/یا علائم حوادث قلبی عروقی جدی و اقداماتی که در صورت بروز آنها باید انجام دهند مطلع شوند.

5.2 خونریزی، زخم و سوراخ شدن دستگاه گوارش NSAID ها، از جمله ناپروکسن، جزء قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم، باعث عوارض جانبی جدی گوارشی از جمله التهاب، خونریزی، زخم، و سوراخ شدن معده، روده کوچک یا روده بزرگ می شود که می تواند کشنده باشد. این عوارض جانبی جدی می تواند در هر زمانی، با یا بدون علائم هشدار دهنده، در بیماران تحت درمان با NSAID رخ دهد. تنها 1 نفر از هر 5 بیمار که در درمان NSAID دچار عارضه جانبی جدی دستگاه گوارش فوقانی می شود علامتدار است. به نظر می رسد زخم های دستگاه گوارش فوقانی، خونریزی شدید یا سوراخ شدن ناشی از NSAID ها در تقریباً 1٪ از بیمارانی که روزانه به مدت 3 تا 6 ماه تحت درمان قرار می گیرند و در حدود 2٪ تا 4٪ از بیمارانی که به مدت 1 سال تحت درمان قرار می گیرند، رخ می دهد. با این حال، حتی درمان کوتاه مدت نیز بدون خطر نیست. از بین 3302 بیمار بزرگسال مبتلا به میگرن که قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را در آزمایش‌های بالینی کنترل‌شده و کنترل‌نشده دریافت کردند، 1 بیمار پس از مصرف 8 دوز در طول 3 هفته، عود زخم معده را تجربه کرد و 1 بیمار پس از درمان میانگین 8 حمله در ماه در طی 7 ماه، دچار زخم معده شد. عوامل خطر برای خونریزی دستگاه گوارش، زخم، و سوراخ شدن بیماران با سابقه قبلی بیماری زخم پپتیک و/یا خونریزی گوارشی که از NSAID استفاده می کنند، در مقایسه با بیمارانی که هیچ یک از این عوامل خطر را ندارند، بیش از 10 برابر افزایش خطر ابتلا به خونریزی گوارشی دارند. سایر عواملی که خطر خونریزی گوارشی را در بیماران تحت درمان با NSAID افزایش می‌دهند عبارتند از طول مدت طولانی‌تر درمان با NSAID. مصرف همزمان کورتیکواستروئیدهای خوراکی، آسپرین، داروهای ضد انعقاد، یا مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)؛ سیگار کشیدن؛ استفاده از الکل؛ سن بالاتر؛ و وضعیت سلامت عمومی ضعیف است. بیشتر گزارش‌های پس از فروش در مورد حوادث گوارشی کشنده در بیماران مسن یا ناتوان رخ داده است، بنابراین باید در درمان این جمعیت مراقبت ویژه‌ای صورت گیرد. علاوه بر این، بیماران مبتلا به بیماری پیشرفته کبدی و/یا انعقاد در خطر افزایش خونریزی دستگاه گوارش هستند. راهبردهایی برای به حداقل رساندن خطرات دستگاه گوارش در بیماران تحت درمان با NSAID: از کمترین دوز موثر برای کوتاه ترین مدت ممکن استفاده کنید. از تجویز بیش از یک NSAID در یک زمان خودداری کنید. از مصرف در بیمارانی که در معرض خطر بالاتری هستند خودداری کنید، مگر اینکه انتظار می رود مزایای آن بیشتر از افزایش خطر خونریزی باشد. برای بیماران پرخطر، و همچنین کسانی که خونریزی دستگاه گوارش فعال دارند، درمان های جایگزینی غیر از NSAID ها را در نظر بگیرید. در طول درمان با NSAID نسبت به علائم و نشانه های زخم دستگاه گوارش و خونریزی هوشیار باشید. در صورت مشکوک شدن به یک عارضه جانبی جدی GI، به سرعت ارزیابی و درمان را آغاز کنید و قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را تا رد یک عارضه جانبی جدی GI قطع کنید. در شرایط استفاده همزمان از آسپرین با دوز پایین برای پروفیلاکسی قلبی، بیماران را برای شواهد خونریزی گوارشی با دقت بیشتری تحت نظر بگیرید [به تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید].

5.3 آریتمی اختلالات تهدید کننده زندگی در ریتم قلبی، از جمله تاکی کاردی بطنی و فیبریلاسیون بطنی منجر به مرگ، طی چند ساعت پس از تجویز آگونیست 5-HT1 گزارش شده است. در صورت بروز این اختلالات، مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را قطع کنید. قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در بیماران مبتلا به سندرم ولف پارکینسون وایت یا آریتمی های مرتبط با سایر اختلالات مسیر هدایت جانبی قلبی منع مصرف دارد.

5.4 درد قفسه سینه، گلو، گردن، و/یا فک/سفت/فشار احساس سفتی، درد، فشار و سنگینی در پرکوردیوم، گلو، گردن و فک معمولاً پس از درمان با سوماتریپتان رخ می‌دهد و معمولاً منشأ غیر قلبی دارند. با این حال، اگر این بیماران در معرض خطر بالای قلبی هستند، یک ارزیابی قلبی انجام دهید. استفاده از قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در بیماران مبتلا به CAD و مبتلایان به آنژین نوع پرینزمتال منع مصرف دارد.

5.5 رویدادهای عروق مغزی خونریزی مغزی، خونریزی زیر عنکبوتیه و سکته مغزی در بیماران تحت درمان با آگونیست 5-HT 1 رخ داده است و برخی منجر به مرگ شده است. در تعدادی از موارد، به نظر می‌رسد که رویدادهای عروقی مغزی اولیه بوده‌اند، آگونیست 5-HT 1 با این باور نادرست تجویز شده است که علائم تجربه شده نتیجه میگرن هستند در حالی که نبودند. همچنین، بیماران مبتلا به میگرن ممکن است در معرض افزایش خطر برخی از حوادث عروق مغزی (مانند سکته مغزی، خونریزی، TIA) باشند. در صورت بروز یک رویداد عروقی مغز، مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را قطع کنید. قبل از درمان سردرد در بیمارانی که قبلاً به عنوان میگرن تشخیص داده نشده اند و در میگرن هایی که با علائم غیر معمولی مراجعه می کنند، سایر بیماری های عصبی بالقوه جدی را حذف کنید. قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در بیماران با سابقه سکته مغزی یا TIA منع مصرف دارد [به موارد منع مصرف (4) مراجعه کنید].

5.6 سایر واکنش‌های وازواسپاسمی سوماتریپتان ممکن است باعث واکنش‌های وازواسپاستیک غیرکرونری، مانند ایسکمی عروق محیطی، ایسکمی عروقی دستگاه گوارش و انفارکتوس (با درد شکم و اسهال خونی)، انفارکتوس طحال و سندروم رینود شود. در بیمارانی که پس از استفاده از هر آگونیست 5-HT 1، علائم یا نشانه‌هایی مبنی بر واکنش وازواسپاسم غیر کرونر را تجربه می‌کنند، قبل از دریافت قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم اضافی، واکنش وازواسپاستیک را رد کنید. گزارش هایی از نابینایی گذرا و دائمی و کاهش دید جزئی قابل توجه با استفاده از آگونیست های 5-HT 1 گزارش شده است. از آنجایی که اختلالات بینایی ممکن است بخشی از حمله میگرنی باشد، رابطه علت و معلولی بین این رویدادها و استفاده از آگونیست های 5-HT 1 به وضوح ثابت نشده است.

5.7 سمیت کبدی افزایش مرزی 1 یا چند آزمایش کبدی ممکن است در 15 درصد از بیمارانی که NSAID از جمله ناپروکسن، جزء سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم مصرف می‌کنند، رخ دهد. ناهنجاری های کبدی ممکن است نتیجه حساسیت بیش از حد مسمومیت باشد. این ناهنجاری ها ممکن است پیشرفت کنند، ممکن است اساساً بدون تغییر باقی بمانند، یا ممکن است با ادامه درمان گذرا باشند. افزایش قابل توجه (3 برابر حد بالای طبیعی) SGPT (ALT) یا SGOT (AST) در تقریباً 1٪ از بیماران در آزمایشات بالینی با NSAID گزارش شده است. علاوه بر این، موارد نادر و گاهی کشنده آسیب شدید کبدی، از جمله یرقان و هپاتیت برق آسای کشنده، نکروز کبد و نارسایی کبدی با NSAID گزارش شده است. قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در بیماران مبتلا به نارسایی شدید کبدی منع مصرف دارد [به مصرف در جمعیت های خاص (8.7)، فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید. بیمار با علائم و/یا علائمی که نشان دهنده اختلال عملکرد کبدی است، یا آزمایش کبدی غیرطبیعی در او رخ داده است، باید در حین درمان با سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم، برای شواهدی مبنی بر ایجاد واکنش شدید کبدی مورد ارزیابی قرار گیرد. در صورت بروز علائم و نشانه های بالینی منطبق با بیماری کبد، در صورت بروز تظاهرات سیستمیک (مانند ائوزینوفیلی، بثورات پوستی)، یا در صورت ادامه یا بدتر شدن آزمایشات غیرطبیعی کبد، مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم باید قطع شود. علائم و نشانه های هشدار دهنده سمیت کبدی (مانند حالت تهوع، خستگی، بی حالی، اسهال، خارش، یرقان، حساسیت ربع فوقانی راست، و علائم "فلوانزا") را به بیماران اطلاع دهید. اگر علائم و نشانه های بالینی منطبق با بیماری کبدی ایجاد شد، یا اگر تظاهرات سیستمیک رخ داد (مانند ائوزینوفیلی، بثورات پوستی و غیره)، فورا مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را قطع کنید و یک ارزیابی بالینی از بیمار انجام دهید.

5.8 پرفشاری خون در بیماران تحت درمان با آگونیست های 5-HT 1، از جمله سوماتریپتان، جزء سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم، افزایش قابل توجه فشار خون، از جمله بحران فشار خون همراه با اختلال حاد سیستم اندام، در موارد نادر گزارش شده است. این رخداد شامل بیماران بدون سابقه فشار خون می شود. NSAID ها، از جمله ناپروکسن، جزء قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم، همچنین می توانند منجر به شروع فشار خون جدید یا بدتر شدن فشار خون قبلی شوند، که هر یک ممکن است در افزایش بروز حوادث قلبی عروقی نقش داشته باشد. بیمارانی که از مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE)، مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین (ARBs)، مسدودکننده‌های بتا، دیورتیک‌های تیازیدی یا دیورتیک‌های حلقه استفاده می‌کنند، ممکن است در هنگام مصرف NSAID‌ها در پاسخ به این درمان‌ها اختلال ایجاد کنند [به تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید. فشار خون را در بیماران تحت درمان با قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم کنترل کنید. قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در بیماران مبتلا به فشار خون بالا کنترل نشده منع مصرف دارد [به موارد منع مصرف (4) مراجعه کنید].

5.9 نارسایی قلبی و ادم متاآنالیز همکاری کوکسیب و کارآزمایی‌های NSAID سنتی از کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده و کنترل‌شده، افزایش تقریباً دو برابری بستری شدن در بیمارستان برای نارسایی قلبی در بیماران تحت درمان انتخابی COX-2 و بیماران غیرانتخابی تحت درمان با NSAID را در مقایسه با بیماران تحت درمان با دارونما نشان داد. در یک مطالعه ثبت ملی دانمارک بر روی بیماران مبتلا به نارسایی قلبی، استفاده از NSAID خطر MI، بستری شدن در بیمارستان به دلیل نارسایی قلبی و مرگ را افزایش داد. علاوه بر این، احتباس مایعات و ادم در برخی از بیماران تحت درمان با NSAID مشاهده شده است. استفاده از ناپروکسن ممکن است اثرات CV چندین عامل درمانی مورد استفاده برای درمان این شرایط پزشکی (مانند دیورتیک‌ها، مهارکننده‌های ACE یا مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین [ARBs]) را کاهش دهد [به تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید. از مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در بیماران مبتلا به نارسایی شدید قلبی خودداری کنید، مگر اینکه انتظار می رود مزایای آن بیشتر از خطر بدتر شدن نارسایی قلبی باشد. اگر سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم در بیماران مبتلا به نارسایی شدید قلبی استفاده می شود، بیماران را از نظر علائم بدتر شدن نارسایی قلبی تحت نظر بگیرید. از آنجایی که هر قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم 85/500 میلی‌گرم حاوی تقریباً 60 میلی‌گرم سدیم و هر قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم 10/60 میلی‌گرم حاوی تقریباً 20 میلی‌گرم سدیم است، در بیمارانی که مصرف کلی سدیم آنها باید به شدت محدود شود، باید در نظر گرفته شود.

5.10 سردرد مصرف بیش از حد دارو مصرف بیش از حد داروهای میگرن حاد (مانند ارگوتامین، تریپتان ها، مواد افیونی یا ترکیبی از این داروها برای 10 روز یا بیشتر در ماه) ممکن است منجر به تشدید سردرد شود (سردرد ناشی از مصرف بیش از حد دارو). سردرد مصرف بیش از حد دارو ممکن است به صورت سردردهای روزانه شبیه میگرن یا افزایش قابل توجه در دفعات حملات میگرنی ظاهر شود. سم زدایی بیماران، از جمله ترک داروهای مصرف شده بیش از حد، و درمان علائم ترک (که اغلب شامل بدتر شدن گذرا سردرد است) ممکن است ضروری باشد.

5.11 سندرم سروتونین سندرم سروتونین ممکن است با سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم، به ویژه در هنگام مصرف همزمان با مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، مهارکننده‌های بازجذب نوراپی نفرین سروتونین (SNRIs)، ضد افسردگی‌های سه حلقه‌ای (MAO4 و داروهای ضد افسردگی (TCAs) تعاملات (7.1) ] . علائم سندرم سروتونین ممکن است شامل تغییرات وضعیت ذهنی (مانند بی قراری، توهم، کما)، بی ثباتی اتونومیک (مانند تاکی کاردی، فشار خون ناپایدار، هیپرترمی)، انحرافات عصبی عضلانی (مانند بازتاب، ناهماهنگی)، و/یا علائم گوارشی، تهوع، تهوع باشد. شروع علائم معمولا در عرض چند دقیقه تا چند ساعت پس از دریافت یک دوز جدید یا بیشتر از یک داروی سروتونرژیک رخ می دهد. در صورت مشکوک بودن به سندرم سروتونین، مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را قطع کنید.

5.12 سمیت کلیوی و هیپرکالمی مسمومیت کلیوی تجویز طولانی مدت NSAID ها منجر به نکروز پاپیلاری کلیه و سایر آسیب های کلیوی شده است. سمیت کلیوی در بیمارانی که پروستاگلاندین های کلیوی نقش جبرانی در حفظ پرفیوژن کلیوی دارند نیز دیده شده است. در این بیماران تجویز یک NSAID ممکن است باعث کاهش وابسته به دوز در تشکیل پروستاگلاندین و ثانیاً در جریان خون کلیوی شود که ممکن است باعث تسریع جبران آشکار کلیوی شود. بیمارانی که در معرض بیشترین خطر این واکنش قرار دارند، بیمارانی هستند که عملکرد کلیه، کم آبی، هیپوولمی، نارسایی قلبی، اختلال عملکرد کبد، کاهش نمک، دیورتیک‌ها و مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE) یا ARB مصرف می‌کنند و افراد مسن. قطع درمان با NSAID معمولاً با بهبودی به حالت قبل از درمان همراه است. در صورت بروز علائم و نشانه های بالینی مطابق با بیماری کلیوی یا بروز تظاهرات سیستمیک، مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم باید قطع شود. قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم برای استفاده در بیماران مبتلا به نارسایی شدید کلیوی (کلیرانس کراتینین [CrCl] <30 میلی لیتر در دقیقه) توصیه نمی شود، مگر اینکه انتظار می رود مزایای آن بیشتر از خطر بدتر شدن عملکرد کلیوی باشد [به مصرف در جمعیت های خاص (8.6)، فارماکولوژی بالینی مراجعه کنید. اگر سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم در بیماران مبتلا به بیماری کلیوی پیشرفته استفاده می شود، بیماران را از نظر علائم بدتر شدن عملکرد کلیه تحت نظر بگیرید. عملکرد کلیه را در بیماران مبتلا به نارسایی خفیف (CrCl = 60 تا 89 میلی لیتر در دقیقه) یا متوسط ​​(CrCl = 30 تا 59 میلی لیتر در دقیقه)، نارسایی کلیوی، بیماری کلیوی از قبل موجود یا کم آبی کنترل کنید. اثرات کلیوی سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم ممکن است باعث تسریع پیشرفت اختلال عملکرد کلیه در بیماران مبتلا به بیماری کلیوی از قبل موجود شود. وضعیت صحیح حجم در بیماران کم آب یا هیپوولمیک قبل از شروع مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم. عملکرد کلیه را در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی یا کبدی، نارسایی قلبی، کم آبی یا هیپوولمی در طول مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم کنترل کنید [به تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید. از مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در بیماران مبتلا به بیماری کلیوی پیشرفته خودداری کنید، مگر اینکه انتظار می رود مزایای آن بیشتر از خطر بدتر شدن عملکرد کلیه باشد. اگر سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم در بیماران مبتلا به بیماری کلیوی پیشرفته استفاده می شود، بیماران را از نظر علائم بدتر شدن عملکرد کلیه تحت نظر بگیرید. هیپرکالمی افزایش غلظت پتاسیم سرم، از جمله هیپرکالمی، با استفاده از NSAIDها حتی در برخی از بیماران بدون نارسایی کلیوی گزارش شده است. در بیماران با عملکرد کلیوی طبیعی، این اثرات به حالت هیپورنیمیک-هیپوآلدوسترونیسم نسبت داده شده است.

5.13 واکنش های آنافیلاکتیک واکنش های آنافیلاکتیک ممکن است در بیمارانی که قبلاً در معرض هیچ یک از اجزای قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم قرار نگرفته اند رخ دهد. چنین واکنش هایی می تواند تهدید کننده زندگی یا کشنده باشد. به طور کلی، احتمال بروز واکنش های آنافیلاکتیک به داروها در افرادی با سابقه حساسیت به چندین آلرژن بیشتر است، اگرچه واکنش های آنافیلاکتیک با ناپروکسن در بیماران بدون حساسیت مفرط شناخته شده به ناپروکسن یا بیماران مبتلا به آسم حساس به آسپرین رخ داده است. قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم نباید به بیماران مبتلا به آسپرین سه گانه داده شود. این مجموعه علائم معمولاً در بیماران مبتلا به آسم رخ می دهد که رینیت با یا بدون پولیپ بینی را تجربه می کنند، یا پس از مصرف آسپرین یا سایر NSAID ها، برونکواسپاسم شدید و بالقوه کشنده را نشان می دهند [به موارد منع مصرف (4) مراجعه کنید]. قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در بیمارانی که سابقه واکنش حساسیتی به سوماتریپتان، ناپروکسن یا هر جزء دیگر از قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم دارند، منع مصرف دارد. ناپروکسن با واکنش های آنافیلاکسی در بیماران بدون حساسیت مفرط شناخته شده به ناپروکسن و در بیماران مبتلا به آسم حساس به آسپرین همراه بوده است [به موارد منع مصرف (4) و هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.18) مراجعه کنید. در صورت بروز واکنش آنافیلاکتیک، به دنبال کمک اضطراری باشید.

5.14 واکنش های جدی پوستی محصولات حاوی NSAID می توانند عوارض جانبی جدی پوستی مانند درماتیت لایه بردار، سندرم استیونز جانسون (SJS) و نکرولیز اپیدرمی سمی (TEN) ایجاد کنند که می تواند کشنده باشد. NSAID ها همچنین می توانند باعث فوران دارویی ثابت (FDE) شوند. FDE ممکن است به عنوان یک نوع شدیدتر شناخته شده به عنوان فوران دارویی ثابت بولوس عمومی (GBFDE) ظاهر شود که می تواند تهدید کننده زندگی باشد. این حوادث جدی ممکن است بدون هشدار رخ دهد. بیماران را از علائم و نشانه‌های واکنش‌های جدی پوستی آگاه کنید و مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را در اولین بروز بثورات پوستی یا هر علامت دیگری از حساسیت مفرط قطع کنید. قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در بیمارانی که قبلاً واکنش‌های جدی پوستی به NSAID داشته‌اند منع مصرف دارد [به موارد منع مصرف (4) مراجعه کنید].

5.15 واکنش دارویی با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک (DRESS) واکنش دارویی با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک (DRESS) در بیمارانی که از NSAID ها مانند سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم استفاده می کنند گزارش شده است. برخی از این حوادث کشنده یا تهدید کننده زندگی بوده اند. لباس معمولاً، اگرچه نه منحصراً، با تب، بثورات پوستی، لنفادنوپاتی و/یا تورم صورت تظاهر می‌کند. سایر تظاهرات بالینی ممکن است شامل هپاتیت، نفریت، ناهنجاری های خونی، میوکاردیت یا میوزیت باشد. گاهی اوقات علائم DRESS ممکن است شبیه یک عفونت حاد ویروسی باشد. ائوزینوفیلی اغلب وجود دارد. از آنجایی که این اختلال در تظاهرات آن متغیر است، سایر سیستم های اندامی که در اینجا ذکر نشده اند ممکن است درگیر باشند. توجه به این نکته ضروری است که تظاهرات اولیه حساسیت مفرط، مانند تب یا لنفادنوپاتی، ممکن است وجود داشته باشد، حتی اگر بثورات آشکار نباشد. در صورت وجود چنین علائم یا نشانه هایی، مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را قطع کرده و بیمار را فورا ارزیابی کنید.

5.16 مسمومیت جنینی بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین از مصرف NSAID ها از جمله سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم در زنان باردار در حدود هفته 30 بارداری و بعد از آن خودداری کنید. NSAID ها، از جمله سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم، خطر بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین را تقریباً در این سن حاملگی افزایش می دهند. Oligohydramnios/نارسایی کلیه نوزادان استفاده از NSAIDها، از جمله قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم، در حدود هفته 20 بارداری یا بعد از آن ممکن است باعث اختلال عملکرد کلیه جنین شود که منجر به الیگوهیدرآمنیوس و در برخی موارد، نارسایی کلیوی نوزادان شود. این پیامدهای نامطلوب به طور متوسط ​​پس از روزها تا هفته‌ها درمان مشاهده می‌شوند، اگرچه الیگوهیدرآمنیوس به ندرت 48 ساعت پس از شروع NSAID گزارش شده است. الیگوهیدرآمنیوس اغلب، اما نه همیشه، با قطع درمان قابل برگشت است. برای مثال، عوارض الیگوهیدرآمنیوس طولانی مدت ممکن است شامل انقباض اندام و تاخیر در بلوغ ریه باشد. در برخی موارد پس از بازاریابی اختلال در عملکرد کلیه نوزادان، اقدامات تهاجمی مانند تعویض خون یا دیالیز مورد نیاز بود. اگر درمان NSAID بین حدود 20 هفته تا 30 هفته بارداری ضروری است، مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را به کمترین دوز موثر و کوتاه ترین مدت ممکن محدود کنید. اگر درمان با سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم بیش از 48 ساعت طول کشید، نظارت سونوگرافی مایع آمنیوتیک را در نظر بگیرید. در صورت بروز الیگوهیدرآمنیوس، مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را قطع کنید و طبق عملکرد بالینی پیگیری کنید [به مصرف در جمعیت های خاص (8.1) مراجعه کنید].

5.17 کم خونی سمیت خونی در بیماران دریافت کننده NSAID رخ داده است. این ممکن است به دلیل احتباس مایعات، از دست دادن خون مخفی یا شدید دستگاه گوارش، یا یک اثر ناقص توصیف شده بر اریتروپویزیس باشد. اگر بیمار تحت درمان با سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم علائم یا علائم کم خونی دارد، هموگلوبین یا هماتوکریت را تحت نظر بگیرید. NSAID ها، از جمله سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم، ممکن است خطر بروز خونریزی را افزایش دهند. شرایط همراه مانند اختلالات انعقادی یا مصرف همزمان وارفارین، سایر داروهای ضد انعقاد، عوامل ضد پلاکتی (مانند آسپرین)، مهارکننده‌های بازجذب سروتونین (SSRIs) و مهارکننده‌های بازجذب نوراپی نفرین سروتونین (SNRIs) ممکن است این خطر را افزایش دهند. این بیماران را از نظر علائم خونریزی تحت نظر بگیرید [به تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید.

5.18 تشدید آسم مرتبط با حساسیت به آسپرین گروهی از بیماران مبتلا به آسم ممکن است آسم حساس به آسپرین داشته باشند که ممکن است شامل رینوسینوزیت مزمن باشد که با پولیپ بینی پیچیده شده است. برونکواسپاسم شدید و بالقوه کشنده؛ و/یا عدم تحمل آسپرین و سایر NSAID ها. از آنجایی که واکنش متقاطع بین آسپرین و سایر NSAIDها در بیماران حساس به آسپرین گزارش شده است، قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در بیمارانی با این نوع حساسیت به آسپرین منع مصرف دارد و باید در بیماران مبتلا به آسم از قبل با احتیاط استفاده شود [به موارد منع مصرف (4) مراجعه کنید]. هنگامی که سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم در بیماران مبتلا به آسم از قبل وجود داشته (بدون حساسیت شناخته شده به آسپرین) استفاده می شود، بیماران را از نظر تغییرات در علائم و نشانه های آسم تحت نظر بگیرید.

5.19 تشنج تشنج به دنبال تجویز سوماتریپتان گزارش شده است. برخی در بیماران با سابقه تشنج یا شرایط همزمان مستعد تشنج رخ داده است. همچنین گزارش هایی در بیمارانی وجود دارد که چنین عوامل مستعد کننده ای آشکار نیستند. قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم باید در بیماران با سابقه صرع یا شرایط مرتبط با آستانه تشنج با احتیاط مصرف شود.

5.20 پوشاندن التهاب و تب فعالیت دارویی قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در کاهش التهاب و احتمالاً تب، ممکن است کاربرد علائم تشخیصی را در تشخیص عفونت کاهش دهد.

5.21 نظارت آزمایشگاهی از آنجایی که خونریزی جدی دستگاه گوارش، سمیت کبدی و آسیب کلیوی می تواند بدون علائم یا علائم هشدار دهنده رخ دهد، بیماران تحت درمان طولانی مدت NSAID را با CBC و مشخصات شیمیایی به صورت دوره ای تحت نظر قرار دهید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2، 5.7، 5.12) مراجعه کنید.

داروهایی که با هموستاز تداخل دارند (مانند وارفارین، آسپرین، SSRIs/SNRIs): بیمارانی را که همزمان از سوماتریپتان و قرص سدیم ناپروکسن با داروهایی که با هموستاز تداخل می‌کنند مصرف می‌کنند، از نظر خونریزی کنترل کنید. مصرف همزمان سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم و دوزهای مسکن آسپرین به طور کلی توصیه نمی شود. (7.1) مهارکننده‌های ACE و ARB: مصرف همزمان با سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم در افراد مسن، کم حجم یا نارسایی کلیوی ممکن است منجر به بدتر شدن عملکرد کلیه شود. در چنین بیماران پرخطر، علائم بدتر شدن عملکرد کلیه را تحت نظر بگیرید. (7.1) دیورتیک ها: NSAID ها می توانند اثر ناتریورتیک دیورتیک های لوپ و تیازیدی را کاهش دهند. برای اطمینان از اثربخشی دیورتیک از جمله اثرات ضد فشار خون، بیماران را تحت نظر بگیرید. (7.1) دیگوکسین: مصرف همزمان با سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم می تواند غلظت سرمی را افزایش داده و نیمه عمر دیگوکسین را طولانی کند. سطح سرمی دیگوکسین را کنترل کنید. (7.1) لیتیوم: سطح لیتیوم پلاسما را افزایش می دهد. (7.1) متوترکسات: سطح پلاسمایی متوترکسات را افزایش می دهد. (7.1)

7.1 تداخلات دارویی مهم بالینی با سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم برای تداخلات دارویی مهم با NSAID ها یا سوماتریپتان به جدول 3 مراجعه کنید. جدول 3. تداخلات دارویی مهم بالینی با ناپروکسن یا داروهای سوماتریپتان حاوی ارگوت تأثیر بالینی: گزارش شده است که داروهای حاوی ارگوت باعث واکنش های وازواسپاستیک طولانی مدت می شوند. مداخله: از آنجایی که این اثرات ممکن است افزایشی باشند، مصرف همزمان قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم و داروهای حاوی ارگوتامین یا داروهای نوع ارگوت (مانند دی هیدروارگوتامین یا متی سرژید) در عرض 24 ساعت از یکدیگر منع مصرف دارد. تأثیر بالینی مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز A: مهارکننده‌های MAO-A قرار گرفتن در معرض سیستمیک سوماتریپتان خوراکی را تا 7 برابر افزایش می‌دهند. مداخله: استفاده از قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در بیمارانی که مهارکننده های MAO-A دریافت می کنند منع مصرف دارد. سایر اثرات بالینی آگونیست 5-HT 1: داروهای آگونیست 5-HT 1 می توانند اثرات وازواسپاستیک ایجاد کنند. مداخله: از آنجایی که این اثرات ممکن است افزایشی باشند، مصرف همزمان قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم و سایر آگونیست های 5 HT1 (مانند تریپتان ها) در 24 ساعت از یکدیگر منع مصرف دارد. داروهایی که با تاثیر بالینی هموستاز تداخل دارند: ناپروکسن و داروهای ضد انعقاد مانند وارفارین اثر هم افزایی بر خونریزی دارند. مصرف همزمان ناپروکسن و داروهای ضد انعقاد در مقایسه با استفاده از هر دو دارو به تنهایی، خطر خونریزی جدی را افزایش می دهد. ترشح سروتونین توسط پلاکت ها نقش مهمی در هموستاز دارد. مطالعات مورد شاهدی و همگروهی اپیدمیولوژیک نشان داد که مصرف همزمان داروهایی که با بازجذب سروتونین تداخل دارند و یک NSAID ممکن است خطر خونریزی را بیش از یک NSAID به تنهایی تشدید کند. مداخله: بیماران با مصرف همزمان سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم را با داروهای ضد انعقاد (مانند وارفارین)، داروهای ضد پلاکتی (مانند آسپرین)، مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، و داروهای مهارکننده‌های بازجذب نوراپی‌نفرین سروتونین (SN) تحت نظر داشته باشید. اقدامات احتیاطی (5.17) ] . تاثیر بالینی آسپرین: یک مطالعه فارماکودینامیک (PD) تداخلی را نشان داده است که در آن ناپروکسن با دوز پایین (220 میلی‌گرم در روز یا 220 میلی‌گرم دو بار در روز) با اثر ضد پلاکتی آسپرین با دوز کم رهش فوری تداخل می‌کند، با این تداخل که بیشتر در طول دوره شستشوی ناپروکسن مشخص می‌شود [به فارماکولوژی بالینی مراجعه کنید]. دلیلی وجود دارد که انتظار داشته باشیم این تداخل با دوزهای تجویزی ناپروکسن یا آسپرین با دوز پایین با پوشش روده وجود داشته باشد. با این حال، اوج تداخل با عملکرد آسپرین ممکن است دیرتر از آنچه در مطالعه PD مشاهده شد، به دلیل طولانی‌تر بودن دوره شستشو باشد. مطالعات بالینی کنترل شده نشان داد که استفاده همزمان از NSAID ها و دوزهای ضد درد آسپرین هیچ اثر درمانی بیشتری نسبت به استفاده از NSAID ها به تنهایی ایجاد نمی کند. در یک مطالعه بالینی، استفاده همزمان از یک NSAID و آسپرین با افزایش قابل توجهی از بروز عوارض جانبی دستگاه گوارش در مقایسه با استفاده از NSAID به تنهایی همراه بود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) و فارماکولوژی بالینی (12.3) مراجعه کنید]. مداخله: از آنجایی که ممکن است به دنبال قطع ناپروکسن به دلیل تداخل با اثر ضد پلاکتی آسپرین در طول دوره شستشو، خطر بروز حوادث قلبی عروقی افزایش یابد، برای بیمارانی که آسپرین با دوز پایین برای محافظت از قلب مصرف می‌کنند و به مسکن‌های متناوب نیاز دارند، استفاده از یک NSAID را در نظر بگیرید که با اثر ضد پلاکتی، ضد پلاکتی یا غیرناسپیرین تداخل نداشته باشد. مسکن ها در صورت لزوم مصرف همزمان سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم و دوزهای ضد درد آسپرین به دلیل افزایش خطر خونریزی معمولاً توصیه نمی شود [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.17) مراجعه کنید]. مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین/مهارکننده‌های بازجذب سروتونین نوراپی نفرین و تأثیر بالینی سندرم سروتونین: مواردی از سندرم سروتونین در طول مصرف همزمان تریپتان ها و SSRIs، SNRIs، TCAs و مهارکننده های MAO گزارش شده است [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.11) مراجعه کنید]. مداخله: در صورت مشکوک بودن به سندرم سروتونین، مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را قطع کنید. تأثیر بالینی مهارکننده‌های ACE، مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین و مسدودکننده‌های بتا: NSAIDها ممکن است اثر ضد فشار خون مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE)، مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین (ARBs)، یا مسدودکننده‌های بتا (از جمله پروپرانولول) را کاهش دهند. در بیماران مسن، کاهش حجم (از جمله کسانی که تحت درمان با دیورتیک هستند)، یا دارای نارسایی کلیوی هستند، تجویز همزمان یک NSAID با مهارکننده های ACE یا ARBs ممکن است منجر به بدتر شدن عملکرد کلیه، از جمله نارسایی حاد کلیوی شود. این اثرات معمولا برگشت پذیر هستند. مداخله: در طول مصرف همزمان سوماتریپتان و قرص‌های ناپروکسن سدیم و مهارکننده‌های ACE، ARB یا مسدودکننده‌های بتا، فشار خون را کنترل کنید تا مطمئن شوید که فشار خون مورد نظر به دست می‌آید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.8) مراجعه کنید]. در طول مصرف همزمان سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم و مهارکننده‌های ACE یا ARB در بیماران مسن، کم حجم یا اختلال عملکرد کلیه، علائم بدتر شدن عملکرد کلیوی را تحت نظر بگیرید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.8) مراجعه کنید]. اثر بالینی دیورتیک ها: مطالعات بالینی و همچنین مشاهدات پس از بازاریابی، نشان داد که NSAIDها اثر ناتریورتیک دیورتیک‌های لوپ (مانند فوروزماید) و دیورتیک‌های تیازیدی را در برخی بیماران کاهش می‌دهند. این اثر به مهار NSAID سنتز پروستاگلاندین کلیوی نسبت داده شده است. مداخله: در طول مصرف همزمان سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم با دیورتیک ها، علاوه بر اطمینان از اثربخشی دیورتیک از جمله اثرات کاهنده فشار خون، بیماران را از نظر علائم بدتر شدن عملکرد کلیه مشاهده کنید [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.8، 5.12) مراجعه کنید]. تاثیر بالینی دیگوکسین: گزارش شده است که مصرف همزمان ناپروکسن با دیگوکسین باعث افزایش غلظت سرمی و افزایش نیمه عمر دیگوکسین می شود. مداخله: در طول مصرف همزمان سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم و دیگوکسین، سطح سرمی دیگوکسین را کنترل کنید. تأثیر بالینی لیتیوم: NSAID ها باعث افزایش سطح لیتیوم پلاسما و کاهش کلیرانس لیتیوم کلیوی شده اند. میانگین حداقل غلظت لیتیوم 15 درصد افزایش یافت و کلیرانس کلیوی تقریباً 20 درصد کاهش یافت. این اثر به مهار NSAID سنتز پروستاگلاندین کلیوی نسبت داده شده است. مداخله: در طول مصرف همزمان سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم و لیتیوم، بیماران را از نظر علائم سمیت لیتیوم تحت نظر بگیرید. تاثیر بالینی متوترکسات: گزارش شده است که مصرف همزمان برخی از NSAID ها با درمان با دوز بالا با متوترکسات باعث افزایش و طولانی شدن سطح سرمی متوترکسات می شود که منجر به مرگ و میر ناشی از سمیت شدید خونی و گوارشی می شود. مصرف همزمان NSAID ها و متوترکسات ممکن است خطر سمیت متوترکسات را افزایش دهد (مانند نوتروپنی، ترومبوسیتوپنی، اختلال عملکرد کلیه). مداخله: در طول مصرف همزمان سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم و متوترکسات، بیماران را از نظر مسمومیت با متوترکسات تحت نظر بگیرید. تأثیر بالینی سیکلوسپورین: مصرف همزمان NSAID ها و سیکلوسپورین ممکن است سمیت کلیوی سیکلوسپورین را افزایش دهد. مداخله: در طول مصرف همزمان سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم و سیکلوسپورین، بیماران را از نظر علائم بدتر شدن عملکرد کلیه تحت نظر بگیرید. اثرات بالینی NSAID ها و سالیسیلات ها: مصرف همزمان ناپروکسن با سایر NSAID ها یا سالیسیلات ها (به عنوان مثال، دیفلونیزال، سالسالات) خطر سمیت دستگاه گوارش را افزایش می دهد، با افزایش کم یا بدون افزایش اثر [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2) مراجعه کنید]. مداخله: مصرف همزمان ناپروکسن با سایر NSAID ها یا سالیسیلات ها توصیه نمی شود. تاثیر بالینی پمترکسد: مصرف همزمان NSAID ها و پمترکسد ممکن است خطر سرکوب عضلانی مرتبط با پمترکسد، سمیت کلیوی و دستگاه گوارش را افزایش دهد (به اطلاعات مربوط به تجویز پمترکسد مراجعه کنید). مداخله: در طول مصرف همزمان سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم و پمترکسد، در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی که کلیرانس کراتینین آنها بین 45 تا 79 میلی لیتر در دقیقه است، از نظر سرکوب میلوسکوپی، سمیت کلیوی و دستگاه گوارش کنترل شود. از مصرف داروهای غیراستروئیدی غیراستروئیدی با نیمه عمر کوتاه (مانند دیکلوفناک، ایندومتاسین) باید به مدت دو روز قبل، روز و دو روز پس از تجویز پمترکسد اجتناب شود. در صورت عدم وجود اطلاعات در مورد تداخل بالقوه بین پمترکسد و NSAID ها با نیمه عمر طولانی تر (مانند ملوکسیکام، نابومتون)، بیمارانی که این NSAID ها را مصرف می کنند باید حداقل پنج روز قبل، روز و دو روز پس از تجویز پمترکسد، دوز را قطع کنند. تاثیر بالینی پروبنسید: تجویز همزمان پروبنسید باعث افزایش سطح آنیون ناپروکسن در پلاسمایی شده و نیمه عمر پلاسمایی آن را به میزان قابل توجهی افزایش می دهد. اهمیت بالینی این ناشناخته است. مداخله: دفعات مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را در صورت مصرف همزمان با پروبنسید کاهش دهید.

7.2 تداخلات دارو/آزمایشگاه آزمایشات خون ناپروکسن ممکن است تجمع پلاکتی را کاهش داده و زمان خونریزی را طولانی کند. هنگام تعیین زمان خونریزی باید این اثر را در نظر داشت. آزمایشات ادرار تجویز ناپروکسن سدیم ممکن است منجر به افزایش ارزش ادراری برای استروئیدهای 17-کتوژنیک به دلیل تعامل بین دارو و/یا متابولیت های آن با m-di-nitrobenzene مورد استفاده در این سنجش شود. اگرچه به نظر نمی رسد اندازه گیری های 17 هیدروکسی کورتیکواستروئید (آزمون پورتر-سیلبر) به طور مصنوعی تغییر کند، پیشنهاد می شود در صورت استفاده از تست پورتر-سیلبر، درمان با ناپروکسن به طور موقت 72 ساعت قبل از انجام آزمایش های عملکرد آدرنال قطع شود. ناپروکسن ممکن است با برخی از سنجش های ادراری اسید 5-هیدروکسی ایندول استیک (5HIAA) تداخل داشته باشد.

عوارض جانبی جدی زیر در زیر و در جاهای دیگر در برچسب توضیح داده شده است: رویدادهای ترومبوتیک قلبی عروقی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید] خونریزی گوارشی، زخم و سوراخ شدن [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.2)] آریتمی ها [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.3)] قفسه سینه، گلو، وزش گردن، و/فک اقدامات احتیاطی (5.4) ] رویدادهای عروق مغزی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.5) مراجعه کنید] سایر واکنش های اسپاسم عروقی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.6) ] سمیت کبدی [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.7) مراجعه کنید] ] فشار خون بالا [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.8)] نارسایی قلبی و ادم [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.9)] ] مصرف بیش از حد دارو سردرد [نگاه کنید به هشدارهای پیشگیرانه و هشدارها] [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.11) مراجعه کنید] سمیت کلیوی و هیپرکالمی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.12)] آنافیلاکتیک واکنش‌ها [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.13) مراجعه کنید] واکنش‌های جدی پوستی [نگاه کنید به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.14)] واکنش دارویی با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک (DRESS) [به هشدارها و احتیاط‌ها (5.15) مراجعه کنید] (5.15) ] تشدید آسم مرتبط با حساسیت به آسپرین [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.18) مراجعه کنید] تشنج [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.19) ] شایع ترین واکنش های جانبی (شیوع ≥2%) عبارتند از: بزرگسالان: سرگیجه، خواب آلودگی، تهوع، ناراحتی قفسه سینه/درد قفسه سینه، گردن/گلو/فک درد/سفتی/فشار، پارستزی، سوء هاضمه، خشکی دهان. (6.1) اطفال: گرگرفتگی (یعنی گرگرفتگی[ها]) و سفتی عضلات. (6.1) برای گزارش واکنش‌های نامطلوب مشکوک، با Currax Pharmaceuticals LLC به شماره 1-800-793-2145 یا FDA به شماره 1-800-FDA-1088 یا www.fda.gov/medwatch تماس بگیرید.

6.1 تجربه کارآزمایی‌های بالینی از آنجایی که کارآزمایی‌های بالینی تحت شرایط بسیار متفاوتی انجام می‌شوند، نرخ‌های واکنش نامطلوب مشاهده‌شده در کارآزمایی‌های بالینی یک دارو را نمی‌توان مستقیماً با نرخ‌های آزمایش‌های بالینی داروی دیگر مقایسه کرد و ممکن است نرخ‌های مشاهده شده در عمل را منعکس نکند. بزرگسالان عوارض جانبی گزارش شده در زیر مختص کارآزمایی های بالینی قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم 85/500 میلی گرم است. همچنین به اطلاعات کامل تجویز محصولات ناپروکسن و سوماتریپتان مراجعه کنید. جدول 1 عوارض جانبی را فهرست می کند که در 2 کارآزمایی بالینی کنترل شده با دارونما (مطالعه 1 و 2) در بیماران بزرگسالی که 1 دوز از داروی مورد مطالعه دریافت کرده اند، رخ داده است. فقط عوارض جانبی که با فرکانس 2% یا بیشتر در هر گروهی که با سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم 85/500 میلی گرم درمان شده و با فرکانس بیشتر از گروه دارونما رخ داده است، در جدول 1 آمده است. جدول 1. عوارض جانبی در کارآزمایی‌های تلفیقی کنترل‌شده با دارونما در بیماران بزرگسال مبتلا به عوارض جانبی میگرن، قرص‌های سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم 85/500 میلی‌گرم % (737=n) دارونما % (n = 752) سوماتریپتان 85 میلی‌گرم % (n = 0xn% Naproxen) 732) اختلالات سیستم عصبی سرگیجه 4 2 2 2 خواب آلودگی 3 2 2 2 پارستزی 2 <1 2 <1 اختلالات گوارشی تهوع 3 1 3 <1 سوء هاضمه 2 1 2 1 خشکی دهان 2 1 2 <1 درد و سایر احساسات فشار ناراحتی قفسه سینه / درد قفسه سینه 3 <1 2 1 گردن / گلو / فک درد / سفتی / فشار 3 1 3 1 بروز عوارض جانبی در کارآزمایی‌های بالینی کنترل‌شده بر اساس جنسیت یا سن بیماران تأثیری نداشت. داده های کافی برای ارزیابی تأثیر نژاد بر بروز عوارض جانبی وجود نداشت. بیماران اطفال 12 تا 17 ساله در یک کارآزمایی بالینی کنترل شده با دارونما که بیماران 12 تا 17 ساله کودکان را که 1 دوز قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم 10/60 میلی گرم، 30/180 میلی گرم، یا 30/180 میلی گرم، یا 85/500 درصد از 6000 میلی گرم را دریافت کرده بودند، مورد ارزیابی قرار گرفت که در 01/03 درصد از بیماران 100 میلی گرم واکنش منفی دریافت کردند. میلی گرم، 9 درصد از بیمارانی که 180/30 میلی گرم، 13 درصد 500/85 میلی گرم و 8 درصد دارونما دریافت کردند. هیچ یک از بیمارانی که قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم دریافت کردند، واکنش های نامطلوبی را تجربه نکردند که منجر به ترک کارآزمایی شود. بروز عوارض جانبی در بیماران کودکان 12 تا 17 ساله در هر 3 دوز در مقایسه با دارونما قابل مقایسه بود. جدول 2 عوارض جانبی را نشان می دهد که در یک کارآزمایی کنترل شده با دارونما در کودکان 12 تا 17 ساله با فرکانس 2٪ یا بیشتر با قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم رخ داده است و بیشتر از گروه دارونما بوده است. جدول 2. عوارض جانبی در یک کارآزمایی کنترل شده با دارونما در کودکان 12 تا 17 ساله با عوارض جانبی میگرن قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم 10/60 میلی گرم % سوماتریپتان و ناپروکسن قرص سدیم 30/180 سدیم قرص 30/180 mg/180 mg/mg/00xri. % دارونما % (n = 96) (n = 97) (n = 152) (n = 145) گرگرفتگی عروقی (یعنی گرگرفتگی[ها]) 0 2 <1 0 عضله اسکلتی عضلانی تنگی 0 0 2 0 6.2 تجربه پس از بازاریابی واکنش های نامطلوب زیر در طول استفاده پس از تایید NSAID ها، مانند ناپروکسن، که جزء قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم است، شناسایی شده است. از آنجایی که این واکنش ها به طور داوطلبانه از جمعیتی با اندازه نامشخص گزارش می شوند، همیشه نمی توان به طور قابل اعتماد فراوانی آنها را تخمین زد یا یک رابطه علّی با قرار گرفتن در معرض دارو ایجاد کرد. پوست و ضمائم: درماتیت لایه بردار، سندرم استیونز-جانسون (SJS)، نکرولیز سمی اپیدرمی (TEN) و فوران دارویی ثابت (FDE) [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.14) مراجعه کنید].

ناباروری: NSAID ها با ناباروری برگشت پذیر مرتبط هستند. قطع مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را در زنانی که مشکل باردار شدن دارند در نظر بگیرید (8.3)

8.1 خلاصه خطر بارداری استفاده از NSAID ها، از جمله قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم، می تواند باعث بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین و اختلال عملکرد کلیه جنین شود که منجر به الیگوهیدرآمنیوس و در برخی موارد، نارسایی کلیوی نوزادان می شود. به دلیل این خطرات، دوز و مدت مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را بین هفته های 20 تا 30 بارداری محدود کنید و از مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در حدود 30 هفته بارداری و بعد از آن در بارداری خودداری کنید (به ملاحظات بالینی، داده ها مراجعه کنید). بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنینی استفاده از داروهای NSAID، از جمله قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم، در حدود هفته 30 بارداری یا بعد از آن، خطر بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین را افزایش می دهد. الیگوهیدرآمنیوس/نارسایی کلیه نوزادان استفاده از NSAIDها در حدود هفته 20 بارداری یا بعد از آن در بارداری با مواردی از اختلال عملکرد کلیه جنین منجر به الیگوهیدرآمنیوس و در برخی موارد، نارسایی کلیوی نوزادان همراه شده است. داده های حاصل از مطالعات مشاهده ای در مورد سایر خطرات جنینی بالقوه استفاده از NSAID در زنان در سه ماهه اول یا دوم بارداری قطعی نیست. داده‌های ثبت قرار گرفتن در معرض بارداری آینده نگر و مطالعات اپیدمیولوژیک زنان باردار افزایش فراوانی نقایص مادرزادی یا الگوی ثابتی از نقایص مادرزادی را در بین زنانی که در معرض سوماتریپتان قرار گرفته‌اند در مقایسه با جمعیت عمومی شناسایی نکرده‌اند (به داده‌های انسانی مراجعه کنید). در مطالعات حیوانی، تجویز سوماتریپتان و ناپروکسن، به تنهایی یا به صورت ترکیبی، در طول بارداری منجر به مسمومیت رشدی (افزایش بروز ناهنجاری های جنینی، مرگ و میر جنینی و نوزادان، کاهش رشد جنینی) در دوزهای مرتبط بالینی شد (به داده های حیوانی مراجعه کنید). بر اساس داده‌های حیوانی، پروستاگلاندین‌ها نقش مهمی در نفوذپذیری عروق آندومتر، کاشت بلاستوسیست و دسیدوالیزه شدن دارند. در مطالعات حیوانی، تجویز مهارکننده های سنتز پروستاگلاندین مانند ناپروکسن سدیم منجر به افزایش از دست دادن قبل و بعد از لانه گزینی شد. پروستاگلاندین ها همچنین نقش مهمی در رشد کلیه جنین دارند. در مطالعات حیوانی منتشر شده، گزارش شده است که مهارکننده های سنتز پروستاگلاندین در صورت تجویز در دوزهای مرتبط بالینی، رشد کلیه را مختل می کنند. همه حاملگی ها دارای خطر پس زمینه نقص مادرزادی، از دست دادن یا سایر پیامدهای نامطلوب هستند. در ایالات متحده جمعیت عمومی، خطر پس زمینه تخمینی نقایص مادرزادی و سقط جنین در حاملگی های بالینی شناخته شده به ترتیب 2-4٪ و 15-20٪ است. نرخ گزارش شده نقایص مادرزادی عمده در بین زایمان‌های زنان مبتلا به میگرن از 2.2% تا 2.9% و میزان گزارش‌شده سقط جنین 17% بود که مشابه نرخ‌های گزارش شده در زنان بدون میگرن بود. ملاحظات بالینی خطر ابتلا به مادر و/یا جنین/جنین مرتبط با بیماری چندین مطالعه نشان داده اند که زنان مبتلا به میگرن ممکن است در معرض افزایش خطر ابتلا به پره اکلامپسی و فشار خون بارداری در دوران بارداری باشند. عوارض جانبی جنین/نوزادی بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین: از مصرف NSAID ها در زنان در حدود هفته 30 بارداری و بعد از آن در بارداری خودداری کنید، زیرا NSAID ها، از جمله قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم، می توانند باعث بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین شوند (به داده ها مراجعه کنید). الیگوهیدرآمنیوس/نارسایی کلیه نوزادان: اگر NSAID در حدود هفته 20 بارداری یا بعد از آن در بارداری ضروری است، مصرف را به کمترین دوز موثر و کوتاه ترین مدت ممکن محدود کنید. اگر درمان با سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم بیش از 48 ساعت طول کشید، نظارت با اولتراسوند را برای الیگوهیدرآمنیوس در نظر بگیرید. در صورت بروز الیگوهیدرآمنیوس، مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را قطع کرده و طبق روش بالینی پیگیری کنید (به داده ها مراجعه کنید). زایمان یا زایمان هیچ مطالعه ای در مورد اثرات قرص ناپروکسن در حین زایمان یا زایمان انجام نشده است. در مطالعات حیوانی، NSAIDs، از جمله ناپروکسن، سنتز پروستاگلاندین را مهار می کند، باعث تاخیر در زایمان و افزایش بروز مرده زایی می شود. داده‌های انسانی شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد وقتی از مهارکننده‌های سنتز پروستاگلاندین برای به تاخیر انداختن زایمان زودرس استفاده می‌شود، خطر عوارض نوزادی مانند انتروکولیت نکروزان، مجرای شریانی باز و خونریزی داخل جمجمه افزایش می‌یابد. درمان ناپروکسن در اواخر بارداری برای به تاخیر انداختن زایمان با فشار خون ریوی مداوم، اختلال عملکرد کلیه و سطوح غیر طبیعی پروستاگلاندین E در نوزادان نارس همراه است. ثبت بارداری سوماتریپتان/ناراتریپتان/ترکسیمت (سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم)، یک مطالعه آینده‌نگر بین‌المللی مبتنی بر جمعیت، داده‌هایی را برای سوماتریپتان از ژانویه 1996 تا سپتامبر 2012 جمع‌آوری کرد. دفتر ثبت تنها 6 مورد حاملگی را در معرض سوماتریپتان و ناپروکسن بدون مادرزادی گزارش کرد. رجیستری نتایج 626 نوزاد و جنین در معرض سوماتریپتان را در طول بارداری ثبت کرد (528 با اولین مواجهه در سه ماهه اول، 78 در سه ماهه دوم، 16 نوزاد در سه ماهه سوم و 4 ناشناخته). وقوع نقایص مادرزادی اصلی (به استثنای مرگ‌های جنینی و سقط‌های القایی بدون نقص گزارش‌شده و تمام از دست دادن‌های بارداری خود به خود) در طول سه ماهه اول قرار گرفتن در معرض سوماتریپتان 4.2% (20/478 [95% فاصله اطمینان: 2.6% تا 6.5%]) و در طول هر سه ماهه قرار گرفتن در معرض سه ماهه اول 24% بود (29% از قرار گرفتن در معرض سوماتریپتان). CI: 2.7٪ تا 6.2٪]). حجم نمونه در این مطالعه 80 درصد قدرت تشخیص حداقل 1.73 تا 1.91 برابر افزایش در میزان ناهنجاری های اصلی را داشت. تعداد پیامدهای حاملگی در معرض انباشته شده در طول ثبت نام برای حمایت از نتیجه گیری قطعی در مورد خطر ناهنجاری کلی یا برای حمایت از مقایسه فراوانی نقایص مادرزادی خاص کافی نبود. از 20 نوزادی که پس از قرار گرفتن در معرض سوماتریپتان در سه ماهه اول حاملگی دچار نقص مادرزادی شده بودند، 4 نوزاد دچار نقص دیواره بین بطنی بودند، از جمله یک نوزاد که در معرض هر دو سوماتریپتان و ناراتریپتان قرار داشت و 3 نوزاد تنگی پیلور داشتند. هیچ نقص مادرزادی دیگری برای بیش از 2 نوزاد در این گروه گزارش نشده است. در مطالعه ای با استفاده از داده های ثبت نام پزشکی سوئد، تولد زنده زنانی که در دوران بارداری از تریپتان یا ارگوت استفاده کرده بودند با زنانی که این کار را نکرده بودند، مقایسه شد. از 2257 تولد با قرار گرفتن در معرض سوماتریپتان در سه ماهه اول، 107 نوزاد با ناهنجاری متولد شدند (خطر نسبی 0.99 [95% فاصله اطمینان: 0.91 تا 1.21]). مطالعه‌ای با استفاده از داده‌های مرتبط از ثبت پزشکی تولد نروژ با پایگاه داده نسخه نروژی، نتایج بارداری را در زنانی که نسخه‌های تریپتان را در دوران بارداری استفاده می‌کردند، و همچنین گروه مقایسه بیماری میگرنی که فقط قبل از بارداری نسخه سوماتریپتان را دریافت کردند، در مقایسه با گروه کنترل جمعیت مقایسه کرد. از 415 زنی که نسخه سوماتریپتان را در سه ماهه اول بازخرید کردند، 15 نوزاد دارای ناهنجاری‌های مادرزادی عمده بودند (OR 1.16 [95% فاصله اطمینان: 0.69 تا 1.94]) در حالی که برای 364 زنی که نسخه‌های سوماتریپتان را بازخرید کردند، دارای نسخه‌های ناهنجار در دوران بارداری بودند، در دوران بارداری، نسخه‌های ناهنجار در دوران بارداری، اما نه (OR 1.83 [95% CI: 1.17 تا 2.88])، هر کدام با گروه مقایسه جمعیت مقایسه شدند. مطالعات مشاهده‌ای کوچکتر دیگری که استفاده از سوماتریپتان را در دوران بارداری ارزیابی می‌کنند، افزایش خطر تراتوژنیسیته را پیشنهاد نکرده‌اند. بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنینی: ادبیات منتشر شده گزارش می دهد که استفاده از NSAID ها در حدود 30 هفته بارداری و بعد از آن در بارداری ممکن است باعث بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین شود. الیگوهیدرآمنیوس/نارسایی کلیه نوزادان: مطالعات منتشر شده و گزارش‌های پس از بازاریابی، مصرف NSAID مادر را در حدود هفته 20 بارداری یا بعد از آن در بارداری همراه با اختلال عملکرد کلیه جنین که منجر به الیگوهیدرآمنیوس و در برخی موارد، نارسایی کلیوی نوزاد می‌شود، توصیف می‌کند. این پیامدهای نامطلوب به طور متوسط ​​پس از روزها تا هفته‌ها درمان مشاهده می‌شوند، اگرچه الیگوهیدرآمنیوس به ندرت 48 ساعت پس از شروع NSAID گزارش شده است. در بسیاری از موارد، اما نه همه، کاهش مایع آمنیوتیک گذرا و با قطع دارو برگشت پذیر بود. تعداد محدودی از موارد مصرف NSAID توسط مادر و اختلال عملکرد کلیه نوزادان بدون الیگوهیدرآمنیوس گزارش شده است که برخی از آنها برگشت ناپذیر بودند. برخی از موارد اختلال عملکرد کلیه نوزاد نیاز به درمان با روش‌های تهاجمی مانند تعویض خون یا دیالیز دارند. محدودیت‌های روش‌شناختی این مطالعات و گزارش‌های پس از بازاریابی شامل فقدان گروه کنترل است. اطلاعات محدود در مورد دوز، مدت و زمان قرار گرفتن در معرض دارو؛ و مصرف همزمان سایر داروها. این محدودیت ها مانع از ایجاد تخمین قابل اعتمادی از خطر پیامدهای نامطلوب جنینی و نوزادی با استفاده از NSAID در مادر می شود. از آنجایی که داده‌های ایمنی منتشر شده در مورد پیامدهای نوزادی عمدتاً شامل نوزادان نارس می‌شد، تعمیم‌پذیری برخی از خطرات گزارش شده برای نوزاد ترم در معرض NSAID‌ها از طریق مصرف مادر نامشخص است. داده های حیوانی تجویز خوراکی سوماتریپتان به تنهایی به موش های باردار در طول دوره اندام زایی منجر به افزایش بروز ناهنجاری های عروق خونی جنین (سرویکوتوراسیک و ناف) شد. بالاترین دوز بدون اثر برای سمیت رشد جنینی در موش‌ها mg/kg/day 60 یا تقریباً 3 برابر حداکثر دوز توصیه‌شده برای انسان (MRHD) 170 mg/day بر اساس mg/m2 بود. تجویز خوراکی سوماتریپتان به تنهایی به خرگوش های باردار در طول دوره اندام زایی منجر به افزایش بروز مرگ و میر جنینی و ناهنجاری های عروقی و اسکلتی سرویکوتوراسیک جنین شد. تجویز داخل وریدی سوماتریپتان به خرگوش های باردار در طول دوره اندام زایی منجر به افزایش بروز جنین کشی شد. بالاترین دوز بدون اثر خوراکی و داخل وریدی برای سمیت رشدی در خرگوش به ترتیب 15 (تقریباً 2 برابر MRHD بر اساس mg/m 2) و mg/kg/day 0.75 بود. مصرف خوراکی سوماتریپتان همراه با ناپروکسن سدیم (9/5، 45/25 یا 90/50 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز سوماتریپتان/ناپروکسن سدیم) یا هر دارو به تنهایی (50/0، 0/90 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز سوماتریپتان/ناپروکسن سدیم) منجر به افزایش دوره باردار شدن خرگوش‌ها در بدن خرگوش‌ها شد. ناهنجاری در تمام دوزها و افزایش بروز ناهنجاری های خاص (قلبی نقص دیواره بین بطنی در گروه mg/kg/day 90/50، مهره‌های دمی جوش خورده در گروه‌های 50/0 و 0/90 mg/kg/day) و تغییرات (عدم وجود لوب میانی ریه، استخوان‌سازی نامنظم جمجمه، بیش‌ترین دوزهای داخلی و استخوان‌بندی ناقص) ناپروکسن به تنهایی و در ترکیب. دوز بدون اثر برای سمیت رشد در خرگوش ایجاد نشد. کمترین دوز اثر 9/5 میلی گرم/کیلوگرم سوماتریپتان/ناپروکسن سدیم با قرار گرفتن در معرض پلاسما (AUC) به سوماتریپتان و ناپروکسن مرتبط بود که کمتر از مقادیر به دست آمده در MRHD 170 میلی گرم سوماتریپتان و 1000 میلی گرم ناپروکسن سدیم (دو قرص ناپروکسن سوماتریپروکسن) بود. 85/500 میلی گرم در یک دوره 24 ساعته). تجویز خوراکی سوماتریپتان به تنهایی در موش‌ها قبل و در طول بارداری منجر به سمیت جنینی (کاهش وزن بدن، کاهش استخوان‌سازی، افزایش بروز ناهنجاری‌های اسکلتی) شد. بالاترین دوز بدون تأثیر mg/kg/day 50 یا تقریباً 3 برابر MRHD بر اساس mg/m2 بود. در فرزندان موش‌های باردار تحت درمان خوراکی با سوماتریپتان در طول اندام‌زایی، کاهش بقای توله‌ها مشاهده شد. بالاترین دوز بدون اثر برای این اثر mg/kg/day 60 یا تقریباً 3 برابر MRHD بر اساس mg/m2 بود. درمان خوراکی موش‌های باردار با سوماتریپتان در اواخر دوران بارداری و در طول دوره شیردهی منجر به کاهش بقای توله‌سوز شد. بالاترین دوز بدون اثر برای این یافته mg/kg/day 100 یا تقریباً 6 برابر MRHD بر اساس mg/m2 بود. در مطالعات تولید مثل ناپروکسن در موش‌های صحرایی (20 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز)، خرگوش‌ها (20 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز)، و موش‌ها (170 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز)، هیچ مدرکی مبنی بر اختلال در باروری یا آسیب به جنین مشاهده نشد. دوزهای آزمایش شده در موش‌ها، خرگوش‌ها و موش‌ها بر اساس مقایسه سطح بدن (mg/m2) کمتر (≤0.8 برابر) MRHD بود.

8.2 خلاصه خطر شیردهی آنیون ناپروکسن در شیر زنان شیرده با غلظتی معادل تقریباً 1% حداکثر غلظت ناپروکسن در پلاسما یافت شده است. سوماتریپتان پس از تزریق زیر جلدی در شیر انسان دفع می شود (به داده ها مراجعه کنید). هیچ اطلاعاتی در مورد غلظت سوماتریپتان در شیر زنان شیرده پس از تجویز قرص سوماتریپتان وجود ندارد. هیچ اطلاعاتی در مورد اثرات ناپروکسن یا سوماتریپتان بر روی شیرخواران شیرخوار یا اثرات ناپروکسن یا سوماتریپتان بر تولید شیر وجود ندارد. فواید رشدی و سلامتی تغذیه با شیر مادر باید همراه با نیاز بالینی مادر به قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم و هرگونه عوارض جانبی احتمالی بر روی نوزاد شیرخوار از قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم یا بیماری زمینه ای مادر در نظر گرفته شود. ملاحظات بالینی قرار گرفتن نوزاد در معرض سوماتریپتان را می توان با اجتناب از شیردهی به مدت 12 ساعت پس از درمان با قرص سوماتریپتان به حداقل رساند. داده ها به دنبال تزریق زیر جلدی دوز 6 میلی گرمی سوماتریپتان در 5 داوطلب شیرده، سوماتریپتان در شیر وجود داشت.

8.3 زنان و مردان ناباروری بالقوه باروری زنان بر اساس مکانیسم اثر، استفاده از داروهای NSAID با واسطه پروستاگلاندین، از جمله قرص ناپروکسن، ممکن است پارگی فولیکول های تخمدان را به تأخیر بیندازد یا از پارگی آن جلوگیری کند، که در برخی از زنان با ناباروری برگشت پذیر همراه است. مطالعات حیوانی منتشر شده نشان داده است که تجویز مهارکننده های سنتز پروستاگلاندین پتانسیل ایجاد اختلال در پارگی فولیکولی با واسطه پروستاگلاندین مورد نیاز برای تخمک گذاری را دارد. مطالعات کوچک در زنان تحت درمان با NSAID نیز تأخیر برگشت پذیر در تخمک گذاری را نشان داده است. قطع NSAID ها از جمله قرص ناپروکسن را در زنانی که مشکل باردار شدن دارند یا تحت بررسی ناباروری قرار دارند را در نظر بگیرید.

8.4 استفاده در کودکان ایمنی و اثربخشی قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در بیماران کودکان زیر 12 سال ثابت نشده است. ایمنی و اثربخشی قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم برای درمان حاد میگرن در بیماران کودکان 12 تا 17 ساله در یک کارآزمایی دوسوکور و کنترل شده با دارونما مشخص شد [به واکنش های جانبی (6.1) و مطالعات بالینی (14.2) مراجعه کنید.

8.5 استفاده در سالمندان بیماران مسن، در مقایسه با بیماران جوانتر، در معرض خطر بیشتری برای عوارض جانبی جدی قلبی عروقی، گوارشی و/یا کلیوی مرتبط با NSAID هستند. قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم برای استفاده در بیماران مسن که عملکرد کلیوی آنها کاهش یافته، خطر ابتلا به CAD ناشناخته بیشتر است، و افزایش فشار خون که ممکن است در افراد مسن بارزتر باشد توصیه نمی شود [به هشدارها و احتیاط ها (5.1، 5.2، 5.3، 5.1212، و 5.3، Pharmac) مراجعه کنید. ] . قبل از دریافت قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم، ارزیابی قلبی عروقی برای بیماران سالمندی توصیه می شود که سایر عوامل خطر قلبی عروقی (مانند دیابت، فشار خون، سیگار کشیدن، چاقی، سابقه خانوادگی قوی CAD) را دارند [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.1) مراجعه کنید]

8.6 نارسایی کلیوی قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم برای استفاده در بیماران با کلیرانس کراتینین کمتر از 30 میلی لیتر در دقیقه توصیه نمی شود. کراتینین یا کلیرانس کراتینین سرم را در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی خفیف (CrCl = 60 تا 89 میلی‌لیتر در دقیقه) یا متوسط ​​(CrCL = 30 تا 59 میلی‌لیتر در دقیقه)، بیماری کلیوی از قبل یا کم‌آبی بدن کنترل کنید [به هشدارها و احتیاط‌ها مراجعه کنید (5.12) و Clinical Pharmac (5.12)

8.7 نارسایی کبدی قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در بیماران با نارسایی شدید کبدی منع مصرف دارد. برای بیماران مبتلا به نارسایی کبدی خفیف یا متوسط، دوز سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم باید کاهش یابد. [منع مصرف (4)، هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.7) و فارماکولوژی بالینی (12.3) را ببینید].

خلاصه خطر استفاده از NSAID ها، از جمله قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم، می تواند باعث بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین و اختلال عملکرد کلیه جنین شود که منجر به الیگوهیدرآمنیوس و در برخی موارد، نارسایی کلیوی نوزادان می شود. به دلیل این خطرات، دوز و مدت مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را بین هفته های 20 تا 30 بارداری محدود کنید و از مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در حدود 30 هفته بارداری و بعد از آن در بارداری خودداری کنید (به ملاحظات بالینی، داده ها مراجعه کنید). بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنینی استفاده از داروهای NSAID، از جمله قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم، در حدود هفته 30 بارداری یا بعد از آن، خطر بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین را افزایش می دهد. الیگوهیدرآمنیوس/نارسایی کلیه نوزادان استفاده از NSAIDها در حدود هفته 20 بارداری یا بعد از آن در بارداری با مواردی از اختلال عملکرد کلیه جنین منجر به الیگوهیدرآمنیوس و در برخی موارد، نارسایی کلیوی نوزادان همراه شده است. داده های حاصل از مطالعات مشاهده ای در مورد سایر خطرات جنینی بالقوه استفاده از NSAID در زنان در سه ماهه اول یا دوم بارداری قطعی نیست. داده‌های ثبت قرار گرفتن در معرض بارداری آینده نگر و مطالعات اپیدمیولوژیک زنان باردار افزایش فراوانی نقایص مادرزادی یا الگوی ثابتی از نقایص مادرزادی را در بین زنانی که در معرض سوماتریپتان قرار گرفته‌اند در مقایسه با جمعیت عمومی شناسایی نکرده‌اند (به داده‌های انسانی مراجعه کنید). در مطالعات حیوانی، تجویز سوماتریپتان و ناپروکسن، به تنهایی یا به صورت ترکیبی، در طول بارداری منجر به مسمومیت رشدی (افزایش بروز ناهنجاری های جنینی، مرگ و میر جنینی و نوزادان، کاهش رشد جنینی) در دوزهای مرتبط بالینی شد (به داده های حیوانی مراجعه کنید). بر اساس داده‌های حیوانی، پروستاگلاندین‌ها نقش مهمی در نفوذپذیری عروق آندومتر، کاشت بلاستوسیست و دسیدوالیزه شدن دارند. در مطالعات حیوانی، تجویز مهارکننده های سنتز پروستاگلاندین مانند ناپروکسن سدیم منجر به افزایش از دست دادن قبل و بعد از لانه گزینی شد. پروستاگلاندین ها همچنین نقش مهمی در رشد کلیه جنین دارند. در مطالعات حیوانی منتشر شده، گزارش شده است که مهارکننده های سنتز پروستاگلاندین در صورت تجویز در دوزهای مرتبط بالینی، رشد کلیه را مختل می کنند. همه حاملگی ها دارای خطر پس زمینه نقص مادرزادی، از دست دادن یا سایر پیامدهای نامطلوب هستند. در ایالات متحده جمعیت عمومی، خطر پس زمینه تخمینی نقایص مادرزادی و سقط جنین در حاملگی های بالینی شناخته شده به ترتیب 2-4٪ و 15-20٪ است. نرخ گزارش شده نقایص مادرزادی عمده در بین زایمان‌های زنان مبتلا به میگرن از 2.2% تا 2.9% و میزان گزارش‌شده سقط جنین 17% بود که مشابه نرخ‌های گزارش شده در زنان بدون میگرن بود. ملاحظات بالینی خطر ابتلا به مادر و/یا جنین/جنین مرتبط با بیماری چندین مطالعه نشان داده اند که زنان مبتلا به میگرن ممکن است در معرض افزایش خطر ابتلا به پره اکلامپسی و فشار خون بارداری در دوران بارداری باشند. عوارض جانبی جنین/نوزادی بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین: از مصرف NSAID ها در زنان در حدود هفته 30 بارداری و بعد از آن در بارداری خودداری کنید، زیرا NSAID ها، از جمله قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم، می توانند باعث بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین شوند (به داده ها مراجعه کنید). الیگوهیدرآمنیوس/نارسایی کلیه نوزادان: اگر NSAID در حدود هفته 20 بارداری یا بعد از آن در بارداری ضروری است، مصرف را به کمترین دوز موثر و کوتاه ترین مدت ممکن محدود کنید. اگر درمان با سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم بیش از 48 ساعت طول کشید، نظارت با اولتراسوند را برای الیگوهیدرآمنیوس در نظر بگیرید. در صورت بروز الیگوهیدرآمنیوس، مصرف قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را قطع کرده و طبق روش بالینی پیگیری کنید (به داده ها مراجعه کنید). زایمان یا زایمان هیچ مطالعه ای در مورد اثرات قرص ناپروکسن در حین زایمان یا زایمان انجام نشده است. در مطالعات حیوانی، NSAIDs، از جمله ناپروکسن، سنتز پروستاگلاندین را مهار می کند، باعث تاخیر در زایمان و افزایش بروز مرده زایی می شود. داده‌های انسانی شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد وقتی از مهارکننده‌های سنتز پروستاگلاندین برای به تاخیر انداختن زایمان زودرس استفاده می‌شود، خطر عوارض نوزادی مانند انتروکولیت نکروزان، مجرای شریانی باز و خونریزی داخل جمجمه افزایش می‌یابد. درمان ناپروکسن در اواخر بارداری برای به تاخیر انداختن زایمان با فشار خون ریوی مداوم، اختلال عملکرد کلیه و سطوح غیر طبیعی پروستاگلاندین E در نوزادان نارس همراه است. ثبت بارداری سوماتریپتان/ناراتریپتان/ترکسیمت (سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم)، یک مطالعه آینده‌نگر بین‌المللی مبتنی بر جمعیت، داده‌هایی را برای سوماتریپتان از ژانویه 1996 تا سپتامبر 2012 جمع‌آوری کرد. دفتر ثبت تنها 6 مورد حاملگی را در معرض سوماتریپتان و ناپروکسن بدون مادرزادی گزارش کرد. رجیستری نتایج 626 نوزاد و جنین در معرض سوماتریپتان را در طول بارداری ثبت کرد (528 با اولین مواجهه در سه ماهه اول، 78 در سه ماهه دوم، 16 نوزاد در سه ماهه سوم و 4 ناشناخته). وقوع نقایص مادرزادی اصلی (به استثنای مرگ‌های جنینی و سقط‌های القایی بدون نقص گزارش‌شده و تمام از دست دادن‌های بارداری خود به خود) در طول سه ماهه اول قرار گرفتن در معرض سوماتریپتان 4.2% (20/478 [95% فاصله اطمینان: 2.6% تا 6.5%]) و در طول هر سه ماهه قرار گرفتن در معرض سه ماهه اول 24% بود (29% از قرار گرفتن در معرض سوماتریپتان). CI: 2.7٪ تا 6.2٪]). حجم نمونه در این مطالعه 80 درصد قدرت تشخیص حداقل 1.73 تا 1.91 برابر افزایش در میزان ناهنجاری های اصلی را داشت. تعداد پیامدهای حاملگی در معرض انباشته شده در طول ثبت نام برای حمایت از نتیجه گیری قطعی در مورد خطر ناهنجاری کلی یا برای حمایت از مقایسه فراوانی نقایص مادرزادی خاص کافی نبود. از 20 نوزادی که پس از قرار گرفتن در معرض سوماتریپتان در سه ماهه اول حاملگی دچار نقص مادرزادی شده بودند، 4 نوزاد دچار نقص دیواره بین بطنی بودند، از جمله یک نوزاد که در معرض هر دو سوماتریپتان و ناراتریپتان قرار داشت و 3 نوزاد تنگی پیلور داشتند. هیچ نقص مادرزادی دیگری برای بیش از 2 نوزاد در این گروه گزارش نشده است. در مطالعه ای با استفاده از داده های ثبت نام پزشکی سوئد، تولد زنده زنانی که در دوران بارداری از تریپتان یا ارگوت استفاده کرده بودند با زنانی که این کار را نکرده بودند، مقایسه شد. از 2257 تولد با قرار گرفتن در معرض سوماتریپتان در سه ماهه اول، 107 نوزاد با ناهنجاری متولد شدند (خطر نسبی 0.99 [95% فاصله اطمینان: 0.91 تا 1.21]). مطالعه‌ای با استفاده از داده‌های مرتبط از ثبت پزشکی تولد نروژ با پایگاه داده نسخه نروژی، نتایج بارداری را در زنانی که نسخه‌های تریپتان را در دوران بارداری استفاده می‌کردند، و همچنین گروه مقایسه بیماری میگرنی که فقط قبل از بارداری نسخه سوماتریپتان را دریافت کردند، در مقایسه با گروه کنترل جمعیت مقایسه کرد. از 415 زنی که نسخه سوماتریپتان را در سه ماهه اول بازخرید کردند، 15 نوزاد دارای ناهنجاری‌های مادرزادی عمده بودند (OR 1.16 [95% فاصله اطمینان: 0.69 تا 1.94]) در حالی که برای 364 زنی که نسخه‌های سوماتریپتان را بازخرید کردند، دارای نسخه‌های ناهنجار در دوران بارداری بودند، در دوران بارداری، نسخه‌های ناهنجار در دوران بارداری، اما نه (OR 1.83 [95% CI: 1.17 تا 2.88])، هر کدام با گروه مقایسه جمعیت مقایسه شدند. مطالعات مشاهده‌ای کوچکتر دیگری که استفاده از سوماتریپتان را در دوران بارداری ارزیابی می‌کنند، افزایش خطر تراتوژنیسیته را پیشنهاد نکرده‌اند. بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنینی: ادبیات منتشر شده گزارش می دهد که استفاده از NSAID ها در حدود 30 هفته بارداری و بعد از آن در بارداری ممکن است باعث بسته شدن زودرس مجرای شریانی جنین شود. الیگوهیدرآمنیوس/نارسایی کلیه نوزادان: مطالعات منتشر شده و گزارش‌های پس از بازاریابی، مصرف NSAID مادر را در حدود هفته 20 بارداری یا بعد از آن در بارداری همراه با اختلال عملکرد کلیه جنین که منجر به الیگوهیدرآمنیوس و در برخی موارد، نارسایی کلیوی نوزاد می‌شود، توصیف می‌کند. این پیامدهای نامطلوب به طور متوسط ​​پس از روزها تا هفته‌ها درمان مشاهده می‌شوند، اگرچه الیگوهیدرآمنیوس به ندرت 48 ساعت پس از شروع NSAID گزارش شده است. در بسیاری از موارد، اما نه همه، کاهش مایع آمنیوتیک گذرا و با قطع دارو برگشت پذیر بود. تعداد محدودی از موارد مصرف NSAID توسط مادر و اختلال عملکرد کلیه نوزادان بدون الیگوهیدرآمنیوس گزارش شده است که برخی از آنها برگشت ناپذیر بودند. برخی از موارد اختلال عملکرد کلیه نوزاد نیاز به درمان با روش‌های تهاجمی مانند تعویض خون یا دیالیز دارند. محدودیت‌های روش‌شناختی این مطالعات و گزارش‌های پس از بازاریابی شامل فقدان گروه کنترل است. اطلاعات محدود در مورد دوز، مدت و زمان قرار گرفتن در معرض دارو؛ و مصرف همزمان سایر داروها. این محدودیت ها مانع از ایجاد تخمین قابل اعتمادی از خطر پیامدهای نامطلوب جنینی و نوزادی با استفاده از NSAID در مادر می شود. از آنجایی که داده‌های ایمنی منتشر شده در مورد پیامدهای نوزادی عمدتاً شامل نوزادان نارس می‌شد، تعمیم‌پذیری برخی از خطرات گزارش شده برای نوزاد ترم در معرض NSAID‌ها از طریق مصرف مادر نامشخص است. داده های حیوانی تجویز خوراکی سوماتریپتان به تنهایی به موش های باردار در طول دوره اندام زایی منجر به افزایش بروز ناهنجاری های عروق خونی جنین (سرویکوتوراسیک و ناف) شد. بالاترین دوز بدون اثر برای سمیت رشد جنینی در موش‌ها mg/kg/day 60 یا تقریباً 3 برابر حداکثر دوز توصیه‌شده برای انسان (MRHD) 170 mg/day بر اساس mg/m2 بود. تجویز خوراکی سوماتریپتان به تنهایی به خرگوش های باردار در طول دوره اندام زایی منجر به افزایش بروز مرگ و میر جنینی و ناهنجاری های عروقی و اسکلتی سرویکوتوراسیک جنین شد. تجویز داخل وریدی سوماتریپتان به خرگوش های باردار در طول دوره اندام زایی منجر به افزایش بروز جنین کشی شد. بالاترین دوز بدون اثر خوراکی و داخل وریدی برای سمیت رشدی در خرگوش به ترتیب 15 (تقریباً 2 برابر MRHD بر اساس mg/m 2) و mg/kg/day 0.75 بود. مصرف خوراکی سوماتریپتان همراه با ناپروکسن سدیم (9/5، 45/25 یا 90/50 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز سوماتریپتان/ناپروکسن سدیم) یا هر دارو به تنهایی (50/0، 0/90 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز سوماتریپتان/ناپروکسن سدیم) منجر به افزایش دوره باردار شدن خرگوش‌ها در بدن خرگوش‌ها شد. ناهنجاری در تمام دوزها و افزایش بروز ناهنجاری های خاص (قلبی نقص دیواره بین بطنی در گروه mg/kg/day 90/50، مهره‌های دمی جوش خورده در گروه‌های 50/0 و 0/90 mg/kg/day) و تغییرات (عدم وجود لوب میانی ریه، استخوان‌سازی نامنظم جمجمه، بیش‌ترین دوزهای داخلی و استخوان‌بندی ناقص) ناپروکسن به تنهایی و در ترکیب. دوز بدون اثر برای سمیت رشد در خرگوش ایجاد نشد. کمترین دوز اثر 9/5 میلی گرم/کیلوگرم سوماتریپتان/ناپروکسن سدیم با قرار گرفتن در معرض پلاسما (AUC) به سوماتریپتان و ناپروکسن مرتبط بود که کمتر از مقادیر به دست آمده در MRHD 170 میلی گرم سوماتریپتان و 1000 میلی گرم ناپروکسن سدیم (دو قرص ناپروکسن سوماتریپروکسن) بود. 85/500 میلی گرم در یک دوره 24 ساعته). تجویز خوراکی سوماتریپتان به تنهایی در موش‌ها قبل و در طول بارداری منجر به سمیت جنینی (کاهش وزن بدن، کاهش استخوان‌سازی، افزایش بروز ناهنجاری‌های اسکلتی) شد. بالاترین دوز بدون تأثیر mg/kg/day 50 یا تقریباً 3 برابر MRHD بر اساس mg/m2 بود. در فرزندان موش‌های باردار تحت درمان خوراکی با سوماتریپتان در طول اندام‌زایی، کاهش بقای توله‌ها مشاهده شد. بالاترین دوز بدون اثر برای این اثر mg/kg/day 60 یا تقریباً 3 برابر MRHD بر اساس mg/m2 بود. درمان خوراکی موش‌های باردار با سوماتریپتان در اواخر دوران بارداری و در طول دوره شیردهی منجر به کاهش بقای توله‌سوز شد. بالاترین دوز بدون اثر برای این یافته mg/kg/day 100 یا تقریباً 6 برابر MRHD بر اساس mg/m2 بود. در مطالعات تولید مثل ناپروکسن در موش‌های صحرایی (20 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز)، خرگوش‌ها (20 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز)، و موش‌ها (170 میلی‌گرم/کیلوگرم در روز)، هیچ مدرکی مبنی بر اختلال در باروری یا آسیب به جنین مشاهده نشد. دوزهای آزمایش شده در موش‌ها، خرگوش‌ها و موش‌ها بر اساس مقایسه سطح بدن (mg/m2) کمتر (≤0.8 برابر) MRHD بود.

12.1 مکانیسم اثر قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم حاوی سوماتریپتان و ناپروکسن است. سوماتریپتان با میل ترکیبی بالا به گیرنده های کلون شده 5-HT 1B / 1D متصل می شود. احتمالاً سوماتریپتان اثرات درمانی خود را در درمان سردرد میگرنی از طریق اثرات آگونیستی در گیرنده های 5-HT 1B/1D روی عروق خونی داخل جمجمه و اعصاب حسی سیستم سه قلو اعمال می کند که منجر به انقباض عروق جمجمه و مهار آزاد شدن نوروپپتید می شود. قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم دارای خواص ضد درد، ضد التهابی و تب بر هستند. مکانیسم اثر سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم، مانند سایر NSAID ها، کاملاً شناخته نشده است، اما شامل مهار سیکلواکسیژناز (COX-1 و COX-2) است. ناپروکسن یک مهارکننده قوی سنتز پروستاگلاندین در شرایط آزمایشگاهی است. غلظت ناپروکسن به دست آمده در طول درمان اثرات in vivo ایجاد کرده است. پروستاگلاندین ها اعصاب آوران را حساس می کنند و عمل برادی کینین را در القای درد در مدل های حیوانی تقویت می کنند. پروستاگلاندین ها واسطه های التهاب هستند. از آنجایی که ناپروکسن یک مهارکننده سنتز پروستاگلاندین است، نحوه عملکرد آن ممکن است به دلیل کاهش پروستاگلاندین ها در بافت های محیطی باشد.

12.2 فارماکودینامیک در یک مطالعه داوطلب سالم، 10 روز تجویز همزمان ناپروکسن 220 میلی گرم یک بار در روز با آسپرین با دوز کم رهش فوری (81 میلی گرم) تداخلی با فعالیت ضد پلاکتی آسپرین نشان داد که با درصد ترومبوکسان سرم در 24 ساعت بعد از دوز 10 B در 14 ساعت بعد از دوز B اندازه گیری شد. [98.7٪ (آسپرین به تنهایی) در مقابل 93.1٪ (ناپروکسن و آسپرین)]. این تداخل حتی پس از قطع ناپروکسن در روز 11 مشاهده شد (در حالی که دوز آسپرین ادامه داشت) اما در روز 13 نرمال شد. در همان مطالعه، تداخل زمانی که ناپروکسن 30 دقیقه قبل از آسپرین تجویز شد بیشتر بود [98.7% در مقابل 87.7%] و قبل از تزریق ناپروکسن حداقل 30 دقیقه بود. [98.7٪ در مقابل 95.4٪]. پس از تجویز ناپروکسن 220 میلی گرم دو بار در روز با دوز کم آسپرین فوری رهش (اولین دوز ناپروکسن که 30 دقیقه قبل از آسپرین داده شد)، این تداخل در 24 ساعت بعد از دوز روز 10 حداقل بود [98.7٪ در مقابل 95.7٪]. با این حال، این تداخل پس از قطع ناپروکسن (واشوت) در روز 11 برجسته تر بود [98.7٪ در مقابل 84.3٪] و تا روز 13 به طور کامل نرمال نشد [98.5٪ در مقابل 90.7٪] [به تداخلات دارویی (7.1) مراجعه کنید]. فشار خون در یک گروه موازی تصادفی، دوسوکور، کارآزمایی کنترل فعال، قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم 85/500 میلی گرم که به طور متناوب طی 6 ماه تجویز شد، فشار خون را در یک جمعیت بالغ با فشار خون طبیعی افزایش نداد (122 نفر). با این حال، افزایش قابل توجه فشار خون با آگونیست های 5-HT 1 و NSAID ها در بیماران با و بدون سابقه فشار خون بالا گزارش شده است.

12.3 فارماکوکینتیک جذب و فراهمی زیستی سوماتریپتان، هنگامی که به عنوان قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم 85/500 میلی گرم تجویز می شود، دارای میانگین Cmax مشابه با قرص سوماتریپتان سوکسینات 100 میلی گرمی به تنهایی است. میانگین T max سوماتریپتان، زمانی که به عنوان قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم 85/500 میلی گرم داده می شد، 1 ساعت بود (محدوده: 0.3 تا 4.0 ساعت)، که در مقایسه با قرص سوماتریپتان سوکسینات 100 میلی گرمی (متوسط ​​T max 1.5 ساعت) کمی متفاوت است. ناپروکسن، زمانی که به عنوان قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم 85/500 میلی‌گرم تجویز می‌شود، Cmax دارد که تقریباً 36 درصد کمتر از قرص‌های ناپروکسن سدیم 550 میلی‌گرمی و میانگین T max 5 ساعت است (محدوده: 0.3 تا 12 ساعت) که تقریباً 4 ساعت دیرتر از قرص ناپروکسن سدیم 550 میلی گرم است. مقادیر AUC برای سوماتریپتان و برای ناپروکسن به ترتیب برای قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم 85/500 میلی گرم در مقایسه با قرص سوماتریپتان سوکسینات 100 میلی گرم یا ناپروکسن سدیم 550 میلی گرم قرص مشابه است. در یک کارآزمایی متقاطع روی 16 نفر، فارماکوکینتیک هر دو جزء مصرف شده به عنوان قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم 85/500 میلی گرم در طول حمله میگرن و در طول دوره بدون میگرن مشابه بود. فراهمی زیستی سوماتریپتان تقریباً 15 درصد است، عمدتاً به دلیل متابولیسم پیش سیستمی (گذر اول) و تا حدی به دلیل جذب ناقص. ناپروکسن با فراهمی زیستی in vivo 95٪ از دستگاه گوارش جذب می شود. غذا تأثیر قابل توجهی بر فراهمی زیستی سوماتریپتان یا ناپروکسن تجویز شده به عنوان قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم نداشت، اما مقدار T max سوماتریپتان را تا حدود 0.6 ساعت به تاخیر انداخت [دوز و نحوه تجویز (2.3) را ببینید]. توزیع اتصال به پروتئین پلاسما 14 تا 21 درصد است. اثر سوماتریپتان بر اتصال پروتئین سایر داروها ارزیابی نشده است. حجم توزیع سوماتریپتان 2.7 لیتر بر کیلوگرم است. حجم توزیع ناپروکسن 0.16 لیتر بر کیلوگرم است. در سطوح درمانی، ناپروکسن بیش از 99 درصد به آلبومین متصل است. در دوزهای ناپروکسن بیش از 500 میلی گرم در روز، افزایش کمتر از نسبتی در سطوح پلاسمایی به دلیل افزایش کلیرانس ناشی از اشباع اتصال پروتئین پلاسما در دوزهای بالاتر (میانگین Css = 36.5، 49.2، و 56.4 میلی گرم در لیتر؛ 50،10، 50، 10 و 10، 50، 50، 50 و 10، 50 و 50 میلی گرم در لیتر) افزایش می یابد. به ترتیب دوزهای روزانه ناپروکسن). با این حال، غلظت ناپروکسن غیر متصل به نسبت دوز افزایش می یابد. متابولیسم مطالعات آزمایشگاهی با میکروزوم های انسانی نشان می دهد که سوماتریپتان توسط مونوآمین اکسیداز (MAO) که عمدتاً ایزوآنزیم A است متابولیزه می شود. هیچ اثر قابل توجهی با مهارکننده MAO-B مشاهده نشد. ناپروکسن به طور گسترده به 6-0-دسمتیل ناپروکسن متابولیزه می شود و هم متابولیت های اصلی و هم متابولیت ها آنزیم های متابولیزه کننده را القا نمی کنند. دفع نیمه عمر دفع سوماتریپتان تقریباً 2 ساعت است. 14 C-sumatriptan نشاندار شده با رادیواکتیو که به صورت خوراکی تجویز می شود تا حد زیادی از طریق کلیه (حدود 60٪) دفع می شود که حدود 40٪ در مدفوع یافت می شود. بیشتر دوز نشاندار شده سوماتریپتان که در ادرار دفع می شود متابولیت اصلی ایندول استیک اسید (IAA) یا گلوکورونید IAA است که هر دو غیر فعال هستند. سه درصد از دوز را می توان به صورت سوماتریپتان بدون تغییر بازیابی کرد. کلیرانس ناپروکسن 0.13 میلی لیتر در دقیقه بر کیلوگرم است. تقریباً 95٪ از ناپروکسن از هر دوز از طریق ادرار دفع می شود، عمدتاً به صورت ناپروکسن (کمتر از 1٪)، 6-0-desmethyl naproxen (کمتر از 1٪)، یا ترکیبات آنها (66٪ تا 92٪). نیمه عمر پلاسمایی آنیون ناپروکسن در انسان تقریباً 19 ساعت است. نیمه عمر متناظر متابولیت ها و مزدوجات ناپروکسن کمتر از 12 ساعت است و مشخص شده است که سرعت دفع آنها با سرعت ناپدید شدن ناپروکسن از پلاسما مطابقت دارد. در بیماران مبتلا به نارسایی کلیه، متابولیت ها ممکن است تجمع پیدا کنند. جمعیت های خاص سالمندان فارماکوکینتیک قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم در بیماران سالمند مطالعه نشده است. احتمال کاهش عملکرد کبدی و کاهش عملکرد کلیه در بیماران مسن بیشتر است [به جمعیت های خاص (8.5) مراجعه کنید]. فارماکوکینتیک سوماتریپتان خوراکی در افراد مسن (میانگین سن: 72 سال، 2 مرد و 4 زن) و در بیماران مبتلا به میگرن (میانگین سنی: 38 سال، 25 مرد و 155 زن) مشابه افراد سالم مرد (میانگین سن: 30 سال) بود. مطالعات نشان می‌دهد که اگرچه غلظت کل پلاسمایی ناپروکسن تغییری نکرده است، کسر پلاسمایی غیر متصل، که کمتر از 1% از غلظت کل را نشان می‌دهد، در افراد مسن افزایش یافته است (محدوده ناپروکسن از 0.12% تا 0.19% در افراد مسن در مقابل 0.05% در افراد جوان 0.0). اطفال یک مطالعه فارماکوکینتیک 3 دوز قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم را در بیماران کودکان 12 تا 17 ساله (n=24) با بزرگسالان (n=26) مقایسه کرد. AUC و C max سوماتریپتان 50 تا 60 درصد بعد از یک دوز سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم 10/60 میلی گرم در کودکان 12 تا 17 ساله (7 نفر) در مقایسه با افراد بزرگسال (8=n) بیشتر بود و پس از یک دوز منفرد Naproxen Tabletriptan و Somatrienxpro 6-26 درصد بیشتر بود. 30/180 میلی گرم یا 85/500 میلی گرم در اطفال نسبت به بزرگسالان. پارامترهای فارماکوکینتیک ناپروکسن بین کودکان و بزرگسالان مشابه بود. نارسایی کلیوی اثر نارسایی کلیوی بر فارماکوکینتیک قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم مطالعه نشده است. از آنجایی که ناپروکسن و متابولیت ها و کونژوگه های آن عمدتاً از طریق کلیه دفع می شوند، پتانسیل تجمع متابولیت های ناپروکسن در حضور نارسایی کلیوی وجود دارد. حذف ناپروکسن در بیماران مبتلا به نارسایی شدید کلیوی کاهش می یابد [به هشدارها و اقدامات احتیاطی (5.12)، استفاده در جمعیت های خاص (8.6) مراجعه کنید]. نارسایی کبدی اثر نارسایی کبدی بر فارماکوکینتیک قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم مطالعه نشده است. در یک مطالعه روی بیماران مبتلا به نارسایی متوسط ​​کبدی (8=n) که از نظر جنس، سن و وزن با افراد سالم همسان شده بود (8=n)، بیماران مبتلا به نارسایی کبدی تقریباً 70٪ افزایش در AUC و C max سوماتریپتان و T max 40 دقیقه زودتر در مقایسه با افراد سالم داشتند. فارماکوکینتیک سوماتریپتان در بیماران مبتلا به نارسایی شدید کبدی مطالعه نشده است. جنسیت در یک تجزیه و تحلیل تلفیقی از 5 کارآزمایی فارماکوکینتیک، هیچ تأثیری از جنسیت بر مواجهه سیستمیک با سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم وجود نداشت. نژاد اثر نژاد بر فارماکوکینتیک قرص سوماتریپتان و ناپروکسن سدیم مطالعه نشده است. ترخیص کالا از گمرک سیستمیک و Cmax سوماتریپتان در افراد سیاه پوست (34 نفر) و سفید (38 نفر) مرد سالم مشابه بود. مطالعات تداخل دارویی آسپرین هنگامی که ناپروکسن همراه با آسپرین (> 1 گرم در روز) تجویز شد، اتصال پروتئینی ناپروکسن کاهش یافت، اگرچه کلیرانس ناپروکسن آزاد تغییری نکرد. برای تداخلات دارویی مهم ناپروکسن، یک NSAID، با آسپرین به جدول 3 مراجعه کنید [به تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید]. پروپرانولول پروپرانولول 80 میلی گرمی که دو بار در روز تجویز می شود تأثیر معنی داری بر فارماکوکینتیک سوماتریپتان نداشت. برای تداخلات دارویی مهم پروپرانولول، یک بتا بلوکر، با سوماتریپتان و قرص ناپروکسن سدیم از نظر بالینی به جدول 3 مراجعه کنید [به تداخلات دارویی (7) مراجعه کنید.

Absorption and Bioavailability Sumatriptan, when given as Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets 85/500 mg, has a mean C max similar to that of sumatriptan succinate 100 mg tablets alone. The median T max of sumatriptan, when given as Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets 85/500 mg, was 1 hour (range: 0.3 to 4.0 hours), which is slightly different compared with sumatriptan succinate 100 mg tablets (median T max of 1.5 hours). Naproxen, when given as Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets 85/500 mg, has a C max which is approximately 36% lower than naproxen sodium 550 mg tablets and a median T max of 5 hours (range: 0.3 to 12 hours), which is approximately 4 hours later than from naproxen sodium tablets 550 mg. AUC values for sumatriptan and for naproxen are similar for Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets 85/500 mg compared with sumatriptan succinate 100 mg tablets or naproxen sodium 550 mg tablets, respectively. In a crossover trial in 16 subjects, the pharmacokinetics of both components administered as Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets 85/500 mg were similar during a migraine attack and during a migraine-free period. Bioavailability of sumatriptan is approximately 15%, primarily due to presystemic (first-pass) metabolism and partly due to incomplete absorption. Naproxen is absorbed from the gastrointestinal tract with an in vivo bioavailability of 95%. Food had no significant effect on the bioavailability of sumatriptan or naproxen administered as Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets, but slightly delayed the T max of sumatriptan by about 0.6 hour [see Dosage and Administration (2.3) ] . Distribution Plasma protein binding is 14% to 21%. The effect of sumatriptan on the protein binding of other drugs has not been evaluated. The volume of distribution of sumatriptan is 2.7 L/kg. The volume of distribution of naproxen is 0.16 L/kg. At therapeutic levels naproxen is greater than 99% albumin bound. At doses of naproxen greater than 500 mg/day, there is a less-than-proportional increase in plasma levels due to an increase in clearance caused by saturation of plasma protein binding at higher doses (average trough C ss = 36.5, 49.2, and 56.4 mg/L with 500-; 1,000-; and 1,500-mg daily doses of naproxen, respectively). However, the concentration of unbound naproxen continues to increase proportionally to dose. Metabolism In vitro studies with human microsomes suggest that sumatriptan is metabolized by monoamine oxidase (MAO), predominantly the A isoenzyme. No significant effect was seen with an MAO-B inhibitor. Naproxen is extensively metabolized to 6-0-desmethyl naproxen, and both parent and metabolites do not induce metabolizing enzymes. Elimination The elimination half-life of sumatriptan is approximately 2 hours. Radiolabeled 14 C-sumatriptan administered orally is largely renally excreted (about 60%), with about 40% found in the feces. Most of a radiolabeled dose of sumatriptan excreted in the urine is the major metabolite indole acetic acid (IAA) or the IAA glucuronide, both of which are inactive. Three percent of the dose can be recovered as unchanged sumatriptan . The clearance of naproxen is 0.13 mL/min/kg. Approximately 95% of the naproxen from any dose is excreted in the urine, primarily as naproxen (less than 1%), 6-0-desmethyl naproxen (less than 1%), or their conjugates (66% to 92%). The plasma half-life of the naproxen anion in humans is approximately 19 hours. The corresponding half-lives of both metabolites and conjugates of naproxen are shorter than 12 hours, and their rates of excretion have been found to coincide closely with the rate of naproxen disappearance from the plasma. In patients with renal failure, metabolites may accumulate. Specific Populations Geriatrics The pharmacokinetics of Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets in geriatric patients have not been studied. Elderly patients are more likely to have decreased hepatic function and decreased renal function [see Specific Populations (8.5) ] . The pharmacokinetics of oral sumatriptan in the elderly (mean age: 72 years, 2 males and 4 females) and in patients with migraine (mean age: 38 years, 25 males and 155 females) were similar to that in healthy male subjects (mean age: 30 years). Studies indicate that although total plasma concentration of naproxen is unchanged, the unbound plasma fraction, which represents <1% of the total concentration, increased in the elderly (range of unbound trough naproxen from 0.12% to 0.19% in elderly subjects versus 0.05% to 0.075% in younger subjects). Pediatrics A pharmacokinetic study compared 3 doses of Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets in pediatric patients 12 to 17 years of age (n=24) with adults (n=26). The AUC and C max of sumatriptan were 50-60% higher following a single dose of Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets 10/60 mg in pediatric patients 12 to 17 years of age (n=7) compared with adult subjects (n=8), and were 6-26% higher following a single dose of Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets 30/180 mg or 85/500 mg in pediatrics than adults. Naproxen pharmacokinetic parameters were similar between pediatrics and adults. Renal Impairment The effect of renal impairment on the pharmacokinetics of Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets has not been studied. Since naproxen and its metabolites and conjugates are primarily excreted by the kidney, the potential exists for naproxen metabolites to accumulate in the presence of renal insufficiency. Elimination of naproxen is decreased in patients with severe renal impairment [see Warnings and Precautions (5.12) , Use in Specific Populations (8.6) ] . Hepatic Impairment The effect of hepatic impairment on the pharmacokinetics of Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets has not been studied. In a study in patients with moderate hepatic impairment (n = 8) matched for sex, age, and weight with healthy subjects (n = 8), patients with hepatic impairment had an approximately 70% increase in AUC and C max of sumatriptan and a T max 40 minutes earlier compared to healthy subjects. The pharmacokinetics of sumatriptan in patients with severe hepatic impairment has not been studied. Gender In a pooled analysis of 5 pharmacokinetic trials, there was no effect of gender on the systemic exposure of Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets. Race The effect of race on the pharmacokinetics of Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets has not been studied. The systemic clearance and C max of sumatriptan were similar in black (n = 34) and white (n = 38) healthy male subjects. Drug Interaction Studies Aspirin When naproxen was administered with aspirin (>1 gram/day), the protein binding of naproxen was reduced, although the clearance of free naproxen was not altered. See Table 3 for clinically significant drug interactions of naproxen, an NSAID, with aspirin [see Drug Interactions (7) ] . Propranolol Propranolol 80 mg given twice daily had no significant effect on sumatriptan pharmacokinetics. See Table 3 for clinically significant drug interactions of propranolol, a beta-blocker, with Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets [see Drug Interactions (7) ] .

17 PATIENT COUNSELING INFORMATION Advise the patient to read the FDA-approved patient labeling (Medication Guide) that accompanies each prescription dispensed. Inform patients, families, or their caregivers of the following information before initiating therapy with Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets and periodically during the course of ongoing therapy. Cardiovascular Thrombotic Events, Prinzmetal's Angina, Other Vasospasm-Related Events, Arrhythmias and Cerebrovascular Events Advise patients to be alert for the symptoms of cardiovascular thrombotic effects such as myocardial infarction or stroke, which may result in hospitalization and even death. Although serious cardiovascular events can occur without warning symptoms, patients should be alert for signs and symptoms of chest pain, shortness of breath, weakness, irregular heartbeat, significant rise in blood pressure, weakness and slurring of speech, and should be advised to report any of these symptoms to their health care provider immediately. Apprise patients of the importance of this follow-up [see Warnings and Precautions (5.1 , 5.3 , 5.5 , 5.6 , 5.8) ] . Gastrointestinal Bleeding, Ulceration, and Perforation Advise patients to report symptoms of ulcerations and bleeding, including epigastric pain, dyspepsia, melena, and hematemesis to their health care provider. In the setting of concomitant use of low-dose aspirin for cardiac prophylaxis, inform patients of the increased risk for and the signs and symptoms of GI bleeding [see Warnings and Precautions (5.2) ] . Hepatotoxicity Inform patients of the warning signs and symptoms of hepatotoxicity (e.g., nausea, fatigue, lethargy, pruritus, diarrhea, jaundice, right upper quadrant tenderness, and "flu-like" symptoms). If these occur, instruct patients to stop Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets and seek immediate medical therapy [see Warnings and Precautions (5.7) ] . Anaphylactic Reactions Inform patients that anaphylactic reactions have occurred in patients receiving the components of Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets. Such reactions can be life-threatening or fatal. In general, anaphylactic reactions to drugs are more likely to occur in individuals with a history of sensitivity to multiple allergens. Inform patients of the signs of an anaphylactic reaction (e.g., difficulty breathing, swelling of the face or throat). If these occur, patients should be instructed to seek immediate emergency help [see Contraindications (4) , Warnings and Precautions (5.13) ]. Serious Skin Reactions, including DRESS Inform patients that Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets, like other NSAID-containing products, may increase the risk of serious skin side effects such as exfoliative dermatitis, Stevens-Johnson syndrome, toxic epidermal necrolysis, and DRESS, which may result in hospitalizations and even death. Although serious skin reactions may occur without warning, patients should be alert for the signs and symptoms of skin rash and blisters, fever, or other signs of hypersensitivity such as itching and should ask for medical advice when observing any indicative signs or symptoms. Advise patients to stop taking Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets immediately if they develop any type of rash or fever and contact their healthcare providers as soon as possible [see Warnings and Precautions (5.14 , 5.15) ] . Fetal Toxicity Inform pregnant women to avoid use of Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets and other NSAIDs starting at 30 weeks gestation because of the risk of the premature closing of the fetal ductus arteriosus. If treatment with Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets is needed for a pregnant woman between about 20 to 30 weeks gestation, advise her that she may need to be monitored for oligohydramnios, if treatment continues for longer than 48 hours [see Warnings and Precautions (5.16) , Use in Specific Populations (8.1) ] . Lactation Advise patients to notify their healthcare provider if they are breastfeeding or plan to breastfeed [see Use in Specific Populations (8.2) ] . Female Fertility Advise females of reproductive potential who desire pregnancy that NSAIDs, including Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets, may be associated with a reversible delay in ovulation [see Use in Specific Populations (8.3) ] . Heart Failure and Edema Advise patients to be alert for the symptoms of congestive heart failure including shortness of breath, unexplained weight gain, or edema and to contact their healthcare provider if such symptoms occur [see Warnings and Precautions (5.9) ] . Concomitant Use with Other Triptans or Ergot Medications Inform patients that use of Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets within 24 hours of another triptan or an ergot-type medication (including dihydroergotamine or methysergide) is contraindicated [see Contraindications (4) , Drug Interactions (7.1) ] . Serotonin Syndrome Caution patients about the risk of serotonin syndrome with the use of Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets or other triptans, particularly during concomitant use with SSRIs, SNRIs, TCAs, and MAO inhibitors [see Warnings and Precautions (5.11) , Drug Interactions (7.1) ] . Medication Overuse Headache Inform patients that use of acute migraine drugs for 10 or more days per month may lead to an exacerbation of headache and encourage patients to record headache frequency and drug use (e.g., by keeping a headache diary) [see Warnings and Precautions (5.10) ] . Ability to Perform Complex Tasks Treatment with Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets may cause somnolence and dizziness; instruct patients to evaluate their ability to perform complex tasks after administration of Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets [see Adverse Reactions (6.1) ] . Asthma Advise patients with preexisting asthma to seek immediate medical attention if their asthma worsens after taking Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets. Patients with a history of aspirin-sensitive asthma should not take Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets [see Contraindications (4) , Warnings and Precautions (5.18) ] . Avoid Concomitant Use of NSAIDs Inform patients that the concomitant use of Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets with other NSAIDs or salicylates (e.g., diflunisal, salsalate) is not recommended due to the increased risk of gastrointestinal toxicity, and little or no increase in efficacy [see Warnings and Precautions (5.2) and Drug Interactions (7) ] . Alert patients that NSAIDs may be present in "over the counter" medications for treatment of colds, fever, or insomnia. Use of NSAIDS and Low-Dose Aspirin Inform patients not to use low-dose aspirin concomitantly with Sumatriptan and Naproxen Sodium Tablets until they talk to their healthcare provider [see Drug Interactions (7) ] .